Wednesday, February 2, 2011
Tuesday, February 1, 2011
အစဲြအလန္း
(၁)
တစ္ေန႔က တ႐ုတ္ဒကာမတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ သူ႕မ်က္လံုးက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူး။ “အရွင္ဘုရား အကူအညီတစ္ခုေလာက္ ေပးႏိုင္မလား”တဲ့။ တတ္ႏိုင္တဲ့အရာဆို ေပးတာေပါ့လို႔ဆိုေတာ့ “တပည့္ေတာ္ ခ်စ္သူက တပည့္ေတာ္ကို ျပဳစားေနတယ္”တဲ့။ “ဘယ္လိုမ်ား ျပဳစားတာလဲ”ဆိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ သူ မေျပာတတ္ဘူးတဲ့။ ညေတြဆို အိပ္မရဘူး။ လန္႔လန္႔ႏိုးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ပေယာဂဆရာ မဟုတ္ေတာ့ အခက္သား။ ေမတၱာပို႔ဖို႔ပဲ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ေမတၱာပို႔တဲ့အခါမွာ တစ္စံုတစ္ရာ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ပို႔တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ တကယ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ပို႔ရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္။
(၂)
တစ္ေန႔က တ႐ုတ္ဒကာတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဓာတ္ပံု အယ္ဘမ္ႀကီးတစ္ခုလည္း ပါလာတယ္။ သူနဲ႔က မႏွစ္က ၇-ရက္ ဓမၼသင္တန္းမွာ ကတည္းက သိကၽြမ္းခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အလုပ္မအားလို႔ မတက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူကေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ အစက္အေျပာက္ကေလးေတြ ပါလာရင္ “သရဲ…သရဲ။ တ႐ုတ္သရဲ”ဆိုၿပီး လုပ္တတ္တယ္။ အခု သူ ယူလာခဲ့တဲ့ အယ္ဘမ္ကလည္းက အဲဒီ အစက္အေျပာက္ အ၀ိုင္းေလးေတြ ပါလာတဲ့ ပံုေတြခ်ည္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကင္မရာ တစ္ခုခု ျဖစ္လို႔ အစက္အေျပာက္ ေပၚတာလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ မရပါဘူး။ ဓာတ္ပံုေပၚမွာ ေရေျပာက္ေလးေတြလို အစက္ေလးေတြ ေတြ႕တိုင္း အဲဒါ သရဲေတြလို႔ ဆိုေလ့ရွိတယ္။ ပိုဆိုးတာက သူမ်ားေတြ ဓာတ္ပံု ယူလာလို႔ ၾကည့္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီအေျပာက္ေလးေတြပဲ လိုက္ရွာေနေတာ့တယ္။
(၃)
တစ္ေန႔ကေတာ့ တ႐ုတ္ ဒကာမႀကီး ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တယ္။ အကူအညီတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔ပါတဲ့။ သူတို႔က စီးပြားေရးအသင့္အတင့္ အဆင္ေျပၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ (လြန္ခဲ့တဲ့ ၄-လေလာက္ကတည္းက) အဆင္မေျပမႈေတြ ဆက္တိုက္ႀကံဳရတယ္တဲ့။ လူယံုေတြရဲ႕ အလိမ္အညာလည္း ခံရတယ္တဲ့။ ဒါက ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတာမို႔ သိပ္ထူးဆန္းတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက သူတို႔ဟာဆိုရင္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ရွင္ဥပဂုတၱပဲြ ထိုးေလ့ရွိၾကတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္က မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ဥပဂုတၱက ဒဏ္ခတ္တာ ျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ရွင္ဥပဂုတၱက ဒဏ္ခတ္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ တစ္ခုခု လဲြေခ်ာ္သြားတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ဆိုေတာ့ သေဘာက်ပံု မရပါဘူး။
ဒီေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကဲ အဲဒီလိုမွ ယံုၾကည္ေနရင္လည္း ရွင္ဥပဂုတၱက ခြင့္လႊတ္တတ္ပါတယ္လို႔။ အခုပဲ ရွင္ဥပဂုတၱပဲြတစ္ပဲြေလာက္ ထိုးလိုက္ပါလားဆိုေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို႔ ရေသးလားလို႔ ဆိုပါတယ္။ ရတယ္၊ အခ်ိန္မေရြး ေတာင္းပန္ကန္ေတာ့ႏိုင္ပါတယ္၊ သူက ခြင့္လႊတ္တတ္ပါတယ္လို႔ ဆိုလိုက္ရပါတယ္။ အားလံုး စီစဥ္ေပးၿပီးေတာ့ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္ရႊင္သြားၾကပံု ေပၚပါတယ္။
(၄)
ျမန္မာေတြမွာ စကားပံုတစ္ခု ရွိပါတယ္။ “ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဥပဒ္ေရာက္”ဆိုတဲ့ စကားပါ။ မျမင္ရတဲ့ ကိုယ္တိုင္ လက္လွမ္းမမီႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မျငင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္က အစဲြအလန္းေၾကာင့္ ေဘးဒုကၡေတြ ျဖစ္ေနၾကရတာလည္း မၾကာခဏ ေတြ႕ေနၾကရပါတယ္။ ဘယ္အရာမဆို အစဲြအလန္း မႀကီးဖို႔ အရမ္းပဲ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ “ေလာကႀကီးကို စိတ္က ဦးေဆာင္ေနတယ္”ဆိုတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ စိတ္က ျဖစ္ဆိုရင္ အရာအားလံုး မျဖစ္ႏိုင္တာ မရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ျဖစ္ဖို႔ စဲြလန္းလိုက္တဲ့အရာဟာ ေကာင္းတဲ့အရာျဖစ္ေနရင္ ကိစၥမရွိဘူး။ မေကာင္းတဲ့အရာ၊ မျဖစ္သင့္တဲ့အရာကို စဲြလန္းမိရင္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲစရာ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြပဲ ေတြ႕လာရမွာပဲ။
(၅)
ဗုဒၶစာေပမွာ အစဲြအလန္းကို “အေစး”နဲ႔ ဥပမာေပးထားတာ ရွိပါတယ္။ အေစးေတြဟာ ကပ္မိၿပီဆိုရင္ ခဲြဖို႔ ခက္ပါတယ္။ ေကာ္ကပ္ၿပီးမွ ျပန္ခြါလိုက္ရတဲ့ စကၠဴဟာလည္း မူလ အျဖဴေရာင္ေလးကို ျပန္ရဖို႔ ခက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ၊ တစ္စံုတစ္ရာကို စဲြလန္းၿပီးမွ ျပန္လည္ ခြါလိုက္ရတယ္ဆိုရင္လည္း မူလ ျဖဴစင္မႈ ျပန္ရဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္ပါတယ္။ ေကာ္နဲ႔ေသခ်ာကပ္ၿပီးမွ ေနရာမက်လို႔ ျပန္ခြါလိုက္ရတဲ့ စကၠဴေလးမွာ ေကာ္ေစးဆိုတဲ့ အညစ္အေၾကး၊ နံရံက မသန္႔စင္မႈေတြက ကပ္ပါလာတတ္သလိုမ်ိဳး တစ္စံုတစ္ရာကို စဲြလန္းမိလိုက္တဲ့ ႏွလံုးသားမွာ အနာတရဆိုတဲ့ မလွပမႈေတြ ရွိေနေတာ့မွာပါ။
(၆)
ဆိုေတာ့ စကၠဴတစ္ရြက္ကို နံရံေပၚမွာ ေကာ္နဲ႔ ကပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကပ္မယ့္ေနရာစသည္ကို မကပ္ခင္က အေသအခ်ာ၊ တိတိက်က် ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္သင့္သလိုမ်ိဳး ကိုယ့္ႏွလံုးသားမွာ ကပ္တြယ္လိုက္မယ့္ တစ္စံုတစ္ရာအတြက္လည္း မကပ္ခင္က အေသအခ်ာ၊ မွန္မွန္ကန္ကန္ေလး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားကာမွ ဒဏ္ရာကင္းတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ ႏွလံုးသားေလး ျဖစ္ႏိုင္မွာ။ ဟုတ္တယ္မလား။
Wednesday, January 26, 2011
မ်က္ရည္
မ်က္ရည္က်တိုင္း ၀မ္းနည္းတာေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတယ္။ မ်က္ရည္သံုးမ်ိဳး ရွိသတဲ့။ မ်က္စိအိမ္ ေခ်ာမြတ္ေအာင္စိုလာေအာင္ က်ေပးတဲ့ မ်က္ရည္ (Basal tears)၊ ၾကက္သြန္မႊန္တဲ့အခါ စတဲ့ အေျခအေနေတြေၾကာင့္ က်တဲ့မ်က္ရည္ (Reflex tears) နဲ႔ ခံစားမႈေၾကာင့္ က်တဲ့မ်က္ရည္ (Emotional tears)တို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အခုေျပာေနတာကေတာ့ ခံစားမႈေၾကာင့္ က်တဲ့ မ်က္ရည္အေၾကာင္းေပါ့ေလ။
အဆင္မေျပရင္၊ ျဖစ္ခ်င္တာ မျဖစ္ရရင္ ၀မ္းနည္းမယ္၊ ငိုမယ္၊ မ်က္ရည္က်မယ္။ အဆင္မေျပမႈ+၀မ္းနည္းမႈ+မ်က္ရည္က်မႈ …. ဒီလို အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္ေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ မ်က္ရည္မက်ခ်င္ဘူး၊ မငိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားျဖစ္တဲ့ အဆင္မေျပမႈေတြ မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾက႐ံုပဲေပါ့။ ဘ၀မွာ အဆင္တေျပျဖစ္ေအာင္ မေနတတ္ရင္ေတာ့ မ်က္ရည္ဆိုတာ က်လို႔ ၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။
တကယ္ေတာ့ အဆင္မေျပမႈဆိုတာက စကားလုံးတစ္လံုးတည္းေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းတရားနဲ႔ အဆင္မေျပမႈပံုစံေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု စံုလို႔ေနပါတယ္။ လူအသီးသီးရဲ႕ အတိုင္းအတာ၊ အေနအထားနဲ႔အညီ အဆင္မေျပမႈေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနပါတယ္။
- သန္းၾကြယ္သူေဌးတစ္ဦးက ေဒၚလာ ၁-ေသာင္း ဆံုး႐ႈံးသြားလို႔ ၀မ္းနည္းေနတယ္။ ဆင္းရဲသားတစ္ေယာက္က တစ္ေန႔တာ စားစရာအတြက္ ပိုက္ဆံေလးေတာင္ မရွိလို႔ ၀မ္းနည္းေနတယ္။
- အမတ္တစ္ေယာက္က သမၼတမျဖစ္ရလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ ရြာသားတစ္ေယာက္က ရြာသူႀကီးရြာဥကၠ႒အေရြးမခံရလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- အုပ္ေရမ်ားစြာ ေပါက္ဖူးတဲ့ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာက သူ႕စာအုပ္တစ္အုပ္ ေရာင္းမစြံလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ စာေရးဆရာေပါက္စတစ္ေယာက္က သူ႕အတြက္ ပထမဆံုး စာအုပ္ေလး ျဖစ္မလာႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- လူတစ္ေယာက္က ေနာက္ဆံုးေပၚ ကားႀကီး မစီးႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ လူတစ္ေယာက္က ကားအစုတ္ေလးမစီးႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ လူတစ္ေယာက္က စက္ဘီးေလးတစ္စီးေတာင္ မ၀ယ္ႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ ဖိနပ္ေလးတစ္ရံေတာင္ မ၀ယ္ႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္လုပ္ခြင့္မရလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားေရာက္မွ အလုပ္အဆင္မေျပလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေပမယ့္ အလုပ္မွာ လစာမေကာင္းလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- တစ္ေယာက္က စာေမးပဲြမွာ ဂုဏ္ထူးေတြ မပါလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က စာေမးပဲြေလးေတာင္ မေအာင္ႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ၀င္ခြင့္ေလးေတာင္ မရလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- တစ္ေယာက္က အေကာင္းစားဟိုတယ္ႀကီးမွာ မဂၤလာေဆာင္ခြင့္မရလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က အမည္ခံ မဂၤလာေဆာင္အခမ္းအနားေလးလုပ္ဖို႔ေတာင္ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
- တစ္ေယာက္က ဇိမ္ခံအိမ္ႀကီးနဲ႔ မေနႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ပံုမွန္အိမ္ေကာင္းေကာင္းေလးမွာေတာင္ မေနႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ေနစရာအိမ္ေလးေတာင္မရွိလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ၿခံဳစရာေစာင္ကေလးတစ္ထည္ေတာင္မရွိလို႔ ၀မ္းနည္းတယ္။
ကဲ…. ၀မ္းနည္းမႈဆိုတာ ဘယ္မွာလဲ….။ ၀မ္းနည္းမႈဆိုတာ ဘာလဲ။ ေလာကရဲ႕ ဘ၀ရဲ႕ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ေရေျမဆံုးတိုင္ သံုးသပ္ၾကည့္တိုင္း ၀မ္းနည္းမႈဆိုတာ ရယ္စရာေတာင္ ေကာင္းမေနဘူးလားဗ်ာ။
လူတိုင္းလူတိုင္းက ကိုယ့္ဆႏၵေတြ ျဖစ္မလာတုိင္း ၀မ္းနည္းတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ဆႏၵေတြ ျဖစ္မလာဘူးဆိုရင္ အဆင္မေျပဘူးဆိုၿပီး ၀မ္းနည္းပစ္လိုက္ၾက၊ ငိုေၾကြးပစ္လုိက္ၾက၊ မ်က္ရည္ေတြ က်ပစ္လိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ဘယ္အရာ၊ ဘယ္အမႈ၊ ဘယ္ဆႏၵေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျခအေနကို မွန္မွန္ကန္ကန္ သံုးသပ္တတ္တယ္ဆိုရင္ ၀မ္းနည္းမႈက အခါခပ္သိမ္း ေပၚလာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
တကယ္ေတာ့ မ်က္ရည္က်ၾကတယ္ဆိုတာ စိတ္ဓာတ္မရင့္က်က္သူေတြအတြက္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘုရားရဟႏၲာစတဲ့ အျမင့္ဆံုးအဆင့္ ရင့္က်က္မႈက လူသားအမ်ားစုမွာ မရွိႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ လူသားေတြဆိုတာကလည္း စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မႈဆိုတာကို အျမင့္ဆံုးဒီဂရီအေနနဲ႔ ရရွိထားသူမ်ား မဟုတ္တာ မ်ားတယ္ မဟုတ္လား။ အဆင္မေျပမႈ အႀကီး၊ အလတ္၊ အငယ္ အလိုက္ ၀မ္းနည္းမႈ ဒီဂရီေတြ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ၿပီး မ်က္ရည္က်မႈအဆင့္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားၾကရတယ္။ သူ႕အဆင့္ သူ႕အတိုင္းအတာနဲ႔ ၀မ္းနည္းၾကတာက လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွ မေျပာသာေပမယ့္ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလးေတြနဲ႔ အခါခပ္သိမ္း မ်က္ရည္က်ေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သဘာ၀ မက်ေသးပါဘူး။
ဆိုေတာ့ ဘုရား၊ ရဟႏၲာေတြလို ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မႈအဆင့္ထိ မေရာက္ေသးေတာ့ မ်က္ရည္ဆိုတာ လူတိုင္းမွာ ရွိေနအံုးမွာပဲ။ ထစ္ကနဲရွိ မ်က္ရည္က် ငိုေၾကြးတတ္တဲ့သူ မျဖစ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားၾက႐ံုပဲ ရွိပါတယ္။
Thursday, January 20, 2011
ဆြန္ကိုင္
သူမနာမည္ကို ဆြန္ကိုင္လို႔ ေခၚပါတယ္။ သူမရဲ႕ ေနာက္နာမည္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ဆုဇု ျဖစ္ပါတယ္။ အရမ္းကို လွပသိမ္ေမြ႕တဲ့ နာမည္ေလးေပါ့။ သူမ အလြန္ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက သူမဆႏၵမပါဘဲ အတင္းအက်ပ္ လက္ထပ္ခဲ့ရပါတယ္။ လက္ထပ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ သူမေလးဟာ တကၠသိုလ္က ဒႆနိကေဗဒမွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္။ ျမင္ရသူတိုင္းက သူမကို ခ်စ္ႀကိဳက္သြားၾကတာပါပဲ။ ဒါ့ထက္ သူမသြားတဲ့ေနရာတိုင္း အျခားသူေတြနဲ႔ ခ်စ္မိသြားခဲ့တာပါပဲ။ တကၠသိုလ္တက္စဥ္မွာ သူမမွာ အခ်စ္ေတြ ၀န္းရံေနခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူမေလးဟာ တကၠသိုလ္က သင္ေပးတဲ့ ဒႆနိကေဗဒကို ေက်နပ္အားရမႈ မရွိေတာ့ျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ဇင္ဗုဒၶဘာသာကို သြားသင္ျပန္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရာက္ေတာ့လည္း ဇင္ဗုဒၶဘာသာသင္ၾကားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္လုိက္ျပန္တာပဲ။ ဆိုေတာ့ ဆြန္ကိုင္ရဲ႕ တစ္ဘ၀လံုးဟာ အခ်စ္ေတြနဲ႔သာ ျပည့္လွ်မ္းေနေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုး က်ိဳတိုေရာက္ေတာ့မွ သူမဟာ တကယ့္ ဇင္ဗုဒၶဘာသာေလ့လာသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ကင္နင္က ေက်ာင္းခဲြတစ္ခုမွာရွိတဲ့ သူမရဲ႕အစ္ကိုေတြ (အတန္းေဖာ္ေက်ာင္းသားမ်ား)က သူမရဲ႕ ႐ိုးသားမႈအတြက္ ခ်ီးမႊမ္းၾကပါတယ္။ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က သူမကို လိုက္ဖတ္ညီသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သက္ေသျပဳၿပီးဇင္မာစတာႀကီးထံေရာက္ေအာင္ ကူညီေပးခဲ့ပါတယ္။
တိတ္ဆိတ္ေနေသာ မိုးႀကိဳးလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ကင္နင္က ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ မိုကူရ္႐ိုင္းအက်င့္က အလြန္ျပင္းထန္ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း သီလေတြ ျဖည့္က်င့္ၿပီး သူ႕ေက်ာင္းမွာေနတဲ့ဘုန္းႀကီးေတြကိုလည္း သူ႕လိုပဲ က်င့္ခိုင္းပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္အားထက္သန္သူ ျဖစ္ေနပါေစ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာအက်င့္ေတြ ပ်က္ယြင္းေနပါၿပီ။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ ယူထားတဲ့ မိန္းမေတြအတြက္ပဲ စီးပြားရွာေနၾကတဲ့ပံုပါပဲ။ ဆရာေတာ္မိုကူရ္႐ိုင္းဟာ သူ႕ေက်ာင္းထဲမွာ မိန္းကေလးေတြ ေတြ႕လို႔ကေတာ့ တံျမတ္စည္းတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး လိုက္ေမာင္းထုတ္ပစ္ေလ့ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမေတြဟာ ေမာင္းထုတ္ေလေလ သူ႕ေက်ာင္းထဲမွာ မိန္းမေတြ ပိုမ်ားလာေလေလျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒီလို ထူးျခားခ်က္ေတြ ရွိေနတဲ့ေက်ာင္းမွာ ေခါင္းေဆာင္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ မိန္းမက ဆြန္ကိုင္ရဲ႕ စိတ္အားထက္သန္မႈနဲ႔ လွပေၾကာ့ရွင္းမႈကို မနာလို ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူမဟာ ဇင္အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ထူးခၽြန္ေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အသံၾကားတိုင္း သူမ (ေခါင္းေဆာင္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးရဲ႕ မိန္းမ)ဟာ တရြရြနဲ႔ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ၾကံရာမရေတာ့ ဆြန္ကိုင္နဲ႔ သူမသူငယ္ခ်င္းကို သမုတ္ၿပီး မဟုတ္သတင္း လႊင့္ပါေတာ့တယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ သတင္းလႊင့္ခံရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေရာ ဆြန္ကိုင္ပါ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေက်ာင္းကေန ႏွင့္ခ်ခံလိုက္ၾကရတယ္။
“ငါ မွားခ်စ္မိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊ ဘုန္းႀကီးမိန္းမအေနနဲ႔ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို မမွ်မတ ဆက္ဆံခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူမလည္း ေက်ာင္းမွာ မေနႏိုင္ေစရဘူး”လို႔ ဆြန္ကိုင္ ေတြးမိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီညမွာပဲ မီးပံုးတစ္ခုကို ယူၿပီး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀-သက္တမ္းရွိတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို မီးပံု႐ွိဳ႕ပစ္လိုက္ပါတယ္။ မိုးလင္းေတာ့ သူမကို ရဲေတြက ဖမ္းလိုက္ပါတယ္။ ေရွ႕ေနငယ္ေလးက သူမကို စိတ္၀င္စားသြားၿပီး သူမ ျပစ္ဒဏ္ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါ သူမက “မင္း ငါ့ကို မကူညီပါနဲ႔၊ မင္းကူညီရင္ ေနာက္ထပ္ေထာင္ထဲေရာက္မယ့္ ျပစ္မႈတစ္ခုခုကို ငါထပ္လုပ္အံုးမွာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဆြန္ကိုင္ဟာ ေထာင္ ၇-ႏွစ္ က်သြားခဲ့ပါတယ္။ ၇-ႏွစ္ျပည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေထာင္က ထြက္လာေတာ့ အသက္ ၆၀-ရွိတဲ့ ေထာင္၀ါဒႀကီးက သူမကို စဲြလန္းခ်စ္ခင္ သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအခါမွာ လူတိုင္းက သူမကို ေထာင္ထြက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပဲ ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူမွလည္း အေပါင္းအသင္း မလုပ္ၾကဘူး။ ဒီဘ၀၊ ဒီခႏၶာနဲ႔ ဉာဏ္အလင္း ရရွိၿပီးသူမ်ားလို႔ သက္မွတ္ထားတဲ့သူေတြကေတာင္ သူမကို ေရွာင္ဖယ္ေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆြန္ကိုင္ ေတြ႕ရွိထားတဲ့ ဇင္ဆိုတာက တစ္မ်ိဳး၊ ဇင္ဂိုဏ္းသားေတြ လက္ခံထားတဲ့ ဇင္ဆိုတာက တစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူမရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးေတြကေတာင္ သူမကို အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီလို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေနလာရေတာ့ သူမဟာ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး အားနည္းလာခဲ့ပါတယ္။
သူမဟာ ရွင္႐ႈဆိုတဲ့ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ပါတယ္။ သူက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ေမတၱာတရားအေၾကာင္းကို သင္ေပးပါတယ္။ သူ႕ဆီမွာ ႏွစ္သိမ့္စရာနဲ႔ စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ရွာေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ အသက္ ၃၀-မျပည့္ေသးခင္ အလွေသြးေတြ ၾကြယ္ေနစဥ္မွာပဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူမကိုယ္သူမ ကာကြယ္ဖို႔ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိေတြ ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားထုတ္မႈေတြက အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးသမီးစာေရးဆရာတစ္ဦးကို ေရးခိုင္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ပန္ျပည္သူေတြ လက္ထဲကို သူမစာေပေတြ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဆြန္ကိုင္ကို ျငင္းပယ္ခဲ့တဲ့သူေတြ၊ ဆြန္ကိုင္ကို အမနာပေျပာသူေတြ၊ ဆြန္ကိုင္ကို မုန္းတီးသူေတြဟာ ေနာင္တမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ သူမအတၳဳပၸတၱိကို ဖတ္႐ႈေနၾကရပါေတာ့တယ္။
Tuesday, January 18, 2011
THE CROWN FOR GOLDEN PAGODA BELL TOWER
မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ ပီနန္းၿမိဳ႕၊ ဓမၼိကာရာမျမန္မာေက်ာင္းမွာ အသစ္ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ GOLDEN PAGODA BELL TOWER အတြက္ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ ေရႊထီးေတာ္၊ စိန္ဖူးေတာ္နဲ႔ ငွက္ျမတ္နားေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
Tuesday, January 11, 2011
လမင္းကို ခိုးလို႔ ရခဲ့ရင္
(၁)
ဇင္းမာစတာႀကီး ႐ိုကန္ဟာ ေတာင္ေျခက ေသးငယ္တဲ့တဲေလးထဲမွာ ေနထိုင္ရင္း ဘ၀ကို ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ ေနထိုင္ပါတယ္။ တစ္ညမွာ သူခိုးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕တဲေလးထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ တဲထဲမွာ ခိုးစရာ ဘာမွ မေတြ႕ဘူး။ ႐ိုကန္ ျပန္လာေတာ့ သူခိုးကို ေတြ႕သြားပါတယ္။ “အေမာင္ သူခိုး… ငါ့ဆီကို လာခိုးဖို႔အတြက္ ခရီးအေ၀းႀကီးက လာခဲ့ရမွာပဲေနာ္၊ ဒီေတာ့ ပါမွ မပါဘဲ လက္ခ်ည္းဗလာေတာ့ မျပန္သင့္ဘူး။ ငါ့အ၀တ္အစားေတြကို လက္ေဆာင္အေနနဲ႔ ယူသြားလိုက္ပါေနာ္”လို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူခိုးကလည္း စိတ္႐ႈပ္ေထြးသြားၿပီး အ၀တ္အစားေတြကို ယူၿပီး ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။
႐ိုကန္လည္း ၀တ္စရာအ၀တ္အစား တစ္စံုမွ မရွိေတာ့ဘဲ ၀တ္လစ္စလစ္ ထိုင္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးလမင္းႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး “အိုး… သနားစရာ သူခိုးကေလး၊ ဟိုး…ဖိုးေရႊလမင္းႀကီးကို မင္းကို ေပးလိုက္ႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ”လို႔ စဥ္းစားေနခဲ့ပါတယ္။
(၂)
ဒီပံုျပင္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာျပၿပီးၿပီးခ်င္းမွာပဲ “အားးး မိုက္တယ္ကြာ၊ ကိုယ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သြားၿပီ”လို႔ လွ်ပ္တျပတ္ ထေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း “ဘာေၾကာင့္ သေဘာက်တာလဲ ေမးရတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူက ရွင္းျပတယ္။ သူခိုးရဲ႕အျဖစ္၊ သူခိုးရဲ႕စိတ္ဓာတ္ကို ၾကည့္ၿပီး လူေတြကို သူ အျမင္ကပ္ေနတာနဲ႔ ထပ္တူက်ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဘာပိုင္ဆိုင္မႈမွ မရွိဘဲ သူ႕ဟာသူ တရားအားထုတ္ေနသူထံကိုမွ သြားခိုးရက္တဲ့ သူခိုးကို အျမင္ကပ္မိတာပါလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ဒီသူခိုးလိုပဲ အသိဉာဏ္မဲ့တဲ့သူေတြ ေလာကမွာ အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႕ေနရတာပဲေလ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ရလိုမႈတစ္ခုကိုသာ ၾကည့္ၿပီး အျခားသူေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္၊ ဘ၀ျဖစ္တည္ခ်က္ကို ဘာမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ တဇြတ္ထုိး လုပ္တတ္တဲ့သူေတြ။
“မင္း … အဲဒီလို ေတြးေျပာမွ ငါလည္း ဆက္ေတြးမိတယ္”ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္က ဆက္ပါတယ္။ ဒို႔ႏိုင္ငံက အခ်ိဳ႕ဆင္းရဲသား နင္းျပားေတြဟာ ဒီလို သူခိုးမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္ ထင္တာပဲ။ ေပးစရာက ဘာမွ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေန႔စဥ္ အေတာင္းခံေနရတယ္။ မရွိရွိတာေလးေတြ ထုတ္ေပးေနရတယ္။ ဘာမွ ေပးစရာ မရွိေတာ့ အရွက္တရားကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကိုေတာင္ ေပးဆပ္ေနၾကရတယ္။
(၃)
“မင္းတို႔က သူခိုးကို အျမင္ကပ္ၿပီး မ်က္ေတြ႕ေလာကကို ျဖန္႔ၾကည့္တယ္ေနာ္၊ ငါေတာ့ အ၀တ္အစားေတြကိုပါ ခၽြတ္ေပးလုိက္တဲ့ ရဟန္းေတာ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားၾကည္ညိဳမိတယ္”လို႔ တည္ၾကည္တဲ့ အသံနဲ႔ စၿပီး သူ ခံစားမိတာေတြကို ေျပာေနပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္လို လူစားမ်ိဳး၊ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးက အလြန္ကို ရွားပါးလြန္းပါတယ္။ စိတ္ထားပံုမွန္ မရွိသူဆိုရင္ေတာ့ “ဘာလို႔ လာခိုးရသလဲ”ဆိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆုိးမယ္။ ေဒါသထြက္မယ္။ နည္းနည္း စိတ္ထားေကာင္းသူကေတာ့ “ငါ့မွာ ဘာပစၥည္းမွ မရွိဘူးကြာ”ဆိုၿပီး ျပန္လႊတ္လိုက္မယ္ ထင္တယ္။ ဒီထက္နည္းနည္း ပိုေကာင္းသူကေတာ့ “ငါ့မွာ မင္းအတြက္ ဘာအသံုး၀င္တာမွ မရွိပါဘူး။ ငါ့မွာ အသံုးအေဆာင္နည္းနည္းေတာ့ ရွိပါတယ္”ဆိုၿပီး အသံုးအေဆာင္အခ်ိဳ႕ ေပးလႊတ္လိုက္ပါလိမ့္မယ္။ “ငါ ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လုိမ်ား တုန္႔ျပန္လိမ့္မလဲ” ေမးၾကည့္ေနမိတယ္။
သူ႕အေနနဲ႔ ရဟန္းေတာ္ကို ေလးစားၾကည္ညိဳမိေၾကာင္း အထပ္ထပ္အခါခါ ေျပာေနခဲ့ပါတယ္။ သူက စိတ္မဆိုး ေဒါသမထြက္တဲ့အျပင္ သူ႕အတြက္ မရွိမျဖစ္တဲ့ အ၀တ္အစားေတြကိုပါ ခၽြတ္ေပးလိုက္ခဲ့တယ္။ ခၽြတ္ေပး႐ံုနဲ႔တင္ အားမရဘူး။ သူက ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လမင္းႀကီးကိုပါ ေပးလိုက္ခ်င္ေၾကာင္း ၿငီးတြားေနခဲ့တယ္ေလ။
(၄)
“ေဟ့ေကာင္၊ မင္းကလည္း ေျပာအံုးေလကြာ”လို႔ ေတြးေနတာလား၊ ၿငိမ္ေနတာလား မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္ကုပ္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းေအာ္ပါတယ္။ “ေအးကြာ… မင္းတို႔ ေျပာတာ၊ ေဆြးေႏြးတာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ငါကေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ ေမးေနတာ… ထပ္ခါထပ္ခါ ေမးေနမိတာ…၊ ဒီရဟန္းေတာ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို လိုက္ေတာ့ မမီေသးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္းက ဘယ္ေလာက္ထိ၊ ဘယ္ဒီဂရီေလာက္ထိ ရွိေနမလဲ”လို႔ ေတြးေနမိတာ။
“မင္းတို႔ေကာ… မင္းတို႔စိတ္ဓာတ္ေတြေကာ… ဘယ္ဒီဂရီေလာက္ထိ ျမင့္ျမတ္ၿပီး ဘယ္ဒီဂရီေလာက္ထိ ယုတ္ညံ့ေနလဲ”
အားမနာတမ္းေမးလိုက္ရင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုခုေတာ့ ထြက္လာမယ္ထင္တယ္။ အေျဖထြက္လာရင္ေတာ့ ရလဒ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘ၀အတြက္ ဘာေတြဆက္လုပ္သင့္သလဲဆိုတာ အကဲျဖတ္ႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕…
Subscribe to:
Posts (Atom)