စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားျခင္း (အဆက္)

ယခင္အဆက္

(၃)

အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ကို လုံး၀ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိေသာ္လည္း မိန္းမပိုးပန္းသလို လိုက္လံ၀င္ေရာတတ္လို႔ ခင္မင္ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုသို႔ေသာသူမ်ားထဲမွ အမွတ္အရဆံုးသူတစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ေညာင္တုန္းေက်ာင္းတုိက္မွာ ေနစဥ္က ေတြ႕ဆံုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ ဉာဏ္ေကာင္းသည္။ အေတြးရွင္းသည္။ ေလာကြက္ေတြ မလုပ္တတ္။ အလြန္အကၽြံ ေလာကြက္လုပ္ရျခင္းကို စက္ဆုပ္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ တူေန၍လား မသိ၊ မၾကာခင္ ရင္ႏွီးသြားခဲ့သည္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခပ္ေပါ့ေပါ့ စကားမ်ားကို အလ်ဥ္းသင့္သလို ေျပာတတ္ေသာ္လည္း ကိုယ္ႏွင့္ေတြ႕ေသာအခါ ေလးေလးနက္နက္ေတြခ်ည္း ေျပာသည္။

ေတြ႕စက သူသည္ ကိုယ့္ကို လံုး၀ စိတ္မ၀င္စားပါ။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ ထိုအခ်ိန္က ကိုယ့္ကိုသာ မဟုတ္။ ဘာကိုမွ စဲြစဲြလန္းလန္း ျဖစ္တတ္သူ မဟုတ္။ စိတ္ကို အ႐ိုးရွင္းဆံုး ထားတတ္သူတစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ေတြ႕တဲ့ဒကာ၊ ဒကာမတိုင္းက သူ႕ကို တရားအလြန္အားထုတ္သူဟု ထင္ၾကသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ ပူပင္ေၾကာင့္ၾကမႈပံုစံမရွိ၊ ပကတိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ သူသည္ တရားအားထုတ္သူလည္း မဟုတ္၊ စိတ္ကို ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ထားတတ္သူတစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အခ်ိဳ႕က သူ႕ကို မိစၧာဒိ႒ိဟု ဆိုၾကေလသည္။

မွတ္မွတ္ရရ ကိုတာကို သူက မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ သူက “၂၁-ရာစုမွာ ကိုတာကို မသိရင္ လူျဖစ္က်ိဳးမနပ္ဘူး” ဟူ၍ပင္ ဆိုပါသည္။ ကိုတာကို သေဘာမက်သူမ်ားကမူ “ပိုလြန္းလိုက္တာ”ဟု ဆိုေကာင္းဆိုပါလိမ့္မည္။ ကိုတာကို သိျမင္သေဘာေပါက္သူမ်ားအေနျဖင့္မူ မလြန္ဘူးဟု ယူဆလိုက္ၾကမည့္ပံု ရွိသည္။ ကိုတာသည္ ရဲရဲေတြးသည္။ ရဲရဲဆံုးျဖတ္သည္။ ရဲရဲေျပာသည္။ ျပတ္ျပတ္ေျပာသည္။ (အမ်ားအျမင္ ဘုက်က် ေတြးေခၚေျပာဆိုသည္)။ အမွန္အားျဖင့္ ကိုတာသည္ “၁ နဲ႔ ၁ ေပါင္းရင္ ၂-ျဖစ္တယ္”ဟု အေျဖသိခဲ့လွ်င္ ေတာင္မွ ရပ္မေနေသးဘဲ “ဘာေၾကာင့္ ၂-ျဖစ္ရတာလဲ”ဟု ထပ္စဥ္းစားခ်င္ေနသူတစ္ဦးဟု ထင္သည္။

အိုင္းစတိုင္း၏ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္တစ္အုပ္ (အမည္မမွတ္မိ)တြင္ “က်ဳပ္က ေကာက္႐ိုးပံုထဲ က်သြားတဲ့အပ္ကို ရွာရတာေပ်ာ္ေမြ႕သူဗ်၊ က်ဳပ္က အပ္ကို ေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာင္ ထပ္ၿပီး ရွာေနအံုးမွာ”ဟု ေျပာေသာစကားေလးကို အမွတ္ရေနမိပါသည္။ မလိုခ်င္ေသာ အေျဖတစ္ခုအတြက္ အလြယ္တကူ လက္မႈိင္ခ်ပစ္လိုက္ျခင္းႏွင့္ လိုခ်င္ေသာအေျဖတစ္ခုအတြက္လည္း အလြယ္တကူ ၾကည္ႏူးပစ္လိုက္ျခင္းဟူေသာ အစြန္းႏွစ္ဘက္ကို ေရွာင္ရွားဖို႔ လိုသည္။ လိုခ်င္ေသာအေျဖျဖစ္ေစ၊ မလိုခ်င္ေသာအေျဖျဖစ္ေစ အေျဖ၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္မ်ားကို ရွာေဖြစူးစမ္းဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။ သို႔မွသာ မလိုခ်င္ေသာအေျဖမွ လိုခ်င္ေသာအေျဖျဖစ္ လာျခင္းႏွင့္ လိုခ်င္ေသာအေျဖ၏ တာရွည္ခံႏိုင္ျခင္းဟူေသာ အက်ိဳးတရားကို ရရွိႏုိင္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါ သည္။

သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာ ေနသစ္မွဴး ေျပာတတ္သည္။ “လူအမ်ားစုက ဒီလိုလုပ္လို႔ ဒီလိုု ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာကို အေသမွတ္ထားၿပီး ဟိုလိုလုပ္ရင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္ဆိုတာကို ေမ့ထားတတ္ၾကတယ္”ဟူ၍။ ကိုတာ့ စကားအရ ေျပာရလွ်င္ ျဖန္႔ထြက္ေတြးတတ္ၾကဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ မိမိတို႔ ျမန္မာ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းသည္ ပံုေသ ကားက် မွတ္တတ္ေသာအေလ့အထက စဲြေနသည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေန႔စဥ္လူမႈျပႆနာမ်ားတြင္ ျဖန္႔ထြက္ေတြး တတ္ေသာ အေတြးအေခၚမ်ား ထြန္းကားမွ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး နားလည္မႈမ်ား တိုးတက္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ “ငါေျပာတာမွ အမွန္”ဟု အယူအစဲြ အားၾကီးလွ်င္ အမွန္ႏွင့္ ေ၀းတတ္ပါသည္။ ျမန္မာ့လူ႕အဖဲြ႕အစည္းက အမ်ားေတြးသည့္အတိုင္း မေတြးလွ်င္၊ အမ်ားေျပာသည့္အတုိင္း မေျပာလွ်င္၊ အမ်ားလုပ္သည့္အတိုင္း မလုပ္လွ်င္ “ဘုက်သူ”“လူ႕ဂလန္႔”“လူ႔ဂြစာ”ဟု သမုတ္တတ္ၾကေလသည္။ အမ်ားျမင္သည့္အတိုင္း မျမင္ျခင္း ႏွင့္ ကလန္႔တိုက္ျခင္း ႏွစ္ခုကို ကဲြကဲြျပားျပား သိထားဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။

ကိုရင္ဘ၀က ဦးဇင္းတစ္ပါးက “မင္း… စာေတြ ဖတ္ခ်င္ရင္ ဦးေရႊေအာင္စာအုပ္ေတြ ဖတ္ပါလား”ဟု ေျပာဖူး သည္။ ဦးေရႊေအာင္စာအုပ္မ်ားထဲက “အျမင္မ်ား ေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ အေတြးအျမင္စာစုမ်ား”စာအုပ္ကို ၀ယ္ဖတ္ ပါသည္။ ထိုစဥ္က ဘာမွ နားမလည္ခဲ့ပါ၊ သို႔မဟုတ္ အမ်ားစုကို ခံစားနားလည္လို႔ မရခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အရြယ္အေတာ္ရလာသည္အထိ ဦးေရႊေအာင္ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ခဲ့ပါသည္။ သူ၏ အေတြးအျမင္မ်ား လႊမ္းမိုးမႈ မရွိခဲ့ပါ။ သို႔ရာတြင္ ၀န္ခံစရာရွိသည္မွာ သူ၏ ၀ါက်မ်ားတြင္ အဆံုးသတ္ေလ့ရွိေသာ “၏”အကၡရာ ဆံုးေသာ တိက်ျပတ္သားေသာ၀ါက်မ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈကို ခံခဲ့ရပါသည္။

ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားတြင္ သိန္းေဖျမင့္၏ “အေရွ႕က ေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ”စာအုပ္အထူၾကီးကို ႏွစ္ၿခိဳက္မိဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာသိန္းေဖျမင့္၏ စာအေရးအသားအရသာကိုေတာ့ မခံစားတတ္ခဲ့ပါ သို႔မဟုတ္ မခံစားခဲ့ဟု ထင္သည္။ အျဖစ္အပ်က္အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ သူ၏ အမိႏိုင္ငံအတြက္ ၾကိဳးပမ္းပံုမ်ားကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ခဲ့မိဟန္ တူပါသည္။ ငယ္စဥ္ဘ၀က တန္ဖိုးအၾကီးဆံုး ဖတ္ခဲ့ရေသာ စာအုပ္ၾကီး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထိုစာအုပ္ၾကီးကို ေတာင္ငူေရာက္ၿပီး ၂-ႏွစ္အၾကာ ၁၅-ႏွစ္သားအရြယ္ အေဖႏွင့္အေမ စာသင္တိုက္ကို အလည္ေရာက္စဥ္က ၀ယ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနပါသည္။

ငယ္ဘ၀က စာအုပ္၀ယ္ဖို႔ရန္ ေငြေၾကးအခက္အခဲ မျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္မွာလည္း ေက်နပ္စရာတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္က စာေတာ္လို႔ဆိိုၿပီး ကိုယ့္ကို အပတ္တိုင္းလိုလို ပိုက္ဆံေပးသည္။ ပိုက္ဆံကို သမရိုးက်ေပးသည္ေတာ့ မဟုတ္။ ေဆး၀ယ္ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ၅၀-ေလာက္ကုန္က်ေသာ ေဆးဘူးအတြက္ ၁၀၀-ေပးလိုက္သည္။ ျပန္မအမ္းခိုင္း။ သူေပးသည္မွာ စာအုပ္၀ယ္ပါေစဟူေသာ စိတ္ျဖင့္ ေပးသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဥပုသ္ေန႔အျပင္ထြက္လွ်င္ ဗီဒီယိုၾကည့္ဖို႔ႏွင့္ မုန္႔၀ယ္စားဖို႔သာ ျဖစ္ပံုရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ၀ယ္ခ်င္တာ ၀ယ္လို႔ ရခဲ့သည္။

သိန္းေဖျမင့္စာအုပ္အၿပီးတြင္ စာဖတ္လမ္းေၾကာင္းက အနည္းငယ္တစ္ဖက္သတ္ ဆန္သြားသည္ဟု ထင္သည္။ စာဖတ္သူတိုင္း ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ဖူးလိမ့္မည္ဟု ထင္သည္။ ကိုယ္ဖတ္လိုက္ရေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ အကၽြမ္းတ၀င္ ျဖစ္သြားေသာအခါ ထိုစာအုပ္မ်ား၏ ႐ိုက္ခတ္မႈအတိုင္း စာဖတ္သူ၏ အေတြးအေခၚ အယူအဆမ်ား၊ ဘ၀ေနပံုထိုင္ပံုမ်ားမွာ ေျပာင္းလဲသြားတတ္သည္ဟု ထင္သည္။ အရင္က စာအုပ္မ်ားကို ေကာင္းႏိုးရာရာ ၀ယ္ယူေလ့ရွိေသာ္လည္း ဆရာသိန္းေဖျမင့္စာအုပ္က သူ၏ ေနာက္ထပ္စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ဖို႔ တြန္းအားျဖစ္သြား ခဲ့သည္။

“အေရွ႕က ေန၀န္းထြက္သည့္ပမာ”စာအုပ္မွ တစ္ဆင့္ “တက္ေခတ္နတ္ဆိုး”၊ “တက္ဘုန္းၾကီး”စာအုပ္မ်ားဆီ ေရာက္သြားသည္။ ထိုေခတ္က ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေရာဂါဆိုးၾကီးျဖစ္ေသာ AIDS ေရာဂါအေၾကာင္းကို ေရးဖဲြ႕ထားၿပီး နာမည္အရမ္းၾကီးေသာစာအုပ္ျဖစ္ေသာ္လည္း (ဆိုလိုခ်က္ကို လိုက္မီႏိုင္ေသာ ဉာဏ္အားနည္း ေသး၍) ခံတြင္းမေတြ႕ခဲ့ပါ။ “တက္ဘုန္းၾကီး”စာအုပ္ဖတ္ေသာအခါမွာေတာ့ ခံစားမႈမ်ိဳးစံုကို ၾကံဳေတြ႕ရသည္။ ဘုန္းၾကီးေတြ မေကာင္းေၾကာင္း ေရးေသာ္လည္း နည္းနည္းကေလးမွ မနာမိပါ။ “မေကာင္းတဲ့သူကို မေကာင္း ဘူးလို႔ ေျပာမယ္၊ ေကာင္းတဲ့သူကို ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာမယ္”ဆိုေသာစိတ္ဓာတ္က ထိုစဥ္ကတည္းက ရင္ထဲ တြင္ သိသိသာသာ ကိန္း၀ပ္ေနခဲ့ပါသည္။

“ပသံသိတဗၺံ ပသံသႏၲိ၊ ဂရဟိတဗၺံ ဂရဟႏၲိ = ခ်ီးမြမ္းထိုက္သူကို ခ်ီးမြမ္းၾကတယ္၊ ကဲ့ရဲ႕ထိုက္သူကို ကဲ့ရဲ႕ၾက တယ္”ဟူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ စကားေတာ္ကို အ႐ိုးထဲကေန ၾကိဳက္ပါသည္။ ထိုစကားကိုု အစြန္းေရာက္စြာ လက္ခံမိ၍လား မေျပာတတ္၊ ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ႕သူကို ေယာင္လို႔ေတာင္ ၿပံဳးမျပခ်င္တတ္ခဲ့ပါ။ “ေအးကြာ… မင္းတို႔ မွားရင္လည္း ငါက အားမနာဘူး၊ ေျပာမွာပဲ။ ငါမွားရင္လည္း အားမနာနဲ႔ကြာ၊ ငါ့ကို ၾကိဳက္သလို ေ၀ဖန္၊ ခြင့္မလႊတ္နဲ႔”ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို မၾကာခဏ ေျပာတတ္သည္မွာလည္း ထိုစာေပမ်ား၏ ႐ိုက္ခတ္မႈတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ေနမိသည္။ (ၿခြင္းခ်က္အခ်ိဳ႕ရွိေနေသာ္လည္း) ဂ်ပန္လူမ်ိဳးတို႔ ကိုယ့္အမွားကို ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းတတ္ေသာ ဟာရာကိရိ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ျခင္း)လုပ္ျခင္းမ်ားကို ၾကားရတိုင္း အားက်ေနမိ တတ္ခဲ့ပါသည္။ ေလးစားေနမိတတ္ခဲ့ပါသည္။

သိန္းေဖျမင့္စာအုပ္မ်ားက တစ္ဆင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္၊ ရဲေဘာ္ သံုးက်ိပ္…စေသာ လြတ္လပ္ေရးပံုရိပ္မ်ားကို စိတ္၀င္စားလာခဲ့သည္။ ကေလးဘ၀က တီဗီတြင္ ဆရာေတာ္ ဦးဉာဏိႆရ၏ ဗုဒၶဂယာအေၾကာင္း အစီအစဥ္လာလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားကို လြမ္းၿပီး မ်က္ရည္၀ဲတတ္ခဲ့သလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္း ေတြးမိတိုင္း မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနတတ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေသာစာအုပ္မ်ားကို ေတြ႕တိုင္းလိုလို ၀ယ္ယူတတ္ခဲ့ပါသည္။ ဘ၀တြင္ တန္ဖိုးရွိၿပီး အသိဉာဏ္ရွိေသာ တာ၀န္သိ လူသားတစ္ေယာက္မွသည္ တာ၀န္သိ ႏိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ စာအုပ္မ်ား၏ တန္ဖိုးကို နည္းနည္းမွ် ေလွ်ာ့တြက္၍ မရဟု ထင္ပါသည္။

(အမွာစကား = ဤမွ်အထိ ရွည္လ်ားလွေသာ ေဆာင္းပါးကို အားေပးဖတ္႐ႈၾကေသာ စာဖတ္သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ယခု ေရးခဲ့သမွ်သည္ ဦးဇင္း၏ ကိုရင္ဘ၀က ဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားျခင္းသာ ရွိပါေသးသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုရင္ဘ၀က ဖတ္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားမွ ရရွိခဲ့ေသာသခၤန္းစာႏွင့္ ယေန႔ျပန္သံုးသပ္မိေသာအေတြးမ်ားသာဟုဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္။ ေရးခ်င္သည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ မ်ားစြာမ်ားစြာ ရွိေနပါေသးသည္။ ပို႔စ္အေဟာင္းကို ဖတ္ၾကည့္မိလွ်င္ေသာ္မွ ဒီေနရာမွာ ဒီစာအုပ္ေလးအေၾကာင္း ေျပာဖို႔ က်န္သြားတယ္စသည္ျဖင့္ အားမလိုအားမရေလးမ်ားလည္း ခံစားရသည္။ ေနာင္ေရးသည့္အခါတြင္ ထည့္ေရးလိုက္မည္ဟု အားခဲထားမိပါသည္။
စာဖတ္သူမ်ား ႐ိုးအီသြားမည္စိုးပါ၍ ဤေနရာတြင္ တစ္ခန္းရပ္ထားၿပီး အျခားအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဆက္လိုပါသည္။ ေနာင္အလ်ဥ္းသင့္လွ်င္ ဆက္လက္ေရးသားပါအံုးမည္။)

စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားျခင္း (အဆက္)

ယခင္ အဆက္....

(၂)

တစ္ခါက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုမွာ မ်က္စိထဲက ထုတ္ပစ္လို႔ မရခဲ့ပါ။ ဘာမွမထူးဆန္းေသာ သာမန္ စာမရတာတစ္ခုတည္းႏွင့္ စာခ်ဘုန္းၾကီးမွာ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ၿပီး အနီးက ဓားႏွင့္ ကိုရင္ဆီကို လွမ္းေပါက္လိုက္သည္။ ေပါက္လိုက္ေသာ ဓားငယ္မွာ အဆိုပါကိုရင္၏ တင္ပါးကို စိုက္၀င္ေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေၾကာက္လြန္း၍ ဘာမွ အထူးမစဥ္းစားခဲ့ဖူးေသာ္လည္ ယခုအခါတြင္ ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ ႏွလံုးသားတြင္ ဒဏ္ရာတစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္နည္းတူ တစ္ခါက စာ၀ါလိုက္စဥ္ (သင္တန္းတက္စဥ္) စာေတြကို စာခ်ဘုန္းၾကီးက တစ္ပါးခ်င္း လွမ္းေမးေနသည္။ ကိုရင္တစ္ပါးက ထစ္ေနေသာအခါ “အာ”ဆိုၿပီး အနီးက သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး (၀ိနည္း၊ သုတၱန္၊ အဘိဓမၼာဟု သံုးခု ေရးထားေသာ သံုးေျမွာင့္သစ္သားတုံး၊ ပိဋကတ္သံုးပံုကိုယ္စားျပဳ သစ္သားတံုး)ျဖင့္ အားကုန္လွမ္းပစ္လိုက္ရာ ေခါင္းကဲြၿပီး ေသြးမ်ား ျဖာထြက္လာခဲ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ အၾကမ္းပတမ္း လုပ္တတ္ေသာ ဓေလ့မွာ ဘုန္းၾကီးမ်ားမွ တစ္ဆင့္ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဒကာၾကီးမ်ားသို႔ ဆင္းသက္သြားဟန္ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕မိဘမ်ားမွာ စည္းကမ္းၾကီးျခင္းဟူေသာ ၀တ္႐ံုကို ၀တ္ၿပီး သားသမီးမ်ားကို အႏိုင္က်င့္တတ္ၾကသည္။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို သူတို႔ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္လာေအာင္ သားသမီးကို အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းသည္၊ လုပ္ေစသည္။ သားသမီးက အဆိုပါ မိဘတို႔ ေရြးခ်ယ္မႈကို သေဘာက်လွ်င္ေတာ့ ကိစၥမရွိ။ သေဘာမက်ဘဲ၊ ၀ါသနာမပါဘဲ အတင္းလုပ္ခိုင္းျခင္းမွာ အႏိုင္က်င့္ျခင္းတစ္မ်ိဳးပင္ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

ယေန႔ကမၻာဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔သည္လည္း ဗုဒၶဘာသာ၏ အဆိုပါ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ကိန္း၀ပ္လာၾကဟန္ရွိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာ၊ ထိုင္း၊ ကေမၻာဒီးယား၊ လာအို...ႏိုင္ငံမ်ားက အစိုးရမ်ားသည္ သားသမီး သို႔မဟုတ္ တပည့္မ်ားကို အတင္းအၾကပ္ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကေပသည္။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားက ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (linear) ကို သေဘာမက်။ အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ုဳပ္ေရး (Non linear)ကို ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ၾကီးသူ၊ အာဏာရသူတို႔မွ တစ္ဆင့္ခ်င္း အာဏာအားျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ၾကီးသူ၊ အားရွိသူတို႔က မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ မွန္သည္ျဖစ္ေစ ေအာက္ကလူေတြ အားလံုး လိုက္လုပ္ရသည္။ ေစာဒကတက္ခြင့္မရွိ။ ေခတ္စကားျဖင့္ ေျပာရလွ်င္ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ မရွိ။ ၾကီးသူ အာဏာရသူက တရားမွ်တစြာ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္လွ်င္ ထိုလူ႕အဖဲြ႕အစည္း ေကာင္းက်ိဳးရမည္။ အထက္လူၾကီးမ်ား ဗရမ္းဗတာ အုပ္ခ်ဳပ္လွ်င္ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေခါင္းငံုခံ။ ေဒါင္လိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ဤသေဘာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤနည္းကို ျမတ္စြာဘုရား သေဘာမက်၊ အားမေပး။

အလ်ားလိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ အေရးအၾကီးဆံုးလူဟူ၍ မရွိ။ ပါ၀င္ပတ္သက္သူအားလံုး အေရးၾကီးသည္။ တာ၀န္ရွိသည္။ အားလံုးတြင္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ လူ႕အခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ ရွိသည္။ အရာအားလံုးကို ကိုယ့္ဆႏၵအတိုင္း လြတ္လပ္စြာ လုပ္ကိုင္ႏိုင္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အမ်ားဆႏၵသည္ အမွန္တရားျဖစ္သည္။ ကိုတာ မိတ္ဆက္ေဖာ္ျပေသာ ဦးထုပ္ေျခာက္လံုးစဥ္းစားနည္းမွာ ဤသေဘာပင္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားတြင္ ဤအဆိုျပဳခ်က္ကို ေထာက္ခံေပးေနေသာ သာဓက၀တၳဳမ်ားစြာ ရွိသည္။ အခ်င္းခ်င္း စည္းေ၀းတိုင္ပင္ျခင္း၊ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး (အာဏာရွိရွိ မရွိရွိ) ေလးစားျမတ္ႏိုးျခင္း၊ အၾကီးဆံုးလူ၏ စကားပင္ျဖစ္ေစကာမူ တရားသျဖင့္ ေျပာသလား၊ မတရားသျဖင့္ ေျပာသလား စဥ္းစားၿပီးမွ လက္ခံေစျခင္း၊ ……..စေသာ သေဘာတရားမ်ားမွာ ျမတ္ဗုဒၶက ေနရာမ်ားစြာတြင္ ေဟာၾကားေပးထားသည္။ သို႔ေသာ္……..

တစ္ဖက္က ၾကီးသူကို ေလးစားခိုင္းသည္။ ၾကီးသူတို႔၏ စကားကို ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္။ ဤသေဘာတရားမွာ လူ႕ေလာကအတြက္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ေသာ က်င့္၀တ္တရားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္…။ ဒါေပမယ့္…။ သို႔ရာတြင္…. ဗုဒၶဘာသာလူၾကီးမ်ားက အဆိုပါ လူ႕က်င့္၀တ္ကို အလဲြသံုးစားလုပ္ပစ္လိုက္ၾကဟန္ တူသည္။ လူ႔က်င့္၀တ္ကို အတၱႏွင့္ ေပါင္းဖက္လိုက္ေသာအခါ လူ႕က်င့္၀တ္က ပံုပ်က္သြားခဲ့ပုံရသည္။ လူ႕က်င့္၀တ္ပံုပ်က္သြားေသာ္လည္း သူတို႔မွာ ဗုဒၶဘာသာဟူေသာ အမည္ႏွင့္လူ႕က်င့္၀တ္ဟူေသာ အမည္တို႔မွာ တင္က်န္ရစ္ေနသည္။ ဤျဖစ္အင္က ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္လည္အိုးမည္းသုတ္လိုက္ျပန္သည္။ လူၾကီးစကားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားျခင္းႏွင့္ လူၾကီးစကားကိုသာ အမွန္ဟု ယူလိုက္ျခင္း ေ၀ါဟာရႏွစ္ရပ္ကို ဂဃနဏ ကဲြျပားသိမွသာ ဗုဒၶဘာသာ မ်က္ႏွာပြင့္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္သည္။

ယခုအခါတြင္ကား ကမၻာအႏွံ႔မွ ျပန္႔ႏွံ႔လာေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီးမ်ား အသိပညာပြင့္လာၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမေသာ ဓေလ့ အေတာ္နည္းပါးလာသည္ကို ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ ေတြ႕လာရသည္။ ဆရာသမားတြင္ ဆရာသမားစည္း၊ တပည့္တြင္ တပည့္စည္း၊ မိဘတြင္ မိဘစည္း၊ သားသမီးတြင္ သားသမီးစည္း…အသီးအသီး စည္းရွိဖို႔ လိုအပ္သည္ဟု ထင္သည္။ မိသားစုမ်ားတြင္ ျပႆနာမ်ား ရွိေနတတ္သည္မွာ အဆိုပါ စည္းကို ေဘာင္ေက်ာ္မိၾက၍ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေျပာလိုသည္မွာ ဤအေၾကာင္းမ်ား မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္မ်ားအေၾကာင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ငယ္ဘ၀က ေတာင္ငူၿမိဳ႕က နာမည္ၾကီး “ဆဲဗင္း စတိုး စာအုပ္ဆိုင္”မွာ စာအုပ္ေတြ ဟိုလွန္သည္လွန္ လုပ္ေနတုိင္း ၿပံဳးၿပံဳးၾကီး ၾကည့္ေနတတ္ေသာ ဆိုင္၀န္ထမ္းမ်ားကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ၿပံဳးေနၾကသည္ကို အခုမွ သေဘာေပါက္သလိုလို ျဖစ္လာသည္။ ကိုရင္ေပါက္စက စာအုပ္ၾကီးမ်ား လွန္ေလွာေနေသာျမင္ကြင္းမွာ သူတို႔အတြက္ ထူးဆန္းေကာင္းထူးဆန္းေနပါလိမ့္မည္။ “ကိုရင္ေလး စာအုပ္၀ါသနာပါလား”လို႔ ေျပာေျပာဆိုဆို ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေဒါက္တာမတင္၀င္း၏ “ရာဇ၀င္တြင္ေသာ မိန္းမသား”ဆိုေသာ စာအုပ္ကို လာေပးသည္ကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ့သည္။ ထိုစာအုပ္ထဲမွ မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္၏ ဘ၀ပံုရိပ္မွာ တစ္သက္လံုး (အခုအခ်ိန္အထိ) လႊမ္းမိုးလာေနခဲ့သည္။ ရာဇာဓိရာဇ္၏ စိတ္ဓာတ္ကို အစဲြၾကီး စဲြခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ “ေတာ္တဲ့သူဆိုရင္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ သူ၏ စိတ္ဓာတ္”ကို အားက်ခဲ့ပါသည္။

ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြကို ေတြ႕တိုင္း အားက်စိတ္၊ ေလးစားစိတ္ ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္သည္။ ေတာ္သူေတြ၊ ထက္ျမတ္သူေတြ အထက္တန္းေနရာမ်ား ရလွ်င္ ၀မ္းသာသည္။ ရာဇာဓိရာဇ္သည္ နဖူးေျပာင္သည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေထာ္သည္၊ ေျပာရလွ်င္ ႐ုပ္ဆိုးသည္။ သို႔ရာတြင္ မဟုတ္မခံ၊ ထက္ျမတ္ေသာ ႏွလံုးသားရွိသည္။ ျဖတ္ထုိးဉာဏ္ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ သူ႕ဖခင္ (ဗညားဦး ထင္သည္)က သူ၏ ေကာင္းမြန္ေသာအရည္အခ်င္းမ်ားကို မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ႐ုပ္ဆိုးလို႔ဆိုၿပီး သူ႕ကို ဦးစားမေပးခဲ့။ ၁၆-ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ ေတာထြက္ခဲ့သည္။ ဒဂံုဘက္က ေတာထဲသို႔ ျဖစ္သည္။ တရားအားထုတ္ဖို႔ေတာ့ မဟုတ္၊ ထီးနန္းကို သိမ္းပိုက္ဖို႔ အင္အားသြားစုျခင္းျဖစ္သည္။ ဖခင္က သူ႕အရည္အခ်င္းကို အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့၍ေလာ မသိ၊ သူ ဘုရင္ျဖစ္လာေသာအခါ ပညာရွင္မ်ားကို ေနရာေပးသည္။ ဦးစားေပးသည္။ သူ႕လက္ထက္တြင္ ဟံသာ၀တီသည္ ထြန္းေတာက္ခဲ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ရာဇာဓိရာဇ္ လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ အရြယ္ေလး ရလာေသာအခါ စာေတာ္သူမ်ား သို႔မဟုတ္ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားကို အလိုလိုေနရင္း ခ်စ္ေနတတ္ပါသည္။ ဉာဏ္ေကာင္းလွ်င္၊ စာဖတ္၀ါသနာပါလွ်င္၊ သတၱိရွိလွ်င္ အလုိလိုေနရင္း လိုက္လံၿပီး မိတ္ဖဲြ႕တတ္ေနသည္။ ထိုသေဘာထားက ေကာင္းက်ိဳးေပးသည္က မ်ားေသာ္လည္း မလိုအပ္ေသာ ဆိုးက်ိဳးေလးမ်ားလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ္က သူ႕ကို ေတာ္လို႔ အရည္အခ်င္းရွိလို႔ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံသည္ကို အခြင့္ေကာင္းအယူခံရျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ သင္တန္းတြင္ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ေနလွ်င္ သူတို႔ကို ဘာလိုလိုညာလိုလိုျဖစ္လို႔ ထိုသို႔ ဆက္ဆံေနသည္ဟု အထင္ခံရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတာ္၊ လူေကာင္းမ်ားကို ခ်စ္ေသာစိတ္သည္ အခါခပ္သိမ္းေကာင္းမြန္ေနေသာ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.....

စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ခရီးသြားျခင္း

စာေတြ ဖတ္ရင္း တစ္ခါတစ္ရံ အေတြးေလးမ်ား ျဖာထြက္လာတတ္သည္။ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ဦးက ေျပာဖူးသည္။ “စာေရးခ်င္လွ်င္ စာဖတ္”ဟူ၍။ စာမဖတ္ရတာ ၾကာေသာအခါ ေလးလံလာတတ္သည္။ ေခါင္း မၾကည္သလိုလို၊ စိတ္မၾကည္သလိုလို၊ တစ္ခုခု လိုေနသလိုလို ခံစားရတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ (မဖတ္ျဖစ္ ေသာ္လည္း) စာအုပ္ေလးကိုျဖစ္ျဖစ္ ေကာက္ကိုင္လိုက္ရမွ ေနသာထိုင္သာ ရွိသည္။ ထိုအက်င့္ေၾကာင့္လား မသိ၊ ကဗ်ာဆရာၾကီးမ်ား ကဗ်ာမေရးတာၾကာလွ်င္ ကဗ်ာဆာတတ္သလို ထမင္းဆာျခင္း၊ ေရဆာျခင္းကဲ့သို႔ စာကို ခဏခဏ ဆာေလာင္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္လိုက္ရေသာ္လည္း (ထိုစာအုပ္က ေကာင္းေနေစကာမူ) အရသာမေတြ႕ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ အာသာမေျပ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ….၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္သည္။ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လို႔ ေသာက္လိုက္ကာမွ ေကာ္ဖီေၾကာင့္ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ…၊ ကိုယ္ေသာက္ခ်င္သည္က စူပါေကာ္ဖီမစ္၊ ေသာက္လုိက္ရသည္က ဘတ္တီေကာ္ဖီမစ္ျဖစ္ ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ပင္ ကိုယ္ဆာေလာင္ေနေသာ စာအမ်ိဳးအစားႏွင့္ ကိုယ္ဖတ္လိုက္ ရေသာ စာအမ်ိဳးအစား မကိုက္ညီလွ်င္ အလိုမက်၊ အာသာမေျပ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။

စာေတြ ဘယ္ေလာက္ဖတ္ဖတ္ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ျမသန္းတင့္တို႔၏ ဘာသာျပန္ေလးေတြ ဖတ္ရမွ အားရွိျပန္ သည္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ေဖျမင့္တို႔လို စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေစေသာ ေျမွာက္လံုးေလးမ်ား ဖတ္ရမွ အဆာေျပ သည္။ တစ္ခါတစ္ရံက်ေတာ့လည္း ဘုရားေဟာေလး ဖတ္ရမွ စိတ္ၾကည္ႏူးရျပန္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ က်မ္းျမတ္ကိုအန္၊ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ သမၼာက်မ္းစာ…..။ စိတ္၏ တိမ္းညြတ္မႈမွာ အကဲျဖတ္ဖို႔ ခက္ခဲလွ၏။

ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ငဲ့ေစာင္းၾကည့္လွ်င္ စာအုပ္မ်ားက ေနရာအေတာ္ယူထားခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ စာအုပ္ မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ပံုမ်ားကို အေတြးရသလို ေရးျပသြားခ်င္ပါသည္။ ဘယ္ဘ၀အေျခအေနက တြန္းပို႔လိုက္သည္ မသိ၊ ငယ္ငယ္က ေတာင္ငူၿမိဳ႕၊ ၀ိသုဒၶါ႐ံုၿမိဳ႕ေထာင့္မွာ စာေပမ်ား သင္ခြင့္ရသည္။ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ၿပီဆိုကတည္းက ဥပုသ္ေန႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္သည့္အခါတိုင္း စာအုပ္ဆိုင္မ်ားကို အထူးသျဖင့္ ေရာက္ခဲ့ သည္။ ယခုအခါ စာအုပ္ဆိုင္ထဲတြင္ စာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာေနတတ္ေသာ ကိုရင္ေပါက္စအရြယ္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္ေသာအခါ ဂုဏ္ယူေနမိတတ္သည္။ အမွန္အားျဖင့္ စာသင္တိုက္မ်ားသည္ ေက်ာင္း စာမွလဲြ၍ အျခားစာအုပ္မ်ား ဖတ္႐ႈျခင္းကို အားမေပးၾက။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ပင္ ထားျမစ္ထားၾကေသးသည္။

ထိုစဥ္အခါက ကိုရင္ဘ၀ဆိုေသာ္လည္း စာဖတ္ရသည္ကို အေတာ္ခံုမင္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ စာကို စနစ္တက် ဖတ္တတ္ေအာင္ လမ္းညႊန္ေပးတတ္သူ မရွိခဲ့ျခင္းအတြက္ စိတ္မေကာင္းေတာ့ ျဖစ္မိသည္။ “ဒီအရြယ္မွာ ဘယ္စာအုပ္မ်ိဳးကို ဖတ္ရတယ္၊ ဒီစာအုပ္ေလးေတြက မင္းတို႔အရြယ္နဲ႔ သင့္ေတာ္တယ္၊ ဘယ္စာအုပ္မ်ိဳးကို စၿပီးဖတ္၊ ဒါေတြကေတာ့ ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခု မဖတ္နဲ႔အံုး၊ ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးမွ အဲဒီစာအုပ္ကို ဖတ္….”စသည္ျဖင့္ နည္းေပးလမ္းျပ ရွိခဲ့လွ်င္ ပိုမိုထိေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေပမည္။ စာသင္တိုက္ဟူသည္မွာ စာဖတ္ဖို႔ အားေပးေသာေနရာမ်ား မဟုတ္ဘဲ ၾကက္တူေရြးစာသင္သလို စာက်က္ဖို႔သာ တိုက္တြန္းေသာေနရာမ်ားဟုဆို လွ်င္ အမ်ားစုျဖစ္၍ မွန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ကိုရင္ငယ္ငယ္ဘ၀က စာအုပ္ဆိုင္ေရာက္တိုင္း ၀ယ္ယူဖတ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ စာမ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ အားကစားဂ်ာ နယ္မ်ားက အဓိက ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္အခါက အခုေခတ္လို အားကစားဂ်ာနယ္မ်ား မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။ အင္အား ဂ်ာနယ္ႏွင့္ တံခြန္တို႔သာ ရွိသည္။ (မႏွံ႔စပ္တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္)။ ပိုၿပီး ထူးျခားသည္မွာ အားကစား အေၾကာင္းမ်ားမွာလည္း ျပည္တြင္းအားကစားအေၾကာင္းသာ အမ်ားဆံုး ပါသည္ဟု ထင္သည္။ ဒီေန႔ေခတ္ ဂ်ာနယ္မ်ားမွာ ျမန္မာ့အားကစားအေၾကာင္းက သိပ္ၿပီး ေနရာ မယူၾကေတာ့။ ျပည္ပအားကစားအေၾကာင္းသာ ပါရွိေလသည္။ မွတ္မွတ္ရရ တံခြန္ဂ်ာနယ္တြင္ အၿမဲလိုလို ပါတတ္ေသာ ကာယဗလစာမ်က္ႏွာကို ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ခဲ့ဖူးသည္။

ထိုစဥ္က အရာရာကို စူးစမ္းခ်င္သည့္အေလ့ေလးကလည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးစျဖစ္ရာ ပီမိုးနင္း၏ အခ်စ္အေၾကာင္းႏွင့္ ၾကီးပြားေရးစာအုပ္ေလးမ်ားကလည္း အေတာ္ဆဲြေဆာင္ခဲ့သည္။ ဒုတိယအဖတ္ျဖစ္ဆံုး စာအုပ္မ်ားမွာ ခ်စ္စံ၀င္း ၏ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္သည္။ အခုအခါတြင္ေတာ့ ဆရာခ်စ္စံ၀င္း၏ စာအုပ္မ်ားမွာ ခံတြင္းမေတြ႕ႏိုင္ ျဖစ္ေနရျပန္ ေလသည္။ ေနာက္ သေဘာက်ခဲ့ေသာ စာေရးဆရာမွာ ခ်စ္ႏိုင္ (စိတ္ပညာ)ျဖစ္သည္။ သူ၏ “ခ်စ္လို႔ ေျပာတာ မွတ္ပါ”ဆိုေသာ စာအုပ္ေလးမွာ ယခုအခ်ိန္ထိ ျပန္လည္တမ္းတမိေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ စာအုပ္မ်ား ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ဖတ္႐ႈမိလာေသာအခါ သူနဲ႔လည္း လမ္းခဲြမွန္းမသိ လမ္းခဲြခဲ့ျပန္ေလသည္။

ေနာက္ၿပီး ေဖျမင့္စာအုပ္မ်ားသည္လည္း အေတာ္ခံတြင္း ေတြ႕ခဲ့သည္။ စိတ္ညစ္လာေသာအခါ သူ႕စာအုပ္မ်ား ဖတ္လွ်င္ လူက ျပန္လည္လန္းဆန္းလာသည္။ အားတက္လာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အေကာင္းျမင္လာတတ္ သည္။ ဘ၀ကို ရဲရဲတင္းတင္း ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ အားအင္ေတြ ေပးတတ္သည္။ “မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာၿပီလား” ဆိုေသာစာအုပ္မွာ လူငယ္ေတြ အမ်ားဆံုး ဖတ္သင့္ေသာစာအုပ္ျဖစ္လို႔ အေတာ္မ်ားမ်ား ၀ယ္ၿပီး လက္ေဆာင္ ေပးခဲ့ဖူးသည္။

ကိုယ္ၾကိဳက္ေသာစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးတတ္သည္မွာလည္း ကိုယ့္၀ါသနာတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္ေပမယ့္၊ သူက ၾကိဳက္မလား၊ မၾကိဳက္လားဆိုတာ ေသခ်ာမစဥ္းစားမိခဲ့ပါ။ ကိုယ္က ေပးခ်င္တာပဲ၊ ကိုယ္ခံစားသလို သူခံစားေစခ်င္တာပဲ၊ ကိုယ္သိသလို သူ႕ကို သိေစခ်င္တာပဲ ရွိသည္။ ဘုန္းၾကီး ေတြမွာ အမ်ားဆံုး ျဖစ္တတ္ေသာ ေစတနာဟန္ေဆာင္ထားေသာ အတၱကေလးက ကိုရင္ဘ၀ကတည္းက ကိန္း၀ပ္ေနခဲ့ဖူးသည္။ ဘုန္းၾကီးအမ်ားစုမွာ ကိုယ့္ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားႏွင့္ တပည့္မ်ားကို ကိုယ္သိသလို ကိုယ္နား လည္သလို သိေစခ်င္ေနၾကသည္၊ ခံစားေစခ်င္ေနၾကသည္။ ထိုစိတ္ဆႏၵအတိုင္း အတင္းအက်ပ္ လုပ္ခိုင္းတတ္ သည္။

ငယ္ရြယ္ေသာကိုရင္ကေလးတစ္ပါးအတြက္ အသက္ ၅၀-အရြယ္ဘုန္းၾကီးတစ္ပါး သိသလို၊ နားလည္သလို မည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါအံ့နည္း။ လူ႕ဘ၀လူ႕ေလာကတြင္ ေနထိုင္ရေသာ ဒကာ သို႔မဟုတ္ ဒကာမတစ္ဦးအတြက္ ပိဋကတ္ေတြ ကၽြမ္းက်င္လွေသာ သူ႕လိုဘုန္းၾကီးတစ္ပါး နားလည္ခံစားသလို မည္ကဲ့သို႔ ခံစားနားလည္ႏိုင္ ပါမည္နည္း။ ထိုအခ်က္ကို ဘုန္းၾကီးအမ်ားစုက မစဥ္းစားၾကပါ။ ထိုသို႔ မစဥ္းစားသည့္အတြက္ ကိုယ္ထင္တိုင္း တပည့္ေလးက ျဖစ္မလာေသာအခါ အၾကမ္းပတမ္း ႐ိုက္ႏွက္ေလေတာ့သည္။ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းေလေတာ့သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္......

ပါကစၥတန္က ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈဥပေဒ

(ပါကစၥတန္ဆိုတာ မြတ္စလင္ဘာသာၾကီးစိုးတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုဆိုတာ လူတိုင္း သိပါတယ္။ မြတ္စလင္ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ အစၥလာဟ္ဘာသာကို ကာကြယ္တဲ့ ဥပေဒျပ႒ာန္းထားတာ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ တရားမွ်တမႈရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆိုတာက ေတာ့ တစ္ပိုင္းတစ္က႑ေပါ့။ အမွတ္မထင္ ဒီစာေလးကို သြားေတြ႕ေတာ့ ပထမဆံုး “ေအာ္…ဒီ ဥပေဒၾကီးက ျပင္းထန္လြန္းလိုက္တာ” လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ေနာက္ၿပီး အမိေျမက ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံ တစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ ဗုဒၶဘာသာကို ကာကြယ္ေပးတဲ့ ဥပေဒေလးမ်ား ရွိမလားလို႔ စဥ္းစားၾကည့္မိ တယ္။ တကယ္ျဖစ္ေနတာက ဘာသာျခားတစ္ဦးရဲ႕ တြန္းအားေပးမႈေၾကာင့္ ျမန္မာဘုန္းၾကီး ေတြ ေထာင္ တစ္သက္က်ႏုိင္တာ၊ က်ေနတာကို သြားျမင္တယ္။ ဘာသာျခားက တြန္းအားေပးရင္ ဗုဒၶဘာသာတို႔ အထြတ္ အျမတ္ထား ရာ ေစတီေတာ္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ ဗလီေတြ ေဆာက္လို႔ ရႏုိင္တယ္။ ဒါက ဒို႔ျမန္မာက အေျခအေနမ်ားပဲ ျဖစ္တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ဆီက အျဖစ္အပ်က္ေလးကို နားလည္သလို (နားလည္သလိုေလး) ဘာသာျပန္ၿပီး တင္ျပ လိုက္ပါတယ္။ )

ေျမကြက္ေလးတစ္ခုကို ရယူလိုတဲ့ မြတ္စလင္တစ္ေယာက္က သူ၏ ၿပိဳင္ဘက္ ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ကို “မိုဟာမက္ကို ေ၀ဖန္မႈ”ျဖင့္ စြပ္စဲြၿပီး ပါကစၥတန္၊ ဖိုင္စလာဘတ္မွာ တရားစဲြခဲ့ပါတယ္။ ဒီစဲြခ်က္က “ေသဒဏ္ သို႔မဟုတ္ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းအျပစ္” အေပးခံရႏိုင္တဲ့ျပစ္မႈၾကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဤအေၾကာင္းကို ခရစ္ယာန္ တရားသူၾကီးမ်ားေဖာင္ေဒးရွင္းက ေျပာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဇြန္လ ၁၉-ရက္ေန႔မွာ “ဂ်ဴမေရး”ရဲစခန္းက ဖိုင္စလာဘတ္နယ္သား ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ရာမက္မက္ရွီးကို “ဘာသာေရးပုတ္ခတ္ေစာ္ကားမႈ”ဥပေဒ (Section 295-C )နဲ႔ ဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။ ယင္းဥပေဒဟာ ပါကစၥတန္ ႏုိင္ငံမွာ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ဥပေဒတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ မာရွီးဟာ အခုဆိုရင္ တရားစီရင္ဖို႔ရန္အတြက္ ဖိုင္စလာ ဘတ္အက်ဥ္းေထာင္မွာ ေရာက္ရွိေနပါတယ္။

ပါကစၥတန္ဥပေဒ Section 295-C မွာ “ျမင့္ျမတ္ေသာ ပေရာဖက္ မိုဟာမက္၏ အမည္နာမေတာ္ကို ညစ္ႏြမ္း (ထိခိုက္)ေစေသာ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ိုက္၍ျဖစ္ေစ၊ ႏႈတ္အားျဖင့္၊ စာအားျဖင့္ သို႔မဟုတ္ ထင္ရွားေသာ အမူအရာျဖင့္ စြပ္စဲြျခင္း၊ ေစာင္းေျမာင္းေျပာဆိုေစာ္ကားျခင္း ျပဳလုပ္သူ မည္သူမဆို ေသဒဏ္ေပးရမည္။ သို႔မဟုတ္ တစ္သက္တစ္ကၽြန္း ျပစ္ဒဏ္ေပးရမည္။ ဒဏ္ေငြကိုလည္း ေပးေဆာင္ ေစရမည္”လို႔ ျပ႒ာန္းထားပါ တယ္။

အဆစ္အျမစ္ေရာင္ေရာဂါသည္ မာရွီးဟာ အသက္ ၈၅-(ယခင္ေဖာ္ျပခ်က္အရ ၇၃-ႏွစ္)ရွိၿပီလို႔ ခရစ္ယာန္ ဘက္မွ ဆိုပါတယ္။ ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္မွာ မာရွီးအတြက္ မလံုၿခံဳမႈ (ခရစ္ယာန္ျဖစ္လို႔)ကို အေသအခ်ာေလ့လာၿပီးမွ မြတ္စလင္အသည္းစဲြ မိုဟာမက္ ဆဂ္ဂ်စ္က ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မာရွီးကို တရားစဲြခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ခရစ္ယာန္ တရားသူၾကီးမ်ားအဖဲြ႕မွ နာဗစ္ ဇာဖာ ဘက္တီးက ေျပာပါတယ္။

“ေနာက္ဆံုးလက္နက္ျဖစ္တဲ့ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈဥပေဒ (Section 295-C)ကို အသံုးျပဳတာဟာ အလြန္႔ကို တရားမမွ်တပါဘူး”လို႔ ဘတ္တီးက ေျပာပါတယ္။ ခရစ္ယာန္တရားသူၾကီးမ်ားအဖဲြ႕ ဥကၠ႒ ခါလစ္ ဂ်ီးလ္အဆိုအရ မာရွီးေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေဒသခံ ခရစ္ယာန္ျပည္သူ မ်ားက ခရစ္ယာန္တို႔အတြက္ လံုၿခံဳမႈရေစရန္ အေဆာက္အအံုေတြေဆာက္ဖို႔ ပန္ဂ်ပ္အစိုးရဆီမွာ ေလွ်ာက္ထား ခဲ့ၾကတယ္။

ဟာမစ္ကလည္းပဲ စီးပြားေရးပေရာဂ်က္တစ္ခုအတြက္ အဲဒီေျမေနရာကို ရယူလိုေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့တယ္။
ဟာမစ္က “မာရွီးဟာ ျမင့္ျမတ္ေသာ ပေရာဖက္ မိုဟာမက္နဲ႔ သူ၏ ပထမဇနီး ခါဒီဂ်ာတို႔နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသေရ မဲ့စကားမ်ားကို ေျပာၾကားေၾကာင္း ႐ံုးေတာ္မွာ ထြက္ဆိုခဲ့တယ္။ မာရွီးကလည္း အဲဒီလို အသေရဖ်က္တဲ့စကားမ်ိဳး မေျပာခဲ့ပါလို႔ ထြက္ဆိုပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို ယုတ္ညံ့တဲ့အရာမ်ိဳးကို ေတြးေတာင္ မေတြးပါဘူး။ ဒီလို ေျပာတာဟာ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားနဲ႔လည္း ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း ျဖစ္ပါ တယ္”
လို႔ ႐ံုးေတာ္မွာ ထြက္ဆိုခဲ့ပါတယ္။

အမႈကို စံုစမ္းေနတဲ့ ခရစ္ယာန္တရားသူၾကီးအဖဲြ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ေတြအရ ဧၿပီလတုန္းက အင္အားနည္းတဲ့ မာရွီးဟာ ဟာမစ္ အပါအ၀င္ ရွားဘတ္ ခါလစ္၊ အဖာဇာလ္ ဘီရွီးရ္၊ မိုဟာမက္ အမ္မာ၊ အက္ခဘာ အာလီနဲ႔ အက္ဂါ အာလီဆိုတဲ့ မြတ္စလင္အသည္းစဲြသမားမ်ားနဲ႔ အပ်ိဳစင္မာရီအေၾကာင္း အျငင္းပြားခဲ့ၾကတယ္။

အခုဆိုရင္ အျပစ္မဲ့တဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အို မာရွီးဟာ ဖိုင္စလာဘတ္ ျပည္နယ္ အက်ဥ္းေထာင္မွာ ေထာင္သား၊ ေထာင္၀န္ထမ္းတို႔ရဲ႕ ဘာသာေရးခဲြျခားတဲ့ အျပဳအမူမ်ား၊ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳမႈမ်ားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါတယ္။ ေထာင္ထဲက မြတ္စလင္မ်ားနဲ႔ ဒီအေျခအေနေတြက သူ႕ကို ေထာင္ဒဏ္အျပစ္ေတြ ထပ္ၿပီး ျဖစ္သြား ေစႏိုင္ပါတယ္။ မာရွီးနဲ႔ ဟာမစ္တို႔ရဲ႕ အျငင္းပြားမႈမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အမ္မာ (အသက္ ၂၅-ႏွစ္)၊ အက္ကဘာ အာလီ (အသက္ ၄၅-ႏွစ္)နဲ႔ အက္ဂါ အာလီ (အသက္ ၄၀-ႏွစ္)တို႔ဟာ ဟာမစ္ရဲ႕သက္ေသမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးအရ ပါတီမတူတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း မာရွီးကို တရားစဲြခဲ့တာျဖစ္တယ္လို႔ ခရစ္ယာန္ဘက္မွ စံုစမ္း သူမ်ားက ဆိုပါတယ္။ မာရွီးဟာ Pakistan Muslim League-Quaid-e-Azam ပါတီ အဖဲြ႕၀င္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး ဟာမစ္ကေတာ့ PML-Nawaz Sharif ပါတီအဖဲြ႕၀င္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္တရားမွ်တေရးအဖဲြ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူကလည္း ႏိုင္ငံေရးအျမင္ကဲြျပားမႈဟာ မာရွီးကို တရားစဲြတဲ့ေနရာမွာ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

သူ႔ပါတီဟာ ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္မွာ ၾသဇာအရွိဆံုး ပါတီတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပါတီရဲ႕ ပါ၀ါကို အသံုးခ်ၿပီး မာရွီးကို ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈ ဥပေဒနဲ႔ တရားစဲြခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္ယာန္တရားသူၾကီးအဖဲြ႕မွ ဂ်ီးလ္ႏွင့္ ခါလီးလ္တို႔က မာရွီးကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားမႈအတြက္ အျပင္းအထန္ ေ၀ဖန္ၾကပါတယ္။ ဒီ ျပင္းထန္လြန္းတဲ့ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈဥပေဒကို ခ်က္ခ်င္း ႐ုတ္သိမ္းပစ္ဖို႔လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ မြတ္စလင္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ဂလဲ့စားေခ်လိုမႈအတြက္နဲ႔ ဒီဥပေဒကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ အသံုးခ်သြားႏုိင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

Section 295-A ျဖစ္တဲ့ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္ေစာ္ကားမႈဥပေဒက ၀တ္ျပဳရာေနရာေတြကို ထိခိုက္ေစျခင္း၊ ညစ္ႏြမ္းေစျခင္းတို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ ဘာသာေရးခံစားခ်က္ကို ထိပါးပုတ္ခတ္ရန္ ရည္ရြယ္တဲ့ အျပဳအမူေတြကို တားျမစ္ေပးထားပါတယ္။

Section 295-B ဥပေဒကေတာ့ “က်မ္းျမတ္ကုိရာမ္ကို သို႔မဟုတ္ က်မ္းျမတ္ကိုရာမ္လာ စကားရပ္ တစ္ခုခုကို ယုတ္ညံ့ေသာ အျပဳအမူျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားသူတို႔အား ေသဒဏ္အျပစ္ ေပးရမယ္”လို႔ ျပ႒ာန္းထားပါတယ္။

ဒါကေတာ့ “သက္ၾကီးရြယ္အိုခရစ္ယာန္ကို ေထာင္ခ်ဖို႔ အသံုးခ်ထားတဲ့ ဘာသာေရးပုတ္ခတ္မႈဥပေဒ- ‘Blasphemy Laws’ Used to Jail Elderly Christian”ဆိုတဲ့ ေသာမက္စ္ ကီလီ(Thomas Kelly )ရဲ႕ စာျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းကေတာ့ ဒီမွာပါ။

ထိပ္တိုက္

ကမၻာ့ဖလားၿပိဳင္ပဲြၾကီးလည္း ၿပီးဆံုးဖို႔ နီးကပ္လာသည္။ “ဟိုအသင္းက ေကာင္းတယ္။ ဗုိလ္စဲြႏုိင္တယ္။ ဒီအသင္းကေတာ့ ညံ့တယ္။ ဘယ္လုိမွ ဗိုလ္မစဲြႏုိင္ဘူး”စသျဖင့္ ေ၀ဖန္ေနမႈေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္း ပိုမို က်ယ္ေလာင္လာေနဆဲျဖစ္သည္။ “ဒီႏွစ္လည္း ဘရာဇီးပဲ ဗိုလ္စဲြမွာပါကြာ”ဟု တစ္ေယာက္က ေျပာသည္။ တစ္ေယာက္က “ကိုယ္ေတာ့ မထင္ဘူး၊ ေဟာ္လန္ပဲ ဗိုလ္လုပဲြတက္မွာပါ။ ေဟာ္လန္နဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ရင္ အေျဖေပၚသြားမွာပါကြာ”ဟု ေျပာေနသည္။ “ထိပ္တိုက္”ဆိုေသာ စကားလံုးက ရင္ဘတ္ကို လာၿငိသည္။ စကား၀ိုင္းမွာ ဆက္ေနလို႔ မရေတာ့။ “ထိပ္တိုက္”ဆိုေသာ စကားလံုးေလးက စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာလာ ေနခဲ့သည္။ “ထိပ္တိုက္” ဆဲြေခၚရာ လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။ “ထိပ္တိုက္ေတြ႕လိုက္ရင္ အေျဖေပၚသြားမွာပါကြာ”

၀ိသုဒၶိမဂ္တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေလာကၾကီးကို သပြတ္အူႏွင့္ ႏႈိင္းသည္။ ေလာကၾကီးသည္ အ႐ႈပ္အေထြး ၾကီးျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ တကယ္ေတာ့ ေလာကၾကီးက ႐ႈပ္ေနသည္မဟုတ္ပါ။ လူေတြႏွင့္သက္ရွိမ်ားကသာ ႐ႈပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအရာကို ေလာကၾကီးဟု တင္စားလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေျပာရင္လည္း ေျပာ ေလာက္သည္။ ေလာကျပႆနာမ်ားသည္ ႐ႈပ္ၿပီး႐ႈပ္၊ ေထြးၿပီးရင္း ေထြးေနခဲ့သည္။ အေျဖက ေ၀းေနသည္။

ညစ္ပတ္ေပေရေနလွ်င္ ေဆးေၾကာရမည္ကို လူတိုင္းသိပါသည္။ ေရကလည္း အဆင္သင့္ရွိေနသည္ကိုလည္း သိေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ေရျဖင့္ မေဆးေၾကာပါက အညစ္အေၾကးက မေပ်ာက္။ ေရာဂါေ၀ဒနာတစ္ခုခု ခံစားေနရသည္။ ဆရာ၀န္ဆိုတာလည္း ရွိေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ဆရာ၀န္ႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ဆံုၿပီး ကုသမႈ မခံယူပါက မေပ်ာက္ႏိုင္။ ဆရာ၀န္ႏွင့္ ထိပ္တုိက္တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးလိုက္လွ်င္ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ ထြက္လာ မည္။ ေရွ႕ဆက္ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ခဲြစိတ္ရမလား၊ ေဆးထိုး႐ံုႏွင့္ ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္မလား၊ ေဆးစား႐ံုႏွင့္ ေပ်ာက္ ႏိုင္မလား။ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ ထြက္လာေပလိမ့္မည္။

ေလာကျပႆနာ သို႔မဟုတ္ ဘ၀တိုက္ပဲြသည္လည္း ကမၻာ့ဖလားေဘာလံုးၿပိဳင္ပဲြၾကီးႏွင့္ အလားတူေနသည္ ဟု ခံစားရသည္။ ကမၻာ့ဖလားၾကီး စသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ထိပ္တိုက္ေတြ၊ ထိပ္တိုက္ေတြ ဆက္ကာဆက္ကာ ေတြ႕ရသည္။ ႐ႈံးသူက ထြက္ရသည္။ ႏိုင္သူက ေအာင္ပဲြခံ၊ ေရွ႕ဆက္။ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္သည္။ ဘ၀တိုက္ပဲြမွာ လည္း ထို႔အတူပင္ ျဖစ္သည္။ ထိပ္တုိက္ပဲြေတြ အမ်ားၾကီး ႏဲႊရသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ထိပ္တုိက္ေတြ႕ဆံု ႏႊဲရေသာ ပဲြမ်ားက ေသးငယ္သည္။ နည္းနည္းေလး အားထုတ္႐ံုႏွင့္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္။

တစ္ခ်ိဳ႕ပဲြမ်ားက အလတ္စားျဖစ္သည္။ အသင့္အတင့္ အားထုတ္ႏိုင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ပြဲ မ်ားက ၾကီးမားသည္။ ျပင္းထန္သည္။ ရွိသမွ်အား အစြမ္းကုန္ သံုးႏိုင္ပါမွ ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္။ ေသးေသး၊ လတ္လတ္၊ ၾကီးၾကီး မည္သို႔ေသာ ပြဲပင္ျဖစ္ေစ မစြမ္းႏိုင္လွ်င္ မၾကိဳးစားလွ်င္ ႐ံႈး၊ စြမ္းႏိုင္လွ်င္ ၾကိဳးစားလွ်င္ ႏိုင္မည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔အသင္းကေတာ့ ေရွ႕ဆက္တက္လည္း ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အခုကတည္းက အိမ္ျပန္တာ ေကာင္းပါတယ္”ဟု ဆံုးျဖတ္လွ်င္လည္း ရႏုိင္သည္။ ထိုအသင္းမ်ိဳးသည္ “ဒီေရာဂါကေတာ့ ေသမွာပဲ၊ ဆရာ၀န္နဲ႔ မျပေတာ့ပါဘူး”ဟု ဆိုသူႏွင့္ တူေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူပင္ “ဒီျပႆနာေတာ့ ငါ မရွင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အ႐ံႈးေပးရင္ ႏွလံုးေအးပါတယ္ကြာ”ဟု လက္ေလွ်ာ့တတ္သူႏွင့္ တူေနျပန္ေပလိမ့္မည္။

လူသည္ “ထိပ္တိုက္”ကို ေၾကာက္သည္။ “ထိပ္တိုက္”ကို ေၾကာက္၍ ေျပးလွ်င္ သူေျပးေသာလမ္းေရွ႕က “ထိပ္တိုက္”မ်ားကလည္း အရႈံုးသမားကို ပညာပိုျပသည္။ အခက္အခဲ၊ ျပႆနာမ်ား၏ သေဘာသဘာ၀မွာ သူ႕ကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းလွ်င္ သူ႕ကို ထိပ္တုိက္ေတြ႕လိုက္လွ်င္ အေျဖတစ္ခုခု ေပးတတ္သည္။ အ႐ႈံးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေသာ္မွ ေက်နပ္ဖြယ္တစ္ခုခု ေပးတတ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ေရွာင္လႊဲမရေသာ ေရွ႕လာမည့္ ထိပ္တုိက္ ေတြ႕ရမည့္ ျပႆနာမ်ားအတြက္ သခၤန္းစာေကာင္းေကာင္း ရႏုိင္ခဲ့ေပမည္။

ေရွာင္ေျပးသူမ်ားကို ျပႆနာက အၿငိဳးတၾကီး ထားတတ္သည္။ သူ႕ကို ေရွာင္ေျပးလွ်င္ သူက ေနာက္မွ ထက္ၾကပ္မကြာ လိုက္ေနတတ္သည္။ ျပႆနာမ်ားကို ေရွာင္ေျပးေလေလ သူ႕ေနာက္မွာ ျပႆနာမ်ား ပိုမို လိုက္လာေလေလ ျဖစ္ေနတတ္သည္။

တစ္ဘက္အသင္း၏ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ခေရေစ့တြင္းက် ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး ရွိသမွ်အား အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားလိုက္ေသာ အသင္းသည္ ေအာင္ပဲြကို ဆက္လွမ္းႏိုင္သည္သာ မ်ားပါသည္။ ေအာင္ပဲြ မရခဲ့ဟု ဆိုလွ်င္လည္း ထိုအားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္ (တစ္ဘက္အသင္း၊ မိမိအသင္း)တို႔ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ သေဘာမေပါက္ခဲ့၍ဟု ဆိုႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ ျပႆနာတစ္ခုသည္ သူ၏ သေဘာသဘာ၀ သို႔မဟုတ္ အရင္း အျမစ္ကို သိျမင္သေဘာေပါက္ခဲ့လွ်င္ လြယ္ကူေနတတ္သည္က မ်ားေလသည္။

လူသည္ ျပႆနာတစ္ခုခု ၾကံဳလာလွ်င္ ပထမဦးဆံုး လုပ္ရမည့္အရာမွာ ျပႆနာတို႔၏ အရင္းအျမစ္ကို ေလ့လာၿပီး ေျဖရွင္းရမည္နည္းလမ္းကို ရွာေဖြဖို႔ ျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျပႆနာၾကံဳလာၿပီဆိုလွ်င္ အားငယ္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈ၊ စိတ္ဆိုးမႈ၊ ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖစ္မႈစေသာ အဖ်က္အေမွာင့္မ်ားသာ ပထမဆံုး ၀င္လာတတ္ၾကေလသည္။ တစ္ဘက္အသင္းက ဖိကစားလာလွ်င္ ပ်ာယာခတ္သြားၿပီး အမွားလုပ္တတ္ သည္မွာလည္း ထိုသေဘာပင္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ ပ်ာယာမခတ္ဘဲ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာ ခုခံ ကာကြယ္ၿပီး အေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားလိုက္၍ ေအာင္ပဲြရေသာအသင္းမ်ား မ်ားစြာရွိေနသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။

ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖစ္မႈ၊ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈတို႔သည္ စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းအား၊ တိုက္ခိုက္ႏိုင္စြမ္းအားႏွင့္ မိမိ တို႔၏ အစြမ္းအစမ်ားကို ပ်က္သုဥ္းေစသည္။ ထိုအဖ်က္စိတ္မ်ားႏွင့္ ေရွာင္ေျပးလိုက္လွ်င္ ျပႆနာက ေသးမသြားဘဲ ပိုမိုၾကီးထြားလာတတ္ပါသည္။ မုဆိုး၏ ပိုက္ကြန္တြင္ မိေနေသာ ျခေသၤ့သည္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေလေလ ပိုက္ကြန္ႏွင့္ ပိုမို ၿငိတြယ္ရစ္ပတ္မိေလေလ ျဖစ္တတ္သည္မွာလည္း ထိုသေဘာပင္ ျဖစ္ပါ သည္။ သို႔ျဖစ္ေလရာ “ထိပ္တိုက္ေတြ႕ဆံုျခင္း”တြင္လည္း နည္းလမ္းမွန္ကန္ဖို႔ လြန္စြာအေရးၾကီးပါသည္။ ျပႆနာတစ္ခုကို ၾကံဳလာၿပီဆိုလွ်င္ မိမိနဂိုက စဲြၿမဲထင္ျမင္ခဲ့ေသာ ၾကိဳတင္မွန္းဆခ်က္မ်ား၊ ႐ိုးရာအစဥ္အလာ အတိုင္း ယံုၾကည္လက္ခံမႈမ်ားကို ခဏတာျဖစ္ျဖစ္ ပယ္ေဖ်ာက္ထားခဲ့ဖို႔ လိုပါသည္။

ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ ဇာတ္ေၾကာင္းေလးတစ္ခုရွိသည္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကသည္။ ရင္းႏွီးခင္မင္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ေက်ာင္းဆရာမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း တည္းတြင္ အတူက်သည္။ အခန္းခ်င္းကပ္လွ်က္ ေနရသည္။ လေပါင္းအေတာ္ၾကာသည္အထိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မေခၚမေျပာ ျဖစ္လာခဲ့ သည္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေတြ႕လွ်င္ မၾကည္မလင္ၾကည့္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေစာင္းေျမာင္းေျပာ သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ သူတို႔၏ ဆက္ဆံေရးမွာ တျဖည္းျဖည္း တင္းမာလာသည္။ “ဘာေၾကာင့္ အခုလို ျဖစ္ရတာလဲ၊ ငါ ဘာမ်ား အမွားလုပ္မိလို႔လဲ”ဟု တစ္ေယာက္က လက္ရွိအေျခအေနကို မေက်မနပ္ စဥ္းစား ေနမိသည္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ “မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ သူနဲ႔ ဒီလို ျဖစ္ေနတာကို ရွင္းမွျဖစ္မယ္”ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္း၏ အခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားသည္။ သူငယ္ခ်င္းက မၾကည္မသာႏွင့္ ၾကည့္ေနသည္။ “သူငယ္ခ်င္းရာ… ငါတို႔ေတြ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနလာၾကတာလည္း ၾကာလွၿပီ၊ အခု ျဖစ္ေနတဲ့ မင္းနဲ႔ငါ့အေျခအေနအတြက္ ငါ တစ္ေန႔မွ ေပ်ာ္စရာ ျဖစ္မေနဘူး”ဟု ေျပာလိုက္သည္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက “မေက်မနပ္ ျဖစ္ရမွာက ငါပါကြ၊ မင္းကေတာ့ လုပ္တဲ့သူ၊ ငါက ခံေနရတဲ့သူပဲ”ဟု ျပန္ေျပာသည္။

ထိုအခါ “ဟာ သူငယ္ခ်င္းရ… မင္း စိတ္ဒုကၡေရာက္ေအာင္၊ မင္းဘ၀ပ်က္စီးေအာင္ ငါဘာမ်ား လုပ္မိလို႔လဲ ကြာ”ဟု ေမးလိုက္စဥ္ သူငယ္ခ်င္းက ႐ုတ္တရက္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေျပး၀င္သြားၿပီး ေရအိမ္ဆဲြေသာ ၾကိဳးကို တ၀ုန္း၀ုန္း ဆြဲျပသည္။ ၿပီးမွ ျပန္ထြက္လာၿပီး “မင္း ညတိုင္းညတိုင္း အဲဒီလို တ၀ုန္း၀ုန္း ဆဲြေနတဲ့အသံေၾကာင့္ ငါအိပ္ေရးပ်က္တယ္၊ တစ္ေန႔မွ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မရဘူး”ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါက်မွ “သူငယ္ခ်င္း ရယ္…. ငါ တမင္တကာ လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဲဒီလို မင္းအေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မယ္မွန္း မသိလို႔ လုပ္ေနမိ တာပါ” စသည္ျဖင့္ ေတာင္းပန္လိုက္ေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦး ယခင္ကလို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျပန္ျဖစ္ခဲ့ၾက သည္။

“ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြရဲ႕ ၁၀-ခုမွာ ၉-ခုက ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ရင္ ေျပလည္သြားတာခ်ည္းပဲ”ဟု စာေရးဆရာက ေကာက္ခ်က္ဆဲြသည္။ မိမိတို႔ေန႔စဥ္ဘ၀မ်ားတြင္လည္း ထိုကဲ့သို႔ အေသးအမႊားေလးမ်ား မ်ားစြာေတြ႕ရတတ္သည္။ ျပႆနာက ျဖစ္စတြင္ အေသးအမႊားေလးဟု ဆိုေသာ္လည္း မွားယြင္းစြာ သံုးသပ္ၿပီး မိမိတို႔၏ အတၱမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္ေျဖရွင္းမိၾကလွ်င္ ရွင္းမႏိုင္ ေျဖမရ ျဖစ္သြားတတ္ၾကေလသည္။

“အေသးအဖြဲေလးေတြက ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ေပးတယ္၊ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းကေတာ့ အေသးအဖဲြေလး မဟုတ္ ေတာ့ဘူး”ဆိုေသာ မိုက္ကယ္အိန္ဂ်လို၏ စကားမွာလည္း မွတ္သားစရာ ျဖစ္သည္။ ျပႆနာေသးအဖဲြေလး မ်ားသည္ ျပႆနာအၾကီးမားဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္ၿပီး ျပႆနာၾကီး ျဖစ္လာေသာအခါ ေျဖရွင္းရ ခက္လာတတ္ပါသည္။ လာမည့္ေဘးကို ေရွာင္မေျပးဘဲ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထိပ္တုိက္ေတြ႕လိုက္လွ်င္ သခၤန္းစာႏွင့္ ေအာင္ပဲြက အေသအခ်ာ ရွိေနပါသည္။

ဘ၀ႏွင့္ အရိပ္မ်ား

အရိပ္ေတြ..။ အရိပ္ေတြ ေျပးေနၾကသည္။ အရိပ္ေတြ တိမ္လိပ္ေတြလို ေျပးေနၾကသည္။ အရိပ္ေတြက ခဏ ခဏ တက္လာလိုက္၊ ေျပးသြားလိုက္၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိုက္၊ ေျပးေနၾကသည္။ ေလာကထဲမွာ ေျပးလႊားေန ၾကေသာ လူေတြကလည္း အခ်ိန္၏ျဖစ္စဥ္ထဲတြင္ တိမ္ေတြလို ေျပးလႊားေနၾကေလသည္။

ေျပးလႊားေနေသာ တိမ္တိုက္မ်ားထဲတြင္ ခ်စ္လွစြာေသာ ေမေမလည္း ပါသည္။ ေလးစားရေသာ ေဖေဖလည္း ပါသည္။ ေႏြးေထြးေသာ မိသားစုေလးလည္း ပါသည္။ တိမ္တိုက္ေတြထဲမွ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္ေနေသာ ေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးေလးေတြလည္း ပါႏိုင္သည္။ လက္ခုပ္သံသံအခ်ိဳ႕လည္း ပါသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အတိတ္ေမ့လိုက္ ခ်င္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေမ့ေနေသာ အတိတ္မ်ားကို ျပန္လည္ ခလုတ္တိုက္ခ်င္သည္။

ေသာကမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာအခါ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ မည္းေမွာင္ေနတတ္ၿပီး ေမတၱာတရားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ၿပီး ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာမ်ား ပိုင္ဆိုင္ေနေသာအခါ တိမ္တုိက္မ်ားသည္ ျဖဴစင္တက္ၾကြေနတတ္ ေလသည္။ ဘ၀မွာ သင္ဟာ ခဏတာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္ ထိုအရသာမ်ိဳးကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ အားရပါးရ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးပါသနည္း။

“စိတ္ဓာတ္ေတြ က်တယ္၊ စိတ္ညစ္တယ္”လို႔ ၿငီးညဴခဲ့ဖူးမယ္ဆိုရင္ ခဏတာေလးကို အၾကာၾကီး သင္ထင္ေန ခဲ့ဖူးလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ဘ၀လို႔ သင္ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်င္ပါသလား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ သင္ဟာ ဘ၀ဆိုတာ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ျဖစ္ေနတယ္လို႔ သင္ ထင္မည္။ ၀မ္းနည္းဖြယ ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာအခါ သင္ဟာ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈကို ျပႆနာရွာေကာင္း ရွာမည္။ ဤခံစားခ်က္ သည္ပင္ ဘ၀ျဖစ္သည္ဟု ထင္ၿပီး ထိုဘ၀သည္ပင္ သင္၏ ထင္ျမင္ခ်က္တစ္ခုသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

“ဘ၀ဟူသည္ ႏႈတ္ယူလို႔လည္း မရ၊ ေပါင္းထည့္လို႔လည္း မရေသာအရာ ျဖစ္သည္”ဟု စာေရးဆရာတစ္ဦးက ေျပာဖူးသည္။ သူ႕စကားအရဆိုလွ်င္ ဘ၀ဟူသည္မွာ ျပဓာန္းခံအရာတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနသည္။ Passive Type သေဘာသာ ျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ “ဘ၀ဆိုတာ တိုက္ပဲြ - Life is struggle”လို႔ ဆိုတတ္ၾကျပန္သည္။ ဤသေဘာအတုိင္းဆိုလွ်င္ ဘ၀ဟူသည္ ျပဓာန္းခံအရာ မဟုတ္ေတာ့။ အရာရာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးႏိုင္ေသာ အရာျဖစ္လာသည္။ Active Type သေဘာရွိသည္။ ျပဓာန္းခံအယူအဆသမားမ်ားက ဘ၀ကို တစ္စံုတစ္ရာထံ ၀ကြက္အပ္ထားသည္။ လုပ္ႏုိင္သမွ် လုပ္မည္၊ မရလွ်င္လည္း ထိုတစ္စံုတစ္ရာ၏ သေဘာ သာျဖစ္သည္ဟု လက္ခံသည္။

“ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ့္လက္ထဲက ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးႏိုင္ေသာ အရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္”ဟု ယူဆသူမ်ားက ဘ၀ကို ကိုယ္လိုခ်င္သလို ဆဲြေခၚသည္။ ျဖစ္ေစခ်င္သလို ဖန္တီးသည္။ “ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ့္လက္ထဲက ကိုယ္ဖန္တီး သလို ရတဲ့အရာ ျဖစ္တယ္”ဟု ခံယူထားသူသည္ လြတ္လပ္သည္။ အမွီအခို ကင္းသည္။ သို႔ရာတြင္ တာ၀န ္ပိုၾကီးသည္။ လုပ္လိုက္သမွ်အရာမ်ား အဆင္ေျပေနလွ်င္ ကိစၥမရွိ။ အဆင္မေျပခဲ့လွ်င္ အျပစ္တင္စရာ ဘုရားသခင္က သူ႕အနားမွာ မရွိ။ မပိုင္ႏိုင္လွ်င္ ပို၍ ခံစားရဖို႔သာ ရွိေလသည္။ မည္သို႔ေသာ အေတြးအျမင္ မ်ားကို ကိုင္စဲြၿပီး ဘ၀အေပၚ သေဘာထားထား အားလံုးသည္ သူတို႔ဘ၀မ်ား၏ အရိပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။

တစ္ေန႔က အြန္လိုင္းမွာ ကိုယ့္ကို တစ္ခါမွ စၿပီး ႏႈတ္မဆက္ဖူးေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က “ဦးဇင္းနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လို႔”ဟု ဆိုလာသည္။ သူသည္ ခရစ္ယာန္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူသည္ အသိုင္း အ၀ိုင္းလည္း ေကာင္းသည္။ ႐ုပ္လည္း ေခ်ာသည္။ ငယ္လည္း ငယ္သည္။ သို႔ေပျငား သူမသည္ ေလာကမွာ ၾကာၾကာမေနႏုိင္ေသာေရာဂါသည္ ဗုဒၶဘာသာအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ (ဦးဇင္းႏွင့္ ညီအစ္ကိုလို ခ်စ္ရသူ)ႏွင့္ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့သည္။

သူတို႔ေတြ တဲြသြားတဲြလာ ျဖစ္ေနစဥ္က “ဦးကု… တပည့္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ္”ဟု ဆိုလာေသာအခါ အံ့ၾသခဲ့ရသည္။ “အစ္ကို ဟိုအေၾကာင္း သူ႕ကို ေျပာလိုက္ၿပီးၿပီလား”ဟု ေမးေသာအခါ “ေျပာၿပီးတာ ၾကာၿပီ၊ သူမက ေနာက္မဆုတ္ဘူး”ဟု ေျပာသည္။ ကာယကံရွင္မ်ားကိုယ္တိုင္ မည္သို႔ ခံစားရမည္မသိ၊ အံ့ၾသစိတ္ ေရာ၊ ၀မ္းသာစိတ္ေရာ ေရာေရာျပြမ္းျပြမ္း ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။

ထိုအခါက အခ်စ္ဆိုတာကို ေတြးေနခဲ့ဖူးသည္။ ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ၾကီး အထက္ပိုင္း ကေလးၿမိဳ႕နယ္တြင္ ခရစ္ယာန္ဆရာေတာ္မ်ားက ၾကီးမွဴးက်င္းပေသာ တရားပဲြတြင္ ဆရာေတာ့္ကို “အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”ဆိုေသာ ေမးခြန္း အေမးခံခဲ့ရ၍ တေ၀ါေ၀ါ ရယ္ခဲ့ၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဟူသည္ မည္သူျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ၊ မခ်စ္ဖူးသည္ျဖစ္ေစ အဓိပၸာယ္ေတာ့ နားလည္ေနသင့္ေသာအရာ ျဖစ္သည္ဟု ထင္သည္။ အမွန္ဆိုရလွ်င္ အခ်စ္ကို နားမလည္သူသည္ ဘ၀ကို နားမလည္သူသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဘ၀ဟူသည္ အခ်စ္တို႔ႏွင့္ ေပါင္းစပ္တည္ရွိေနေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတဲြေတြ ၾကည့္စဥ္က သူတို႔အခ်စ္ကို တင္စားေနၾကသည္မွာ ပိုသည္ဟု ထင္သည္။ ထိုအထင္ကို ထိုခရစ္ယာန္မေလးက ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္သည္။ အခ်စ္ဟူသည္ သိကၡာရွိေသာ၊ က်က္သေရ ရွိေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္ဟု ျမင္လာသည္။ ေသရမည့္ေရာဂါရွိသူအေနျဖင့္ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေထာင္ဘက္တစ္ေယာက္ကို မည္သို႔ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ မည္သည့္ ဆင္ျခင္တံုတရားကမွ မ်က္ႏွာသာေပးဖြယ္မရွိေသာအရာကို အခ်စ္က ဖန္တီးျပသည္။ သိကၡာရွိ ေသာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အခ်စ္ကို ျပသခဲ့ေသာ ခ်စ္သူမ်ားသည္လည္း ဘ၀ပံုရိပ္မ်ားကို တစ္နည္းတစ္ဖံု တန္ဖိုးရွိ ေနေစခဲ့သည္။

သူမသည္ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္လို႔ လက္ထပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘုရားစင္ကို ၾကည့္မရ။ ဘုရာစင္ေရွ႕ကို ဘယ္ေတာ့မွ မသြား။ အိမ္ကို သြားလည္တိုင္း အေတြ႕မခံ။ အစ္ကို႔ကို လက္ထပ္ႏိုင္လို႔ သူ႕အခ်စ္ကို အံ့ၾသေၾကာင္း ေလးစား ေၾကာင္းေတြ ေျပာခ်င္သည္။ “မင္းတို႔ သမၼာက်မ္းစာက ေလာကလူသားေတြအတြက္ ေကာင္းရာမြန္ရာ က်မ္းတစ္ဆူအျဖစ္ ရွိေနေၾကာင္းကိုလည္း သူမကို ေျပာျပခ်င္သည္”။ အိမ္ေရွ႕ခန္းတြင္ ဘုရားအေၾကာင္း၊ တရားအေၾကာင္းေျပာေနစဥ္ သူမသည္ တစ္ဖက္အခန္းထဲတြင္ နားကို ပိတ္ၿပီး ေနေလ့ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ “ဘုရားသခင္ အမ်က္ထြက္မွာ စိုးလို႔”ဟု အစ္ကိုက တစ္ဆင့္ ေျပာျပသည္။ သူမသည္ ထာ၀ရဘုရားသခင္၏ ေမတၱာႏွင့္ အမ်က္ေတာ္ၾကားတြင္ ဗ်ာမ်ားေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ ၾကံဳၾကိဳက္လို႔ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ “ေတာ္ပါေတာ့၊ ေတာ္ပါေတာ့”ဟု နားပိတ္ၿပီး ေအာ္သည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ “နင့္ကို ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း မေဟာပါဘူးကြ၊ သမၼာတရားပဲ ေဟာပါ့မယ္၊ ငါနဲ႔ လာစကား ေျပာပါအံုး”လို႔ အတင္းေခၚရာကေန စကားေတြ ေျပာျဖစ္လာခဲ့သည္။ သမၼာက်မ္းစာ၏ ေကာင္းရာမြန္ရာ အခ်က္မ်ားကိုသာ သူမကို ေျပာျပသည္။ သို႔ရာတြင္ မေခၚဘဲနဲ႔ မလာတတ္။ ေနာက္ပိုင္း ေခၚရဖန္မ်ားေသာအခါ သူမႏွင့္ စကားအဆက္အသြယ္ ျပတ္ခဲ့သည္။ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေတာ့။ ေနာက္ပိုင္း သိရတာက သူ႕ကို အုပ္ထိန္းေသာ ခရစ္ယာန္ဘုန္းၾကီးက ဗုဒၶဘာသာဘုန္းၾကီးေတြႏွင့္ မလိုအပ္ဘဲ စကားမေျပာရဟု ေျပာထား ေၾကာင္း သိရသည္။

“ဦးဇင္းနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လို႔”ဆိုၿပီး ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန ေခၚေတာ့ “နင္ ဘုရား(ခ်ာခ်္)ေက်ာင္းေကာ တက္ျဖစ္လား၊ က်မ္းစာေတြေကာ ရြတ္ျဖစ္လား၊ ခ်ာခ်္ေက်ာင္းမွာ သီခ်င္းေတြေကာ သြားဆိုျဖစ္ေသးလား”လို႔ ေမးေတာ့ သူမက ရယ္ေနခဲ့သည္။ “ဘာလို႔ ရယ္ေနတာလဲ”ဆိုေတာ့ “အဲဒါေတြ မလုပ္ေတာ့ဘူး၊ ခ်ာပ္ေတာ့ တက္ျဖစ္ပါ တယ္”လို႔ ဆိုသည္။ “ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္ဟာ ခ်ာခ်္ေက်ာင္းတက္ရမယ္၊ သမၼာတရားကို နာရမယ္၊ ဒါေတြက ခရစ္ယာန္တစ္ေယာက္အတြက္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့အရာေတြပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္ခဲ့သည္။ “ဒါဆိုရင္ ဘုရားရွိခိုးတာ၊ ပုတီးစိပ္တာ၊ တရားထိုင္တာေတြကေရာ ဗုဒၶဘာသာအတြက္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အရာေတြလား”လို႔ သူမက ျပန္ေမးေတာ့ “ဟုတ္တာေပါ့”လို႔ ေျဖခဲ့သည္။ “ဒါဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနၿပီ”လို႔ သူမက ေျပာလိုက္ေတာ့ အံ့ၾသသြားခဲ့ရသည္။ “ဒါဆိုရင္ နင္ နားႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႔ အုပ္ထားေသးလား”ဆိုေတာ့ “No, Never”လို႔ ေျဖသည္။

ျပဓာန္းခံ၀ါဒမွ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၀ါဒ ေျပာင္းလာသူ သူမအတြက္ ၀မ္းသာရပါသည္။ ထိုေန႔က သူမအရိပ္ေအာက္တြင္ ေအးျမေနခဲ့သည္ကို အမွတ္ရသည္။ ဘ၀ကို ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးၿပီး ကိုယ့္အရိပ္ ေအာက္ ကိုယ္ဖာသာ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္ ဆိုေသာ္လည္း ဆက္ႏြယ္ေနေသာ ျပင္ပအရိပ္မ်ား ေအာက္တြင္လည္း ေအးျမဖို႔ အခြင့္အေရး ရွိေနသည္မွာ ဘ၀၏ ဆုလာဒ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။

တစ္ေန႔က ရန္ကုန္က ညီငယ္တစ္ေယာက္က ဂ်ီေတာ္ခ္ကေန “ဦးဇင္း သူဇာ လက္ထပ္သြားၿပီ”လို႔ ဆိုသည္။ “မင္းနဲ႔ မဟုတ္ဘူးလား”ဆိုေတာ့ “အျခားတစ္ေယာက္နဲ႔”လို႔ ေျပာသည္။ နယ္က ေျပာင္းလာၿပီးကတည္းက သူတို႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနၾကသည္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ “တပည့္ေတာ္တို႔က ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ လက္ထပ္မွာ၊ ဒါေၾကာင့္ အတူတူ ေနေနၾကတာ”လို႔ ေျပာသည္။ လစ္ဗင္းတူဂဲသား၊ ဘာတတ္ႏိုင္မည္နည္း။ ထိုအရာအားလံုးကို သိထားေတာ့ “သူဇာ လက္ထပ္သြားၿပီ”လို႔ ဆိုေသာအခါ အံ့ၾသသည္။ ညီငယ္က သူ႕ထက္သာတဲ့ သူတစ္ေယာက္ (႐ုပ္လည္း သာတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာတယ္)ကို လက္ထပ္ သြားၿပီ ဆိုေသာအခါ မင္သက္ခဲ့ရျပန္သည္။ သူဇာ၏ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးၾကည့္ေသာအခါ “ဦးဇင္းရယ္… သူဇာက ေမာင္ေဇာ္ကို ဘယ္ေရြးမလဲ၊ အခု လက္ထပ္တဲ့သူက အစစအရာရာ သာတယ္ေလ”လို႔ ေျပာလိုက္ ေတာ့ ပိုလို႔ အံ့ၾသရျပန္သည္။

ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ၏ “ေျပာရင္းေျပာေနမည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ” စာအုပ္ထဲက ၾကက္ဖပံုျပင္ကို သြားသတိရသည္။ ၾကက္ဖႏွစ္ေကာင္သည္ သူ႕အုပ္စုႏွင့္သူ မင္းမူေနၾကသည္။ ႏွစ္ေကာင္လံုးတြင္ ၾကက္မမ်ားစြာ ရွိသည္။ တစ္ေန႔ ထိုၾကက္ဖႏွစ္ေကာင္ တိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ၾကက္မမ်ားက ေဘးကေန ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ တစ္ေကာင္က ေသြးသံရဲရဲျဖင့္ ထြက္ေျပးသြားေသာအခါ ႏွစ္ဖက္အုပ္စုမွ ၾကက္မမ်ားသည္ အႏိုင္ရသူ ၾကက္ဖ ေနာက္သို႔သာ လိုက္သြားၾကသည္။

အေနာက္တိုင္းစာေပတြင္ Consequentialism and Non Consequentialism လို႔ ၀ါဒ ႏွစ္ခု ရွိသည္။ စီးပြားေရးတြင္ အထူးသျဖင့္ သံုးသည္ဟု ထင္သည္။ ကိုယ္က်ိဳးေမွ်ာ္၀ါဒႏွင့္ သူ႕အက်ိဳးၾကည့္၀ါဒဟု ဆရာတစ္ဦးက ဘာသာျပန္သည္။ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ကိုယ္က်ိဳးေမွ်ာ္၀ါဒလား၊ သူ႕အက်ိဳးၾကည့္၀ါဒလား။ အမွန္အားျဖင့္ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ လိုခ်င္မႈ၊ တပ္မက္မႈမ်ား၏ အမည္သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ ထိုအခ်စ္ကို ကိုင္စဲြထားေသာသူမ်ားမွာ အျခားမဟုတ္၊ လူသားမ်ား ျဖစ္သည္။ လူသားမ်ားသည္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ သက္ရွိ မ်ားတြင္ အသိဉာဏ္အရွိဆံုး၊ အျမင့္ျမတ္ဆံုးဟု သေဘာထားသည္။ ထိုသေဘာထားႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ လူသားတြင္ သိကၡာတရားရွိသည္။ တန္ဖိုးေတြ ရွိသည္။ အခ်စ္ကို ထိုတန္ဖိုးမ်ား၊ ထိုသိကၡာတရားမ်ားႏွင့္ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္ပစ္ဖို႔ လိုသည္။

တန္ဖိုးသိကၡာမရွိေသာ ခ်စ္ျခင္းတရားသည္ တိရစၧာန္တို႔၏ အခ်စ္ႏွင့္ ဘာမ်ား ထူးျခားေနမည္နည္း။

တိရစၧာန္မ်ားက အခ်စ္ကို ရယူလိုမႈ၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ တပ္မက္မႈတစ္ခုတည္းအျဖစ္သာ သေဘာထားၾကသည္။

လူသားက ထို႔ထက္ နည္းနည္းေတာ့ ပိုသင့္သည္။

သို႔မွသာ လူသား၏ ပံုရိပ္က က်က္သေရ ရွိေနမည္။ အဓိပၸာယ္ရွိေနမည္။ တန္ဖိုးရွိေနမည္။

ဘ၀မွာ မည္သို႔ေသာ ပံုရိပ္ေတြ လႊမ္းမိုးေနပါသလဲ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ရယူမႈတစ္ခုအျဖစ္သာ သေဘာထားခဲ့ပါသလား။ သို႔မဟုတ္ လူသားတစ္ေယာက္၏ တန္ဖိုး၊ ဂုဏ္သိကၡာမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္ဖန္တီးခ ဲ့ပါသလား။ ထိုပံုရိပ္မ်ားသည္ ဘ၀၏ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ၀မ္းသာျခင္းကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမည္။ ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီး လိုက္ေသာ ထိုအရိပ္ေအာက္တြင္ တစ္သက္လံုးေနရမည္ျဖစ္ပါ၍ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကို ကိုယ္တိုင္ အႏုစိတ္လိုက္ ဖို႔ လိုသည္။ ဆန္းစစ္ေနမိဖို႔ လုိသည္။ ဆန္းစစ္ၿပီးၿပီလား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လာေရာက္ခိုလႈံသူမ်ားကို ေအးျမေစေသာ အရိပ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္ပါသည္။ မိဘ၊ ဆရာ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ ေအးျမေသာအရိပ္ေအာက္တြင္လည္း ခိုလႈံခ်င္ပါသည္။ သူ႕အရိပ္၊ ကိုယ့္အရိပ္ အျပန္အလွန္ ဆက္စပ္ေနေသာ ေလာကတြင္ မိမိကိုယ္တိုင္၏ အရိပ္ေတြ ပိုမိုေအးျမေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ေတာ့ အရင္ဆံုး ၾကိဳးစားရေပအံုးမည္။

……………………………………………….
ထို ………ကဲ့ ………... သို႔
အရိပ္မ်ား ေျပးလႊားေနခဲ့ၾကေလသည္။
……………………………………………………..။

(မွတ္ခ်က္ ….. ေခါင္းစဥ္၏ က်ယ္၀န္းမႈကို အမီမလိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ ဘ၀ႏွင့္အရိပ္မ်ားကို မီးေမာင္းထိုးျပႏိုင္ခဲ့လိမ့္မည္ဟု ထင္သည္)

ဗုဒၶ၀င္

မေလးရွားက Miss Sharlinton ပို႔လုိက္တဲ့ အီးေမးလ္ထဲကပါ။ ဘယ္သူေတြ ဖန္တီးထားသလဲေတာ့ မသိပါ။ အလြန္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို လက္ရာလည္း အေတာ္ေျမာက္တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသား ျဖစ္မွာပါ။ ပိုၿပီး ေပၚလြင္သြားေအာင္ ဓာတ္ပံုေအာက္မွာ စာသားေလးေတြ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၾကည္ညိဳႏိုင္ၾကပါေစ.........

ဒါကေတာ့ လူ႔ျပည္ကို သြားၿပီး ဘုရားျဖစ္ဖို႔ မသြားခင္ေတြ႕ရတဲ့ ဘုရားအေလာင္းေတာ္

မယ္ေတာ္မာယာ၀မ္းမွာ ပဋိသေႏၶယူပါၿပီ

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဖြားျမင္ၿပီ

ေမြးခါစကတည္းမွာပဲ အနာဂတ္ကို ၾကိဳသိတဲ့ ကပိလရေသ့က ဂါရ၀ျပဳ

အာနာပါနကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္း

ေလးေတာ္တင္ပဲြ

ယေသာ္ဓရာနဲ႔ လက္ထပ္

အၾကင္လင္မယား တင့္တင့္တယ္တယ္

ဒါေတြ ျမင္ေတာ့ ေလာကၾကီး စိတ္ကုန္လာတယ္

ေမာင္းမေျခြရံေတြ ဟိုေပၚဒီေပၚ သြားေရေတြတဲြက်၊ ဒါေတြျမင္ေတာ့ ပိုစိတ္ကုန္သြားတယ္

“ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ယေသာ္ေရ”

က႑က.. လာ... သြားမယ္.... ဒုကၡရဲ႕အဆံုးကို

တရားက်င့္ဖို႔ဆိုရင္ ဒီဆံပင္ေတြ ျဖတ္ပစ္မွပဲ

ပဥၥသီခနတ္သားက မေလ်ာ့မတင္း ေစာင္းၾကိဳးညွင္းသလို က်င့္ဖို႔ သတိေပးတယ္

ေကာင္းေကာင္း မစားရတာ ၾကာတဲ့ ဘုရားေလာင္းကို သုဇာတာက အခ်ိန္ကိုက္ ႏို႔ဆြမ္းကပ္တယ္

ဘုရားေလာင္း ေရႊခြက္ေမွ်ာေတာ့ ကာလနဂါးေတာင္ တစ္ေရးႏိုးၿပီ
“ေအာ္... ဘုရားတစ္ဆူေတာင္ ပြင့္ေတာ့မွာပါလား”......

အေႏွာက္အယွက္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး................

အတားအဆီးေတြက အသြယ္သြယ္..............

ကိေလသာေတြကလည္း ဆဲြေဆာင္တယ္..........

အတားအဆီး၊ အခက္အခဲ၊ ဆင္းရဲဒုကၡ အသြယ္သြယ္မွ လြတ္ၿပီ.. ကၽြတ္ၿပီ၊ ဘုရားျဖစ္ၿပီ...

ၾကာက ညစ္ပတ္တဲ့ ရႊံ႕ညြန္ထဲကေန ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းစြာ ပြင့္လာတယ္။ ငါက ကိေလသာ ဗြက္အိုင္ထဲေန ဘုရားျဖစ္လာတယ္.....

ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း ခ်မ္းသာအစစ္နဲ႔ ေနေနတယ္

ငါသိတာေတြကို ေလာကကို သိေစမယ္

ေလာကမွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းေတြကို ေဟာေနတယ္

အလယ္အလတ္လမ္းနဲ႔ သြားၾကဖို႔ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကို တရား စေဟာတယ္

အိႏၵိယမွာ အၾကီးက်ယ္ဆံုး အဖဲြ႕အစည္းၾကီး ျဖစ္လာတယ္...

“လူနာေတြကို ျပဳစုတာဟာ ငါ့ကို ျပဳစုတာထက္ မြန္ျမတ္တယ္”
(ဗုဒၶ)

အရွင္နႏၵက သူ႕မိန္းမကို စဲြေနေတာ့ “မင္းမိန္းမက ဟို နတ္သမီးေတြေလာက္ လွလို႔လား”ဆိုၿပီး သာသနာ့ေဘာင္ၿမဲေအာင္ စည္း႐ံုးလိုက္တယ္ ...

ဖခမည္းေတာ္၊ ေမြးစားေမေမ၊ ပါရမီျဖည့္ဘက္၊ သားေတာ္ေလးနဲ႔ အမ်ိဳးေတြ ရွိရာကို ေရာက္လာခဲ့တယ္

သားေတာ္ေလးက အေမြေတာင္းေတာ့ ရွင္ျပဳေပးလိုက္တယ္ ....

ေအာ္... သံေယာဇဥ္ .... သံေယာဇဥ္ ..........
“ယေသာ္ေရ... ငါေဟာတဲ့အတိုင္းသာ က်င့္ေတာ့၊ မင္း ငါ့ကို လြမ္းမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”

ေမြးစားေမေမလည္း ဘိကၡဳနီ (ရဟန္းမ) ျဖစ္လာခဲ့တယ္

“ခ်စ္သားတို႔ေရ... ငါ ထာ၀ရ ၿငိမ္းေအးရာကို သြားရေတာ့မယ္၊ တရားကိုသာ ဆရာအျဖစ္ ကိုးကြယ္ၾက”

မည္သို႔ဆိုဆို မ်က္ရည္ထိန္းႏိုင္စြမ္း မရွိသူမ်ား ငိုေၾကြးၾကေလတယ္....

တြယ္ရာမဲ့ အေတြးမ်ား

အျပင္မွာ မိုးေတြ သည္းေနခဲ့သည္။ ေန႔တိုင္း မိုးေတြ သည္းေနခဲ့သည္။ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ရွိလွသည္။ မိုးစက္မ်ားသည္ အခန္းျပင္က သစ္ရြက္မ်ား၏ ေက်ာခံုးေပၚကို မညွာမတာ ပစ္ေပါက္ေနသည္။ ခံႏိုင္ရည္မရွိေသာ အရြက္အိုမ်ား ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ျပဳတ္က်လို႔ ေနသည္။ ျပင္းထန္တဲ့ေလကလည္း ဘယ္အခ်ိန္က မိုးႏွင့္ မဟာမိတ္ဖဲြ႕ထားသည္ မသိ။ မိုးစက္မ်ား တရစပ္ပစ္ခတ္ေနစဥ္မွာပဲ သူက တ၀ုန္း၀ုန္း တိုက္လႈပ္ေပးေနသည္။

အတြဲညီလွေသာ မိုးႏွင့္ေလတို႔၏ တိုက္ကြက္မ်ားၾကားတြင္ ဘာလက္နက္မွမပါေသာ သစ္ပင္ေလးမ်ား ခိုရာမဲ့ေနခဲ့သည္။ တ၀ုန္း၀ုန္းတေ၀ါေ၀ါအသံမ်ားၾကားထဲမွ ဇီးမားရဲ႕ ေဆြးေျမ့ေျမ့ သီခ်င္းသံေလးက လြင့္ပ်ံလာေနခဲ့သည္။

သီခ်င္းနားသံကို နားစိုက္ေနရင္း မိုးကို အျမင္ကပ္လာသည္။ ေလကို အျမင္ကပ္လာသည္။ အခန္းထဲ တစ္ေယာက္တည္း ခပ္သြက္သြက္ လမ္းေတြ ေလွ်ာက္ေနခဲ့သည္။ တေျဖာေျဖာ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ တေ၀ါေ၀ါအသံမ်ားႏွင့္ ဘယ္ေလာက္သက္ဆိုင္ေနသလဲဆိုတာေတာ့ မသိ။ စိတ္ေတြက ေယာက္ယက္ခတ္ လာသည္။ ဇီးမားရဲ႕ သီခ်င္းေတြက ပိုသြက္လာသလို ခံစားရသည္။ ေျခလွမ္းေတြက ျမန္လာသည္။ သြက္လာ သည္။

လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ပုလိပ္၀တၱဳထဲက လူေသေကာင္ေတြကို ျမင္လာသည္။ “လူေတြ အခုလို ညီညြတ္ၿပီး စိတ္ေကာင္းေလး ၀င္လာေအာင္ တစ္ခါတစ္ေလ ပုလိပ္ေရာဂါေလးဘာေလး ျဖစ္ေပးအံုးမွဗ်”လို႔ သံုးသပ္လိုက္ေသာ ယန္းေပါဆတ္၏ ခပ္ျပင္းျပင္းအေတြးက ေလသံေတြနဲ႔အတူ က်ယ္ေလာင္ေနခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္မွာ မသက္မသာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ခပ္သြက္သြက္ လည္ေခ်ာင္းကို ဟန္႔ေနလိုက္သည္။ စိတ္မရွည္ေတာ့သည္ႏွင့္ မွန္ေသးေသးေလးကို ေကာက္ယူၿပီး ကိုယ့္မ်က္လံုးကို ကိုယ္ၾကည့္သည္။ မ်က္လံုးထဲတြင္ တိမ္မဲမဲမ်ားႏွင့္ ၿပိဳလုလုတိမ္မ်ားကို ေတြ႕ေနရသည္။

ညဆိုလွ်င္ ပိုးဟပ္မ်ား တစ္လွ်ပ္လွ်ပ္ေျပးလႊားေနတတ္ေသာ ေသတၱာငယ္ေလးကို ဆဲြေရႊ႕လိုက္သည္။ ေသတၱာ ေလးေဘးတြင္ ကပ္ေျမွာင္ေနေသာ အိမ္ေျမာင္က မ်က္လံုးျပဴးၿပီး ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ တုတ္ေသးေလးႏွင့္ ထိုးလိုက္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေျပးသြားခဲ့သည္။ သူကပ္ေနခဲ့ေသာေနရာကို ၾကည့္လိုက္မွ ဘာေၾကာင့္ မေျပးမွန္းသိလိုက္သည္။ ဥေလးေတြ ရွိေနခဲ့သည္။ အသက္ကို ပဓာနမထားဘဲ သူ႕မ်ိဳးဆက္ေလးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေနခဲ့သည္။ အေမ့ကို ေျပးသတိရသည္။ အခုဆို မၿငိမ္းခ်မ္းေသာအရပ္တြင္ ေလပူၾကမ္းေတြ တိုက္ေနပါလိမ့္မည္။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္းဆိုသည္မွာ လူ႕သဘာ၀၏ ျပယုဂ္တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးဆ ထားခဲ့လွ်င္ တိုက္ခတ္လာေသာ မည္သည့္ေလမ်ိဳးကိုမဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေသခ်ာေပါက္ လက္ကမ္းေနမိၾကမည္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေလးေတြ ဘ၀ထဲ ေရာက္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပ်ာ္ၾကမည္။ ၀မ္းနည္းစရာ ေလးေတြ ပစ္၀င္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀မ္းနည္းၾကမည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပစ္လိုက္ျခင္းႏွင့္ ၀မ္းနည္း ပစ္လိုက္ျခင္းသည္ လူသားသ႐ုပ္ေလာ။ သို႔မဟုတ္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈတို႔အတြက္ မတုန္လႈပ္ျခင္းသည္ပင္ လူသားပီသျခင္းေလာ။ ေ၀ခဲြရခက္ေသာအေနအထားအျဖစ္ တည္ရွိေနဆဲပင္ ျဖစ္ေလသည္။

စာၾကည့္ရမွာ ပ်င္းလာတာနဲ႔ စားပဲြေအာက္က အမႈိက္မ်ားကို ေငးၾကည့္ေနသည္။ မ်က္လံုးက ေငးေနသည္။ မ်က္လံုးက ေ၀ေနသည္။ စိတ္က အတိတ္ကို ေငးေနသည္။ ေငးေနေသာ စိတ္ထဲက ေသြးညွီနံ႔ ပုတ္သိုးသိုးကို ရသည္။ စိုထိုင္းထိုင္း အိပ္ယာအနံ႔မ်ားကို ရသည္။ မသတီစရာ ေရေမႊးနံ႔အခ်ိဳ႕ကို ရသည္။ အေ၀းမွာ မိုးေတြ ညိဳေနတာ ေတြ႕ရသည္။ မိုးေတြ ညိဳ႕ေန႐ံု ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ ရြာလြန္းလို႔ ဗြက္ေပါက္ေနၿပီဟု တစ္ေယာက္က ေျပာေနသည္။ ေလတိုက္လိုက္ေတာ့ စားပဲြေအာက္က အမႈိက္ေတြ မ်က္ႏွာကို လာေ၀ွ႕သည္။ အမႈိက္ေတြ ေၾကာင့္လား၊ အမွားေတြေၾကာင့္လား မသိ။ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလာေနခဲ့သည္။ “႐ွဴးကနဲ”ဆိုၿပီး အျပင္ထြက္လာခဲ့ လိုက္သည္။

အခန္းထဲ စိတ္ရႈပ္လို႔ အျပင္ထြက္ကာမွ ေလက ၾကမ္းလာသည္။ ဒီအခန္းေတာ့ ျပန္မ၀င္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ခန္းကို ၀င္လာခဲ့မိေလသည္။ အခန္းထဲတြင္ ေျမြတစ္ေကာင္က ေခြေနသည္။ ေျမြက ေခြေနရင္းနဲ႔ ကမၻာ့တစ္ေနရာမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနပံုရသည္။ အဲယားဖုန္းကို ပါးစပ္ႏွင့္ေတ့ကာ ေခြေခြေလး စကားေျပာေနသည္။ တစ္ေယာက္ထဲ ျပာေ၀ေနပံုၾကည့္ၿပီး ေျမြက အူေၾကာင္ေၾကာင္ လွမ္းၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို က႐ုဏာသက္မိေနသလိုမ်ိဳးပဲ သူက ျပန္ၿပီးက႐ုဏာေတြ သက္ေနပံုရသည္။ ရွိေစေတာ့။ လူတိုင္းက တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္နားမလည္ႏိုင္တာမ်ားႏွင့္ ေတြေ၀ေနသူမ်ားကို က႐ုဏာသက္မိတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

ေခြေခြေလး ဇိမ္က်ေနေသာ ေျမြတစ္ေကာင္ကို အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ခန္းကို ၀င္သည္။ အပုပ္အသိုးမ်ားကို အားရပါးရ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စားသံုးေနၾကေသာ ၾကြက္သံုးေကာင္ႏွင့္ သြားေတြ႕သည္။ တြင္းတူၿပီး နားေနၾကတာျဖစ္လို႔ သူတို႔ တစ္ကိုယ္လံုး ေခၽြးမ်ား စိုရဲႊေနသည္။ “မင္း စိတ္၀င္စားရင္ ငါတို႔နဲ႔ ေပါင္းပါ့လား၊ မင္းက ဉာဏ္ေကာင္းတယ္၊ မင္းသာ စိတ္၀င္တစား တူးလိုက္ရင္ ခဏခ်င္း ေထာမွာ”လို႔ ေျပာေနခဲ့သည္။ အခန္းထဲက လွည့္ထြက္လိုက္သည္။ “တြင္းတူးရတာ ငါ ၀ါသနာမပါဘူး”လို႔ကား မေျပာမိ လိုက္ခဲ့ပါ။

ၿပိဳလုလုျဖစ္ေနတဲ့ တိမ္လိပ္တိမ္စိုင္မ်ားထဲမွာ စိတ္ကို ပစ္တင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားခဲ့သည္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ စိတ္ထဲမွာ ေလးလံလာေနခဲ့သည္။ အနာဂတ္လား။ ဒီ ပစၥဳပၸန္ကေန ဟိုး အနာဂတ္ကို ဆက္ရေပအံုးမည္။

အနာဂတ္ဆိုတာ ဟိုးအေ၀းက မိုးတိမ္ေတြ ၾကားထဲမွာ ရွိေနမလား။

၀ိုးတိုး၀ါးတားပစၥဳပၸန္ထဲက တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆီမွာ သို႔မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာဆီမွာမ်ား ပုန္းကြယ္ေနသလား။ မေသခ်ာ။ ေသခ်ာမႈတစ္ခုေတာ့ ရွိခ်င္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာခ်င္သည္။ ထိုေသခ်ာခ်င္စိတ္ ကိုလည္း အျမင္မၾကည္လင္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။

ပစၥဳပၸန္ဆိုတာက အခု ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုန္ေလၿပီ။ အနာဂတ္တို႔သာ တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းေနခဲ့ေလသည္။ တမ္းေနခဲ့ေလသည္။ လမ္းေတြက ေကြ႕ေကာက္ေနခဲ့သည္။ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ အစဥ္လည္ပတ္ေနေသာ ေရႊလ်ား ေနေသာ ပေရာဆတ္ၾကီး တစ္ခု။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အတိတ္လား၊ ပစၥဳပၸန္လား၊ အနာဂတ္မ်ားလား ဆိုတာ ေတာင္ ခြဲျခားလို႔ မရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္စဥ္ေတြက တရစပ္ႏိုင္လြန္းသည္။

ကာလသံုးပါးနဲ႔ ရုန္းကန္ေျပးလႊားရင္း အဓိပၸာယ္မဖြင့္ဆိုႏိုင္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကလဲ အမ်ားသား။ ဘယ္အရာကို အထူးျပဳလို႔ ဘယ္အရာကို လ်စ္လ်ဴရႈသင့္တယ္ဆိုတာကို သံုးသပ္ရင္း ပုပ္သိုးလို႔ စြန္႔ပစ္လိုက္ရတဲ့ ပန္းသီးေတြ ကလဲ အမ်ားၾကီး။ တစ္ခါတစ္ေလ တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ပစ္လိုက္ရတာ ျပန္ၾကည့္ရင္ အမ်ားၾကီး။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်းေပါေပါ တန္ဖိုးနည္းအရာမ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းျဖစ္ခဲ့တာေတြလဲ ေတြ႕ေနခဲ့ရသည္။ ဒါကိုက လူတို႔၏ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိေသာ ၾကံဳေတြ႕ရေလ့ရွိေသာ ဘ၀ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲဟု ထင္ပါသည္။

ေခတ္ကာလအေျခအေနႏွင့္ ေခတ္ကာလစိတ္အေျခအေနေတြအရ လူတို႔၏ ေန႔စဥ္ဘ၀မ်ားသည္ ပိုမို ရႈပ္ေထြး လာေနခဲ့သည္။ ဆန္းသစ္မႈေတြက တစ္ေန႔တစ္ျခား မ်ားျပားလာသလို လူမ်ားႏွင့္ အာသာဆႏၵမ်ား ကလည္း နက္နဲရႈပ္ေထြးလာေနခဲ့သည္။

႐ႈပ္ေထြးလွေသာအေနအထားမ်ားထဲက ငါ့ကိုယ္ငါ ဆဲြထုတ္ၾကည့္ေသာအခါ ငါတစ္ေယာက္က ငါ့ကို ေလွာင္ၿပံဳး ၿပံဳးေနတာကို ငါ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။

ထြက္ေပါက္

ငယ္ငယ္က သီတင္းကၽြတ္အခါတိုင္း ၀ကၤဘာထဲတြင္ ေျပးလႊားရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးသည္။ ေက်ာင္း၀င္းအက်ယ္ၾကီးထဲတြင္ ၀ကၤဘာကို အၾကီးၾကီး ေဆာက္ထားသည္။ ၀ကၤဘာတိုင္ထိပ္မ်ားတြင္ ဆီမီးမ်ား ထြန္းညွိၾကသည္။ ၀ကၤဘာသည္ ၀င္ေပါက္တစ္ခုသာ ရွိၿပီး ထြက္ေပါက္မွာလည္း ထို၀င္ေပါက္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေတာသူေတာင္သားလူၾကီးမ်ား ၀ကၤဘာတည္ေဆာက္ထားသည္မွာ အံ့ၾသစရာေကာင္းလွသည္။ ၀ကၤဘာ၏ အလည္ဗဟိုရ္တြင္ ဘုရားစင္တည္ေဆာက္ၿပီး ဘုရားဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို ထားရွိပူေဇာ္ၾကသည္။ ၀ကၤဘာျပဳလုပ္ျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္အတိအက်ကို မသိရေသာ္လည္း ၀ကၤဘာထဲသို႔ လမ္းအသြယ္သြယ္ျဖင့္ အလည္က ဘုရားဆင္းတုေတာ္ဆီ ေရာက္ေအာင္သြားၿပီး ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ရသည္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ေကာင္းသလို ေပ်ာ္စရာလည္း အလြန္ေကာင္းပါသည္။

လူ႕ေလာကျဖစ္ရပ္မ်ားစြာကိုလည္း ၀ကၤဘာျဖင့္ ခိုင္းႏႈိင္းေျပာဆိုၾကေလသည္။ သံသရာကို ၀ကၤဘာျဖင့္ ႏႈိင္းၾကသည္။ ရွင္းရခက္ေသာ ေျပလည္ဖို႔ မလြယ္ကူေသာ ျပႆနာမ်ားကိုလည္း ၀ကၤဘာျဖင့္ ႏႈိင္းၾကသည္။ “မင္းတို႔ငါတို႔အျဖစ္ကလည္း ၀ကၤဘာထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုပါပဲကြာ”စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကသည္။ “ဒါေလးကို ဒီလို တြက္လိုက္ရင္ လြယ္ေနတာပဲ၊ ၀ကၤဘာမလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔ကြာ”ဟု ေျပာေလ့ရွိေသာ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး ေျပာေသာစကားကိုလည္း အမွတ္ရသည္။ မည္သို႔မွ် ေျဖရွင္း၍ မေျပလည္ႏိုင္ၾကေသာ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကိစၥမ်ားကိုလည္း “အခ်စ္၀ကၤဘာ”ဟု သံုးႏႈန္းၾကျပန္ေသးသည္။ ခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ရွင္းရန္ခက္ေသာ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ျဖစ္ေနေသာ ဆံုးခန္းတိုင္ဖို႔ခက္ေနေသာ ျပႆနာအရပ္ရပ္ ျဖစ္ရပ္အေထြေထြကို ၀ကၤဘာဟု တင္စားႏုိင္ေလသည္။

၀ကၤဘာထဲလမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ဘယ္သို႔ ညာသို႔ ေ၀ခဲြမရေအာင္ျဖစ္ေနေသာ လမ္းမ်ားကို ေတြ႕ရမည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဘယ္ဘက္ေကြ႕ရမည္ ထင္ၿပီး ေကြ႕သြားလိုက္လွ်င္ မူရင္းလမ္းသို႔ ေနာက္ျပန္ေရာက္သြားတတ္သည္။ သံသရာႏွင့္ခ်ီၿပီးေျပာရလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ပုထုဇဥ္အျဖစ္ႏွင့္ သံသရာလည္ေနမိၿပီဆိုကတည္းက ၀ကၤဘာလမ္းစထဲသို႔ ခ်ဥ္းနင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဤဘ၀အျဖစ္ကိုသာ ရည္ညႊန္းလိုလွ်င္လည္း အမိ၀မ္းတြင္းမွ လူ႔အျဖစ္ကို ရယူၿပီးခ်ိန္မွစတင္ၿပီး ၀ကၤဘာထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ လူ႕ဘ၀အျဖစ္သည္ပင္ ၀ကၤဘာျဖစ္လို႔ ေနရျပန္သည္။ ထို႔ထက္ပိုၿပီး မိမိတို႔ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား၊ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး၊ မိသားစုအေရး၊ လူမႈဆက္ဆံေရး၊ ႏွလံုးသားေရးစေသာ ဘ၀၏အစိတ္အပိုင္း ျဖစ္ရပ္ေလးမ်ားအားလံုးကိုလည္း ၀ကၤဘာႏွင့္ တင္စားႏုိင္မည္ဟု ထင္သည္။ သံသရာ၀ကၤဘာထဲမွ လက္ရွိဘ၀ ၀ကၤဘာ၊ လက္ရွိဘ၀ ၀ကၤဘာထဲမွ ၾကံဳေတြ႕ေနရေသာ ျဖစ္ရပ္၀ကၤဘာဟု အဆင့္ဆင့္ ၾကံဳေတြ႕ေနရေပမည္။

ဤသို႔ဆုိလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အားလံုးသည္ ၀ကၤဘာထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့ၿပီးျဖစ္၍ ေရွာင္လဲႊ၍ မရေတာ့ပါ။ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ၀ကၤဘာထဲတြင္ တ၀ဲလည္လည္လုပ္ရင္း အားလံုးကို လက္ေျမွာက္အ႐ႈံးေပးလိုက္ႏိုင္သည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနျဖင့္ ထြက္ေပါက္ကို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ၀ကၤဘာအတြင္းေရာက္ေနၿပီးျဖစ္၍ “ငါကေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပဲ ျပန္ဆုတ္ေတာ့မယ္”ဟု ဆိုၿပီး ေနာက္ဆုတ္လွ်င္လည္း ထြက္ေပါက္ကို ေရာက္ဖို႔ လြယ္ကူလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

၀ကၤဘာအတြင္းမွ ရသင့္ယူသင့္ေသာ တန္ဖိုး သို႔မဟုတ္ ေက်နပ္ဖြယ္ အေနအထားကို ရရွိၿပီးမွ ထြက္လမ္းကို ဆက္ရွာလွ်င္ ၀ကၤဘာထဲ ေရာက္လာရျခင္း၏ အက်ိဳးတရားကို ရယူႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္။

ေရွးလူၾကီးမ်ား တီထြင္ခဲ့ေသာ ၀ကၤဘာသည္ လမ္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီေနေသာ္လည္း ထြက္ေပါက္ကား အေသအခ်ာ ရွိေနပါသည္။ ထုိ႔အတူပင္ သံသရာၾကီးက မည္မွ်ရွည္လ်ား႐ႈပ္ေထြးေနေသာ္လည္း ထြက္ေပါက္က ရွိေနပါသည္။ လူ႕ဘ၀ၾကီးက မည္မွ်နက္နဲ႐ႈပ္ေထြးေသာ္လည္း ထြက္ေပါက္က ရွိေနပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနျဖင့္ လက္ရွိၾကံဳေတြ႕ေနရေသာ အခက္အခဲျပႆနာအားလံုးသည္လည္း ႐ႈပ္ေထြးၿပီး လမ္းစေပ်ာက္ေနတတ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အားလံုးတြင္ ထြက္ေပါက္က ရွိေနပါသည္။

အမွန္အားျဖင့္ မည္သည့္ေနရာ၊ မည္သည့္အခက္အခဲတြင္မဆို ထြက္ေပါက္ရွိေနသည္ကို လူတိုင္း သိၾကပါသည္။ သိသျဖင့္လည္း အဆိုပါ ထြက္ေပါက္သို႔ အားထုတ္ေျပး၀င္ေနၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ထြက္ေပါက္ကို ပံုေသသတ္မွတ္ထား၍ မရ၊ ထြက္ေပါက္ကို အလြယ္တကူ ေရာက္ရွိမည္ဟု အထင္ေသးအျမင္ေသး မျဖစ္ေစရ။ ထြက္ေပါက္ကို အထင္ေသးမိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ လမ္းစေပ်ာက္ဖို႔ အေျခအေနမ်ားသည္။ ထြက္ေပါက္မွေနၿပီး လြတ္ေျမာက္ရာ မေရာက္မခ်င္း အခ်ိန္မေရြး အခက္အခဲေတြ႕ႏိုင္သည္ဟု သိရွိထားရမည္။

ထြက္ေပါက္သို႔ အျမန္ေရာက္ဖို႔အတြက္ ေဆာင္ထားရမည့္ လက္နက္မွာ အျခားမဟုတ္၊ မေလွ်ာ့ေသာ ဇြဲစိတ္ဓာတ္ပင္ ျဖစ္သည္။
မည္သူမဆို တစ္ေနရာရာ၌ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္ေနသည္ဟု ခံစားရေသာအခါ ထြက္ေပါက္ကို ရွာခ်င္သည္။ ေတြ႕ခ်င္သည္။ နယ္တြင္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ သူသည္ မိဘႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ သူ႕ခ်စ္သူႏွင့္ျဖစ္ေစ အဆင္မေျပမႈမ်ား ၾကံဳေတြ႕တိုင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆဲြၾကိဳးခ်ေသဖို႔ ၾကံစည္တတ္ေလသည္။ အၾကိမ္မ်ားစြာ ၾကိဳးစားသည္။ သို႔ရာတြင္ အခုခ်ိန္ထိ အထမေျမာက္ခဲ့။ သူ႕ကိုယ္သူေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသျခင္းမွာ သူ႕ထြက္ေပါက္ဟု ယူဆထားပံုရသည္။

ထိုလူငယ္ေလးလိုပင္ လူအမ်ားစုသည္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္ေသသည့္ကိစၥ မဟုတ္သည့္တိုင္ ထြက္ေပါက္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးၿပီး ရွာၾကသည္။ အိမ္က မိန္းမႏွင့္ အဆင္မေျပလို႔ ျပည့္တန္ဆာႏွင့္ ေပ်ာ္သည္။ စိတ္ညစ္လို႔ အရက္ကို ေသာက္သည္။ ျဖစ္ခ်င္ရာ မျဖစ္လို႔ အရက္သမားၾကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေလာကၾကီးကို ၿငီးေငြ႕လို႔ ရိပ္သာ၀င္သည္။ ဘုန္းၾကီး၀တ္သြားသည္။ သီလရွင္၀တ္သြားသည္။ ေလာကထဲတြင္ မြန္းၾကပ္လို႔၊ မိသားစုအတြင္း တည္ၿငိမ္မႈ မရလို႔၊ ခ်စ္သူႏွင့္ သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႔၊ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားစြာျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ထြက္ေပါက္ကို ရွာေနၾကေလသည္။

ဤေနရာတြင္ “ထြက္ေပါက္”ဆိုသည္ကို သတိထားၾကမိဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ၀ကၤဘာထဲတြင္ ကိုယ္က ထြက္ေပါက္ဟု ထင္ထားခဲ့ေသာ လမ္းမ်ားသည္ “ပို၍႐ႈပ္ေထြးေသာလမ္းမ်ား၏ အစ” ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ “ဤမြန္းၾကပ္မႈ၏ ထြက္ေပါက္သည္ ထိုမြန္းၾကပ္မႈ၏ ၀င္ေပါက္”ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ခ်စ္သူရည္းစားႏွင့္အဆင္မေျပသျဖင့္ အရက္ကို ေသာက္မိသူသည္ အရက္ေက်းကၽြန္ဘ၀၏ ၀င္ေပါက္ျဖစ္ေနသကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထြက္ေပါက္မွားမိၿပီဆိုလွ်င္ “ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္း ေရွ႕တုိးမိ….”ဆိုသကဲ့သို႔ ဆက္လက္နစ္ေမ်ာသြားတတ္ၾကေလသည္။

အမွန္အားျဖင့္ ထြက္ေပါက္၏ အဆံုးသည္ လြတ္လပ္မႈ ျဖစ္ေနသင့္သည္ဟု တစ္ထစ္ခ် မွတ္ယူထားသင့္သည္။ ထြက္ေပါက္၏ အဆံုးသည္ “လြတ္လပ္မႈ၊ တည္ၿငိမ္မႈ၊ ေအးခ်မ္းမႈ၊ ဖူလံုမႈ”တို႔ ျဖစ္ေနေစရမည္။ လူ႕ဘ၀တည္းဟူေသာ ပင္မ၀င္ေပါက္ၾကီးသို႔ ၀င္လာခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္၍ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အေနျဖင့္ ဘ၀၀ကၤဘာထဲတြင္ ၀င္ေပါက္အေသးမ်ား၊ ထြက္ေပါက္အေသးမ်ား မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းၾကရမည္ ျဖစ္သည္။ ထြက္ေပါက္မမွားၾကဖို႔ေတာ့ လူ၏ ဆင္ျခင္တံုတရား၊ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ၊ တန္ဖိုးမ်ားကို ထိန္းသိမ္းျခင္းႏွင့္ မ်ားစြာ ဆက္စပ္တည္မွီေနပါလိမ့္မည္။

မွန္ကန္တည့္မတ္ေသာ ထြက္ေပါက္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေရာက္ရွိဖို႔ဆုိလွ်င္ မိမိေရာက္ရွိေနေသာ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈႏွင့္ မိမိေလွ်ာက္လွမ္းမိေနေသာ လမ္းကို ေသခ်ာသံုးသပ္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ ထြက္ေပါက္မ်ားအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း “ညီငယ္၊ ညီမငယ္မ်ားရဲ႕….စိတ္ထြက္ေပါက္ မမွားၾကေစနဲ႔”ဟူေသာ ဆရာတစ္ဦး၏ စကားေလးက ေခါင္းထဲ ရစ္၀ဲလာေနေတာ့သည္။

သဘာ၀က်ေသာ ခ်စ္ျခင္းမ်ား

ၾကည့္စမ္း လွလိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္း

သဘာ၀ေကာင္းကင္

သဘာ၀ျမက္ခင္းျပင္

သဘာ၀ေတာင္တန္း

ဘယ္ေလာက္ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းလဲ

ဒီသဘာ၀ေတြထဲမွာ ငါတို႔လည္း သဘာ၀က်စြာ

အသက္ရွင္ေနၾကတယ္

ဘယ္ေလာက္သဘာ၀က်လဲ

သဘာ၀အရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမြးဖြားလာတယ္

သဘာ၀က်စြာ အသက္ရႈတယ္

ၿပီးေတာ့ သဘာ၀က်စြာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးၾကတယ္

အေမက ရိုးရိုးေလး ေမြးေပးလိုက္တယ္

ရိုးရိုးေလးပဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူျဖစ္လာတယ္

ၿပီးေတာ့ ရိုးရိုးေလးပဲ

အမိေျမကို ခ်စ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္

ဘယ္ေလာက္သဘာ၀က်လဲ

အေမ့ကို ရိုးရိုးေလး ခ်စ္လို႔

အေမ့ရင္ခြင္မွာ ရိုးရိုးေလး ငိုက္ျမည္းလို႔

အေမ့ရင္ခြင္ဟာ ရိုးရိုးေလး ေႏြးေထြးေနခဲ့တယ္

အေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ အညမညျဖစ္သလို

အေမဟာ ဧရာ၀တီလဲ ျဖစ္တယ္

အေမဟာ သဘာ၀ကိုက ေပးဆပ္သူ ျဖစ္တယ္

ေက်းဇူးတရားတဲ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သဘာ၀က်စြာ လက္ခံလိုက္ၾကတဲ့ စကားလံုး။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ထဲမွာ အေမ့ေက်းဇူးေတြ စိုက္ပ်ိဳးၾကည့္ေတာ့

ခဏခ်င္းပဲ

တစ္သက္စားလို႔ မကုန္တာ ေတြ႕ရတယ္။ ။

အေမခ်ဳပ္ေနတ့ဲ ၀တ္စံုေလး

စိတ္တိုင္းမက်နဲ႔

စိတ္တိုင္းမက်တက် အေရာင္ေတြ ေရာစပ္ၿပီး

ဘ၀ကို ခ်ဳပ္စပ္ထားတယ္၊

ေမြးကတည္းက ဘ၀ကို တစ္ခါမွ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် မျဖစ္ခဲ့ရ၊

ေျဖသိမ့္ျခင္းတရားေတြနဲ႔ အေကာင္းျမင္ ဓမၼ

ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ခြင့္ေ၀းလို႔ ျဖစ္ေနတဲ့ေ၀ဒနာ

အာဟာရျပတ္တာၾကာလို႔ ဒီေျမက သစ္ပင္ေတြ ပိုလီယုိမ်ားလာတာလား

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အသက္နဲ႔အမွ်

အေမခ်ဳပ္ေနတဲ့ ၀တ္စံုေလး ျမင္ေယာင္

အေမခ်ဳပ္ေနတဲ့ ၀တ္စံုေလး သား၀တ္ခ်င္

လူမွန္းသိစ အရြယ္ကတည္းက ဆာေလာင္မႈ

အသက္ၾကီးလာတဲ့ အေမ

ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေမေမ

ဘယ္ေတာ့မွ မႏြမ္းလ်တဲ့ ေမေမ

ေမေမခ်ဳပ္ေနတဲ့ ၀တ္စံုေလး

သားမ၀တ္ႏိုင္ခဲ့ရင္လည္း

ေမေမ့ေျမးေတြ ၀တ္ခြင့္ရေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္၊

အေမ့ကို တိုက္စားေနတဲ့

စကၠန္႔ေတြကို မုန္းတယ္

နာရီေတြကို မုန္းတယ္

အေမ့ကို ဖုံးအုပ္ထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးဆို မုန္းတယ္

တစ္ဘ၀စာ အမုန္းတရားေတြနဲ႔ ရွင္သန္ခဲ့ရေတာ့

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေျပာၾကရင္

ေမေမ့ကိုသာ ျမင္တယ္

ေမေမခ်ဳပ္ေနတဲ့၀တ္စံုေလး

ေမေမဘ၀မကူးခင္ ၀တ္ခ်င္တယ္။ ။

ခ်ီးမြမ္းျခင္းအလွ (အဆက္)

မိမိတို႔၀န္းက်င္မွ မိသားစုေလးမ်ားတြင္လည္း ထိုသို႔ေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ား မၾကာခဏ ေတြ႕ေနရတတ္သည္။ မိသားစုမ်ားတြင္ ကလန္႔ေလးမ်ား၊ လူဆိုးေလးမ်ား ေတြ႕ရတတ္သည္။ ထိုလူဆိုးေလးမ်ားမွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ အမွားေၾကာင့္ မိဘႏွင့္ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမတို႔၏ ေမတၱာမဖက္ ေအးစက္စက္ ဆက္ဆံေရးေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတတ္သည္က မ်ားေလသည္။ တစ္ႏွစ္က အလြန္ရင္းႏွီးေသာ အိမ္တစ္အိမ္သို႔ အလည္ေရာက္ခဲ့သည္။ အေမျဖစ္သူက မ်က္ႏွာခပ္ညိွဳးညွိဳးျဖင့္ ေဘးတြင္ ထိုင္ေနေသာ သူ၏ သားလတ္ကို ၾကည့္ရင္း “ဦးကုေရ … ဟိုအလတ္ေကာင္ကို ဆံုးမသြားပါအံုး၊ ေျပာမရဆိုမရ၊ ေတာ္ေတာ္ကို ဆိုးေနတယ္၊ အိမ္မွာ သူ႕ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲေနၾကရတယ္၊ ဟို သူ႕ညီနဲ႔ဆို တစ္ျခားစီပဲ၊ တပည့္ေတာ္ ေမြးတဲ့အထဲမွာ သူကေတာ့ ၿဂိဳဟ္ပါပဲ ဦးဇင္းရယ္”ဟု တိုင္တန္းေနခဲ့သည္။

ထိုကေလးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အသိတရားမ်ား မ်ားစြာ ရခဲ့ဖူးသည္။ သူသည္ မိသားစုတြင္ လူထူးကေလးျဖစ္သည္။ သူ႕ဗီဇအရ သူတို႔ထင္သလို လူဆိုးေလးမဟုတ္။ သူတို႔ျဖစ္ေစခ်င္သလို မျဖစ္ေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္မွ်သာ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူသည္ သူမ်ားသေဘာက်ေအာင္လည္း မလုပ္တတ္။ သူ႔ဗီဇအတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနသည္။ အျခားညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ပံုစံခ်င္း မတူ။ ထိုကဲ့သို႔ ေအးေဆးစြာ ေနထိုင္တတ္ေသာအေလ့အက်င့္ကို မိဘမ်ားႏွင့္အျခားမိသားစု၀င္မ်ားက အေကာင္းမျမင္။ အေလးမထားခဲ့ၾက။ သူ႕အျပဳအမူမ်ားကို မၾကာခဏ ေလွာင္ေျပာင္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကဲ့ရဲ႕သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ သူသည္ မိသားစုတြင္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။

လူငယ္သဘာ၀သည္ ပတ္၀န္းက်င္ အထူးသျဖင့္ မိဘမ်ား၏ ေႏြးေထြးေသာ နားလည္မႈတို႔ျဖင့္ ၀န္းရံမွသာ ဘ၀ခရီးကို ပံုမွန္ေရွ႕ဆက္ ခ်ီတက္ႏိုင္သည္။ ထိုအရာကို နားလည္ထားမွ မိဘတို႔က သူ၏ ပုဂၢလိကဗီဇ သို႔မဟုတ္ သူတန္ဖိုးထားေသာအရာတို႔ကို အေရာင္တင္ေပးရင္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိလာမည္ ျဖစ္သည္။

အခါခပ္သိမ္း ခ်ီးမြမ္းေနရမည္လား။ ထိုသို႔လည္း မဟုတ္ပါ။ ခ်ီးမြမ္းမႈတြင္ သဘာ၀စည္း သို႔မဟုတ္ ေဘာင္ကေလးမ်ားေတာ့ ရွိရသည္။ ဒီဂရီ ရွိရသည္။ နည္းနည္းေတာ္ေသာ ကေလးကို နည္းနည္းသာ ခ်ီးမြမ္းစကား ေျပာရသည္။ မ်ားမ်ားေတာ္ေသာကေလးကို မ်ားမ်ား ခ်ီးမြမ္းေပးရသည္။ အခ်ိန္အခါႏွင့္ေနရာေဒသကိုၾကည့္ၿပီး ခ်ီးမြမ္းျခင္းအားေဆးကို ေပးရေလသည္။ ေဆးမ်ားတြင္ တန္ေဆးလြန္ေဘးရွိသကဲ့သို႔ သားသမီး၊ သို႔မဟုတ္ တပည့္ သို႔မဟုတ္ ခ်ီးမြမ္းခံပုဂၢိဳလ္အတြက္ ခ်ီးမြမ္းစကားတြင္လည္း တန္ေဆးလြန္ေဘး ရွိေနတတ္ျပန္သည္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာဖူးသည္။ သူ႕ကို အၿမဲခ်ီးမြမ္းၿပီး အားေပးစကားေျပာတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို အရမ္းသတိရေၾကာင္း ေျပာသည္။ တစ္ေန႔ သူတို႔ ျပန္ဆံုေတြ႕ၿပီး သြားအတူ လာအတူ ျပန္ေနခြင့္ရေသာအခါ ထိုသူငယ္ခ်င္းက သူ႕ကို ခ်ီးမြမ္းစကား မေျပာေတာ့သျဖင့္ သူ႕မွာ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပေနခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္း လုပ္ေနက်အလုပ္မ်ားကို ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့သည္အထိ ျဖစ္လာခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

အျခားသူငယ္တစ္ေယာက္က ေျပာပံုက တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ သူသည္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကို သိပ္ခ်စ္ေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္း၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို အၿမဲတေစ အားေပးခ်ီးမြမ္းခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ သို႔ရာတြင္ အခုအခါတြင္ အဆိုပါ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ရင္ဖြင့္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ အဆိုပါ သူငယ္ခ်င္းသည္ သူ႕ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ားျဖင့္ ဘ၀င္ျမင့္ၿပီး သူ႕ကိုပင္ မေထမဲ့ျမင္ျပဳေနခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

လူေတာ္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဖူးသည္။ သူသည္ အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္မႈရွိသည္။ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္စြမ္း ရွိသည္။ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းသည္မွာ သူသည္ လူတစ္ဦး၏ ခိုင္းဖက္ ျဖစ္ေနသည္။ သူ႕ကို အၿမဲခ်ီးမြမ္းၿပီး လိုခ်င္သလို အခိုင္းခံေနရသည္။ သူကေတာ့ ထိုသူ၏ ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ားထဲတြင္ နစ္ေမ်ာၿပီး ခိုင္းသမွ်ကို လုပ္ေပးေနမိသည္။ ရလာႏိုင္ေသာအက်ိဳးဟူသမွ်ကို အၿမဲခ်ီးမြမ္းသူက အၿမဲရယူၿပီး သူသည္ အခိုင္းအေစတစ္ေယာက္သာသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

သို႔ျဖစ္၍ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတြင္ “ဒါေပမယ့္”ဆိုေသာေ၀ါဟာရ မရွိေသာ္လည္း ေနရာမက်လွ်င္ကား ဆိုက္အက္ဖက္(ဆိုးက်ိဳး)မ်ားစြာ ရွိေနေလသည္။ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတြင္ သူ႕အက်ိဳးအေၾကာင္းႏွင့္သူ ရွိေနသင့္သည္။ အခ်ိဳ႕က ခ်ီးမြမ္းတတ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘဲ ခ်ီးမြမ္းျခင္း ျဖစ္ေနတတ္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ သူခ်ီးမြမ္းသူကို တကယ္တမ္း အထင္ၾကီးပံု မရွိေသာ္လည္း လူၾကားထဲတြင္ အတင္းကာေရာ (ဟုတ္တာေရာ မဟုတ္တာေရာ) ခ်ီးမြမ္းေနတတ္သည္။ ထိုသို႔ခ်ီးမြမ္းျခင္းမွာ ေကာင္းသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း မဟုတ္ေသာဂုဏ္ျဒဗ္မ်ား ျဖစ္ေန၍ သိသူမ်ားအတြက္ ဟာသျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။

႐ုရွား၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ ဖတ္ဖူးသည္။ ထို၀တၳဳထဲတြင္ လင္ေယာက္်ားျဖစ္သူက သူ႕အမ်ိဳးသမီးကို ညအိပ္ယာ၀င္ခါနီးတိုင္း “မင္းက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္၊ မင္းကို ငါ ခ်စ္တယ္”ဟု ေျပာၿပီး အိပ္ယာ၀င္ေလ့ရွိသည္။ အေျခအေနအရ ေနာက္ပိုင္း စီးပြားတိုးတက္ၿပီး အလုပ္မ်ားလာေသာအခါ အိပ္ယာ၀င္ေနာက္က်ျခင္း၊ ပင္ပန္းျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ပံုမွန္ေျပာေနက်စကားေလးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကေတာ့ဟု ဆိုသည္။ ထို႔အျပင္ လုပ္ငန္းက ၾကီးက်ယ္လာသျဖင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ဆက္ဆံလာရသည္။ ထိုဆက္ဆံမႈမ်ားထဲမွ မိန္းမလွေလးမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံမႈကို အမ်ိဳးသမီးသဘာ၀ မနာလို ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ညစဥ္ေျပာေနက်စကားမ်ား မၾကားရျခင္းႏွင့္ ထိုမနာလိုစိတ္တို႔ ေပါင္းဖက္မိေသာအခါ မေျပလည္မႈမ်ားက ေအးခ်မ္းေသာမိသားစုေလးထဲသို႔ တရၾကမ္း ၀င္လာခဲ့ေတာ့သည္။ တစ္ဖက္က ဂုဏ္သိကၡာ၊ တစ္ဖက္က မနာလိုမႈ ဘက္ႏွစ္ဘက္ အားၿပိဳင္ရင္း အဆိုပါ မိသားစုေလး ၿပိဳကဲြခဲ့ရသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ခ်ီးမြမ္းစကားသည္ ဘိန္းႏွင့္မ်ား တူေလေရာ့သလားဟု စဥ္းစားမိသည္။ လူတိုင္း ၾကံဳေတြ႕ဖူးပါလိမ့္မည္။ အၿမဲတမ္း ခ်ီးမြမ္းစကားေျပာေလ့ရွိေသာ မိဘထံမွ ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ား မၾကားရေတာ့ေသာအခါ၊ ဆရာသမားထံမွ ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ား ဆိတ္သုဥ္းေနေသာအခါ၊ လင္ေယာက္်ား သို႔မဟုတ္ ဇနီးမယားထံမွ ပံုမွန္ေျပာေနက် ခ်ီးမြမ္းစကားေလးမ်ား မၾကားရၾကာေသာအခါ၊ ကိုယ္ခ်စ္ရသူထံမွ ခ်ီးမြမ္းစကားေလးမ်ား မရေတာ့ေသာအခါ……… လူတိုင္း တစ္နည္းတစ္ဖံု ခံစားတတ္ၾကရသည္။ ခံစားၾကရဖူးလိမ့္မည္ ထင္သည္။

ခ်ီးမြမ္းျခင္းကို ေကာက္ခ်က္ခ်မိေသာအခါ ခ်ီးမြမ္းခံသူဘက္မွ ခ်ီးမြမ္းမႈကို လိုခ်င္လို႔လုပ္တာဟူေသာ စိတ္မ်ိဳး မထားရွိမွ အေရးရွိက ေျဖေဆးရွိမည္။ ခ်ီးမြမ္းသူဘက္မွ အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ခ်ီးမြမ္းဖို႔ႏွင့္ ျဖဴစင္ေသာႏွလံုးသားမွ ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ားျဖစ္ဖို႔ လိုသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မသိမျမင္ဘဲ ရမ္းသမ္းခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ စိတ္မပါေသာ္လည္း အက်ိဳးလို၍ ခ်ီးမြမ္းျခင္းဟူေသာ အစြန္းႏွစ္ပါးကို မၿငိဖို႔ လိုသည္။

ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သမၸသာဒနီယသုတ္တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ ေျပာဆိုၾကပံုမွာ အတုယူစရာ ေကာင္းလွသည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္

“အရွင္ဘုရားဟာ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ဆံုးပါပဲ။ အရွင္ဘုရားထက္ ပိုၿပီး ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္သူ ေလာကမွာ တစ္ဦးမွ မရွိပါ”
ဟု ျမတ္စြာဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက

“သာရိပုတၱရာ… သင္က အတိအက်ၾကီး ေျပာေနပါလား။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ စိတ္ေတာ္ကို သင္က အတိအက် သိလို႔လား။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ စိတ္ကို အကဲျဖတ္ဖို႔ သင့္မွာ အစြမ္းအစ ဘယ္ေလာက္ရွိလို႔လဲ”

“ျမတ္စြာဘုရား…. တပည့္ေတာ္မွာ အဲဒီလို အစြမ္းအစ မရွိပါဘူး”

“ဒါဆို အဲဒီလို အတိအက် မသိဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို အတိအက်ၾကီး ခ်ီးမြမ္းရတာလဲ။ ခ်ီးမြမ္းတယ္ဆိုတာ အက်ိဳးအေၾကာင္းသင့္ေလ်ာ္မွ ျဖစ္မယ္။ ရမ္းသမ္းၿပီး ကိုယ္ၾကိဳက္သလို မခ်ီးမြမ္းသင့္ဘူး။ ဘုရားဆိုတာ တစ္ဆူတည္းရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွးကလည္း ပြင့္ၿပီးတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ေနာင္အခါမွာလည္း ဘုရားေတြ ပြင့္ၾကအံုးမယ္”

“မွန္ပါ့ဘုရား…. တပည့္ေတာ္ဟာ ဘုရားရွင္ေတြရဲ႕ စိတ္ကို အကဲျဖတ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရွင္ဘုရားေဟာတဲ့ တရားေတြ၊ အရွင္ဘုရားရဲ႕ ျပဳမႈေျပာဆိုပံုေတြ၊ ေတြးေခၚၾကံဆပံုေတြ၊ အရွင့္ေၾကာင့္ သတၱ၀ါေတြ ေအးခ်မ္းသြားၾကတာေတြ….ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ - အရွင္ဘုရားကို ေလာကမွာ အျမင့္ျမတ္ဆံုး၊ အၾကီးက်ယ္ဆံုးလို႔ ခ်ီးမြမ္းမိတာပါဘုရား”
ဟု ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။

ဤသုတ္ေတာ္တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ၾကည္ညိဳရျခင္းအေၾကာင္းရင္းႏွင့္ ခ်ီးမြမ္းရျခင္းအေၾကာင္းမ်ားစြာကို အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းလင္းသြားခဲ့သည္။ (ဤေနရာတြင္ အက်ယ္ခ်ဲ႕ မေရးေတာ့ပါ။ ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္သမွ်ကိုသာ ထုတ္ယူထားသည္။) ခ်ီးမြမ္းမႈမ်ားတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လို အဘက္ဘက္က ခ်ီးမြမ္းဖြယ္အေကာင္းဆံုးသူေတာင္မွ ခ်ီးမြမ္းစကားကို အက်ိဳးအေၾကာင္း မသိဘဲ လက္မခံလိုသည္ကို ေတြ႕ရသည္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းသလို ၾကည္ညိဳဖြယ္လည္း အတိျဖစ္ေနခဲ့သည္။

“ေဆာင္းပါးကို အဆံုးသတ္မယ္”ဟု ၾကံလိုက္ေသာအခါ မိမိအား ခ်ီးမြမ္းၾကသူ၊ ကဲ့ရဲ႕ၾကသူမ်ားႏွင့္ ခ်ီးမြမ္းစကား၊ ကဲ့ရဲ႕စကားေလးမ်ားကို မွတ္မိသမွ် ေျပးျမင္ေနမိခဲ့သည္။ ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲ ခ်ီးမြမ္းၾကသူမ်ားလည္း ရွိေနခဲ့သလို ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲ ကဲ့ရဲ႕ေနတတ္ၾကသူမ်ားလည္း ေခါင္းထဲတြင္ ေပၚလာေနခဲ့သည္။

ဘ၀ခရီးေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူအားလံုးအလယ္တြင္ အားေပးမႈဆန္ေသာ၊ ေလးစားမႈဆန္ေသာ၊ ခ်စ္ခင္မႈဆန္ေသာ ခ်ီးမြမ္းမႈေလးမ်ားက အလွပဆံုး အရွိတရားေလးအျဖစ္ နက္နက္နဲနဲ လက္ခံယံုၾကည္ေနမိခဲ့ေလသည္။

ခ်ီးမြမ္းျခင္းအလွ

တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်ီးမြမ္းေနၾကသည္ကို ၾကည့္ရသည္မွာ အေတာ္ ၀မ္းသာဖို႔ ေကာင္းသည္။ ခ်ီးမြမ္းေနျခင္းဆိုသည္မွာ တစ္ဦး ရင္တြင္းမွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အျခားတစ္ဦးက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ ခံယူေနျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ ေလးစားျခင္းႏွင့္ အေလးဂ႐ုျပဳျခင္းတို႔ကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳေနသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတြင္ ေကာင္းျမတ္ေသာ၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ အျခင္းအရာမ်ားအားလံုး ပါ၀င္ေရာယွက္ေနသည္ဟု ခံစားေနမိသည္။

မိဘႏွင့္သားသမီး၊ ဆရာႏွင့္တပည့္၊ လင္ႏွင့္မယား၊ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း၊ ခ်စ္သူမ်ားအၾကား…..ေလာက၏ ဆက္သြယ္မႈအားလံုးတြင္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းေ၀ါဟာရေလး ရွင္သန္ဖို႔လိုသည္။ မိဘက သားသမီးကို ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ “ေမေမ…သားကို ခ်စ္တယ္၊ သားကို ေလးစားတယ္”ဆိုသည္ကို ေဖာ္ျပရာလည္း ေရာက္သည္။ “သား..အခု လုပ္ေနတာ အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အေမတို႔ အားေပးတယ္၊ ဆက္လုပ္”ဆိုေသာ အားေပးစကားမ်ားကိုလည္း ကိုယ္စားျပဳသည္။

ဆရာႏွင့္တပည့္အၾကား၊ လင္ႏွင့္မယားၾကား ခ်ီးမြမ္းစကားေလးေတြမွာလည္း ထိုသေဘာတရားမ်ား ပါ၀င္ေနသည္ဟု ယံုၾကည္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအၾကား ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ကား တစ္ဦးလက္ကိုတစ္ဦး ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး အခ်င္းခ်င္း ခ်ီးမြမ္းစကားဆိုလိုက္ျခင္းမွာ တစ္ဦးႏွလံုးသားကိုတစ္ဦး ခိုစီးလိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ဆက္ဆံေရးေတြအားလံုး အဆင္ေျပေနေသာ ေလာကၾကီးတစ္ခုျဖစ္ဖို႔ ခ်ီးမြမ္းစကားမ်ား ေ၀လွ်ံေနဖို႔ လိုအပ္သည္။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်ီးမြမ္းျခင္းတို႔ ဆိတ္သုဥ္းေနေသာေနရာသည္ အက်ည္းတန္ဆံုးေသာေနရာ ျဖစ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာသည္။

လူတိုင္း သူတစ္ပါးကို ခ်ီးမြမ္းဖူးၾကလိမ့္မည္။ လူတိုင္းလူတိုင္း သူတစ္ပါး၏ ခ်ီးမြမ္းမႈကို လက္ခံဖူးလိမ့္မည္။ ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ အထက္တြင္ဆိုခဲ့သကဲ့သို႔ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ ေကာင္းျမတ္မႈတို႔ႏွင့္ ေဒြးေရာယွက္တင္ ရွိေနသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ခ်ီးမြမ္းစကားအားလံုးသည္ ျမင့္ျမတ္သည္၊ ေကာင္းျမတ္သည္ဟု ဆိုလိုပါသေလာ။ ဆိုႏိုင္သည္ဟု အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္သည္။

ခ်ီးမြမ္းစကားကို အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္မႈ ရယူမိတိုင္း “ဒါေပမယ့္”ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရကို မေတြ႕ရ။ ခ်ီးမြမ္းစကားေျပာလိုက္သူမ်ားတြင္ကား “ဒါေပမယ့္”က ေသခ်ာေပါက္ ရွိေနျပန္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္၍ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၏ အလွတြင္ “ဒါေပမယ့္”မရွိေစလိုလွ်င္ ခ်ီးမြမ္းစကားဟူေသာ ႏႈတ္ထြက္၀ါက်မ်ားႏွင့္ ခ်ီးမြမ္းသူ၏ ႏွလံုးသားခံစားခ်က္တို႔ တစ္ထပ္တည္း က်ေနဖို႔ လိုအပ္လွသည္။

ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကို အၿမဲခ်ီးမြမ္းတတ္ေသာသူတို႔ကို ေတြ႕ဖူးပါလိမ့္မည္။ လူတိုင္းကို ခ်ီးမြမ္းစကားေျပာၾကားေနသျဖင့္ သူတို႔ကို လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ရန္သူဟူ၍ မရွိ။ သူတစ္ပါးကို အၿမဲမျပတ္ခ်ီးမြမ္းတတ္သျဖင့္ ေနရာတိုင္းတြင္ အဆင္ေျပသည္။ ေအာင္ျမင္သည္။ ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ မ်က္ႏွာပြင့္ေဆးတစ္ဖံုပင္ ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရး ေလွကားထစ္မ်ားလည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ သူတို႔အတြက္ကား ခ်ီးမြမ္းစကားတြင္ “ဒါေပမယ့္” မရွိ။ ခ်ီးမြမ္းစကားႏွင့္ ႏွလံုးသား တစ္ထပ္တည္း က်ေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။

အခ်ိဳ႕ကား ခ်ီးမြမ္းတတ္ေသာအေလ့အက်င့္ ရွိသည္။ သုိ႔ရာတြင္ အသားလိုလို႔ အ႐ိုးေတာင္းဆိုသကဲ့သို႔ တစ္စံုတစ္ရာ အလိုရွိ၍ သို႔မဟုတ္ ခိုင္းေစစရာတစ္ခုခုရွိ၍ ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္ မ႐ိုးသားေသာႏွလံုးသားႏွင့္ ေပါင္းစပ္မိပါက “ေျမွာက္ပင့္ျခင္း”သက္သက္သာ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုးညစ္ေသာႏွလံုးသားကို ဖံုးထားေသာအရာတစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ သူ၏ ခ်ီးမြမ္းမႈအေရၿခံဳထားေသာ ေျမွာက္ပင့္လံုးမ်ားကို သူတစ္ပါး မသိေသးလွ်င္ သူ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္ေနအံုးမည္။ သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ သူသည္ အမ်ား၏ ၾကဥ္ဖယ္ျခင္းကို ခံရေပေတာ့မည္။

ထိုကဲ့သို႔ မိမိအေပၚတြင္ တစ္စံုတစ္ရာလိုလား၍ ေျမွာက္ပင့္ေျပာဆိုတတ္သူမ်ားကို ေန႔စဥ္၀န္းက်င္တြင္ ေတြ႕ရတတ္ပါသည္။ လူတိုင္းလိုလို ထိုကဲ့သို႔ ခ်ီးမြမ္းျခင္းစကားလံုးအတုမ်ားျဖင့္ အေျပာဆို ခံၾကရဖူးေပလိမ့္မည္။ မည္သို႔ပင္ ခ်ီးမြမ္းေနပါေစ သူ၏ ဆိုးညစ္ေသာႏွလံုးသားကို ေတြ႕ျမင္ေနရၿပီျဖစ္၍ အဆိုပါ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတြင္ အလွတရားမ်ား ကင္းဆိတ္ေနလိမ့္မည္။

ဤသို႔အားျဖင့္ အစစ္အမွန္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္ အတုအေယာင္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းဟု ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္လာရျပန္သည္။ ေလာက၏ ကြက္လပ္မ်ားတြင္ အစစ္အမွန္ ခ်ီးမြမ္းျခင္းကို ၾကိဳဆိုသင့္သကဲ့သို႔ အတုအေယာင္ခ်ီးမြမ္းျခင္းမ်ားကို သတိထားဖို႔လည္း အထူးလိုအပ္လွျပန္သည္။ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ျပတ္လံုးထုတ္ေလ့ရွိေသာ “အေျမွာက္အပင့္ေကာင္းသူႏွင့္ ယမမင္းၾကီး”အေၾကာင္းမွာ ျဖစ္ႏိုင္သည္မျဖစ္ႏိုင္သည္ အပထား၊ ေလာက၏ သ႐ုပ္သကန္ကို အမွန္အကန္ လွစ္ဟျပေနသည္ဟု ထင္သည္။

ေလာကတြင္ လူတိုင္းလူတိုင္း ေအာင္ျမင္လိုၾကသည္။ ကိုယ္ေအာင္ျမင္ခ်င္သလို သူမ်ားေတြလည္း ကိုယ့္လို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ရွိသည္ကို သတိျပဳဖို႔လိုသည္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္ၿပီဆိုလွ်င္ သူ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရေသာအေနအထားကို ျပန္ၾကည့္ပါက သူႏွင့္အနီးကပ္ သို႔မဟုတ္ စိတ္တူကိုယ္တူသမားမ်ား၏ အားေပးခ်ီးမြမ္းမႈမ်ားက အလြန္အေရးပါခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

“ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္သည္ဆိုေသာ စကားမွာ အဓိပၸာယ္မရွိ၊ ေလာကတြင္ တစ္ဦးအကူအညီကို တစ္ဦးက ကူညီျဖည့္ဆီးေပးရင္းျဖင့္သာ ဘ၀ေအာင္ပန္းကို တက္လွမ္းႏိုင္ၾကသည္”ဆိုေသာ အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို ဖတ္ရဖူးသည္။ “ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္”ဆိုေသာ စကားမွာ ေအာင္ျမင္သူတစ္ဦး၏ ပုဂၢလိက အထူးၾကိဳးစားမႈကို ေရွ႕တန္းတင္ေျပာလို၍ သံုးႏႈန္းဟန္တူသည္။

အမွန္အားျဖင့္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းျဖင့္ ဘ၀ေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ခူးႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ကူညီျဖည့္ဆီးေပးျခင္းရွိမွသာ လိုရာျပည့္ႏိုင္ေပမည္။ ကူညီျခင္းဆိုသည္မွာ ႐ုပ္၀တၳဳအားျဖင့္ ကူညီျခင္း၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ ကူညီျခင္းဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကူညီျခင္းက ပိုမို အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစမည္ဟု ထင္သည္။

မိမိဘ၀တက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မိမိေနထိုင္ရာ၀န္းက်င္မွ မိဘ၊ အစ္ကို၊ အစ္မ၊ ေမာင္…စေသာ မိသားစု၀င္မ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကူညီေစာင္မမႈမွာ အထူးလိုအပ္သည္။ အားလံုး၏ ကဲ့ရဲ႕မႈ၊ အထင္ေသးမႈမ်ား ၀န္းရံထားသူသည္ အထက္သို႔ တက္ဖို႔ ခက္ခဲေနမည္။ ဆက္စပ္ပတ္သက္ရာ၀န္းက်င္မွ ခ်ီးမြမ္းသံမ်ားသည္ ဘ၀ေအာင္ျမင္ေရးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အားေဆးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

ကဲ့ရဲ႕ျခင္းသည္ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္ၿပီးေသာ ေအာင္ျမင္သူတို႔အတြက္ သူတို႔ဘ၀ကို ယိုင္နဲ႔မသြားေစႏုိင္ေသာ္လည္း အရာရာကို ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးစားတည္ေဆာက္ေနရသူအတြက္ဆိုလွ်င္ “ေရနစ္သူကို ၀ါကူးထုိးေပး”ဆိုသလို ျဖစ္တတ္ပါသည္။ မိဘလုပ္သူ၊ ဆရာလုပ္သူတို႔အေနျဖင့္ မိမိတို႔၏သားသမီး၊ တပည့္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ဆံုးမရာတြင္ ယင္းအခ်က္ကို အထူးသတိထားဖို႔ လိုပါသည္။

ျပင္သစ္စာေရးဆရာမၾကီး ဒီဗူးဗြား၏ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ထဲက အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ သူ႕သားကို သူမ်ားေတြထက္ ေတာ္ေစခ်င္သည္။ တတ္ေစခ်င္သည္။ သူ႕သားကို ဘယ္ေသာအခါမွ အားမရ။ ထိုအားမရစိတ္ျဖင့္ “အသံုးမက်သူ၊ ညံ့ဖ်င္းသူ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးပြားမယ့္သူ မဟုတ္ဘူး”စေသာ ကဲ့ရဲစကားလံုးမ်ားျဖင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက အၿမဲတမ္း ဆူပူေျပာဆိုခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕သားသည္ သူ႕စကားလံုးမ်ားအတိုင္း တျဖည္းျဖည္း အသံုးမက်သူ၊ ညံ့ဖ်င္းသူ၊ က်႐ႈံးသူ ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္.......