ေခါင္းစဥ္မ်ားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္

ဘာလိုလိုနဲ႔ စာေတြ မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာသြားတယ္။ အခုထိလည္း ဟုတ္တိပတ္တိ ေဆာင္းပါးေတြ မေရးျဖစ္ေသးဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတတ္ေပမယ့္ ပင္ပန္းတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ဘဲ အေတြးေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတယ္။ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ႐ံုးဝန္ထမ္းေတြလာ၊ တစ္ေန႔တာ ႐ံုးလည္ပတ္ဖို႔ စီမံေပးရတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမႀကီးေတြ ေရးပို႔လာတဲ့ စာေတြကို စီစစ္ေပးရတယ္။ အပတ္စဥ္နီးပါး ဆရာမႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုရ၊ စကားေျပာရတယ္။ စိတ္ဝင္စားလို႔ လာစံုစမ္းသူေတြကို ဧည့္ခံစကားေျပာရ၊ ေဖာင္ေဒးရွင္းအေၾကာင္း ေျပာျပရတယ္။ အစည္းအေဝးေတြ၊ ေဆြးေႏြးပဲြေတြ စီစဥ္ရတယ္။ ပါဝင္ေဆြးေႏြးရတယ္။ ႏွစ္ပတ္လည္လာတာကို သတိထားမိေတာ့မွ “ငါ ဒီႏွစ္ကို ဒီပံုစံေလးနဲ႔ တစ္ႏွစ္တာလံုး ျဖတ္သန္းခဲ့တာပါလား”လို႔ သတိျပဳမိေတာ့တယ္။

ဒီႏွစ္ကာလေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ဆိုရင္ ပညာေရး လုပ္မလား။ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတြ လုပ္မလား။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမႈ၊ ေငြေၾကး၊ လူ႐ိုေသရွင္႐ိုေသ ဘဝေနထိုင္မႈ …. အားလံုးကို ရယူႏိုင္တဲ့ႏွစ္တစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကို ေမ့ေပ်ာက္ၿပီး ဒီ႐ံုးခန္းေလးမွာ ဘုတ္ဘုတ္ထိုင္ၿပီး ကုန္ဆံုးလိုက္ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေက်ာင္းပိုင္ေနသူေတြ၊ ေက်ာင္းထိုင္ေနသူေတြ၊ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြ၊ ေဟာေရးေျပာေရးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ၾကသူေတြ …. သူတို႔ကို အားက်မိၿပီး ကိုယ့္မွာ ဘာပိုင္ဆိုင္မႈမွ မရွိသလို၊ ပိုင္ဆိုင္ဖို႔လည္း အားမထုတ္ႏိုင္တဲ့ကိုယ္ဟာ အားငယ္သလို ျဖစ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္လာတဲ့ မိဘေတြကိုေတာင္ ေတြ႕ဆံုဖို႔ အခြင့္မေပးႏိုင္တဲ့ ဒီလုပ္ငန္းက ရရွိလာတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြက တစ္ဘဝစာ ၾကည္ႏူးစရာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ယံုၾကည္ေနဆဲပါပဲ။

ဒီစာေရးေနတာကလည္း ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ ေဖာင္ေတာ္ဦးဆရာေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ၿပီး ဝမ္းသာမိလို႔ ေရးျဖစ္သြားတာ။ ေဖာင္ေတာ္ဦးဆရာေတာ္နဲ႔ေတြ႕တိုင္း အားတက္စရာေတြ ၾကားရတာပါပဲ။ ေဖာင္ေတာ္ဦးဆရာေတာ္ ရန္ကုန္ေရာက္လာတယ္လို႔ ၾကားတာန႔ဲ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆရာေလး ေဒၚေကတုမာလာ၊ ႐ံုးဝန္ထမ္း ခိုင္ဇင္သက္တို႔နဲ႔အတူ ဆရာေတာ္အားတဲ့အခ်ိန္ကို ခ်ိန္းၿပီး ေတြ႕ၾကတယ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ စစ္ကိုင္းတိုင္း ဘ/က ဥကၠ႒ဆရာေတာ္၊ ဘ/ကေက်ာင္းေတြ တိုးတက္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ တံတာဦးဆရာေတာ္တို႔နဲ႔ပါ ဆံုခြင့္ရလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ့္ဆီကို သြားတဲ့ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ႕ ၿပီးစီးမႈအေျခအေနေတြကို တင္ျပဖို႔နဲ႔ သင္႐ိုးမူၾကမ္းေတြကို ျပဖို႔ရယ္၊ ဓမၼစကူးလ္မ်ား ျပန္႔ပြားေရး ဆရာျဖစ္သင္တန္းအတြက္ ဆရာ/ဆရာမေတြ ေတာင္းဖို႔ရယ္ …. ဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ သြားခဲ့တာပါ။

ဆရာေတာ္မ်ားနဲ႔ အားရပါးရ စကားေျပာခြင့္ ရတယ္။ ၿပီးစီးခဲ့တဲ့ သင္႐ိုးမူၾကမ္းေတြ၊ ပန္းခ်ီပံုေတြကို ဆရာေတြက အားရပါးရ ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္။ ဆရာျဖစ္သင္တန္းအတြက္လည္း ဆရာမေတြ အကူအညီေပးမယ္။ ဆရာေတာ္မ်ားက တစ္နိုင္ငံလံုး ဘ/ကေက်ာင္းေတြ ျပန္႔ပြားေစခ်င္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။

အျပန္လမ္းမွာ ….. တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဘ/ကေတြ ရွိေစခ်င္တဲ့ ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဓမၼစကူးလ္ေတြ ရွိေစခ်င္တဲ့ ဓမၼစကူးလ္ေဖာင္ေဒးရွင္း ..... ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုရဲ႕ ေပါင္းဆံုရာဟာ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဘာသာေသြးေတြ ရဲေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာလူ႕အဖဲြ႕အစည္း ျဖစ္ေပၚေစဖို႔ပါလားဆိုတာကို ေတြးမိၿပီး အနာဂတ္ေျခလွမ္းမ်ားအတြက္ အားတက္လာခဲ့မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေရးခ်င္တဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီး။ ေခါင္းစဥ္အမ်ားႀကီးေအာက္က ေျပာခ်င္တာအမ်ားႀကီးျဖစ္လို႔ ဒီစာဟာ ေခါင္းစဥ္မ်ားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ပါ။

စာတိုေပစ အေတြးမ်ား

(၁)
“အေမးသည္ မရွိခင္ ေျဖျခင္းသည္ စိတ္ေလာျခင္း မည္၏။ အေမးသည္ ရွိလ်က္ မေျဖျခင္းသည္ ဖံုးကြယ္ျခင္း မည္၏။ အရိပ္အကဲကို မေတြ႕ျမင္ဘဲ စကားဆိုျခင္းသည္ ကန္းျခင္းမည္၏”။ ကြန္ျဖဴးရွပ္ မိန္႔ၾကားခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ။ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး သေဘာက်ေနခဲ့ပါတယ္။

(၂)
တစ္ေန႔က လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမွာ အလြန္ဝါသနာပါၿပီး တကယ္လည္း လိုက္လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေလး။ သူနဲ႔ ေတြ႕ျဖစ္တယ္။ ေလးစားဖြယ္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကိုယ့္ကို ေတြ႕တာနဲ႔ သူ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္ေနတယ္။ ကိုယ္ကလည္း အေရးတႀကီး ကိစၥတစ္ခုကို ညွိႏႈိင္းေျပာဆိုေနခ်ိန္။ သူ ေျပာတာေတြကိုလည္း နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္မရေတာ့ သူ႕ကို ပစ္ထားသလို ျဖစ္သြားတယ္။ သူကလည္း စကားမစပ္ဘဲနဲ႔ စကားဝိုင္းထဲ ဝင္ဝင္လာၿပီး သူ႕လုပ္ငန္းေတြကို ေျပာျပတယ္။ သူ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ေကာင္းေပမယ့္ ကိုယ္က အသိအမွတ္ ျပဳသင့္သေလာက္ မျပဳလိုက္ရဘူး။ သူဟာ စိတ္ေလာသူ တစ္ေယာက္ပဲ။ သူလိုခ်င္တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈကို သူ ရမသြားခဲ့ဘူး။

(၃)
အခုတစ္ေလာ ဂ်ာနယ္ေတြ ဖတ္ရ၊ သတင္းေတြ ၾကည့္ရ၊ စိတ္ မခ်မ္းသာဘူး။ ႏွစ္ကာလေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း စိတ္ကူးထဲကေလာက္ ယဥ္လို႔ မေကာင္းဘူး။ အ႐ိုင္းဆန္တယ္။ ကိုယ္အားကိုးမိသူေရာ၊ အားမကိုးတဲ့သူမ်ားပါ ဖံုးကြယ္သူမ်ားခ်ည္းပါတကား။ (အေမးသည္ ရွိလ်က္ မေျဖျခင္းသည္ ဖံုးကြယ္ျခင္း မည္၏)။

(၄)
“အရိပ္အကဲကို မေတြ႕ျမင္ဘဲ စကားဆိုျခင္းသည္ ကန္းျခင္းမည္၏”တဲ့။ ကိုယ့္ဘဝအတိတ္ကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္လည္း အႀကိမ္မ်ားစြာ ကန္းခဲ့ေလသည္တကား။

ဘ၀ထဲက အျမင္၊ အျမင္ထဲက ဘ၀

(၁)
ဇင္ဆရာၾကီး ဟက္ကူအင္ (Hakuin)ကို အနီးအနား၀န္းက်င္က အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲေနတဲ့ သူေတာ္စင္ၾကီးတစ္ဦးလို႔ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာျပဳၾကတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ လွပေၾကာ့ရွင္းတဲ့ ဂ်ပန္မေလးကလည္း သူ႕ေက်ာင္းအနီးအပါးမွာ ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူ႕မိဘေတြဟာ သမီးေလးမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနေၾကာင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျဗဳန္းစားၾကီး သိလိုက္ရတယ္။ ဒါက သူ႕မိဘေတြအတြက္ အလြန္ ေဒါသထြက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘယ္လုိေမးေမး ဘယ္သူနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ္၀န္ဆိုတာကို မေျပာဘူး။ ေနာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့မွ ဟက္ကူအင္နဲ႔ ရတာပါလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ဂ်ပန္မေလးမိဘေတြဟာ ေဒါသူပုန္ထၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို သြားခဲ့တယ္။ “သင့္ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သမီး ကိုယ္၀န္ရေနၿပီ”လို႔ ဆိုေတာ့ ဟက္ကူအင္က တစ္လံုးပဲ ျပန္ေျပာတယ္။

“ေအာ္…ဒီလိုလား”

ဒီလိုနဲ႔ ကေလးေလး ေမြးဖြားလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြက “ဒါ မင္းနဲ႔ရတဲ့ ကေလး မင္းေမြးစား”ဆိုၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို ေခၚသြားၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ဟက္ကူအင္က ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ေမြးစားထားလိုက္တယ္။ ဒီလို လုပ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကေလးအေဖအျဖစ္ ၀န္ခံတယ္လို႔ သေဘာရၿပီး လူေတြက သူ႕ကို မၾကည္ညိဳေတာ့ဘူး။ ဂုဏ္သတင္းေတြလည္း ေမွးမိွန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟက္ကူအင္ဟာ နည္းနည္းမွ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ဘူး။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆီကေန ႏို႔နဲ႔ အျခားလိုအပ္တာေလးေတြ ေတာင္းရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကာလေတြ ၾကာေညာင္းသြားေတာ့ ကေလးအေမျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္မေလးဟာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟက္ကူအင္ သူ႕ေၾကာင့္ ဒီလို ဒုကၡေတြ ခံစားေနရတာ၊ နာမည္ေတြ ပ်က္ေနရတာကို မၾကည့္ရက္ေတာ့ဘူး။ ေနာင္တေတြ ရလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြကို ငါးေစ်းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီကေလးရဲ႕အေဖျဖစ္ေၾကာင္း အျဖစ္မွန္ ေျပာျပလိုက္တယ္။ အဲဒီစကားကိုလည္း ၾကားလိုက္ေရာ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးဟာ ဟက္ကူအင္ဆီကို ခ်က္ခ်င္း သြားေရာက္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္တယ္။ ကေလးကိုလည္း ျပန္ေတာင္းပါတယ္။ ဟက္ကူအင္ကလည္း လိုလိုလားလား ခြင့္ျပဳပါတယ္။ စကားေတာ့ တစ္ခြန္းမွ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေလးကို လွမ္းေပးရင္း တစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

“ေအာ္…ဒီလိုလား”

(၂)

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ “ဒီေကာင္မ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကျမင္းၿပီးေတာ့၊ ဘုန္းၾကီးေတာ့ သနားစရာပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ “ညက အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္လာတယ္၊ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေလးမွန္း မသိဘူး၊ ဇင္ဘုန္းၾကီးရဲ႕ “ေအာ္…ဒီလိုလား”ဆိုတဲ့ အသံက နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္းမႈတစ္ခု ကူးစက္ခံလိုက္ရသလိုပဲ”တဲ့။ ေတြးေတြးေလး ေျပာျပပါတယ္။

(၃)

တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ငါကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို သတိရတယ္။ စိဥၥမာနကိုလည္း သတိရတယ္။ စိဥၥမာနဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို နာမည္ဖ်က္ခ်င္ေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ၀င္၊ လူမသိေအာင္ ျပန္ထြက္၊ မနက္မိုးလင္းခါနီးက်ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္သြားၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ညအိပ္ခဲ့သလိုလို လူေတြ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္၊ စာေတြမွာ သူ႕ေၾကာင့္ ဘုရား နာမည္ပ်က္တယ္လို႔ မေရးေပမယ့္၊ ငါကေတာ့ ေသခ်ာေျပာႏိုင္တယ္၊ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္ခဲ့မွာပဲ၊ ဘုရားရွင္အေပၚမွာ အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ သူဒီလိုလုပ္ေနတာကို ဘယ္ယံုမလဲ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို မယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ စိဥၥမာနဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘာညာဘာညာ စြပ္စဲြၾကမွာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္လည္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္မွန္ေပၚတဲ့အခါက်မွ အားလံုး သေဘာေပါက္သြားခဲ့ၾကရတာ။

အခုလည္း ၾကည့္ေလ။ ဟက္ကူအင္ဟာ ဒီစိဥၥမာနအျဖစ္မ်ိဳးထက္ဆိုးတဲ့အျဖစ္ ၾကံဳရတာပဲ။ ဂ်ပန္မေလးက စြပ္စဲြေတာ့လည္း မျငင္းခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို မျငင္းလိုက္လို႔ သူ နာမည္ပိုပ်က္မွာလဲ သိမွာပါ။ ေမြးလာတဲ့ကေလးကို လာေပးေတာ့လည္း မျငင္းျပန္ဘူး။ ကေလးလက္ခံလိုက္လို႔ သူနာမည္ ထိပါးသြားမွာ၊ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းရမွာကိုလည္း သူ သိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ ေျပာခ်င္တာက အမွန္တရားလမ္းေပၚက လူေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာရွည္ က်ရႈံးမႈ မျဖစ္ဘူးဆိုတာပဲ”ဟု ေျပာရင္း နံရံထက္က ျပကၡဒိန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေငးေနခဲ့တယ္။

(၄)

တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္လာခဲ့တဲ့ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက စကားစဖို႔ ဟန္ျပင္တယ္။ အားလံုးက သူဘာေျပာမလဲဆိုတာကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ “ငါ့ကို ကြမ္းတစ္ယာေလာက္ ေပးစမ္းပါ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္။ “ငါတို႔က တစ္ခုခု ေျပာေတာ့မယ္ ထင္ေနၾကတာ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ “ေအး … ငါလည္း ေျပာဖို႔ ေစာင့္ေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ေျပာေနတာေတြက ေကာင္းလြန္းေတာ့ ငါ စကားျပတ္သြားမွာ စိုးလို႔ ၿငိမ္ေနတာ”လို႔ ဆိုတယ္။ “ေအးပါကြာ… နိဒါန္းေတြ ဒီေလာက္ပ်ိဳးမေနေတာ့နဲ႔ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိုက္ကြာ”လို႔ အားမလို အားမရသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ဆိုတယ္။

“ငါ ျမင္မိတာက ဒီလိုကြ၊ မင္းတို႔ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးရယ္၊ မင္းတို႔ သံုးသပ္တဲ့ စကားေတြရယ္၊ ငါ ရလိုက္တဲ့အေတြးေလးရယ္… ဒါေတြကို ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ စကားစုေလးႏွစ္ခုက ပဲ့တင္လာထပ္တယ္။ -ဘ၀ထဲက အျမင္၊ အျမင္ထဲက ဘ၀-”
“ဟ ဆန္းလွခ်ည္လား၊ ေျပာပါအံုး”လို႔ အားရပါးရအသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ၀င္ေထာက္တယ္။ “ပထမဆံုး အျမင္ထဲက ဘ၀ေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာက တိုက္ရိုက္အားျဖင့္ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇင္ဘုန္းၾကီး ဟက္ကူအင္၊ ဂ်ပန္မေလး၊ မိဘမ်ားနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္လူမ်ားရဲ႕ ဘ၀၊ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ လူသားအားလံုးရဲ႕ ဘ၀။ အဲဒီမွာ အားၿပိဳင္မႈႏွစ္ခုက ဟက္ကူအင္နဲ႔အျခားသူမ်ားေပါ့။ ႏွစ္ဘက္၊ ဟက္ကူအင္ရဲ႕ဘ၀ဟာ ျဖဴစင္တယ္၊ ျမင့္ျမတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕မိဘေတြရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆန္႔က်င္ေနလိုက္သလဲ။ အဲဒီေတာ့ ငါ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတာက ငါတို႔ေတြေကာ ကိုယ့္အျမင္ကို ဟုတ္လွၿပီဆိုၿပီး ဘ၀င္ေတြ ျမင့္ေနလိုက္ၾကတာေလ။ တကယ္ေတာ့ အျမင္ထဲက ဘ၀ေတြဟာ အစစ္အမွန္ျဖစ္ဖို႔ မေသခ်ာဘူး။ အေတြးထဲကဘ၀ေတြဟာ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ေ၀းေနတတ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါတို႔ အေတြးေတြထဲကို အင္ေဖာ္ေမးရွင္းအမွား၊ အခ်က္အလက္မွားေတြက တရစပ္ ၀င္လာေနတယ္။ အဲဒီအမွားေတြ ေရာစပ္လိုက္တဲ့ ငါတို႔အျမင္၊ ငါတို႔အေတြးေတြဟာ တစ္ယူသန္လာတယ္၊ တစ္ဖက္သက္ဆန္လာတယ္။ တစ္ခါ ေနာက္တစ္ခုက ဘ၀ထဲက အျမင္ေပါ့။ ဒါကို ငါ သေဘာက်ေနမိတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေျပာၾကမယ္၊ လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ တကယ့္ဘ၀ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္အေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကိုသာ အားကိုးသင့္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ ဘ၀ထဲက အျမင္သာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ငါေတြးေနမိတာ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

(၅)

စကား၀ိုင္းေလး ၿပီးသြားေတာ့ စကားလံုးေလးတစ္လံုးက သူ႕ဆီမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ ျဖစ္ေနတယ္။ “အျမင္ထဲက ဘ၀၊ ဘ၀ထဲက အျမင္”လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ တီးတိုးရြတ္ဆိုေနမိတယ္။ “ငါလည္း ငါ့အျမင္၊ ငါ့အေတြး သက္သက္ေလးနဲ႔ ျဖဴစင္တဲ့ အျခားသူေတြရဲ႕ဘ၀ကို မွားမွားယြင္းယြင္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ယူဆမိခဲ့သလဲ”။ ၿပီးေတာ့ “ငါ့ဘ၀ကိုေရာ အျမင္မွားေတြနဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ေနမိသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနႏိုင္မလဲ”။ သူႏွင့္ေလာကၾကီး အျပန္အလွန္ ျမင္ေနမိပံုကို သံုးသပ္ေနမိတယ္။ အျမင္ထဲက ဘ၀ကို အာ႐ံုမထားဘဲ ဘ၀ထဲက အျမင္ေတြသာ ျမင္မိေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ ဘ၀ေတြကို အစစ္အမွန္အတိုင္း သိျမင္ဖို႔ ဘယ္လို လုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေမတၱာတရားက ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ အေျဖတစ္ခု ရသည့္ပမာ ခံစားလိုက္ရတယ္။

အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ

တစ္ေန႔က ရခိုင္ဒကာေလးတစ္ေယာက္ ေပၚလာၿပီး စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ သူႏွင့္စကားေျပာတိုင္း ေျမးဇင္းေတာရ သမထနည္းမ်ားအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ ေျပာသည့္စကားမ်ား ေျပာင္းသြားသည္။ ေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားက ရခိုင္အေၾကာင္းသာ ျဖစ္ျဖစ္ေနသည္။ ၾကားရသည့္သတင္းမ်ားက တစ္ခုမွ် မေကာင္း။ ရင္ေလးစရာခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္။ ရခိုင္ပဋိပကၡမ်ားကို စဥ္းစားရင္း သူ တရားလည္း အားမထုတ္ျဖစ္ဘူးဟု ဆိုသည္။ အခုတေလာ သူက အရာရာကို အားမရ ျဖစ္ေနသည္။ 

ရခိုင္အေရးကို သူ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေနတတ္ေသာ ဆရာတစ္ဦးထံ သြားေရာက္ရင္ဖြင့္ၾကည့္သည္္။ ဆရာက “ဥပေဒအတိုင္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္ကြာ၊ ဘာမွ ပူမေနပါနဲ႔၊ ဒါေတြက ဥပေဒမစိုးမိုးလို႔ ျဖစ္ေနတာကြ၊ မင္းတို႔ လုပ္လို႔လည္း ဘာမွ မထူးဘူး၊ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္၊ မင္းက ကိုယ့္တရားကို အားထုတ္ၿပီးေန၊ ဥပေဒစိုးမိုးတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ အားလံုး ၿပီးသြားလိမ့္မယ္၊ တကယ္ေတာ့ မြတ္စလင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတကြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနရမယ္ကြ၊ လူမ်ားစုျဖစ္ၿပီးေတာ့ လူနည္းစုကို အႏိုင္က်င့္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူး၊ မင္းတို႔က လူမ်ားစု”ဟု ဆံုးမလႊတ္လိုက္သည္။ သူ ေလးစားရေသာ ဆရာ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးလိုက္ကာမွ ပိုဆိုးသြားသည္။ စိုးရိပူပန္မႈက ပိုတိုးသြားခဲ့သည္။ 

သူႏွင့္အလြန္ရင္းႏွီးေသာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို ထိုအေၾကာင္းမ်ား သြားေျပာျဖစ္ျပန္သည္။ “ဘုရားေဟာထားတယ္ မဟုတ္လား၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆိုတာ၊ တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ပ်က္စီးရမွာပဲ၊ ဘာကိုမွ တြယ္တာမေနနဲ႔၊ မင္း တရားအားထုတ္ရတာ ေပ်ာ္တယ္မဟုတ္လား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ မဟုတ္လား၊ မင္းကိုယ္တိုင္ တရားအားထုတ္ၿပီး မင္းအင္တာနက္မွာ တရားအားထုတ္တဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ၊ ‘ငါသည္ မုခ်ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္’လို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ စကားေလးေတြ၊ သူတစ္ပါးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ အရင္လုပ္၊ သူတစ္ပါးအျပစ္ကို မေျပာခင္ ကိုယ့္အျပစ္ကို အရင္ၾကည့္ ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြ…၊ အဲဒါေလးေတြ ေျပာေပးရတယ္၊ ကိုယ္ေတာင္ မလုပ္ႏိုင္တာေတြပဲဟာကိုး .. ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ မင္း မလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အျပစ္မေျပာနဲ႔ဟ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးမွာ သာသနာေတာ္ ထြန္းကားေနတယ္၊ တိုးတက္ေနတယ္၊ အနာဂတ္သာသနာအတြက္ အားတက္စရာေတြ အမ်ားႀကီးဆိုတာေတြရယ္၊ အဲဒါမ်ိဳးေလးေတြပဲ သူတစ္ပါးကို ေျပာေပးပါကြာ၊ မင္းေျပာတဲ့စကားေတြကို ေတြ႕သူတိုင္း စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းပါလိမ့္မယ္၊ ကဲ ကဲ … ငါ့လူ ကိုယ့္တရား ကိုယ္က်င့္ေန၊ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္မေနနဲ႔၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္”ဟု ဆံုးမလႊတ္လိုက္ျပန္သည္။ 

သူသည္ ရခိုင္အေရးကို ေျပာဖန္မ်ားသျဖင့္ သူႏွင့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကပါ အျမင္မၾကည္ၾကေတာ့ေၾကာင္း၊ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း သူႏွင့္ဆက္စပ္ရာ ဆရာေတာ္မ်ား၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားက ဆံုးမစကားမ်ား ေန႔စဥ္ေျပာၾကားေနသျဖင့္ သူ၏ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ား၊ ေျပာစကားမ်ား အားလံုးကို အမ်ားသေဘာက် အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱတရားမ်ား၊ တရားအားထုတ္ျခင္းဆိုင္ရာမ်ားကိုသာ တင္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္သည့္ကိစၥမ်ားကို ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား မလုပ္ႏိုင္လွ်င္ မေ၀ဖန္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားေလာက္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္မွသာ ေ၀ဖန္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဆာင္းေဆာင္မ်ား လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္၊ မွန္ရင္ လက္ခုပ္တီးေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရပ္တည္ခ်က္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား မွားယြင္းပါကလည္း ‘ေအာ္ သူလည္း လူထဲက လူပါပဲ၊ လူဆိုတာ အမွားနဲ႔မကင္းႏိုင္ပါဘူးေလ’ဟု သေဘာထားကာ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ခြင့္ျပဳေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရားႏွင့္အညီသာ ေနေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ေလသည္။

အေကြ႕အေကာက္မ်ား

ေလယာဥ္ႀကီး စီးလို႔ လာခဲ့သည္။ မသြားဖူးသည့္ခရီးမို႔ အနည္းငယ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။ မနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္အတူ နံနက္စာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေလႊးၾကသည္။ ဆိုင္မွအျပန္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျပင္ဆင္ထုတ္ပိုးၿပီး သူတို႔ႏွင့္အတူ ေလဆိပ္ဆင္းသည္။ အနည္းငယ္ ေစာေနေသးသည္။ မိုးအနည္းငယ္ အံု႔ေနသည္။ "ဒကာႀကီး အဲကြန္းဖြင့္ဗ်ာ၊ ပိုက္ဆံပိုေပးမယ္"ဟု ေျပာၿပီး တကၠစီဆရာကို အဲယားကြန္းဖြင့္ခိုင္းသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စကားဆိုရင္း ေလဆိပ္ကို ေရာက္သည္။ 

ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ျပင္လိုက္မွ ကင္မရာထဲမွာ ေမမိုရီကဒ္ ပါမလာခဲ့မွန္းသိသည္။ ခဏၾကာေတာ့ Check in ၀င္၊ Immigration ျဖတ္ခဲ့သည္။ Immigration မွာ ရပ္ေနစဥ္ မီးပ်က္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္အုပ္ Woo ဆိုကာ ေအာ္ၾကသည္။ ေလယာဥ္ေပၚမတက္ခင္ ေစာင့္ေနတုန္း ကြန္ျပဴတာသံုးဖို႔ အိတ္ကို ဖြင့္သည္။ ဘတၱရီႀကိဳး ပါမလာခဲ့ျပန္။ "ေအာ္ ငါ့ႏွယ္"ဟု ေရရြတ္ရင္း သူမ်ား(သူငယ္ခ်င္း)ေတြ သိသြားမွာ စိုးရိမ္မိလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ခဲ့သည္။

ခုံနံပါတ္က ေကဖိုက္(K5)၊ ျပတင္းေဘးမွာ က်သည္။ တိမ္ေတြ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္တတ္သျဖင့္ ႀကိဳက္သည္။ ေလယာဥ္ႀကီးက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေနာက္ဆုတ္ေရြ႕သည္။ ေျပးလမ္းရွိရာသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရြ႕ေနသည္။ ေျပးလမ္းအဆံုးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေကြ႕သည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာၾကည့္ေသာအခါ ေလဆိပ္အေဟာင္းႀကီးေဘးက ျဖတ္လာသည္။ ေလဆိပ္အေဟာင္းႀကီးက ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္ရဆိုးေနၿပီပဲ။ နည္းနည္းဆံုးေတာ့ ေျပးလမ္းထိပ္နားမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေတြ႕သည္။ ေလယာမ်ား တစ္ခုခု ျဖစ္လို႔ကေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းေတာ့ ဒုကၡပဲဟု ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေတြးမိသည္။ ေလယာဥ္ႀကီးက ေျပးလမ္းေပၚမွာ စတည္မိၿပီဆိုတာႏွင့္ အားကုန္႐ုန္းၿပီး ေကာင္းကင္သို႔ လႊင့္ပ်ံလာခဲ့သည္။ မ်က္စိက တစ္ခ်က္ေလးမွ အလြတ္မေပး။ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ အေဆာက္အအုံမ်ားက တျဖည္းျဖည္း ေသးလာသည္။ ျမင္ကြင္းက ပိုပိုက်ယ္လာသည္။

ေလယာဥ္ႀကီးက ေျပးလမ္းေပၚ ၿငိမ္သြားသည့္အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေျမျမင္ကို ခပ္ေရးေရးသာ ျမင္ရေတာ့သည္။ ျမစ္က်ယ္က်ယ္မ်ား၊ က်ဥ္းက်ဥ္းမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ျမင္ေနရသည္။ တိမ္ေတြက ထူလာလိုက္၊ ပါသြားလိုက္ ရင္ဖိုစရာအေတာ္ေကာင္းသည္။ ကိုယ့္ကို ေတြးျဖစ္ေစဆံုးအရာမ်ားအနက္ တစ္ခုက ေကြ႕ေကာက္ေနေသာ လမ္းမ်ားႏွင့္ ျမစ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ေျဖာင့္ေနေသာလမ္း၊ ေျဖာင့္တန္းစြာ စီးဆင္းေနေသာျမစ္ဟူ၍ တစ္ခုမွ် မေတြ႕ရ။ အားလံုးက ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနၾကေလသည္။ အခ်ိဳ႕ျမစ္မ်ား(ေခ်ာင္းမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္)ဆိုလွ်င္ ဧရိယာေသးေသး(ေသးေသးဟု ျမင္ရ)ေလးတြင္ အေကြ႕အေကာက္ေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ စီးဆင္းေနေသည္။ 

အခ်ိဳ႕ျမစ္မ်ားက ေျမြႀကီးမ်ား ေကြ႕ေကာက္သြားေနသလားဟုပင္ ထင္ရသည္။ ျမစ္တို႔၏ မာယာဟူေသာ စကားကို အမွတ္ရမိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမစ္မ်ားသည္ ေကြ႕ေကာက္ေနရသနည္း။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ျမစ္မ်ားကို ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိသည္။

ထိုအခါ ျမစ္မ်ားက ကိုယ့္ကို ေမးခြန္းျပန္ေမးသည္။ ကိုယ္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ ျမစ္မ်ားက အသက္မရွိ၊ ေမးခြန္းမထုတ္တတ္၊ အခုေတာ့ ကိုယ့္ကို တည့္တည့္ေမးေနသည္။ "မင္းက ငါ့ကိုမ်ား ေကြ႕တယ္၊ ေကာက္တယ္ေလးနဲ႔၊ မင္းဘ၀ကေရာ ဘယ္ေလာက္ေျဖာင့္တန္းခဲ့လို႔လဲ"။

ေလယာဥ္ထိုင္ခံုကို ေနာက္အနည္းငယ္ လွန္လိုက္သည္။ အျပင္အာ႐ံုႏွင့္ ခြာလိုက္မွ ေနာက္ဘက္ထိုင္ခံုက ဘီယာအရက္နံ႔က ေထာင္းခနဲ ၀င္လာသည္။ အနည္းငယ္ မွိန္းလိုက္သည္။ ျမစ္မ်ား ေမးလိုက္ေသာေမးခြန္းအတြက္ အခ်ိန္ယူရမည္။ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လွမ္းခဲ့ရာ ေျခလွမ္းမ်ားကို တစ္လႊာခ်င္း ျပန္ျမင္ၾကည့္သည္။ အဲဒီလို ျပန္ျမင္ၾကည့္လိုက္မွ ကိုယ့္ဘ၀၏ ေရြ႕လ်ားျဖတ္သန္းရာ ခရီးရွည္တစ္ခုလံုးက ေကြ႕ေကာက္ေသာ ျမစ္မ်ားသဖြယ္ ေပၚလာေနၾကသည္။ စီးဆင္းလို႔ ရသမွ် ကိုယ္စီးဆင္းခဲ့သည္။ စီးဆင္းရတာ အရမ္းလြယ္ကူသည့္ေနရာ ေရာက္သည့္အခါ ဘ၀ျမစ္ျပင္က က်ယ္ကားသြားသည္။ စီးဆင္းမႈ ေႏွးေကြးသြားသည္။ အားအင္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ စီးဆင္းရခက္ခဲသည့္ေနရာ ေရာက္သည့္အခါ ကိုယ္အားကုန္ထုတ္သည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပန္းပန္း စုစည္းကာ စီးဆင္းရသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဘ၀ျမစ္က အားပါသည္။ မာန္ပါသည္။ အရသာရွိသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ မည္သို႔မွ် ေရွ႕ဆက္စီးဆင္းလို႔ မရေသာအခါ စီးဆင္း၍ ရေသာေနရာမွ ကိုယ္စီးဆင္းရသည္။ ဘ၀ျမစ္ျပင္က ေကြ႕ေကာက္သြားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေအာက္သို႔ အဆင္တေျပ စီးဆင္းလာၿပီးမွ အားမတန္မာန္ေလွ်ာ့ကာ အထက္ျပန္တက္၊ ၿပီးလွ်င္ ေအာက္ျပန္ဆင္း၊ ဤသို႔ျဖင့္ ဘ၀ျမစ္သည္ ေလာကျမစ္ပမာ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနရေလသည္။

ေလယာဥ္ႀကီးက တိမ္ေတြ ၾကားထဲေရာက္လာသျဖင့္ (တိမ္ထူထပ္လာသျဖင့္) ဒုတ္ဒုတ္ျဖင့္ အနည္းငယ္ လႈပ္လာသည္။ သို႔မွ မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီး ျပတင္းေပါက္မွေန၍ ျမစ္ႀကီးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ သူက ျပန္ၿပံဳးျပေနသည္။ "သိၿပီးလား၊ ငါတို႔ျမစ္ေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ေကြ႕ေကာက္ေနရသလဲဆိုတာ၊ မင္းတို႔ဘ၀ေတြနဲ႔ငါတို႔ျဖစ္ေတြ ဘ၀က အတူတူပါပဲကြာ"ဟု ေျပာေနသေယာင္။

၄-နာရီခန္႔ ရွိေသာအခါ ထိုင္၀မ္(တိုင္ေပ)ကို မိနစ္ ၂၀ အတြင္း ေရာက္ေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုင္၀မ္ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ထူထပ္ေနေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ ေျမျပင္ကို လံုး၀မျမင္ရေတာ့။ ေလယာဥ္ႀကီးက အနည္းငယ္ တုန္ခါေနသည္။ တိမ္မ်ားကို ထိုးခြဲဆင္းသက္ေနသည္။ ေျမျပင္သို႔ သက္ခါနီးမွ ေျမျပင္ကို ျမင္ရသည္။ မိုးေတြ အံု႔ဆိုင္းေနသည္။ Immigration officer က မင္း ဒီမွာ ေနေတာ့မလို႔လားဟု ေမးသည္။ ဟုတ္တယ္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ တံဆိပ္တုံး တစ္ခု ထုေပးသည္။ ဘာေတြမ်ား ရစ္မလဲဟု ေတြးခဲ့တာ မွားသည္။ 

လြယ္လြယ္ကူကူပင္ ေက်ာ္ျဖတ္လာသည္။ ႀကိဳသူမ်ားရွိရာ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ထိုင္၀မ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၊ ကေနဒါဆရာေတာ္၊ က်ံဳးလီဆရာေတာ္တို႔ကို ေတြ႕ရသည္။ "ဆရာေတာ္တို႔ အျခားဘယ္သူ႕ကို လာႀကိဳရတာလဲ"ဟု ေမးၾကည့္ရာ "မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ေတာ့္ကိုပဲ လာႀကိဳၾကတာ"ဟု ေျပာသျဖင့္ အလြန္႔အလြန္ အားနာမိပါသည္။ ေလဆိပ္မွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးက ခပ္သည္းသည္း ရြာခ်လိုက္သည္။ ထိုင္၀မ္က မိုးႏွင့္ႀကိဳလိုက္သည္။ မိုးမိသြားသည္။ ႏွာေတြ ေစးသည္။

ကားေလးက တၿငိမ့္ၿငိမ့္ သြားေနသည္။ ေတြးရင္းေတြးရင္း ကိုယ္က ကားေပၚမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ျမစ္တစ္စင္း ျဖစ္ေနသည္။ ကားေလး ေကြ႕လိုက္တိုင္း ျမစ္တစ္စင္း ေကြ႕ေနသလို ထင္ရသည္။ ကိုယ့္ဘ၀ျမစ္ေလး ထိုင္၀မ္ေျမေပၚမွာ စီးဆင္းေနသည္။ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနသည္။ ဒီကေန ဟို၊ ဟိုကေန ဒီ ... ဟိုဟိုဒီဒီ စီးဆင္းရေပဦးမည္။ ျမစ္ျဖစ္လို႔ စီးရဆင္းရ၊ ေကြ႕ရေကာက္ရသည္။ ဘ၀ႏွင့္ျမစ္က ထူးမျခားမို႔ ဒီကေန ဟို၊ ဟိုကေန ဒီ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ စီးဆင္းရေပဦးမည္။ ကိုယ့္ဘ၀ျမစ္ေလးေဘးက စိုက္ခင္းမ်ား၊ ေတာေတာင္မ်ား စိမ္းလန္းၾကေစဖို႔ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနပါမည္။