သီရိလကၤာအမွတ္တရမ်ား(၁) Sri Lanka (1)

https://photos.app.goo.gl/eXqYAec7YNqLnZbm6 

ၿငိမ္းခ်မ္းေစရာ ဓမၼကထာ (၂) - ႀကီးမားတဲ့ အသိဉာဏ္ -

ငြိမ်းချမ်းစေရာ ဓမ္မကထာ (၂)

………………………………………………

- ကြီးမားတဲ့ အသိဉာဏ် -

………………………………..

သဘောတရားအမှန်ကို သိမြင်ဖို့၊ မှန်မှန်ကန်ကန် နားလည်ဖို့အတွက် ဆရာလိုတာတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာပြောပြတာက အပေါ်ယံပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အသိဉာဏ်နဲ့နားလည်မှ တကယ်နားလည်တယ်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဆရာဆီကနေ အပေါ်ယံ (ယေဘုယျအသိ)အမြင်ကို သိပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ်တိုင်နားလည်အောင် ကြိုးစားရမယ်။ အချို့က ဆရာပြောတာနဲ့တင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိလှပြီဆိုပြီး ရပ်တန့်ပစ်တတ်ကြတယ်။ ဆရာပြောတဲ့(စာအုပ်ကပြောတဲ့)သဘောတရားတွေနဲ့ ပိတ်မိနေတတ်ကြတယ်။ ဒါကို သတိပြုရမယ်။

အချို့က ဆရာက ထိုင်ဆိုတာနဲ့ ထိုင်လိုက်တာပဲ။ ထိုင်ပြီးတော့ ပင်ပန်းသွားတယ်။ စိတ်ပျက်သွားတယ်။ ငြီးငွေ့သွားတယ်။ အထိုင်မှာ တရားရှိတယ်လို့ ထင်သွားတာကိုး။ အမှန်တော့ ထိုင်ခြင်း၊ ရပ်ခြင်း စတာတွေမှာ တရားရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ အထိုင်၊ အရပ်စတာတွေက ပစ်မှတ်မဟုတ်ဘူး။ ပစ်မှတ်က သတိကပ်နေဖို့၊ သတိမလွတ်စေဖို့ပါ။ သတိမလွတ်သရွေ့ တရားအမှန်က အနားမှာရှိနေပါတယ်။

မျက်စိနဲ့ ကြည့်စရာကို ကြည့်တယ်။ မျက်စိကလည်း အမှန်တရား မဟုတ်သလို ကြည့်စရာကလည်း အမှန်တရား မဟုတ်ဘူး။ နား၊ နှာ၊ လ ျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်လည်း ထို့အတူပါပဲ။ မျက်စိနဲ့ကြည့်စရာ တွေ့တယ်။ ကြည့်တယ်။ မြင်တယ်။ အကြည့်လောကတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ နားနဲ့ကြားစရာ တွေ့တယ်။ အကြားလောကတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ ဒီလိုပဲ ကျန်တဲ့ နှာ၊ လ ျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ်တွေလည်း ဒီလို လောကအသီးသီး ရှိကြတယ်။ အကျဉ်းချုပ်ပြီးပြောရရင်တော့ အာရုံငါးပါးနဲ့ကြည့်စရာ၊ မြင်စရာ စတာတွေ တွေ့ဆုံမိကြတယ်။ အဲဒါ လောကကြီးပဲ။ လောကကြီးတစ်ခုလုံးဟာ အဲဒီအမြင်၊ အကြား၊ အနံ၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိတို့ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့၊ ပေါက်ဖွားလာနေတဲ့ ဖြစ်စဉ်အစုအဝေးတစ်ခုမ ျှထက် ဘာမှ မပိုပါဘူး။ အဲဒီအာရုံငါးပါးဆုံတဲ့အခိုက်အတံ့တိုင်းမှာ သတိရှိနေခြင်းဟာ အမှန်တရားသိမြင်နားလည်ရေးလမ်းစဉ်ရဲ့ အဓိကအချက်ပါ။ လောကတစ်ခုလုံးဟာ အာရုံငါးပါးရဲ့ထိခတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့အရာမ ျှသာလို့ သဘောပေါက်လိုက်ရင် အမှန်တရားကို သိမြင်ဖို့ နီးကပ်လာပြီဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။

အာရုံငါးပါးနဲ့ထိခတ်သမ ျှအချိန်တိုင်းမှာ ပျော်စရာ၊ ငြီးငွေ့စရာ၊ ကြည်နူးစရာ၊ စိတ်ပျက်စရာ … ဘယ်လိုအခြေအနေဖြစ်နေပါစေ၊ အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ဘယ်အခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ် ကာလတစ်ခုပြီးတာနဲ့ ပျောက်ပျက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ အသိလေး ထားပေးလိုက်ရုံပဲ။ ဒီအသိလေးက အသိဉာဏ်ပညာလမ်းစဉ်ရဲ့ အဓိကသော့ချက်ပဲ။ 

တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်ရွှင်ရတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်းနည်းပူးဆွေးရတယ်။ ငိုကြွေးရတယ်။ ဘယ်လိုအခြေအနေနဲ့ကြုံပါစေ … ဒါကလည်း အမြဲဖြစ်နေမယ့်အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိလေးကို ကိုင်စွဲထားရုံလေးပါ။ ဒီအသိလေးကို ကိုင်စွဲထားတတ်တဲ့အကျင့်လေးက တစ်နေ့မှာ ကြီးမားတဲ့အသိဉာဏ်ကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ ဘုရားကလည်း ဒါကို အာမခံပေးထားတယ်။ 

အရှင်ကုသလသာမိ

၂၅ ဇွန် ၂ဝ၁၈

ၿငိမ္းခ်မ္းေစရာ ဓမၼကထာ (၂)

………………………………………………

- ႀကီးမားတဲ့ အသိဉာဏ္ -

………………………………..

သေဘာတရားအမွန္ကို သိျမင္ဖို႔၊ မွန္မွန္ကန္ကန္ နားလည္ဖို႔အတြက္ ဆရာလိုတာေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေျပာျပတာက အေပၚယံပဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အသိဉာဏ္နဲ႔နားလည္မွ တကယ္နားလည္တယ္လို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာဆီကေန အေပၚယံ (ေယဘုယ်အသိ)အျမင္ကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုယ္တိုင္နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ အခ်ိဳ႕က ဆရာေျပာတာနဲ႔တင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလွၿပီဆိုၿပီး ရပ္တန္႔ပစ္တတ္ၾကတယ္။ ဆရာေျပာတဲ့(စာအုပ္ကေျပာတဲ့)သေဘာတရားေတြနဲ႔ ပိတ္မိေနတတ္ၾကတယ္။ ဒါကို သတိျပဳရမယ္။

အခ်ိဳ႕က ဆရာက ထိုင္ဆိုတာနဲ႔ ထိုင္လိုက္တာပဲ။ ထိုင္ၿပီးေတာ့ ပင္ပန္းသြားတယ္။ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။ ၿငီးေငြ႕သြားတယ္။ အထိုင္မွာ တရားရွိတယ္လို႔ ထင္သြားတာကိုး။ အမွန္ေတာ့ ထိုင္ျခင္း၊ ရပ္ျခင္း စတာေတြမွာ တရားရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ အထိုင္၊ အရပ္စတာေတြက ပစ္မွတ္မဟုတ္ဘူး။ ပစ္မွတ္က သတိကပ္ေနဖို႔၊ သတိမလြတ္ေစဖို႔ပါ။ သတိမလြတ္သေရြ႕ တရားအမွန္က အနားမွာရွိေနပါတယ္။

မ်က္စိနဲ႔ ၾကည့္စရာကို ၾကည့္တယ္။ မ်က္စိကလည္း အမွန္တရား မဟုတ္သလို ၾကည့္စရာကလည္း အမွန္တရား မဟုတ္ဘူး။ နား၊ ႏွာ၊ လ ွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္လည္း ထို႔အတူပါပဲ။ မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္စရာ ေတြ႕တယ္။ ၾကည့္တယ္။ ျမင္တယ္။ အၾကည့္ေလာကတစ္ခု ေပၚေပါက္လာတယ္။ နားနဲ႔ၾကားစရာ ေတြ႕တယ္။ အၾကားေလာကတစ္ခု ေပၚေပါက္လာတယ္။ ဒီလိုပဲ က်န္တဲ့ ႏွာ၊ လ ွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္ေတြလည္း ဒီလို ေလာကအသီးသီး ရွိၾကတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ အာရံုငါးပါးနဲ႔ၾကည့္စရာ၊ ျမင္စရာ စတာေတြ ေတြ႕ဆံုမိၾကတယ္။ အဲဒါ ေလာကႀကီးပဲ။ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ အဲဒီအျမင္၊ အၾကား၊ အနံ၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိတို႔ကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့၊ ေပါက္ဖြားလာေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္အစုအေဝးတစ္ခုမ ွ်ထက္ ဘာမွ မပိုပါဘူး။ အဲဒီအာရံုငါးပါးဆံုတဲ့အခိုက္အတံ့တိုင္းမွာ သတိရွိေနျခင္းဟာ အမွန္တရားသိျမင္နားလည္ေရးလမ္းစဥ္ရဲ႕ အဓိကအခ်က္ပါ။ ေလာကတစ္ခုလံုးဟာ အာရံုငါးပါးရဲ႕ထိခတ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့အရာမ ွ်သာလို႔ သေဘာေပါက္လိုက္ရင္ အမွန္တရားကို သိျမင္ဖို႔ နီးကပ္လာၿပီဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။

အာရံုငါးပါးနဲ႔ထိခတ္သမ ွ်အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေပ်ာ္စရာ၊ ၿငီးေငြ႕စရာ၊ ၾကည္ႏူးစရာ၊ စိတ္ပ်က္စရာ … ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ေနပါေစ၊ အေရးမႀကီးပါဘူး။ အေရးႀကီးတာက ဘယ္အေျခအေနပဲျဖစ္ျဖစ္ ကာလတစ္ခုၿပီးတာနဲ႔ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အသိေလး ထားေပးလိုက္ရံုပဲ။ ဒီအသိေလးက အသိဉာဏ္ပညာလမ္းစဥ္ရဲ႕ အဓိကေသာ့ခ်က္ပဲ။ 

တစ္ခါတစ္ရံ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဝမ္းနည္းပူးေဆြးရတယ္။ ငိုေၾကြးရတယ္။ ဘယ္လိုအေျခအေနနဲ႔ႀကံဳပါေစ … ဒါကလည္း အၿမဲျဖစ္ေနမယ့္အရာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အသိေလးကို ကိုင္စဲြထားရံုေလးပါ။ ဒီအသိေလးကို ကိုင္စဲြထားတတ္တဲ့အက်င့္ေလးက တစ္ေန႔မွာ ႀကီးမားတဲ့အသိဉာဏ္ႀကီးအျဖစ္ ေပၚထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘုရားကလည္း ဒါကို အာမခံေပးထားတယ္။ 

အရွင္ကုသလသာမိ

၂၅ ဇြန္ ၂ဝ၁၈

ငြိမ်းချမ်းစေရာ ဓမ္မကထာ (၁) - တန်ဖိုးရှိသောအခိုက်အတံ့များ -

ငြိမ်းချမ်းစေရာ ဓမ္မကထာ (၁)

………………………………………………………….

- တန်ဖိုးရှိသောအခိုက်အတံ့များ -

အမှန်တရားဆိုတာ ဘာလဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ သဘာဝတရားပဲ။ သဘာဝတရားဆိုတာ ဘာလဲ။ သဘာဝတရားဆိုတာ လောကမှာ ဖြစ်နေပျက်နေတဲ့အရာမှန်သမ ျှကို ခေါ်တာပဲ။ သဘောတရားတွေအပေါ်မှာ ထင်ယောင်မှားနေတာဟာ အမှန်တရားအပေါ် ထင်ယောင်မှားနေတာပဲ။ အမှန်တရားအပေါ် ထင်ယောင်မှားနေတာဟာ လောကအရှုပ်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတာပါ။ ထင်ယောင်မှားမှုတွေနဲ့လမ်းမပျောက်ဖို့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကို ဘုရားက ဟောခဲ့တယ်။ ဒီသုံးခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆက်စပ်နေတယ်။

သီလဆိုတာ အပြုမှား၊ အပြောမှားတွေကို စွန့်လွှတ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အပြုမှား၊ အပြောမှားတွေနဲ့ ကျင်လည်နေတဲ့သူဟာ သူ့ဘဝက ပူလောင်နေပါတယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ အပြုမှား၊ အပြောမှားတွေကို စွန့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ဘဝက အေးသွားပါတယ်။ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။ အပြုမှား, အပြောမှားတွေကို သတိထားရင်း၊ စွန့်လွှတ်လာရင်းကနေ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်အခြေအနေကို ရောက်သွားပါတယ်။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့စိတ်က ကြည်လင်တယ်၊ ဖြူစင်တယ်၊ အေးချမ်းတယ်။ ကြည်လင်ဖြူစင်တဲ့စိတ်က အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်းတဲ့ပညာကို ဖြစ်ပေါ်လာစေတာပဲ။ ဥပမာပြောရရင် ကြည်လင်နေတဲ့ရေကန်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် ကိုယ့်မျက်နှာကို မှန်တစ်ချပ်မှာကြည့်သလို မြင်ရမှာပါ။ အောက်ခြေမှာ ဒိုက်တွေ၊ မှော်တွေ၊ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတွေကိုလည်း မြင်ရမှာပဲ။ ကန်ဘေးက တဲလေးကိုလည်း မြင်နေရမှာပဲ။ တဲလေးအပေါ်မှာ နားနေတဲ့ ငှက်ငယ်လေးကိုတောင် မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာရဲ့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် အမှီသဟဲပြုနေပုံပါ။ 

အမှန်တရားကို နားလည်ရေးမှာ စာအုပ်တွေက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ဖော်ပြနေတာပဲ။ သီလ, သမာဓိ, ပညာ ကျင့်စဉ်သုံးရပ်၊ သမထ, ဝိပဿနာကျင့်စဉ်၊ ဝိသုဒ္ဓိခုနှစ်ပါး … ဘယ်လိုပဲဖော်ပြဖော်ပြ အဆက်အစပ်ရှိရှိ တည်နေတဲ့ကျင့်စဉ်တစ်ခုပါပဲ။ ဥပမာ သရက်သီးတစ်လုံးဆိုပါတော့။ သရက်သီးအသေးလေးလည်း သရက်သီးပဲ။ တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတဲ့သရက်သီးလည်း သရက်သီးပဲ။ မှည့်နေတဲ့သရက်သီးလည်း သရက်သီးပဲ။ ဒါက သရက်သီးတစ်လုံးတည်းမှာ ပြောင်းလဲဖြစ်တည်နေတဲ့ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပါပဲ။ ကျင့်စဉ်တွေအပေါ်မှာ ဒီဥပမာပေးနိုင်သလို သဘာဝအမှန်တရားအပေါ်အမြင်မှာလည်း ဒီသဘောပါပဲ။

ကိုယ်ကိုယ်တိုင်မှာ ဖြစ်ပျက်ကြုံတွေ့နေရတဲ့အရာတွေဟာလည်း သရက်သီးလေးတစ်လုံး ပြောင်းလဲနေသလိုပါပဲ။ တစ်လောကလုံးမှာဖြစ်ပျက်သမ ျှတွေဟာလည်း ဒီသဘောမ ျှပါပဲ။ ကိုယ်တွေးနေတာတွေ, သူများတွေးနေတာတွေ၊ ကိုယ်လုပ်နေတာတွေ, သူများ လုပ်နေတာတွေအားလုံးဟာ မမြဲဘူး၊ ပြောင်းလဲနေတယ်၊ ဆုပ်ကိုင်ထားလို့ မရဘူး။ မြဲတယ်, မပြောင်းလဲဘူးဆိုပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တာနဲ့ မငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ဒုက္ခနွံထဲ ဆင်းရတော့တာပဲ။ 

ကိုယ်လုပ်တာတွေ, သူလုပ်တာတွေ၊ ကိုယ်ပြောတာတွေ, သူပြောတာတွေအားလုံးအပေါ်မှာ တွယ်တာတဲ့စိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတံ့တိုင်းဟာ ဘဝမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအခိုက်အတံ့တွေပါပဲ။ ဒီလိုအခိုက်အတံ့တွေ ဘဝမှာ များများစားစား ရှိလာရင်တော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပေါ့။

အရှင်ကုသလသာမိ

၂၄ ဇွန် ၂ဝ၁၈

ၿငိမ္းခ်မ္းေစရာ ဓမၼကထာ (၁)

………………………………………………………….

- တန္ဖိုးရွိေသာအခိုက္အတံ့မ်ား -

အမွန္တရားဆိုတာ ဘာလဲ။ အမွန္တရားဆိုတာ သဘာဝတရားပဲ။ သဘာဝတရားဆိုတာ ဘာလဲ။ သဘာဝတရားဆိုတာ ေလာကမွာ ျဖစ္ေနပ်က္ေနတဲ့အရာမွန္သမ ွ်ကို ေခၚတာပဲ။ သေဘာတရားေတြအေပၚမွာ ထင္ေယာင္မွားေနတာဟာ အမွန္တရားအေပၚ ထင္ေယာင္မွားေနတာပဲ။ အမွန္တရားအေပၚ ထင္ေယာင္မွားေနတာဟာ ေလာကအရႈပ္ထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနတာပါ။ ထင္ေယာင္မွားမႈေတြနဲ႔လမ္းမေပ်ာက္ဖို႔ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာကို ဘုရားက ေဟာခဲ့တယ္။ ဒီသံုးခုက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ေနတယ္။

သီလဆိုတာ အျပဳမွား၊ အေျပာမွားေတြကို စြန္႔လႊတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အျပဳမွား၊ အေျပာမွားေတြနဲ႔ က်င္လည္ေနတဲ့သူဟာ သူ႔ဘဝက ပူေလာင္ေနပါတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာ အျပဳမွား၊ အေျပာမွားေတြကို စြန္႔လိုက္တာနဲ႔ သူ႔ဘဝက ေအးသြားပါတယ္။ တည္ၿငိမ္သြားပါတယ္။ အျပဳမွား, အေျပာမွားေတြကို သတိထားရင္း၊ စြန္႔လႊတ္လာရင္းကေန တည္ၿငိမ္ေအးေဆးတဲ့ စိတ္ဓာတ္အေျခအေနကို ေရာက္သြားပါတယ္။ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့စိတ္က ၾကည္လင္တယ္၊ ျဖဴစင္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္။ ၾကည္လင္ျဖဴစင္တဲ့စိတ္က အမွန္တရားကို ျမင္ႏိုင္စြမ္းတဲ့ပညာကို ျဖစ္ေပၚလာေစတာပဲ။ ဥပမာေျပာရရင္ ၾကည္လင္ေနတဲ့ေရကန္ထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို မွန္တစ္ခ်ပ္မွာၾကည့္သလို ျမင္ရမွာပါ။ ေအာက္ေျခမွာ ဒိုက္ေတြ၊ ေမွာ္ေတြ၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြကိုလည္း ျမင္ရမွာပဲ။ ကန္ေဘးက တဲေလးကိုလည္း ျမင္ေနရမွာပဲ။ တဲေလးအေပၚမွာ နားေနတဲ့ ငွက္ငယ္ေလးကိုေတာင္ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါက သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာရဲ႕ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပဳေနပံုပါ။

အမွန္တရားကို နားလည္ေရးမွာ စာအုပ္ေတြက နည္းလမ္းေပါင္းစံု ေဖာ္ျပေနတာပဲ။ သီလ, သမာဓိ, ပညာ က်င့္စဥ္သံုးရပ္၊ သမထ, ဝိပႆနာက်င့္စဥ္၊ ဝိသုဒၶိခုႏွစ္ပါး … ဘယ္လိုပဲေဖာ္ျပေဖာ္ျပ အဆက္အစပ္ရွိရွိ တည္ေနတဲ့က်င့္စဥ္တစ္ခုပါပဲ။ ဥပမာ သရက္သီးတစ္လံုးဆိုပါေတာ့။ သရက္သီးအေသးေလးလည္း သရက္သီးပဲ။ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာတဲ့သရက္သီးလည္း သရက္သီးပဲ။ မွည့္ေနတဲ့သရက္သီးလည္း သရက္သီးပဲ။ ဒါက သရက္သီးတစ္လံုးတည္းမွာ ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္ေနတဲ့ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပါပဲ။ က်င့္စဥ္ေတြအေပၚမွာ ဒီဥပမာေပးႏိုင္သလို သဘာဝအမွန္တရားအေပၚအျမင္မွာလည္း ဒီသေဘာပါပဲ။

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မွာ ျဖစ္ပ်က္ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့အရာေတြဟာလည္း သရက္သီးေလးတစ္လံုး ေျပာင္းလဲေနသလိုပါပဲ။ တစ္ေလာကလံုးမွာျဖစ္ပ်က္သမ ွ်ေတြဟာလည္း ဒီသေဘာမ ွ်ပါပဲ။ ကိုယ္ေတြးေနတာေတြ, သူမ်ားေတြးေနတာေတြ၊ ကိုယ္လုပ္ေနတာေတြ, သူမ်ား လုပ္ေနတာေတြအားလံုးဟာ မၿမဲဘူး၊ ေျပာင္းလဲေနတယ္၊ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မရဘူး။ ၿမဲတယ္, မေျပာင္းလဲဘူးဆိုၿပီး ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တာနဲ႔ မၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ဒုကၡႏြံထဲ ဆင္းရေတာ့တာပဲ။

ကိုယ္လုပ္တာေတြ, သူလုပ္တာေတြ၊ ကိုယ္ေျပာတာေတြ, သူေျပာတာေတြအားလံုးအေပၚမွာ တြယ္တာတဲ့စိတ္ကို စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အခိုက္အတံ့တိုင္းဟာ ဘဝမွာ တန္ဖိုးအရွိဆံုးအခုိက္အတံ့ေတြပါပဲ။ ဒီလိုအခိုက္အတံ့ေတြ ဘဝမွာ မ်ားမ်ားစားစား ရွိလာရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။

အရွင္ကုသလသာမိ

၂၄ ဇြန္ ၂ဝ၁၈

Type your summary here.Type the rest of your post here.

မြို့စားကြီးပါယာသိနှင့် တမလွန်ဘဝပြဿနာ (နိဂုံး)

အရှင်ကုမာရကဿပ၏ ဥပမာ (၁၄)

အရှင်ကုမာရကဿပက နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံပြောကြားခဲ့ပါသည်။ ထိုဥပမာသည် ယနေ့ခေတ်ကာလ အများသိဥပမာတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။

“တစ်ခါက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စီးပွားရှာထွက်ကြတယ်။ လမ်းမှာ ပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်တွေကို တွေ့လို့ တစ်ထုပ်စီ ထမ်းခဲ့ကြတယ်။ နောက်တစ်နေရာမှာ ပိုက်ဆံလျှော်ချည်ထုပ်တွေ့တယ်။ အဲဒီအခါ တစ်ဦးက “သူငယ်ချင်း ဒီမှာ ပိုက်ဆံလျှော်ချည်ထုပ်ကို တွေ့နေပြီဆိုတော့ ပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်ကြီးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံလျှော်ချည်ထုပ်ကို သယ်သွားကြရအောင်”လို့ ပြောတယ်။ အခြားသူငယ်ချင်းက “ဒီပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်ကြီးကို အဝေးကြီးကတည်းက သယ်လာရတာ၊ လွှင့်ပစ်ရမှာ နှမြောစရာကြီး”လို့ဆိုကာ ပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်ကိုသာ ထမ်းခဲ့လေတယ်။ တစ်နေရာမှာ ဂုံလျှော်ထုပ်ကို တွေ့ပြန်တယ်။ တစ်ဦးက ပိုက်ဆံလျှော်ချည်ကို ထားခဲ့ပြီး ဂုံလျှော်ထုပ်ကို ယူတယ်။ တစ်ဦးက မူလပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်ကိုသာ ဆက်လက်သယ်ခဲ့တယ်။ အစဉ်အတိုင်း ဂုံလျှော်ချည်ထုပ်၊ ဂုံလျှော်ချည်အဝတ်ထုပ်၊ ဝါဂွမ်း၊ ဝါချည်၊ ဝါချည်အဝတ်၊ သံ၊ ခဲပုပ်၊ ဘင်၊ ငွေ၊ ရွှေ…တို့ကို တွေ့ခဲ့ရာ တစ်ဦးက တန်ဖိုးနည်းရာကို စွန့်ပစ်ပြီး တန်းဖိုးကြီးရာကို ယူခဲ့တယ်။ အခြားတစ်ဦးက မူလတန်ဖိုးနည်း ပိုက်ဆံလျှော်ထုပ်ကြီးသာ သိမ်းပိုက်လာခဲ့တယ်။ ဉာဏ်ပညာရှိတဲ့၊ ဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိတဲ့ သူကတော့ အဟောင်းကြီးကို အမြတ်တနိုး မထားတော့ဘူး။ ပိုကောင်းတဲ့အရာကို တွေ့ရင် စွန့်ပစ်နိုင်တယ်။ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့သူကတော့ ကောင်းမွန်မြင့်မြတ်တဲ့အသစ်ကို တွေ့နေတာတောင် အဟောင်းကြီးကို မစွန့်ပစ်နိုင်ကြဘူး။

မြို့စားကြီး သင်ဟာလည်း ဆင်ခြင်ဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့ သူလိုပဲ။ အခု ကောင်းမွန်မြင့်မြတ်တဲ့အရာတွေဖြစ်တဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ တရားဓမ္မအယူအဆတွေကို တွေ့လာရပြီ။ ဒါပေမယ့် သင်က သင့်ရဲ့ အယူဝါဒအဟောင်းကြီးကို မစွန့်ပစ်နိုင်သေးဘူး။ အသိတရားရှိလာပါတော့ မြို့စားကြီး၊ သင့်အယူအဆတွေကို ပြောင်းလိုက်ပါ”

မြို့စားကြီး ဝန်ခံပြီ

ထိုအခါ မြို့စားကြီးထံမှ ရယ်ရခက်ခက်၊ ငိုရခက်ခက် စကားကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့ အပြန်အလှန် ပြောလိုက်ပုံကြပုံက

“အရှင်ကုမာရကဿပ… ရှေ့မှာ သင်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ၊ ဥပမာတွေကို ကြားရကတည်းက အရှင်ပြောတာတွေကို သဘောကျနေတာ”ဟူ၍။

ထိုအခါ အရှင်ကုမာရကဿပက

“အော်… ဒါနဲ့များ စကားတွေ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောနေရသလား၊ စောစောကတည်းက အယူဝါဒဟောင်းကို စွန့်လိုက်ပါပြီ၊ အရှင်အယူအဆတွေကို လက်ခံလိုက်ပါပြီလို့ ပြောလိုက်ပါလား (အခုတော့ စာဖတ်သူတွေ မျက်စိညောင်းကုန်ကြပြီ…း) း) း)”ဟု အားမလိုအားမရ ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအခါ မြို့စားကြီးက

“ကျွန်ုပ်က စောစောစီးစီး အရှင်ပြောတာကို လက်ခံလိုက်ရင် အရှင့်ဆီက အခုလို ထူးထူးဆန်းဆန်း တရားစကားတွေ ဘယ်လိုလုပ် ကြားရတော့မလဲ၊ အရှင့်အနေနဲ့ တပည့်တော် ကန့်လန့်တိုက်နေတာတွေကို ဘယ်လိုများ တုန့်ပြန်မလဲလို့ သိချင်တာကြောင့် ပေတေပြီး ငြင်းနေရတာပါ (သူပြောလိုက်တော့လည်း အဟုတ်သား၊ မြို့စားကြီးသာ ပေတေပြီး ငြင်းမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် စာရေးသူတို့ ဒီလောက်ဗဟုသုတတွေ ဘယ်တိုးမလဲ)”ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြို့စားကြီးထံမှ အဆိုပါစကားကို ကြားရသောအခါ အရှင်ကုမာရကဿပက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သာဓုခေါ်ပြီး တရားဓမ္မများ ဆက်လက်ဟောကြားခဲ့လေသည်။ ဤမျှလောက် ကပ်သီးကပ်သပ် ဆိုတတ်သော မြို့စားကြီးကို မည်သို့သောတရားများ ဟောလေသနည်း။ မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ တရားဓမ္မက ထူးခြားမှုတော့ မရှိပါ။ အကျဉ်းချုပ်လိုက်လျှင် ဒါန၊ သီလနှင့် ဘာဝနာသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်သည် မည်၍မည်မျှ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ဟောနေသည်ဖြစ်စေ လိုရင်းက ဤသုံးမျိုးသာ ဖြစ်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသုံးမျိုးသို့ သတ္တဝါများ၏ ဓလေ့စရိုက်များအရ ချဉ်းကပ်ပုံ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားသဖြင့် သူ့နည်း၊ ကိုယ်နည်းများအဖြစ် တွေ့မြင်နေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အရှင်ကုမာရကဿပ ဟောကြားခဲ့သောတရားများက ဤသုတ်တော်တွင် ရှည်လျားစွာ ပါဝင်နေပါသည်။ ထိုတရားများကို မဖော်ပြတော့ပါ။ အကျယ်ဖတ်ရှုလိုပါက ဒီဃနိကာယ်၊ မဟာဝဂ်၊ ပါယာသိသုတ်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။

စာဖတ်သူများ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတ၊ မြတ်စွာဘုရားခေတ် အိန္ဒိယတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ လှုပ်ရှားခဲ့ပုံများ၊ သာသနာပြုခဲ့ကြပုံများ…စသော သုတများကို ရရှိကြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိပါသည်။

မြို့စားကြီး ပါယာသိနှင့် တမလွန်ဘဝပြဿနာ….ဤနေရာတွင် ပြီးပါပြီ…

Tawfik Hamid

(အီးေမလ္ကေန ရလာတဲ့ Tawfik Hamid ရဲ႕ From the heart of a Muslim ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဘာသာျပန္ပါတယ္။)

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ မြတ္စလင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ဆႏၵအရဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ေပါ့။ ႏွလံုးသားအရေတာ့ ဂ်ဴးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿခံဳၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ပါ။ ေဒါက္တာ ဟာမစ္ဆိုတာ တယူသန္ မြတ္စလင္ေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ စာေရးဆရာ၊ အီဂ်စ္ပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မြတ္စလင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေမြးလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အစၥလာဟ္ဘာသာ၀င္တစ္ဦးလိုပဲ ေနခဲ့တယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘ၀တူ မြတ္စလင္ေတြက ကမၻာ့အေနရာအႏွံ႕အျပားမွာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာကို ေတြ႕ၿပီးေနာက္မွာ၊ ၿပီးေတာ့ ကမၻာအႏွံ႕အျပားက အစၥလာဟ္ဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရဖန္မ်ားလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားခ်က္ေလးတစ္ခု ေပါက္ဖြားလာခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မြတ္စလင္တစ္ေယာက္ျဖစ္သလို လူသားတစ္ဦးလည္းျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားဖို႔ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ပါ။ ဒီခံစားခ်က္က အစၥလာဟ္ဘာသာနဲ႔ ကမၻာၾကီးကို ကပ္ေဘးေတြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈတိုက္ပြဲေတြကေန ကာကြယ္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၀န္ခံပါတယ္။ လက္ရွိ အစၥလာဟ္တရားေတြဟာ မြတ္စလင္မဟုတ္သူေတြအေပၚ အမုန္းတရားနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ဖန္တီးေပးေနတယ္ဆိုတာကိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဒီေန႔အခ်ိန္အထိ မိန္းမအမ်ားၾကီးယူတဲ့စနစ္ကို လက္ခံက်င့္သံုးေနၾကဆဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး မြတ္စလင္ကေန အျခားဘာသာေျပာင္းသြားသူေတြကို သတ္ျဖတ္တဲ့အက်င့္ေတြက ရွိေနဆဲျဖစ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ ကၽြန္စနစ္နဲ႔စစ္ပဲြေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ေနရာမွာ ျပတ္သားတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ မရွိေသးတာပဲျဖစ္တယ္။ ဆန္႔က်င့္ကန္႔ကြက္တာေတြ မလုပ္တဲ့အျပင္ အဲဒီကၽြန္စနစ္နဲ႔စစ္ပဲြေတြကို ဖန္တီးၿပီး အစၥလာဟ္သာသနာျပန္႔ပြားေအာင္၊ အျခားဘာသာ၀င္ေတြကို မြတ္စလင္ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဂ်ိဇီယာ (Jizia)လို႔ေခၚတဲ့ မတရားအခြန္ေငြေတြ ေကာက္ခံေနၾကပါတယ္။ (မေလးရွားမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးမ်ားကို ႏွိမ္ထားသလိုမ်ိဳး ျဖစ္မည္ဟု ထင္ပါတယ္…စာေရးသူ)
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ “အစၥလာဟ္ဘာသာကို ေလးစားၾကပါ”လို႔ ကမၻာ့လူသားေတြကို ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဗလီေတြမွာ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အျခားအစၥလာဟ္ဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူေတြကို (အာရဗီဘာသာစကားနဲ႔) ဆဲေရးတိုင္းထြာေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစၥလာဟ္ဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဂ်ဴးေတြကို ၀က္နဲ႔ေမ်ာက္ကေနဆင္းသက္သူမ်ားလို႔ ဆဲေရးတိုင္းထြာၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္ကေလးငယ္ေတြကို ဘယ္လို မက္ေဆ့ေတြ (သင္ၾကားခ်က္ေတြ) ေပးခ်င္တာပါလဲ။ ဒါဟာ ေမတၱာတရားနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္ေဆာင္ေတြလား။ အမုန္းတရားလက္ေဆာင္ေတြလား။ ကၽြန္ေတာ္ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းေတြနဲ႔ ဂ်ဴးဘုရားေက်ာင္းေတြကို ေရာက္ဖူးတယ္။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနၾကတယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတို႔ကို ဆဲေရးတိုင္းထြာေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မြတ္စလင္မ်ိဳးဆက္ေတြကိုလည္း သူတို႔ (အျခားဘာသာ၀င္ေတြ)ကို မုန္းတီးရြံရွာဖို႔နဲ႔ မိစၦာဒိ႒ိမ်ားအျဖစ္ ေခၚၾကဖို႔ သင္ၾကားေပးေနၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က “မိုဟာမက္ဆိုတာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြအေပၚမွာ ကာမစပ္ယွက္သူ”လို႔ စြပ္စဲြတဲ့အခါ မိုဟာမက္ကို ကာကြယ္ဖို႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ၾကိမ္းေမာင္းကန္႔ကြက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ မြတ္စလင္ေတြဟာ အစၥလာဟ္က်မ္းစာမွာလာတဲ့ “တမန္ေတာ္ မိုဟာမက္ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ေသာအခါ အသက္ ၇-ႏွစ္မွ်သာရွိေသးေသာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးကို လက္ထပ္ေတာ္မူတယ္”ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ ဂုဏ္ယူေျပာဆိုေနၾကျပန္ပါတယ္။
ေျပာရမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းပါတယ္။ မြတ္စလင္မ်ားစြာဟာ (အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) အေမရိကန္က ေ၀ါထရိစင္တာကို ၀င္တိုက္တဲ့ စက္တင္ဘာ ၁၁-ရက္အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ကမၻာအႏွံ႔အျပားက အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈေတြကို ၾကားရတိုင္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကမၻာ့မီဒီယာေရွ႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ ဒီလို အၾကမ္းဖက္မႈေတြကို ဆန္႔က်င္႐ႈတ္ခ်ေၾကာင္း ေၾကညာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မြတ္စလင္အၾကမ္းဖက္သမားေတြကို မြတ္စလင္ေတြဟာ သေဘာေခြ႕ေနၾကပါတယ္။ လ်စ္လ်ဴရႈထားၾကပါတယ္။ သူတို႔ အၾကမ္းဖက္ရျခင္းအေၾကာင္းကိုေတာင္ ရွာၾကံၿပီး အၾကမ္းဖက္သမားေတြကို သနားေနၾကပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ ဘယ္အစၥလာဟ္အဖြဲ႕အစည္းက အၾကမ္းဖက္ေခါင္းေဆာင္ ဘင္လာဒင္ကို “ဘာသာေရးေသြဖီသူ၊ အစၥလာဟ္တရားေတာ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္သူ”လို႔ တရား၀င္ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ပါသလဲ။ ေရွ႕ေနာက္မညီတာတစ္ခုက စာေရးဆရာ ရပ္ခ်္ဒိုင္း (Rushdie)ကိုေတာ့ အစၥလာဟ္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့စာအုပ္ ေရးသားမႈနဲ႔ ေသဒဏ္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေၾကညာေပးခဲ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ပိုရဖို႔ ကမၻာအႏွံ႔အျပားမွာ ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္။ ဥပမာ ျပင္သစ္မွာ ေခါင္းၿမီးၿခံဳခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္းကိစၥကို ပယ္ဖ်က္ဖို႔ ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကယ္လုပ္သင့္တာက ကမၻာအႏွံ႔အျပားမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အစၥလာဟ္အစြန္းေရာက္ လူသတ္သမားေတြကို ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ အားေပးအားေျမွာက္မျပဳၾကဖို႔နဲ႔ အစဲြအလန္းေတြ သိပ္မၾကီးၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ အခုထိ ဒါေတြကို ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း၊ အားေပးအားေျမွာက္မျပဳပါေၾကာင္းဆိုတဲ့ ဆႏၵေတြ မေဖာ္ထုတ္ေပးႏုိင္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕သေဘာထားကို မေဖာ္ျပဘဲ တိတ္တိတ္ကေလး ေနေနၾကတာဟာ အစၥလာဟ္အၾကမ္းဖက္သမားေတြကို သတ္ျဖတ္ျခင္းလုပ္ငန္းေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ အားေပးေနတာ၊ တိုက္တြန္းေနတာ၊ စြမ္းအင္ေတြ ျဖည့္ေပးေနတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွတာေတြအတြက္ အစၥေရးလူမ်ိဳးေတြနဲ႔အျခားသူမ်ားအေပၚကို အျပစ္တင္၊ လက္ညိႈးထိုးေနၾကတာကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မြတ္စလင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရိုးရိုးသားသား ေျပာရရင္ အစၥေရးႏိုင္ငံဆိုတာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသမွာ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ မီး႐ွဴးတန္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕အလင္းေရာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားရဲ႕ စံထားရာႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။
မြတ္စလင္ႏိုင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ အာရပ္ႏိုင္ငံေတြဟာ က႐ုဏာတရားမဲ့စြာနဲ႔ ဘာနစ္နာေၾကးမွမေပးဘဲ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြကို ပထုတ္ေနၾကတယ္။ “လြတ္လပ္ေသာဂ်ဴးႏိုင္ငံေတာ္”ကို ခြင့္မျပဳၾကဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ အစၥေရးလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ အာရပ္လူမ်ိဳးသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို သူတို႔ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ သူတို႔ေျမေပၚမွာ လက္ခံေပးထားပါတယ္။ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ အခြင့္အေရးတန္းတူ ခံစားခြင့္ေပးထားပါတယ္။ အစၥေရးမွာ အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးေတြကို တရား၀င္ ႐ိုက္ႏွက္ခြင့္မျပဳပါဘူး။ လူတိုင္းလူတိုင္း ဘာသာတစ္ခုကေန ဘာသာတစ္ခုကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာင္းႏိုင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အစၥလာဟ္မွာလို ဘာသာေျပာင္းလဲျခင္းဥပေဒအရ သတ္ျဖတ္ခံရမွာကိုလည္း ေၾကာက္စရာမလိုပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အစၥလာဟ္ႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ရႏိုင္လို႔လား။ ဒီအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ခံစားၾကရလို႔လား။ (ဒါဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက အစၥေရးဘက္ေတာ္သား မြတ္စလင္လားလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလိမ့္မယ္)။ ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ပါလက္စတိုင္းက မြတ္စလင္ေတြ ဒုကၡခံစားေနရတယ္ဆိုတာကို လက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို ဒုကၡခံစားေနရတာေတြဟာ အစၥေရးေတြ(ဂ်ဴးေတြ)ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပါလက္စတိုင္းက အက်င့္ပ်က္ျခစားေနတဲ့ (ပ်က္စီးေနတဲ့)ေခါင္းေဆာင္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
အစၥေရးႏိုင္ငံမွာေနတဲ့ အာရပ္လူမ်ိဳးေတြ အာရပ္တိုင္းျပည္ေတြမွာ ေနခ်င္လို႔ဆိုၿပီး ထြက္ေျပးတာကို ေတြ႕ျမင္ရဖို႔ ခဲယဥ္းပါတယ္။ အျခားတစ္ဖက္မွာေတာ့ ေထာင္ေသာင္းမ်ားစြာေသာ ပါလက္စတိုင္းလူမ်ိဳး မြတ္စလင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ရန္သူေတာ္ၾကီးျဖစ္တဲ့ အစၥေရးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ အစၥေရးနယ္ေျမထဲကို ၀င္ေနၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေျပာေနၾကသလို အစၥေရးေတြက ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး လူမဆန္စြာ ဆက္ဆံၾကတယ္ဆိုရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္အေျခအေန (ပါလက္စတိုင္းေတြက အစၥေရးနယ္ေျမထဲ မ၀င္ဘဲ၊ အစၥေရးထဲက အာရပ္ေတြကသာ ပါလက္စတုိင္းနယ္ေျမထဲ ၀င္ေနၾကမယ္ဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္အေျခအေန… စာေရးသူ) ေတြပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕ရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ျပႆနာကိုယ္လက္ခံၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ေျဖရွင္းၾကရပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွသာ လူသားထုတစ္ရပ္လံုးနဲ႔ ညီညြတ္မွ်တစြာေနႏိုင္မယ့္ ေခတ္သစ္တစ္ခုကို စတင္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားအေနနဲ႔
-မယားမ်ားစြာယူျခင္း၊
-အရြယ္မေရာက္သူမ်ားကို လက္ထပ္ျခင္း၊
-ကၽြန္စနစ္၊
-အစၥလာဟ္ဘာသာကို ေသြဖီသူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ျခင္း၊
-အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းနဲ႔
-အစၥလာဟ္ဘာသာျပန္႔ပြားေရးအတြက္ မြတ္စလင္မဟုတ္တဲ့ႏိုင္ငံမ်ားကို စစ္ေၾကျငာျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို ထင္ထင္ရွားရွား၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ လိုအပ္ေနပါၿပီ။ ဒီလို လုပ္ေဆာင္ျပမွသာလွ်င္ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာသာကို ေလးစားၾကပါ”လို႔ အျခားသူေတြကို ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြအေနနဲ႔ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့အက်င့္”ေတြကို ရပ္တန္႔ဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ပါၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ မြတ္စလင္ေတြ ေျပာင္းလဲရမယ္”လို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရမယ့္အခ်ိန္ပါပဲ။

ေတာ္ဖစ္ ဟာမစ္

About

VEN. KUSALASAMI

GUTLEUTSTR 127, 60327, FRANKFURT AM MAIN
Telephone: +4915214489565 Email: kusalasami@gmail.com

Venerable Kusalasami was born in 1981 at Pyawbwe Township, Mandalay Division. He was ordained as a novice at the age of 14th. From 1995 to 2001, he studied primary and elementary Buddhist education at several famous monasteries in Myanmar; Visuddharama monastery (Taungoo Township), Kankalay forest monastery (Oak Twin Township), Brahmanimmitarama monastery and Nyaung Tone Pali University (Yangon). At the age of 21st, he was ordained as a Buddhist monk.

In 2001, he passed the entrance examination and joined State Pariyatti Sasana University which is situated in Kabaraye hill, Mayangone Township, Yangon; in which he studied higher Buddhist education; B.A and M.A. In 1st and 2nd year, he passed with all distinctions in all of seven subjects and obtained 1st price. In 3rd year, 3rd price and final year 1st price again he finished successfully with flying colors. Within his education period, he sought many scholarships from that University.

In 2003 as a student of State Pariyatti Sasana University, he set Sasanadhaja examination held by the Government and passed. That’s why he is awarded Sasanadhaja Dhammacariya degree which is equivalent to B.A by the Government.
In 2008, he went to Sri Lanka and joined Buddhist Study of Kelaniya University where he obtained M.A degree.

After finished M.A degree in Kelaniya University, he entered the Cittalapabbata forest that is second biggest forest in Sri Lanka and pracitsed Buddhist meditation in the cave for 60 days. Then he wrote a book in Myanmar language about his meditation experiences. Now he has already written many articles and published four books.

In 2010, he was invited by Dhammikarama Myanmar Chinese Buddhist Temple in Penang, Malaysia where he taught Buddhist meditation for one year. In 2012, he backed to Myanmar and established Dhamma School Foundation. As a general secretary of foundation, he opened hundreds of Dhamma School throughout Myanmar. In 2014, he was invited by Myanmar community in Frankfurt, Germany.
Now he is teaching Buddhist meditation, Abhidhamma and other basic Buddhist knowledge in Germany.

သံယောဇ်

သံယောဇဉ်

.....................

(၁)

“ဗရုက်သုက္ခကြီးနဲ့ … ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ၊ ရဟန်းမ(ဘိက္ခုနီ)လုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အချစ်ကြီးရသလား”

ကြည်လင်အေးမြပြီး တည်ငြိမ်လှသော ရေကန်မျက်နှာပြင်လို ပကတိတည်ငြိမ်သော ဣန္ဒြေဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ့စကားသံက ကရုဏာဒေါသသံ ပါနေသည်။ ရဟန်းမကြီးသည် စိတ်အတော် ထိခိုက်သွားသည်။ “အော် ငါ့မှာဖြင့် ၁၂ - နှစ်လုံးလုံး သူ့ကို တမ်းတတဲ့စိတ်နဲ့ မျက်ရည်တွေ ကျခဲ့လိုက်ရတာ၊ သူ့ကို လွမ်းလို့ တရားနဲ့တောင် မနေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူ့ကို တွေ့ချင်မြင်ချင်လွန်းလို့ မျက်ရည်နဲ့မျက်ခွက် တစ်ရက်မှ မပျက်ခဲ့ဘူး၊ သူကတော့ ပြောရက်လိုက်တာ”စသည်ဖြင့် တွေးမိပြီး သူ့အပေါ် စိတ်နာသွားသည်။

ကြမ်းတမ်းလွန်းပြီး သူ့အပေါ် ငဲ့ညှာမှုကင်းမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည့်စကားကြောင့် ၁၂ - နှစ်လုံးလုံး ကျခဲ့ရသော၊ လွမ်းဆွေးခဲ့ရသော အချိန်များအတွက် နောင်တတွေ ရမိသည်။ “သူလည်းပဲ ငါ့ကို တမ်းတလွမ်းဆွတ်နေမယ် ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ ပြောရက်လိုက်တာ”ဟူသော နောင်တတရားနှင့်အတူ တစ်ခုတည်းသော သံယောဇဉ်ကြိုးလေး ပျက်တောက်သွားသည်။ အခြားတွယ်နှောင်စရာသံယောဇဉ်ဟူ၍ တစ်မ ျှင်မ ျှ မရှိတော့။ ရဟန်းမကြီး၏ စိတ်တွေ တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထိုနေ့မှာပင် ရဟန်းမကြီး တရားထူးတရားမြတ်တွေကို သိမြင်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

(၂)

ရဟန်းမကြီးကို ကရုဏာဒေါသနှင့် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မငဲ့မညှာ ပြောလိုက်သူမှာ “အရှင်ကုမာရကဿပ”ဖြစ်သည်။ သူ့စကားကြောင့် မိခင်ကြီး တရားထူးတရားမြတ်ရသွားသဖြင့် ပြောရကျိုးနပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ 

မိခင်ရဟန်းမကြီးသည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပါ။ မြတ်စွာဘုရား သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်မှာ သီတင်းသုံးစဉ် သူက သူဌေးသမီးလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဘဝါဘဝက ဖြည့်ကျင့်ခဲ့သော ပါရမီတွေကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရဟန်းမ ဝတ်ချင်သဖြင့် မိဘတွေထံမှာ ခဏခဏ ဝတ်ခွင့်တောင်းသည်။ မိဘများက ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အရွယ်ရောက်သောအခါမှာတော့ ရဟန်းမ ဝတ်ခွင့် မပြုသည့်အပြင် ယောကျ်ားပေးစားလိုက်သည်။ မိဘပေးစားသဖြင့် အိမ်ထောင်ကျသော်လည်း မယားဝတ္တရားကျေပြွန်အောင် ပြုလုပ်သည်။ ဤသို့ နေထိုင်ရင်း တစ်နေ့သောအခါ သူမ၏ စိတ်ကူးဆန္ဒကို လင်ဖြစ်သူကို ဖွင့်ဟပြောမိသည်။ ထိုအခါ လင်ဖြစ်သူက ရဟန်းမ ဝတ်လိုလ ျှင် ဝတ်နိုင်ကြောင်း ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။ 

အမျိုးသမီးလေးမှာ သူမ၏ဆန္ဒများ ပြည့်ဝတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။ သို့ဖြင့် နီးစပ်ရာ ရဟန်းမ(ဘိက္ခုနီမ)ကျောင်းမှာ ရဟန်းမ ဝတ်ခဲ့သည်။ ကံဆိုးချင်တော့ ထိုကျောင်းကို အုပ်ချုပ်သူက အရှင်ဒေဝဒတ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

(၃)

ရဟန်းမကျောင်းတွင် အခြားသူများကဲ့သို့ စာပေသင်ကြားလိုက်၊ တရားအားထုတ်လိုက်ဖြင့် နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့သောအခါ ကံဆိုးမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူဌေးသမီးတစ်ဖြစ်လဲ ရဟန်းမလေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျောင်းတစ်ခုလုံး အုတ်အုတ်ကျက်ကျက်ဖြစ်သွားသည်။ တိုးတိုးတစ်ဖုံ၊ ကျယ်ကျယ်တစ်မျိုး ဝေဖန်ကြသည်။ ရဟန်းမ လုပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရရသလားဟုဆိုကာ ပြစ်တင်ပြောဆိုကြသည်။ ထိုထဲတွင် အကြီးအကဲဖြစ်သူ ရဟန်းမ က မေးမြန်းသောအခါ “အရှင်မ … တပည့်တော်ဟာ သီလကို လုံခြုံစွာ ထိန်းပါတယ်၊ ရဟန်းမအဖြစ်နဲ့ လွန်ကျူးပြီး ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်မဟုတ်ပါ”ဟု ရှင်းပြသည်။ သို့ရာတွင် “ခက်ချေပြီ၊ သင့်အနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲ ရရ၊ ဒီသင်္ကန်းကြီး ဝတ်ပြီး ကိုယ်ဝန်နဲ့ဖြစ်နေတာဟာ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေဘူး၊ ငါတို့ ဆရာထံ အဆုံးအဖြတ်ခံဖို့ သွားကြမယ်”ဟုဆိုကာ အရှင်ဒေဝဒတ်ထံသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ 

အရှင်ဒေဝတ်ထံ ရောက်၍ အကြောင်းစုံကို တင်ပြလိုက်သည့်အခါ “အင်း …. ဒါက ဘယ်တုန်းက ရတဲ့ကိုယ်ဝန်ဖြစ်ဖြစ် သင်္ကန်းဝတ်နဲ့တော့ မသင့်တော်လှဘူး။ လူဝတ်သာ လဲပေးလိုက်တော့”ဟု ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။ ရဟန်းမလေးက အမျိုးမျိုးတောင်းပန်သော်လည်း အရှင်ဒေဝဒတ်က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မပြင်နိုင်ကြောင်းသာ တုန့်ပြန်ခဲ့သည်။ သို့ဖြင့် အရှင်ဒေဝဒတ်အဆောင်မှ အပြင်ရောက်သောအခါ “အို … အရှင်မတို့ … တပည့်တော်မကို လူဝတ်မလဲလိုက်ကြပါနဲ့၊ တပည့်တော်မ ဟာ အရှင်ဒေဝဒတ်ကို ကြည်ညိုလို့ ရဟန်းမ ဝတ်လာတာ မဟုတ်ပါ၊ မြတ်စွာဘုရားကို ကြည်ညိုလို့ ရဟန်းဝတ်လာတာပါ၊ ဒါကြောင့် မြတ်စွာဘုရားထံကိုသာ ပို့ပေးတော်မူကြပါဘုရား”ဟု တောင်းပန်သောအခါ အခြားရဟန်းမများက မြတ်စွာဘုရားထံ ပို့ပေးခဲ့ကြသည်။

(၄)

မြတ်စွာဘုရားလိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကတော့ အခုလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဟု ယုံကြည်သော်လည်း ရဟန်းမလေးခမျာ စိုးရိမ်စိတ်ကိုတော့ ပယ်ဖျောက်၍ မရ၊ ကြောက်ရွံ့စိုးထိတ်စွာဖြင့်ပင် မြတ်စွာဘုရားရှေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သဗ္ဗညုတဉာဏ်ရှင် မြတ်စွာဘုရားသခင်ကတော့ ရဟန်းမလေးကို ကြည့်လိုက်ကတည်းက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို သိတော်မူပြီး ဖြစ်လေသည်။ ရဟန်းမ မဝတ်ခင်ကတည်းက ရခဲ့သောကိုယ်ဝန်ဖြစ်တာကိုလည်း သိတော်မူသည်။ ရဟန်းမများနှင့်နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားပြီးသည့်အခါ လာရင်းအကြောင်းကို လေ ျှာက်ထားကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားက သူ သိသည့်အတိုင်း မိန့်တော်မူပြီး အပြစ်မရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်မည်လား။ ဤနေရာတွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ပြဿနာဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို နာယူသင်ကြားလိုက်ရသည်။ 

မြတ်စွာဘုရားကိုယ်တိုင် မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမ ျှ ပေးတော်မမူခဲ့ပေ။ ဝိနည်းကျွမ်းကျင်သူ (ဥပဒေပညာရှင်) အရှင်ဥပါလိကို အခေါ်လွှတ်လိုက်သည်။ နောက်ပြီး ကောသလမင်းကြီး၊ အနာထပိဏ်သူဌေးကြီး၊ သူဌေးငယ်၊ သာဝတ္ထိမြို့မှ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ၊ မြို့မျက်နှာဖုံးများနှင့် ကျောင်းအစ်မကြီး ဝိသာခါတို့ကို ကျောင်းကို လာခဲ့ကြဖို့ မိန့်တော်မူသည်။ ထူးထူးခြားခြား ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် မြို့သူဌေးများ၊ လူကြီးမင်းများကို တစ်ပြိုင်တည်း အခေါ်လွှတ်သည်ကို ကြားသိရသော မြို့သူမြို့သားများလည်း တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားပြီဟူသောအသိဖြင့် ဇေတဝန်ကျောင်းတော်သို့ စုရုံးရောက်လာကြလေသည်။ ဇေတဝန်ကျောင်းတော် ကွင်းပြင်ကြီးမှာ လူတွေ ပြည့်သွားသည်။ လူတွေအားလုံး၏ အလယ်တွင် ကန့်လန့်ကာဖြင့် ကာထားပြီး ရဟန်းမလေးကို နေစေသည်။ အပြင်က လူတွေက ဘာများ လုပ်ဖို့ပါလိမ့်ဟု တွေးကာ ခြံရံငေးကြည့်နေကြသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ကျောင်းအစ်မကြီး ဝိသာခါကို အနားကို လာဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ 

ဝိသာခါသည် မြတ်စွာဘုရားစကားကို နားထောင်ပြီး ကန့်လန့်ကာအတွင်း ပြန်ဝင်သွားသည်။ ရဟန်းမလေး၏ သားမြတ်၊ ဗိုက်၊ ချက် စသော ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို ဝိသာခါက အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ဝန်စဖြစ်သည့် ရက်၊ လ၊ အချိန်တို့ကို တွက်ဆသည်။ ကောက်ချက်ချကြည့်သည့်အခါ ကိုယ်ဝန်သည် ရဟန်းမ မဝတ်မီ အချိန်ကဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ သိလိုက်ရသည်။ အရှင်ဥပါလိ က ကန့်လန့်ကာအပြင်မှ စောင့်နေသည်။ “ကျောင်းအစ်မကြီး … တွေ့ရှိသည့်အတိုင်း ပြောပါဦး”ဟု မြတ်စွာဘုရား၊ ဘုရင်နှင့်တကွ ပရိသတ်အားလုံးရှေ့တွင် မေးလိုက်သည်။ ဝိသာခါက “ဤရဟန်းမလေး၏ ကိုယ်ဝန်သည် ရဟန်းမ ဝတ်ပြီးနောက် သီလပျက်ပြားပြီး ဖောက်ပြန်သဖြင့် ရသည့်ကိုယ်ဝန်မဟုတ်ပါ၊ ရဟန်းမ မဝတ်မီကတည်းက ရလာခဲ့သောကိုယ်ဝန်ဖြစ်ပါသည်ဘုရား”ဟု ဖြေကြားလိုက်လေသည်။ 

မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ပြဿနာဖြေရှင်းနည်း ကောင်းမွန်မှုကြောင့် ကိုယ်ဝန်ကြီးတကားကားနှင့် ရဟန်းမလေးလည်း နာမည်မပျက်၊ သာသနာလည်း သိက္ခာကျစရာ မရှိတော့ဘဲ သာဝတ္ထိမြို့တွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာ၍ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။

(၅)

နေ့စေ့လစေ့ရှိသောအခါ ရဟန်းမလေး မီးဖွားသည်။ ရဟန်းမကျောင်းမှာ ကလေးထိန်းရ၊ ကလေးအနှီးလေ ျှာ်ရ စသည်ဖြင့် မသင့်လျော်သောကြောင့် ကောသလမင်းကြီးက ကလေးကို မွေးစားလိုက်သည်။ “ကုမာရကဿပ”ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ နန်းတော်ထဲတွင် ဘုရင့်သားလေးလို ကြီးပျင်းခဲ့ရသော်လည်း သူ နည်းနည်းမှ မပျော်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးသဘာဝ ဆော့ကစားသည့်အခါတိုင်း အခြားကလေးများက “မိဘမဲ့ အဖေမရှိ၊ အမေမရှိ”ဟု စကြနောက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ကောသလမင်းကြီးကို မေးတိုင်း အမျိုးမျိုး စိတ်ကျေနပ်အောင် လှည့်ပတ်ပြောဆိုခဲ့သည်ချည်း ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျ အဖြေမရခဲ့ပေ။

အရွယ်ရောက်သည့်တစ်နေ့သောအခါ ကောသလမင်းကြီးသည် “သင့်အမေသည် ရဟန်းမတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။ ထိုအခါ ကုမာရကဿပသည် သို့ဆိုလ ျှင် သူလည်းပဲ နန်းတော်ထဲ မနေလိုတော့ကြောင်း၊ ရဟန်းပြုလိုကြောင်း ခွင့်တောင်းသဖြင့် ကြီးကျယ်သောအခမ်းအနားဖြင့် ရဟန်းပြုပေးလိုက်လေသည်။ ရဟန်းပြုပြီးနောက် မြတ်စွာဘုရားထံမှ ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်းများကို နာကြားကာ တောထဲ၌ တရားအားထုတ်သည်။ ၁၂ -နှစ်တိုင်တိုင် ကြာသွားခဲ့သည်။ ၁၂ - နှစ်ပြည့်မှ တရားထူးတရားမြတ် ရသွားခဲ့သည်။ သူ တရားအားထုတ်နေသည့် ၁၂ - နှစ်တာ ကာလအတွင်း သူ့မိခင် ရဟန်းမကြီး သူ့သားကို သတိရလွမ်းဆွတ်စိတ်ဖြင့် တငိုငို တယိုယိုဖြစ်နေသည်ကို သတိမထားမိဘဲ တရားကိုသာ စိတ်နှစ်ပြီး အားထုတ်နေခဲ့လေသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ တရားထူးတရားမြတ်ရပြီး မြို့ထဲ ဆွမ်းခံထွက်သည့်အချိန်တွင် သူ့မိခင် ရဟန်းမကြီးက အမှတ်မထင် တွေ့မြင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

(၆)

မိခင်ရဟန်းမကြီးသည် သားအပေါ်ထားသည့် သံယောဇဉ်က ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သားရဟန်းကို တွေ့သည်နှင့် ဣန္ဒြေမဆည်နိုင်တော့ဘဲ သပိတ်ကြီးပိုက်လျက် သားဆီသို့ အူယားဖားယား ပြေးသွားလေသည်။ သားဇောဖြင့် ပြေးသွားရာ ခလုတ်တိုက်ကာ လဲလိုက်သေးသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ချွေးများဖြင့် ပေကျံကုန်သည်။ သားဟူသော အသိစိတ်ကြောင့် သားမြတ်မှ နို့ရည်များလည်း လ ျှံထွက်လာသည် (ဟု ဆိုသည်)။ ရဟန်းမကြီးမှာ မည်သို့မ ျှ ကြည့်မကောင်းတော့။ သားရဟန်းဆီရောက်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်ပေရေပြီး မြင်မကောင်းအောင် ဣန္ဒြေပျက်လျက် ရှိလေသည်။ 

မိခင်ရဟန်းမကြီး၏ မြင်မကောင်းအောင် ဖြစ်ပျက်နေပုံကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မိခင်ကြီး၏ သားဟူသော သံယောဇဉ်ကို ပျက်တောက်သွားစေဖို့အတွက် စိတ်နာသွားအောင် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက် အထမြောက်သည်ဟု ဆိုရမည်။ သူပြောလိုက်သည့်နေ့မှာပင် သူ့မိခင်ကြီး တရားထူးတရားမြတ်တွေ ရသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

(၇)

အထက်ပါ သားအမိနှစ်ယောက်တို့၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းကို အကြောင်းပြု၍ မြတ်စွာဘုရားရှင်က “ချစ်သား၊ ချစ်သမီးတို့ … လောကမှာ သူတစ်ပါးကို သွားပြီး အားမကိုးနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ အားကိုးကြ၊ သူတစ်ပါးတွေ လုပ်တဲ့ ကောင်းမှုနဲ့ သင်တို့ကို နတ်ပြည်ပို့လို့ မရနိုင်ဘူး၊ သူတစ်ပါးတွေ အားထုတ်တဲ့တရားနဲ့ သင့်မှာ တရားထူးမရနိုင်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်မှသာ အကျိုးရလဒ်ကို ကိုယ်တိုင် ရမှာဖြစ်တယ်”စသည်ဖြင့် “အတ္တာဟိ အတ္တနော နာထော” အစဖြာသော ဓမ္မဒေသနာကို ဟောကြားတော်မူခဲ့ရာ ပရိသတ်များစွာတို့ တရားအသိတွေ ထူးကုန်ကြလေသည်။

(၈)

သားအမိနှစ်ယောက်ကို အခြေခံသော တရားဒေသနာကို သိရှိပြီးသောအခါ “သံယောဇဉ်”ဆိုသော စကားတစ်ခွန်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအကြောင်းကို မေးခွန်းထုတ်ကာ အဖန်ဖန် တွေးနေမိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ရဟန်းမကြီးမှာ “သံယောဇဉ်”ဟူသောအရာလေးတစ်ခု ရင်ထဲမှာ ရှိနေချိန်မှာ ၁၂ - နှစ်လုံးလုံး အလွမ်းမျက်ရည်တွေနှင့် သောကတွေ ဝေခဲ့ရသည်။ ထိုအရာလေးတစ်ခု ပျက်တောက်သွားချိန်မှာတော့ အငြိမ်းဓာတ်ပြည့်ဝစွာ ဘဝက ရှင်သန်လာခဲ့ရသည်။ “သံယောဇဉ်မှာ ဘာကောင်းကျိုးတွေ ရှိနေပါသလဲ”၊ “ပူလောင်ခြင်းအပြင် ဘာအကျိုးတွေ ပေးတတ်ပါသေးသလဲ”။ စာရေးသူကတော့ ဖြေပြီးပါပြီ။ စာဖတ်သူများလည်း အားလုံး ဝိုင်းဖြေကြဖို့ ဖြစ်ပါသည်။

ချမ်းမြေ့ပျော်ရွှင်နိုင်ကြပါစေ …

အရှင်ကုသလသာမိ(ပျော်ဘွယ်)

ကျမ်းကိုး ... ကုမာရကဿပမာတုထေရီဝတ္ထု၊ ဓမ္မပဒ

Learn to meditate, free meditation class with Venerable Kusalasami

စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ (စာဖတ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္)

“စာအုပ်စာပေ လူ့မိတ်ဆွေ”။ မြန်မာစကား အလွန်နားထောင်၍ ကောင်းပါ၏။ ဘဝတွင် ရရှိလာသည့် အသိအမြင်အတွေးအခေါ်များသည် စာအုပ်စာပေအပေါ်တွင် များစွာ မူတည်နေ၏။ ဘဝအတွေ့အကြုံများမှ ရရှိလာသော အသိအမြင်၊ အတွေ့အကြုံ၊ သင်္ခန်းစာတို့လည်း တန်ဖိုးရှိပါ၏။ သို့ရာတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အတွေ့အကြုံများစွာကို တစ်ပြိုင်တည်း မရနိုင်ပါ။ အကန့်အသတ်များက မြောက်မြားစွာ ရှိနေသည်။

ရဟန်းတစ်ပါးသည် ရဟန်းနှင့်သက်ဆိုင်သော အတွေ့အကြုံများကိုသာ များသောအားဖြင့် ရနိုင်၏။ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်သည် လူလောကနှင့်သက်ဆိုင်သမျှကိုသာ ကိုယ်တွေ့ကြုံနိုင်၏။ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်သည် ကျောင်းဆရာအတွေ့အကြုံ၊ မိဘဖြစ်ဖူးသူသာ မိဘ၏ အတွေ့အကြုံ၊ ယောကျ်ားတစ်ယောက်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏အတွေ့အကြုံကိုသာ တွေ့ကြုံနိုင်ပြီး မိန်းမတို့၏ ခံစားချက်နှင့်ဘဝအတွေ့အကြုံများကို မည်သို့မျှ ကိုယ်တွေ့မကြုံနိုင်ပါ။ ကိုယ်တွေ့မကြုံနိုင်သဖြင့် သူတစ်ပါးတို့ တွေ့ကြုံထားသောအဖြစ်အပျက်များ၊ ခံစားချက်များကို တစ်ဆင့်စကားဖြင့်သာ နားလည်ရ၏။ တွေ့ကြုံကြရ၏။

စာပေကပေးသောအတွေ့အကြုံကား အကန့်အသတ်မဲ့၏။ ကာလမဲ့၏။ စာပေထဲတွင် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံက သက်ရှိများ၊ သက်မဲ့များ၏ ဖြစ်တည်မှု၊ ခံစားမှု၊ အတွေးအကြံ၊ အတွေ့အကြုံများကို ရှာဖွေနိုင်၏။ မိမိကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့ဘဝတွင် ဖြစ်ပျက်တတ်သော အဖြစ်သနစ်များကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် ဘဝအသိအမြင်အဆင့်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်၏။

“စာပေမြင့်မှ လူမျိုးတင့်မည်”ဟူသော မြန်မာစကားမှာလည်း အလွန်မှတ်သားဖွယ်ကောင်း၏။ ထိုစကားအတိုင်းပင် ရှေးမြန်မာတို့လက်ထက်တွင် မြန်မာ့စာပေသည် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မား၏။ စာပေအဆင့်အတန်းမြင့်သဖြင့် ယဉ်ကျေးမှုလည်း မြင့်ခဲ့၏။ တိုင်းပြည်က အသူရာချောက်ကမ်းပါးထဲ ပြုတ်ကျခဲ့သဖြင့်သာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာကောင်းသော မြန်မာ့သမိုင်းအစဉ်အလာများလည်း အထင်သေးအမြင်သေးအဆင့်သို့ လျှောကျသွားခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာမှာ လူမသိသူမသိအနေအထား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စာပေမြင့်ဖို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ စာဖတ်ရပါမည်။ စာဖတ်ဖို့အတွက် နည်းမျိုးစုံသုံးရပါမည်။ စာပေအဆင့်အတန်းမြင့်စေဖို့ စာပေအဝန်းအဝိုင်းများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။ တစ်ပိုင်တစ်နိုင်အားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ အသင်းအဖွဲ့အလိုက်ဖြစ်စေ စာပေအဝန်းအဝိုင်းလေးများ ဖြစ်ဖို့ လိုသည်။ ဒါတောင် မပြည့်စုံပါ။ တကယ်တော့ အမျိုးသားရေးဦးတည်ချက်အနေဖြင့် စာပေမြင့်အောင် ကြိုးပမ်းရမည်။ တာဝန်ရှိအစိုးရက ပညာပါပါ၊ အမြော်အမြင်ရှိရှိဖြင့် တာဝန်ယူကြိုးစားမှ တိုးတက်နိုင်မည်။

မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝမှ စတင်ပြီး စာဖတ်သည့်အလေ့အကျင့်ရအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမည်။ နိုင်ငံတကာစာကြည့်တိုက်စနစ်ကို ပညာရေးတွင် ထည့်သွင်းပြီး သင်ကြားစေသင့်သည်။ ထိုပညာရေးမှတစ်ဆင့် စာကြည့်တိုက်များ၏ အရေးပါမှုကို သိလာမည်။ စာကြည့်တိုက်ကို လူငယ်များအမြင်တွင် လာချင်စဖွယ်ဖြစ်အောင်၊ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ စာဖတ်နိုင်အောင်၊ ဖတ်သည့်အခါမှာလည်း စနစ်ကျအောင် လုပ်ကိုင်တတ်သောပညာရှင်များ ပေါ်လာမည်။

စာရေးဆရာကြီးများ၏ စာပေဟောပြောပွဲများတွင်လည်း ပရိသတ်လက်ခုပ်သံများစွာ ရနိုင်သော အစိုးရမကောင်းကြောင်း (အစိုးရကောင်းခြင်း၊မကောင်းခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ) စကားလုံးများကိုသာ အဓိက ကြားရတတ်၏။ စာကြည့်တိုက်များ၏အရေးပါမှု၊ စာဖတ်ခြင်း၏အကျိုးကျေးဇူး၊ စာကြည့်တိုက်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ၊ စာကြည့်တိုက်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်သည့်နည်းများ၊ စနစ်ကျအောင်နှင့် ရေရှည်တည်တံ့အောင်လုပ်ရမည့်နည်းများကို ဟောပြောမှုများက မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်၏။

မြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ပိုင်တစ်နိုင် စာကြည့်တိုက်များကတော့ အလျှိုအလျှို ပေါ်ထွက်နေသည်ကိုတော့ တွေ့မြင်နေရ၏။ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ကောင်းပါ၏။ အကျိုးရှိတန်သလောက်ရှိသော်လည်း ထိထိရောက်ရောက်၊ အောင်အောင်မြင်မြင် အကျိုးဖြစ်ထွန်းမှုကား နည်းပါးလှသည်။ စာကြည့်တိုက်ဦးဆောင်သူများ၏ စေတနာနှင့် အနစ်နာခံမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်က များသည်။ ရေရှည်တည်တံ့ရေးနှင့် စာဖတ်သူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်အားကတော့ အများအားဖြင့် နည်းပါးလှပေသည်။ စာကြည့်တိုက်ဖွင့်ခြင်းနှင့် စာဖတ်ခြင်းကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တားဆီးပိတ်ပင်ခံခဲ့ရခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ အမျိုးသားရေးအသိစိတ်ဓာတ်၊ အမျိုးသားရေးအမြင်၊ အမျိုးသားရေးဦးတည်ချက်အနေဖြင့် အစိုးရက အားကြိုးမာန်တက် ဦးဆောင်ကြိုးပမ်းမှသာ အောင်မြင်ပေါက်ရောက်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

ဥရောပရှိစာကြည့်တိုက်အတော်များများကို ရောက်ဖူးသည်။ ရောက်သည့်စာကြည့်တိုက်တိုင်းတွင် ထူးခြားပြီး အံ့သြမင်သက်ဖွယ်များစွာကို တွေ့မြင်သိရှိခံစားရမြဲဖြစ်သည်။ စာကြည့်တိုက်အတွင်း စာဖတ်၍အဆင်ပြေအောင် အပြင်အဆင်များများ ကောင်းမွန်သည်။ စာအုပ်များကိုလည်း သူ့အမျိုးအစားအလိုက် စနစ်ကျစွာ ထားရှိသည်။ စာအုပ်များသာမက ကွန်ပြူတာဖြင့် ဖတ်၍ရအောင်လည်း ကွန်ပြူတာများ ထားရှိပေးထားသည်။

ကလေးများစာကြည့်တိုက်အတွင်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဖြစ်အောင် ကလေးကစားကွင်းလည်း ထားရှိပေးသည်။ ကလေးများ ဂိမ်းဆော့ရန်အတွက်လည်း ကွန်ပြူတာများ၊ တတ်ဘလက်လေးများ ထားရှိသည်။ ကလေးများအတွက် ရောင်စုံစာအုပ်များ၊ အရုပ်ဖြတ်ဆက်ပုံးများ၊ ဂိမ်းစီဒီများ၊ ကစားနည်းအမျိုးမျိုး၊ ရုပ်ပုံအမျိုးမျိုးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပေးသည်။ ဝန်ထမ်းမလိုဘဲ စက်ဖြင့်လည်း စာအုပ်ငှါးနိုင်သည်။ စာအုပ်တွင် ပါဝင်သော ဘားကုဒ်လိုအရာကို စက်အတွင်းမှ ရောင်ခြည်အောက်တွင် ထားပေးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ပြန်ပို့သည့်အခါတွင်လည်း စက်အတွင်း ထည့်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ စာကြည့်တိုက်ကို ၂၄ နာရီ ဝင်ကြည့်နိုင်အောင်လည်း စီစဉ်ပေးထားတတ်သည်။ စာကြည့်တိုက်အတွင်း မီးများကိုတော့ လူလာလျှင် မီးပွင့်ပြီး လူက ငြိမ်သွားလျှင် မီးပြန်မှိတ်သွားသောစနစ်ကို အသုံးပြုထားတတ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာဖတ်ကျင့်ရအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရောက်လေရာရာ ရထားပေါ်၊ ကားပေါ်၊ ပန်းခြံစသည်တို့တွင် စာဖတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆမိသည်။ သူတို့ဆီတွင် စာအုပ်စာပေ၏တန်ဖိုးကို အလေးထားတတ်ခြင်း၊ စာရေးဆရာများကို အထင်ကြီးလေးစားခြင်း စသည်တို့မှာလည်း စာဖတ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စာရေးသူတို့ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ထိုကဲ့သို့ ခေတ်မီအောင် မပြုလုပ်နိုင်ကြသေးလျှင်သော်မှ စာရေးဆရာများနှင့်အသိပညာရှင်၊ အတတ်ပညာရှင်များက စာကြည့်တိုက်များ၏ အရေးပါမှုကို သိမြင်သဘောပေါက်အောင် အသိအမြင်ပေးခြင်းများ ပြုလုပ်သင့်ကြပါသည်။ လူမျိုးတင့်ဖို့ စာဖတ်ကြရပါမည်။ စာဖတ်ဖို့ စာကြည့်တိုက်များ ရှိရပါမည်။ စာကြည့်တိုက်များရှိဖို့ စာကြည့်တိုက်များ၏ အရေးပါမှုကို သိမြင်သဘောပေါက်သောခေါင်းဆောင်များ လိုပါသည်။

ယနေ့မြန်မာနိုင်ငံတွင် မြန်မာလူမျိုးများ ဖတ်သော စာပေများကိုကြည့်လျှင် ချစ်ကွဲညားဝတ္ထုများ၊ ဟာသစာအုပ်များနှင့် ဘာသာရေးစာအုပ်များကသာ နေရာယူထားသည်။ ချစ်ကွဲညားဝတ္ထုများ၊ ဟာသစာအုပ်များ ဖတ်ခြင်းဖြင့် အကျိုးမရှိဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အသိအမြင်၊ အတွေးအခေါ်၊ အထွေထွေဗဟုသုတအတွက် အကျိုးမများဟု ဆိုချင်သည်။ ဘာသာရေးစာအုပ်များကတော့ စိတ်ချမ်းသာဖို့၊ စိတ်အေးချမ်းဖို့ကလွဲပြီး အကျိုးမများပါ။ အဆိုပါစာပေအမျိုးအစားများသည် ကမ္ဘာကြည့် ကြည့်မြင်ဖို့အတွက် အထောက်အကူ မရှိသလောက် နည်းပါသည်။ စာကြီးပေကြီးများ ဖတ်ဖို့ လိုပါသည်။ ဂန္ထဝင်စာပေများ လေ့လာဖို့ လိုပါသည်။ မိမိတို့နိုင်ငံသမိုင်း၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်းများကို ဖတ်ဖို့ လိုပါသည်။

စာမဖတ်လျှင် ဗဟုသုတမရှိနိုင်။ စာမဖတ်သော၊ ဗဟုသုတမရှိသောပြည်သူများသည် စိတ်ထားဆိုးညစ်သောအုပ်ချုပ်သူများ၏ အလိမ်အညာအလှည့်အဖျားကို ခံရနိုင်သည်။ ဘာသာရေးဖြင့် လှည့်စားနိုင်သည်။ နိုင်ငံရေးဖြင့် လှည့်စားနိုင်သည်။ လူမျိုးရေးဖြင့် လှည့်စားနိုင်သည်။ စာဖတ်သော၊ ဗဟုသုတရှိသောပြည်သူများဖြစ်လျှင် အလိမ်အညာအလှည့်အဖျားများကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သည်။ သို့ဖြစ်၍ စာကြည့်တိုက်များနှင့်စာဖတ်ခြင်းသည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏အနာဂတ်ကို ပညာရှိနည်းဖြင့် ပုံဖော်နေခြင်းဟုဆိုချင်ပါသည်။ စာဖတ်သူများကသာ နိုင်ငံ၏အနာဂတ်ကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရွေးချယ်နိုင်ပြီး စာမဖတ်၊ ဗဟုသုတမရှိသောသူများကတော့ အလိမ်အညာ လှည့်ကွက်များအောက်ဝယ် စမ်းတဝါးဝါးသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဒိန်းမတ်နိုင်ငံ၊ ရွာတစ်ရွာက စာကြည့်တိုက်ကို ရောက်ရှိစဉ်က တွေးမိခံစားမိသော အတွေ့အကြုံလေးများကို ဆောင်းပါးအသွင် ချရေးမိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ “နေပျော်သောဝန်းကျင်၊ နေပျော်သောဘဝတွေ တည်ဆောက်ဖို့ စာတွေ ဖတ်ကြစို့”ဟု တိုက်တွန်းချင်ပါသည်။

အရှင်ကုသလသာမိ 

ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ေမြးေန႔ပဲြ က်င္းပမည္

.......................................................

ဂ်ာမနီႏုုိင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုုင္ၾကကုုန္ေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္သူေတာ္စင္အေပါင္းတိုု႔ …. ကမၻာအရပ္ရပ္ရွိ ဗုုဒၶဘာသာဝင္မ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုုရားအေလာင္းေတာ္ သုုေမဓာရွင္ရေသ့ဘဝက ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုုရား ေျခေတာ္ရင္းတြင္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ဗုုဒၶ ဖြားျမင္ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ အလံုုးစံုုကိုု အကုုန္အစင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ သဗၺညဳ ဘုုရားအျဖစ္သိုု႔ ေရာက္ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ဘုုရားအဆူဆူတိုု႔၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္မ်ား ပါရွိသည့္ မဟာဗုုဒၶဝင္ ေဟာေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံ ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း ကဆုုန္လျပည့္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ဆင္ယင္က်င္းပလ်က္ရွိပါသည္။

ထိုု႔အတူ ဂ်ာမနီႏိုုင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုုင္ၾကကုုန္ေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္မ်ားသည္လည္း ဖရန္႔ဖြတ္ ၿမိဳ႕တြင္ ကဆုုန္လျပည့္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုုိင္း ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကပါသည္။ ဤႏွစ္တြင္လည္း ဖြား,ပြင့္,ေဟာ,စံ,ဗ်ာဒိတ္ခံဟူေသာ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ႀကီးမ်ားကိုု စိတ္မွာ အာရံုုျပဳလ်က္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု စီစဥ္ က်င္းပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သိုု႔ျဖစ္ပါ၍ အားလံုုးေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္သူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ ၏ျဖစ္ေတာ္စဥ္ႀကီးမ်ားကိုု စိတ္မွာ ထံုုလ်က္ ဗုုဒၶေန႔ပြဲေတာ္ကိုု ကုုသိုုလ္သဒၶါျဖစ္ေရး စိတ္မွာေတြးကာ ပါဝင္ ဆင္ႏႊဲကုုသိုုလ္ယူႏိုုင္ၾကပါေၾကာင္း အသိေပးႏႈိးေဆာ္တိုုက္တြန္းအပ္ပါသည္။

ေန႔ရက္ ။ ။ ၂ဝ၁၆ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၂ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔

အစီအစဥ္

မနက္ ၁ဝး ဝဝ .............................. အခမ္းအနားျပင္ဆင္ျခင္း
မနက္ ၁ဝး ၃ဝ .............................. သံဃာေတာ္မ်ားအား စုေပါင္းဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းျခင္း
မနက္ ၁၁း ၃ဝ .............................. ဧည့္ပရိသတ္မ်ားအားလံုုး ေန႔လည္စာ စားေသာက္ျခင္း
ေန႔လယ္ ၁း ဝဝ ............................. အခမ္းအနား စတင္ျခင္း (သီလေပး၊ ေရစက္ခ်၊ တရားနာျခင္း)
ညေန ၃း ဝဝ …………………………. အခမ္းအနားၿပီးဆံုုးျခင္း

လွဴဒါန္းႏိုင္သည့္အရာမ်ား ...............

အခမ္းအနားတြင္
- သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ဆြမ္းအလွဴ၊ ဆြမ္းဟင္းအလွဴ၊
- ၾကြေရာက္လာမည့္ ျမန္မာမိသားစုဝင္မ်ားအတြက္ အစားအေသာက္အလွဴ၊
- သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေဘသဇၨဒါန (က်န္းမာေရးအာမခံ)အလွဴ၊
- ေက်ာင္းျဖစ္ေျမာက္ေရးအလွဴ ....
စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔ အားသန္ရာ၊ သဒၶါေပါက္ရာအလွဴဒါနမ်ားကို ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါသည္။

ဆြမ္းဟင္း၊ ေဘာဇဥ္၊ အခ်ိဳရည္ အလွဴရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ႀကိဳတင္စာရင္းေပးလွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္းကိုလည္း အသိေပးအပ္ပါသည္။

က်င္းပမည့္ေနရာ ......................

Saalbau Gutleut ခန္းမ,
Rottweiler Straße 32,
60327 Frankfurt am Main
Hauptbahnhof မွ Straßebahn 12,16,21 စီးပါ။
မွတ္တုိင္ Baseler Platz
မွတ္တုိင္တြင္ဆင္းၿပီး ညာဘက္ျခမ္းသုိ႔ ကူးလွ်င္ Gutleutstr. ကုိေတြ႕ပါမည္။

ကထိန္အလွဴေတာ္မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားျခင္း

ကထိန္အလွဴေတာ္မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားျခင္း
.........................................................
အလွဴမွာ ကထိန္၊ ဆြမ္းမွာ ပိဏ္၊ ရတနာမွာ စိန္၊ ေက်ာင္းမွာ သိမ္ ဟူေသာ ဆိုရိုးစကားအတိုင္း အလွဴတကာ့အလွဴတို႔တြင္ ကထိန္အလွဴသည္ အျမတ္ဆံုးအလွဴဟု ရွင္ေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားထားသည္။ထိုသို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားသည့္အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဓမၼဒူတျမန္မာေက်ာင္းကလည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကထိန္အလွဴပဲြေတာ္ကို ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကသည္။

ထိုသို႔ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ျပဳလုပ္က်င္းပေလ့ရွိေသာ ကထိန္ပဲြအခ်ိန္အခါ က်ေရာက္လို႔ လာခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ဒီႏွစ္အခ်ိန္အခါ ကထိန္ပဲြေတာ္ကိုလည္း ယခင္ႏွစ္မ်ားလို ပါဝင္ဆင္ႏႊဲၿပီး ကုသိုလ္ပါဝင္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါရန္ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား
၁။ မမာလာျမင့္ (၂၅ ယူရို) ႏွင့္ သကၤန္းတစ္စံု
၂။ ကိုေရာဘတ္ဦး (၂ဝ ယူရို)

အေထြေထြအလွဴရွင္မ်ား
၁။ .ကိုျဖဴခိုင္ (ဆန္တစ္အိတ္)

က်င္းပမည့္ေန႔ရက္ ...............  ၂၉ ရက္  ႏိုဝင္ဘာ ၂ဝ၁၅၊ တနဂၤေႏြေန႔

ေနရာ ......................Saalbau Gutleut ခန္းမ,Rottweiler Straße 32,60327 Frankfurt am Main Hauptbahnhof မွ Straßebahn 12,16,21 စီးပါ။ မွတ္တုိင္ Baseler Platz

အခမ္းအနားအစီအစဥ္ .............
နံနက္   ၁၀  နာရီခြဲ  .......... ဆြမ္းပြဲမ်ားျပင္ရန္ ခန္းမသို႔ အေရာက္လာၾကပါရန္
နံနက္   ၁၁ နာရီ ........       ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားအား စုေပါင္းဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္ျခင္း
ေန႔လယ္  ၁၂ နာရီ .......... ၾကြေရာက္လာေသာတရားနာ အလွဴ ရွင္ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းအား ေန႔လယ္စာျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးျခင္း
ေန႔လယ္  ၁ နာရီခြဲ ..........   သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားထံမွ ငါးပါးသီလခံယူၿပီး ပရိတ္တရားေတာ္ႏွင့္ ကထိန္တရားေတာ္မ်ား                                      နာယူျခင္း ၊ ပေဒသာပင္ ႏွင့္ကထိန္သဃၤန္းကပ္လွဴ ျခင္း
ေန႔လယ္ ၃ နာရီ .............. စုေပါင္းအမွ်ေ၀ျခင္း ႏွင့္ အခမ္းအနားၿပီးဆုံးျခင္း

ဆြမ္းအလွဴ ရွင္မ်ား စာရင္း
၁။ ေဒၚခင္မာလြင္ မိသားစု       (ပဲၾကီးႏွပ္)
၂။ ခြန္လြန္းေက်ာ္ + နန္းသီလာ ၊သမီး ဆုလဒ္လြန္း      ပဲပုတ္ငပိခ်က္
၃။ မစံပယ္လြင္                  ခ်ဥ္ရည္ပာင္း

အခ်ိဳ ပြဲ အလွဴ
၁။ ဦးလွစု + ေဒၚစုိးစိုးသိမ္း မိသားစု (ၾကက္ဥပူတင္း)
၂။ .................

 ေသာက္ေရ ၊အေအးအလွဴ ရွင္မ်ား
၁။ မစံပယ္လြင္

ပန္းအလွ အလွဴ ရွင္မ်ား
၁။ ကိုဂ်ူးနီ + မေမျမတ္ႏိုး မိသားစု

ႏွစ္စဥ္က်င္းပၿမဲအတိုင္း- ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းအလွဴဒါနတြင္ ပါဝင္လွဴဒါန္းျခင္း၊- ကထိန္သကၤန္းလွဴဒါန္းျခင္း၊- ၾကြေရာက္လာသည့္သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ နဝကမၼႏွင့္ ခရီးစရိတ္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္း၊- ဓမၼဒူတျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တတ္စြမ္းသမွ် ပါဝင္လွဴဒါန္းျခင္း စသည့္ ေကာင္းျမတ္သည့္ အလွဴဒါနမ်ားကို ပါဝင္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၉)

ယခင္အပတ္မွ အဆက္ .........

တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားဘဲ၊ အာဏာရွိ,အာဏာမဲ့ မခဲြျခားဘဲ၊ ဆင္းရဲသား,ခ်မ္းသာသူ မခြဲျခားဘဲ အျပစ္ႏွင့္ထိုက္တန္စြာ တရားစီရင္ျခင္းမ်ား မရွိေသးသေရြ႕ “သေဗၺ သတၱာ အေဝရာ ေဟာႏၲဳ … သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ”ကို တစ္ထိုင္တည္း အႀကိမ္တစ္သန္းရြတ္လည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး မၿငိမ္းခ်မ္းပါ၊ မခ်မ္းသာပါ။ 

ထို႔ထက္ပိုရြတ္လည္း ရြတ္သူကေတာ့ သမာဓိရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္၊ တိုင္းျပည္ကေတာ့ ဘာမွ ထူးလာမည္ မဟုတ္ပါ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းေသာတိုင္းျပည္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ 

ဘုရားေပးေသာနည္းလမ္းမ်ားကို လိုက္နာက်င့္သံုးမႈမရွိဘဲ "ေအးခ်မ္းပါေစ" မည္မွ်ပင္ ေမတၱာပို႔ေနေသာ္လည္း ေအးခ်မ္းမႈက ေရာက္ရွိလာမည္မဟုတ္ပါ။ အလုပ္ေမတၱာမပါဘဲ ႏႈတ္ေမတၱာသာ ပို႔ေနျခင္းသက္သက္သည္ တစ္ခါတစ္ရံ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေစာ္ကားေနျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္သည္။ 

(၃၈)

“အရွင္ဘုရား … ခဏေန ေရာက္ေတာ့မယ္ဘုရား”။ ကိုစိုးစိုးေမာင္ အသံၾကားမွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိျပဳမိသည္။ မိုးက အေတာ္ေလး သည္းလာသည္။ ကားေနာက္ခန္းက ေဟာက္သံၾကား၍ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ကိုစိုးစိုးေမာင္၏ သမီးငယ္ေလး ေဟာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသာ္လည္း လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ထူးထူးျခားျခား ေဟာက္တတ္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ တရားေဟာေနသည့္အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္က တရားေဟာေနၿပီ။ ဆရာေတာ္ႏွင့္တပည့္ဦးသူရိယတို႔က အၿပံဳးျဖင့္ ဆီးႀကိဳသည္။ တရားပဲြက ညေန ၄ နာရီခန္႔က်မွ ၿပီးသည္။

အၿမဲတမ္း ရႊင္လန္းတက္ၾကြေနေသာ ကပၸိယေျပာင္ႀကီးေခၚ ကိုေမာင္ေမာင္သိန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း အၿပံဳးမပ်က္။ ဆရာေတာ့္တရားပဲြတြင္ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ျမန္မာအေယာက္ ၄ဝ ခန္႔ တရားနာလာၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး သံဃာတစ္ပါးမွ် မရွိသျဖင့္ ဆရာေတာ္မ်ားကို ဖူးေတြ႕ရသျဖင့္ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တရားပဲြၿပီးေသာအခါ တစ္ညတာ ခိုနားမည့္ ကိုဘလိုင္၏အိမ္သို႔ ထြက္ခြါရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ 

မထြက္ခြါမီ ေနာ္ေဝသို႔ သြားမည့္ခရီးစဥ္ကို ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အင္တာနက္မွ သေဘၤာလက္မွတ္မ်ား ျဖတ္ၾကသည္။ ဒိန္းမတ္မိုးက သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာခ်လိုက္၊ ဖဲြဖြဲ ဖဲြဖြဲ ရြာေနလိုက္၊ လံုးဝရပ္သြားလိုက္။ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူတို႔အားလံုး ကားေလးျဖင့္ ကိုဘလိုင္တို႔အိမ္သို႔ သြားခဲ့ၾကသည္။ 

(၃၉)

မိနစ္ ၄ဝ ခန္႔ကားေမာင္းၿပီးေသာအခါ ကိုဘလိုင္တို႔ အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္မ်ားအတြက္ ထပ္ခိုးေလးတြင္ ေနရာခ်ထားသည္။ ထပ္ခိုးဆိုေသာ္လည္း ဥေရာပအိမ္မ်ား၏ထံုးစံအတိုင္း ေနေပ်ာ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ 

ဤႏိုင္ငံတြင္ မည္မွ်ဆင္းရဲသည့္မိသားစုပင္ ျဖစ္ေစ မိသားစုေနဖို႔ မသင့္ေတာ္ေသာ အလြန္ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းေသာအိမ္မ်ားႏွင့္ ေနခြင့္မျပဳဟု ဆိုသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားဆိုလွ်င္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္သည့္အိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနႏိုင္သည္။ မိသားစုဆိုလွ်င္ မိသားစုႏွင့္သင့္ေတာ္ေသာအိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနရသည္။ ကိုဘလိုင္တို႔မွာ မိသားစုျဖစ္သျဖင့္ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ မီးဖို၊ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း စသျဖင့္ အျပည့္အစံု ရွိသည္။ 

စာေရးသူတို႔ အထပ္နံရံမ်ားတြင္ ၈ ေလးလံုးအမွတ္တရ ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ေရႊဝါေရာင္လႈပ္ရွားမႈပံုမ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပံုမ်ားႏွင့္ NLD ပံုမ်ား အျပည့္ကပ္ထားသည္။ ထူးထူးျခားျခား ဦးသန္းေရႊပံုကို ဟစ္တလာႏႈတ္ခမ္းေမြးတပ္ၿပီး ေအာက္တြင္ စာေရးထားေသာ ဓာတ္ပံုကိုလည္း ရယ္ရႊင္ဖြယ္ ေတြ႕ရသည္။ ခဏနားၿပီးေသာအခါ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ေရွာ့ပင္းစင္တာတစ္ခုသို႔ လုိက္ျပသည္။ 

ရာသီဥတုေအးသျဖင့္ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ ဆြယ္တာဝယ္ဖို႔ လိုက္ရွာသည္။ လူႀကီးမ်ားဝတ္ေသာဆြယ္တာမ်ားမွာ စာေရးသူတို႔ႏွင့္ မည္သို႔မွ် ဝတ္မျဖစ္ပါ။ သို႔ျဖင့္ ၁၃ ႏွစ္သားမ်ားအတြက္ဟူေသာ စာတန္းခ်ိတ္ထားေသာေနရာမွ ဆြယ္တာမ်ားကို ဝယ္ခဲ့ရသည္။ သူတို႔အတြက္ ၁၃ ႏွစ္သားဆြယ္တာသည္ စာေရးသူႏွင့္ အံကိုက္ျဖစ္ေနသည္။ ရွမ္းဒကာေလးက ဆြယ္တာဖိုး လွဴသည္။ တယ္လီေနာကုမၸဏီအေရာင္းစင္တာတစ္ခုကိုလည္း စင္တာအတြင္း ေတြ႕ခဲ့ရသည္။

(၄ဝ)

ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လူမ်ား သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကပံုမွာ အလြန္ေအးေဆးလြန္းသည္ဟု ထင္သည္။ စာေရးသူေတြ႕ဖူးသည့္ ျပာယာခတ္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္သြားလာေနၾကေသာ စကၤာပူမွ လူမ်ား၊ ဂ်ာမနီမွ လူမ်ားႏွင့္လည္း မတူဟု ထင္သည္။ ႏိုင္ငံက က်ယ္ၿပီး လူဦးေရနည္းပါးျခင္း၊ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေၾကာင့္ၾကကင္းျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။

ဒိန္းမတ္တြင္ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၅ သန္းေက်ာ္ ၆ သန္းခန္႔သာ ရွိသည္။ အမ်ားစုကိုးကြယ္သည့္ ခရစ္ယာန္လူသာရင္ဂိုဏ္းကို ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ လူဦးေရ၏ ၈ဝ% ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ၿပီး မြတ္စလင္က ဒုတိယအမ်ားဆံုး ျဖစ္သည္။ ၄% ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိသည္။ 

မူလခရစ္ယာန္အျဖစ္မွ မြတ္စလင္မ်ားျဖစ္သြားျခင္း မဟုတ္ဘဲ စီးပြားေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ အျခားဗုဒၶဘာသာ၊ ဟိႏၵဴဘာသာတို႔လည္း အနည္းငယ္ရွိသည္။
အျခားႏိုင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ တူရကီ၊ ယူဂိုဆလားဗီးယား၊ ပါကစၥတန္၊ ေမာ္႐ိုကို၊ အီရက္၊ အီရန္၊ လစ္ဘႏြန္၊ ဆိုမာလီယာ၊ သီရိလကၤာႏွင့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔မွ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ရွိသည္။ ၁ သန္းဝန္းက်င္ခန္႔ရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကသည္။ 

ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားအနက္ ဗီယက္နမ္တစ္ႏိုင္ငံတည္းမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားသာ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ဖို႔၊ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာရွိသည္။ က်န္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားမွာ မြတ္စလင္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံၾကသူမ်ားကား အနည္းငယ္မွ် (ေထာင္ဂဏန္းသာသာ)သာ ရွိေပသည္။ 

အဆိုပါ ေထာင္ဂဏန္းတြင္လည္း ခ်င္း၊ ကခ်င္ စသည့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ားကသာ အမ်ားစု ျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္ကေတာ့ အနည္းငယ္သာ ရွိသည္။ ဤေနရာမွာေတာ့ လူ႕အခြင့္အေရးသမားဆိုသူမ်ားကို ေျပာစရာရွိလာပါသည္။ လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူညီမွ်ေရး သို႔မဟုတ္ လူ႕အခြင့္အေရးကို လက္ကိုင္ျပဳေနသည္၊ ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္ဟု မည္မွ်ပင္ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါေစ စစ္အစိုးရႏွင့္မျခား ေဖာက္ျပားေနသူမ်ား မ်ားစြာရွိပါသည္။ 

ဒုကၡသည္ခ်င္းအတူတူ ခ်င္းမဟုတ္လို႔ ခရစ္ယာန္မဟုတ္လို႔ အခြင့္မရၾကရွာေသာ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာမ်ားကို အခြင့္အေရး မေပးခ်င္ၾကေပ။ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအမ်ားစုမွာ ဗုဒၶဘာသာက ၃ဝ ဦးဆိုလွ်င္ ခရစ္ယာန္က ၃ဝဝ ဦးေလာက္ရွိသည္။ ထို႔ထက္ပင္ ကြာဟမ်ားႏိုင္စရာရွိပါသည္။ ပညာသင္ဆုေပးသည့္ေနရာတြင္လည္း ဘာသာေရးခဲြျခားမႈက ရွိေနပါသည္။ 

လူ႕အခြင့္အေရးႏွင့္တရားမွ်တေရးေဆာင္ပုဒ္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား၏ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးဘက္လိုက္မႈမ်ားကို တတိယကမၻာေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏အေျခအေနက မီးေမာင္းထိုးျပေနသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။

တတိယႏိုင္ငံမ်ားသည္ ယခင္အခ်ိန္မ်ားက စစ္ပဲြမ်ားေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံရျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တင္းက်ပ္ေသာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုန္းထြက္လိုျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ားမွ ဒုကၡသည္မ်ားကို ရက္ရက္ေရာေရာ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံၿပီး ေကၽြးေမြးေပးကမ္းေထာက္ပံ့လာခဲ့သည္။ 

ယေန႔အခ်ိန္အထိ ဆိုမာလီယာႏွင့္အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ မြတ္စလင္မ်ား တဖဲြဖဲြ ေရာက္ရွိေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္မွာကား အစိုးရ၏ ထိုေပၚလစီကို ေမးခြန္းထုတ္သူမ်ား တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာၿပီဟု ဆိုသည္။
မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို တစ္ကမၻာလံုး ေၾကာက္လန္႔ေနၾကပါလွ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မြတ္စလင္မ်ားကို ခိုလႈံခြင့္ေပးေလသနည္း။ 

အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမးၾကည့္ဖူးသည္။ ေက်နပ္ေလာက္သည့္ အေျဖမရပါ။ အမွန္တကယ္ပင္ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာတရားမ်ား ထားရွိၾကျခင္းေၾကာင့္ေလာ။ မေသခ်ာပါ။ မေသခ်ာေသာ္လည္း သူတို႔တိုင္းျပည္မ်ား၏ လုပ္ရပ္မ်ားကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္တရားမ်ား၏ ထင္ဟပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ တူေနသည္ကိုကား မည္သူမွ် ျငင္းရမည္ မထင္ပါ။ စာေရးသူလည္း ဤကိစၥကို အေျဖရွာၾကည့္ဖူးသည္။ 

မေသခ်ာမႈမ်ားထဲက ျမန္မာဒကာတစ္ဦး၏ အေျဖတစ္ခုကိုေတာ့ စဥ္းစားစရာျဖစ္သည္။ မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ မြတ္စလင္မ်ားကို လက္ခံေနျခင္းျဖစ္သည္ဟူေသာ အျမင္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကမၻာႀကီးတြင္ မြတ္စလင္မ်ားႏွင့္အျခားလူသားမ်ား စစ္ပဲြႀကီးမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္းေပေလာ။ သူ႕အေတြးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ မေသခ်ာပါ။

ဘာသာတရားကို အေလးအနက္မထားလိုေတာ့ေသာ ဥေရာပသားတို႔၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေၾကာင့္ဟုလည္း ဆိုလွ်င္ ဆိုႏိုင္စရာအေၾကာင္းမ်ား ရွိေနသည္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ပံုစံသြင္းသည့္အေနအထားမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

အျခားအေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ေအာက္ေျခလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္မည့္ အလုပ္သမားလူတန္းစား လိုုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား အမ်ားစုမွာ ပညာတတ္၊ လူခ်မ္းသာမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ ေအာက္ေျခအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ခ်င္ၾကသည့္အတြက္ ထုိအလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ႏိုင္မည့္ အျခားႏိုင္ငံသားမ်ားကို ေခၚသြင္းၾကဟန္ရွိသည္။

(၄၁)

ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ လူဦးေရ ၈ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းက ခရစ္ယာန္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု စာရင္းဇယားအရ ဆိုေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္တြင္ မိ႐ိုးဖလာမွ်သာ က်န္ရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူအတြက္ဆိုလွ်င္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ပင္ ေကာင္းလွသည္။ 

၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ပညာရွင္မ်ား စုေပါင္းၿပီး စစ္တမ္းတစ္ခု ေကာက္ယူခဲ့ဖူးသည္။ အဆိုပါ စစ္တမ္းအရ … ၂၈ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဒိန္းမတ္ျပည္သူမ်ားကသာ ထာဝရဘုရားကို ယံုၾကည္သည္။ ၄၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ဘဝကိုတြန္းအားေပးေနေသာ တစ္စံုတစ္ရာ သို႔မဟုတ္ စြမ္းအားတစ္ခုရွိသည္ကို ယံုၾကည္သည္။ ၂၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ထာဝရဘုရားလည္း မယံုၾကည္၊ စြမ္းအားတစ္ခုခုရွိသည္ဆိုတာကိုလည္း မယံုၾကည္ဟု ဆိုသည္။ ဘာသာမ့ဲမ်ားကလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးပြားလာသည္ဟု ဆိုသည္။ 

အခ်ိဳ႕တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။

........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................

အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၂၇၊ ၁ဝ၊ ၂ဝ၁၄