Monday, March 26, 2018

သံေယာဇဥ္





သံေယာဇဥ္
.....................
(၁)
“ဗရုက္သုကၡႀကီးနဲ႔ … ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ၊ ရဟန္းမ(ဘိကၡဳနီ)လုပ္ၿပီး ဒီေလာက္ေတာင္ အခ်စ္ႀကီးရသလား”
ၾကည္လင္ေအးျမၿပီး တည္ၿငိမ္လွေသာ ေရကန္မ်က္ႏွာျပင္လို ပကတိတည္ၿငိမ္ေသာ ဣေျႏၵျဖင့္ ေျပာဆိုလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔စကားသံက ကရုဏာေဒါသသံ ပါေနသည္။ ရဟန္းမႀကီးသည္ စိတ္အေတာ္ ထိခိုက္သြားသည္။ “ေအာ္ ငါ့မွာျဖင့္ ၁၂ - ႏွစ္လံုးလံုး သူ႔ကို တမ္းတတဲ့စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ က်ခဲ့လိုက္ရတာ၊ သူ႔ကို လြမ္းလို႔ တရားနဲ႔ေတာင္ မေနႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ သူ႔ကို ေတြ႕ခ်င္ျမင္ခ်င္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္နဲ႔မ်က္ခြက္ တစ္ရက္မွ မပ်က္ခဲ့ဘူး၊ သူကေတာ့ ေျပာရက္လိုက္တာ”စသည္ျဖင့္ ေတြးမိၿပီး သူ႔အေပၚ စိတ္နာသြားသည္။
 
ၾကမ္းတမ္းလြန္းၿပီး သူ႔အေပၚ ငဲ့ညွာမႈကင္းမဲ့စြာ ေျပာလိုက္သည့္စကားေၾကာင့္ ၁၂ - ႏွစ္လံုးလံုး က်ခဲ့ရေသာ၊ လြမ္းေဆြးခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားအတြက္ ေနာင္တေတြ ရမိသည္။ “သူလည္းပဲ ငါ့ကို တမ္းတလြမ္းဆြတ္ေနမယ္ ထင္ထားတာ၊ အခုေတာ့ ေျပာရက္လိုက္တာ”ဟူေသာ ေနာင္တတရားႏွင့္အတူ တစ္ခုတည္းေသာ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလး ပ်က္ေတာက္သြားသည္။ အျခားတြယ္ေႏွာင္စရာသံေယာဇဥ္ဟူ၍ တစ္မ ွ်င္မ ွ် မရွိေတာ့။ ရဟန္းမႀကီး၏ စိတ္ေတြ တည္ၿငိမ္သြားသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ ရဟန္းမႀကီး တရားထူးတရားျမတ္ေတြကို သိျမင္သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။

(၂)
ရဟန္းမႀကီးကို ကရုဏာေဒါသႏွင့္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မငဲ့မညွာ ေျပာလိုက္သူမွာ “အရွင္ကုမာရကႆပ”ျဖစ္သည္။ သူ႕စကားေၾကာင့္ မိခင္ႀကီး တရားထူးတရားျမတ္ရသြားသျဖင့္ ေျပာရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ 

မိခင္ရဟန္းမႀကီးသည္ သာမန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ျမတ္စြာဘုရား သာဝတၳိျပည္၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးစဥ္ သူက သူေဌးသမီးေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ဘဝါဘဝက ျဖည့္က်င့္ခဲ့ေသာ ပါရမီေတြေၾကာင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရဟန္းမ ဝတ္ခ်င္သျဖင့္ မိဘေတြထံမွာ ခဏခဏ ဝတ္ခြင့္ေတာင္းသည္။ မိဘမ်ားက ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါမွာေတာ့ ရဟန္းမ ဝတ္ခြင့္ မျပဳသည့္အျပင္ ေယာက်္ားေပးစားလိုက္သည္။ မိဘေပးစားသျဖင့္ အိမ္ေထာင္က်ေသာ္လည္း မယားဝတၱရားေက်ျပြန္ေအာင္ ျပဳလုပ္သည္။ ဤသို႔ ေနထိုင္ရင္း တစ္ေန႔ေသာအခါ သူမ၏ စိတ္ကူးဆႏၵကို လင္ျဖစ္သူကို ဖြင့္ဟေျပာမိသည္။ ထိုအခါ လင္ျဖစ္သူက ရဟန္းမ ဝတ္လိုလ ွ်င္ ဝတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ခြင့္ျပဳေပးလိုက္သည္။ 

အမ်ိဳးသမီးေလးမွာ သူမ၏ဆႏၵမ်ား ျပည့္ဝေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားေလသည္။ သို႔ျဖင့္ နီးစပ္ရာ ရဟန္းမ(ဘိကၡဳနီမ)ေက်ာင္းမွာ ရဟန္းမ ဝတ္ခဲ့သည္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ထိုေက်ာင္းကို အုပ္ခ်ဳပ္သူက အရွင္ေဒဝဒတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။

(၃)
ရဟန္းမေက်ာင္းတြင္ အျခားသူမ်ားကဲ့သို႔ စာေပသင္ၾကားလိုက္၊ တရားအားထုတ္လိုက္ျဖင့္ ေနခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ကံဆိုးမႈတစ္ခု ေပၚေပါက္လာသည္။ သူေဌးသမီးတစ္ျဖစ္လဲ ရဟန္းမေလးမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိလာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းတစ္ခုလံုး အုတ္အုတ္က်က္က်က္ျဖစ္သြားသည္။ တိုးတိုးတစ္ဖံု၊ က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး ေဝဖန္ၾကသည္။ ရဟန္းမ လုပ္ၿပီး ကိုယ္ဝန္ရရသလားဟုဆိုကာ ျပစ္တင္ေျပာဆိုၾကသည္။ ထိုထဲတြင္ အႀကီးအကဲျဖစ္သူ ရဟန္းမ က ေမးျမန္းေသာအခါ “အရွင္မ … တပည့္ေတာ္ဟာ သီလကို လံုၿခံဳစြာ ထိန္းပါတယ္၊ ရဟန္းမအျဖစ္နဲ႔ လြန္က်ဴးၿပီး ရတဲ့ ကိုယ္ဝန္မဟုတ္ပါ”ဟု ရွင္းျပသည္။ သို႔ရာတြင္ “ခက္ေခ်ၿပီ၊ သင့္အေနနဲ႔ ဘယ္လိုပဲ ရရ၊ ဒီသကၤန္းႀကီး ဝတ္ၿပီး ကိုယ္ဝန္နဲ႔ျဖစ္ေနတာဟာ ဘယ္လုိမွ အဆင္မေျပဘူး၊ ငါတို႔ ဆရာထံ အဆံုးအျဖတ္ခံဖို႔ သြားၾကမယ္”ဟုဆိုကာ အရွင္ေဒဝဒတ္ထံသို႔ ေခၚသြားခဲ့သည္။ 

အရွင္ေဒဝတ္ထံ ေရာက္၍ အေၾကာင္းစံုကို တင္ျပလိုက္သည့္အခါ “အင္း …. ဒါက ဘယ္တုန္းက ရတဲ့ကိုယ္ဝန္ျဖစ္ျဖစ္ သကၤန္းဝတ္နဲ႔ေတာ့ မသင့္ေတာ္လွဘူး။ လူဝတ္သာ လဲေပးလိုက္ေတာ့”ဟု ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္သည္။ ရဟန္းမေလးက အမ်ိဳးမ်ိဳးေတာင္းပန္ေသာ္လည္း အရွင္ေဒဝဒတ္က သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို မျပင္ႏိုင္ေၾကာင္းသာ တုန္႔ျပန္ခဲ့သည္။ သို႔ျဖင့္ အရွင္ေဒဝဒတ္အေဆာင္မွ အျပင္ေရာက္ေသာအခါ “အို … အရွင္မတို႔ … တပည့္ေတာ္မကို လူဝတ္မလဲလိုက္ၾကပါနဲ႔၊ တပည့္ေတာ္မ ဟာ အရွင္ေဒဝဒတ္ကို ၾကည္ညိဳလို႔ ရဟန္းမ ဝတ္လာတာ မဟုတ္ပါ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကည္ညိဳလို႔ ရဟန္းဝတ္လာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားထံကိုသာ ပို႔ေပးေတာ္မူၾကပါဘုရား”ဟု ေတာင္းပန္ေသာအခါ အျခားရဟန္းမမ်ားက ျမတ္စြာဘုရားထံ ပို႔ေပးခဲ့ၾကသည္။

(၄)
ျမတ္စြာဘုရားလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကေတာ့ အခုလို ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ိဳး ေပးမွာ မဟုတ္ဘူးဟု ယံုၾကည္ေသာ္လည္း ရဟန္းမေလးခမ်ာ စိုးရိမ္စိတ္ကိုေတာ့ ပယ္ေဖ်ာက္၍ မရ၊ ေၾကာက္ရြံ႕စိုးထိတ္စြာျဖင့္ပင္ ျမတ္စြာဘုရားေရွ႕ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ကေတာ့ ရဟန္းမေလးကို ၾကည့္လိုက္ကတည္းက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို သိေတာ္မူၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ ရဟန္းမ မဝတ္ခင္ကတည္းက ရခဲ့ေသာကိုယ္ဝန္ျဖစ္တာကိုလည္း သိေတာ္မူသည္။ ရဟန္းမမ်ားႏွင့္ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေျပာၾကားၿပီးသည့္အခါ လာရင္းအေၾကာင္းကို ေလ ွ်ာက္ထားၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားက သူ သိသည့္အတိုင္း မိန္႔ေတာ္မူၿပီး အျပစ္မရွိေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ေပးလိုက္မည္လား။ ဤေနရာတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ျပႆနာေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုကို နာယူသင္ၾကားလိုက္ရသည္။ 

ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ မည္သည့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုမ ွ် ေပးေတာ္မမူခဲ့ေပ။ ဝိနည္းကၽြမ္းက်င္သူ (ဥပေဒပညာရွင္) အရွင္ဥပါလိကို အေခၚလႊတ္လိုက္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေကာသလမင္းႀကီး၊ အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး၊ သူေဌးငယ္၊ သာဝတၳိၿမိဳ႕မွ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးမင္းမ်ား၊ ၿမိဳ႕မ်က္ႏွာဖံုးမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီး ဝိသာခါတို႔ကို ေက်ာင္းကို လာခဲ့ၾကဖို႔ မိန္႔ေတာ္မူသည္။ ထူးထူးျခားျခား ဘုရင္မင္းျမတ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕သူေဌးမ်ား၊ လူႀကီးမင္းမ်ားကို တစ္ၿပိဳင္တည္း အေခၚလႊတ္သည္ကို ၾကားသိရေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားလည္း တစ္ခုခုေတာ့ ထူးျခားၿပီဟူေသာအသိျဖင့္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ စုရံုးေရာက္လာၾကေလသည္။ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ လူေတြ ျပည့္သြားသည္။ လူေတြအားလံုး၏ အလယ္တြင္ ကန္႔လန္႔ကာျဖင့္ ကာထားၿပီး ရဟန္းမေလးကို ေနေစသည္။ အျပင္က လူေတြက ဘာမ်ား လုပ္ဖို႔ပါလိမ့္ဟု ေတြးကာ ၿခံရံေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေက်ာင္းအစ္မႀကီး ဝိသာခါကို အနားကို လာဖို႔ ေခၚခိုင္းလိုက္သည္။ 

ဝိသာခါသည္ ျမတ္စြာဘုရားစကားကို နားေထာင္ၿပီး ကန္႔လန္႔ကာအတြင္း ျပန္ဝင္သြားသည္။ ရဟန္းမေလး၏ သားျမတ္၊ ဗိုက္၊ ခ်က္ စေသာ ကိုယ္အဂၤါတို႔ကို ဝိသာခါက အေသးစိတ္ စစ္ေဆးၾကည့္ရႈသည္။ ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ဝန္စျဖစ္သည့္ ရက္၊ လ၊ အခ်ိန္တို႔ကို တြက္ဆသည္။ ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကည့္သည့္အခါ ကိုယ္ဝန္သည္ ရဟန္းမ မဝတ္မီ အခ်ိန္ကျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားစြာ သိလိုက္ရသည္။ အရွင္ဥပါလိ က ကန္႔လန္႔ကာအျပင္မွ ေစာင့္ေနသည္။ “ေက်ာင္းအစ္မႀကီး … ေတြ႕ရွိသည့္အတုိင္း ေျပာပါဦး”ဟု ျမတ္စြာဘုရား၊ ဘုရင္ႏွင့္တကြ ပရိသတ္အားလံုးေရွ႕တြင္ ေမးလိုက္သည္။ ဝိသာခါက “ဤရဟန္းမေလး၏ ကိုယ္ဝန္သည္ ရဟန္းမ ဝတ္ၿပီးေနာက္ သီလပ်က္ျပားၿပီး ေဖာက္ျပန္သျဖင့္ ရသည့္ကိုယ္ဝန္မဟုတ္ပါ၊ ရဟန္းမ မဝတ္မီကတည္းက ရလာခဲ့ေသာကိုယ္ဝန္ျဖစ္ပါသည္ဘုရား”ဟု ေျဖၾကားလိုက္ေလသည္။ 

ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ျပႆနာေျဖရွင္းနည္း ေကာင္းမြန္မႈေၾကာင့္ ကိုယ္ဝန္ႀကီးတကားကားႏွင့္ ရဟန္းမေလးလည္း နာမည္မပ်က္၊ သာသနာလည္း သိကၡာက်စရာ မရွိေတာ့ဘဲ သာဝတၳိၿမိဳ႕တြင္ လြတ္လပ္စြာ သြားလာ၍ အဆင္ေျပသြားခဲ့သည္။

(၅)
ေန႔ေစ့လေစ့ရွိေသာအခါ ရဟန္းမေလး မီးဖြားသည္။ ရဟန္းမေက်ာင္းမွာ ကေလးထိန္းရ၊ ကေလးအႏွီးေလ ွ်ာ္ရ စသည္ျဖင့္ မသင့္ေလ်ာ္ေသာေၾကာင့္ ေကာသလမင္းႀကီးက ကေလးကို ေမြးစားလိုက္သည္။ “ကုမာရကႆပ”ဟု အမည္ေပးလိုက္သည္။ နန္းေတာ္ထဲတြင္ ဘုရင့္သားေလးလို ႀကီးပ်င္းခဲ့ရေသာ္လည္း သူ နည္းနည္းမွ မေပ်ာ္ခဲ့ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကေလးသဘာဝ ေဆာ့ကစားသည့္အခါတိုင္း အျခားကေလးမ်ားက “မိဘမဲ့ အေဖမရွိ၊ အေမမရွိ”ဟု စၾကေနာက္ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ေကာသလမင္းႀကီးကို ေမးတိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ လွည့္ပတ္ေျပာဆိုခဲ့သည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ တိတိက်က် အေျဖမရခဲ့ေပ။

အရြယ္ေရာက္သည့္တစ္ေန႔ေသာအခါ ေကာသလမင္းႀကီးသည္ “သင့္အေမသည္ ရဟန္းမတစ္ပါးျဖစ္ေၾကာင္း အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလုိက္ေလသည္။ ထိုအခါ ကုမာရကႆပသည္ သို႔ဆိုလ ွ်င္ သူလည္းပဲ နန္းေတာ္ထဲ မေနလိုေတာ့ေၾကာင္း၊ ရဟန္းျပဳလိုေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းသျဖင့္ ႀကီးက်ယ္ေသာအခမ္းအနားျဖင့္ ရဟန္းျပဳေပးလိုက္ေလသည္။ ရဟန္းျပုၿပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားထံမွ ကမၼ႒ာန္းနည္းမ်ားကို နာၾကားကာ ေတာထဲ၌ တရားအားထုတ္သည္။ ၁၂ -ႏွစ္တိုင္တိုင္ ၾကာသြားခဲ့သည္။ ၁၂ - ႏွစ္ျပည့္မွ တရားထူးတရားျမတ္ ရသြားခဲ့သည္။ သူ တရားအားထုတ္ေနသည့္ ၁၂ - ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း သူ႔မိခင္ ရဟန္းမႀကီး သူ႔သားကို သတိရလြမ္းဆြတ္စိတ္ျဖင့္ တငိုငို တယိုယိုျဖစ္ေနသည္ကို သတိမထားမိဘဲ တရားကိုသာ စိတ္ႏွစ္ၿပီး အားထုတ္ေနခဲ့ေလသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူ တရားထူးတရားျမတ္ရၿပီး ၿမိဳ႕ထဲ ဆြမ္းခံထြက္သည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔မိခင္ ရဟန္းမႀကီးက အမွတ္မထင္ ေတြ႕ျမင္သြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

(၆)
မိခင္ရဟန္းမႀကီးသည္ သားအေပၚထားသည့္ သံေယာဇဥ္က ျပင္းထန္လြန္းသျဖင့္ သားရဟန္းကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ ဣေျႏၵမဆည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သပိတ္ႀကီးပိုက္လ်က္ သားဆီသို႔ အူယားဖားယား ေျပးသြားေလသည္။ သားေဇာျဖင့္ ေျပးသြားရာ ခလုတ္တိုက္ကာ လဲလိုက္ေသးသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးမ်ားျဖင့္ ေပက်ံကုန္သည္။ သားဟူေသာ အသိစိတ္ေၾကာင့္ သားျမတ္မွ ႏို႔ရည္မ်ားလည္း လ ွ်ံထြက္လာသည္ (ဟု ဆိုသည္)။ ရဟန္းမႀကီးမွာ မည္သို႔မ ွ် ၾကည့္မေကာင္းေတာ့။ သားရဟန္းဆီေရာက္သည့္အခါ တစ္ကိုယ္လံုး ညစ္ပတ္ေပေရၿပီး ျမင္မေကာင္းေအာင္ ဣေျႏၵပ်က္လ်က္ ရွိေလသည္။ 

မိခင္ရဟန္းမႀကီး၏ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ မိခင္ႀကီး၏ သားဟူေသာ သံေယာဇဥ္ကို ပ်က္ေတာက္သြားေစဖို႔အတြက္ စိတ္နာသြားေအာင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္သည္ဟု ဆိုရမည္။ သူေျပာလိုက္သည့္ေန႔မွာပင္ သူ႔မိခင္ႀကီး တရားထူးတရားျမတ္ေတြ ရသြားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။

(၇)
အထက္ပါ သားအမိႏွစ္ေယာက္တို႔၏ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာ ဇာတ္လမ္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “ခ်စ္သား၊ ခ်စ္သမီးတို႔ … ေလာကမွာ သူတစ္ပါးကို သြားၿပီး အားမကိုးနဲ႔၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ အားကိုးၾက၊ သူတစ္ပါးေတြ လုပ္တဲ့ ေကာင္းမႈနဲ႔ သင္တို႔ကို နတ္ျပည္ပို႔လို႔ မရႏိုင္ဘူး၊ သူတစ္ပါးေတြ အားထုတ္တဲ့တရားနဲ႔ သင့္မွာ တရားထူးမရႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ္တိုင္လုပ္မွသာ အက်ိဳးရလဒ္ကို ကိုယ္တိုင္ ရမွာျဖစ္တယ္”စသည္ျဖင့္ “အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ” အစျဖာေသာ ဓမၼေဒသနာကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ရာ ပရိသတ္မ်ားစြာတို႔ တရားအသိေတြ ထူးကုန္ၾကေလသည္။

(၈)
သားအမိႏွစ္ေယာက္ကို အေျခခံေသာ တရားေဒသနာကို သိရွိၿပီးေသာအခါ “သံေယာဇဥ္”ဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္း၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈအေၾကာင္းကို ေမးခြန္းထုတ္ကာ အဖန္ဖန္ ေတြးေနမိသည္။ မိခင္ျဖစ္သူ ရဟန္းမႀကီးမွာ “သံေယာဇဥ္”ဟူေသာအရာေလးတစ္ခု ရင္ထဲမွာ ရွိေနခ်ိန္မွာ ၁၂ - ႏွစ္လံုးလံုး အလြမ္းမ်က္ရည္ေတြႏွင့္ ေသာကေတြ ေဝခဲ့ရသည္။ ထိုအရာေလးတစ္ခု ပ်က္ေတာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အၿငိမ္းဓာတ္ျပည့္ဝစြာ ဘဝက ရွင္သန္လာခဲ့ရသည္။ “သံေယာဇဥ္မွာ ဘာေကာင္းက်ိဳးေတြ ရွိေနပါသလဲ”၊ “ပူေလာင္ျခင္းအျပင္ ဘာအက်ိဳးေတြ ေပးတတ္ပါေသးသလဲ”။ စာေရးသူကေတာ့ ေျဖၿပီးပါၿပီ။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း အားလံုး ဝိုင္းေျဖၾကဖို႔ ျဖစ္ပါသည္။

ခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစ …
အရွင္ကုသလသာမိ(ေပ်ာ္ဘြယ္)

က်မ္းကိုး ... ကုမာရကႆပမာတုေထရီဝတၳဳ၊ ဓမၼပဒ

Tuesday, March 21, 2017

စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ (စာဖတ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္)



“စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ”။ ျမန္မာစကား အလြန္နားေထာင္၍ ေကာင္းပါ၏။ ဘဝတြင္ ရရွိလာသည့္ အသိအျမင္အေတြးအေခၚမ်ားသည္ စာအုပ္စာေပအေပၚတြင္ မ်ားစြာ မူတည္ေန၏။ ဘဝအေတြ႕အႀကံဳမ်ားမွ ရရွိလာေသာ အသိအျမင္၊ အေတြ႕အႀကံဳ၊ သခၤန္းစာတို႔လည္း တန္ဖိုးရွိပါ၏။ သို႔ရာတြင္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားစြာကို တစ္ၿပိဳင္တည္း မရႏိုင္ပါ။ အကန္႔အသတ္မ်ားက ေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနသည္။

ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ရဟန္းႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကိုသာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရႏိုင္၏။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ လူေလာကႏွင့္သက္ဆိုင္သမွ်ကိုသာ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳႏိုင္၏။ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္သည္ ေက်ာင္းဆရာအေတြ႕အႀကံဳ၊ မိဘျဖစ္ဖူးသူသာ မိဘ၏ အေတြ႕အႀကံဳ၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၏အေတြ႕အႀကံဳကိုသာ ေတြ႕ႀကံဳႏိုင္ၿပီး မိန္းမတို႔၏ ခံစားခ်က္ႏွင့္ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို မည္သို႔မွ် ကိုယ္ေတြ႕မႀကံဳႏိုင္ပါ။ ကိုယ္ေတြ႔မႀကံဳႏိုင္သျဖင့္ သူတစ္ပါးတို႔ ေတြ႕ႀကံဳထားေသာအျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ားကို တစ္ဆင့္စကားျဖင့္သာ နားလည္ရ၏။ ေတြ႕ႀကံဳၾကရ၏။

စာေပကေပးေသာအေတြ႕အႀကံဳကား အကန္႔အသတ္မဲ့၏။ ကာလမဲ့၏။ စာေပထဲတြင္ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုက သက္ရွိမ်ား၊ သက္မဲ့မ်ား၏ ျဖစ္တည္မႈ၊ ခံစားမႈ၊ အေတြးအႀကံ၊ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ရွာေဖြႏိုင္၏။ မိမိကိုယ္တိုင္ ေတြ႕ႀကံဳရျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ ျဖစ္ပ်က္တတ္ေသာ အျဖစ္သနစ္မ်ားကို ေတြ႕ႀကံဳခံစားႏိုင္၏။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ဘဝအသိအျမင္အဆင့္သို႔ ေျပာင္းလဲႏိုင္၏။

“စာေပျမင့္မွ လူမ်ိဳးတင့္မည္”ဟူေသာ ျမန္မာစကားမွာလည္း အလြန္မွတ္သားဖြယ္ေကာင္း၏။ ထိုစကားအတိုင္းပင္ ေရွးျမန္မာတို႔လက္ထက္တြင္ ျမန္မာ့စာေပသည္ အဆင့္အတန္း အလြန္ျမင့္မား၏။ စာေပအဆင့္အတန္းျမင့္သျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈလည္း ျမင့္ခဲ့၏။ တိုင္းျပည္က အသူရာေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ ျပဳတ္က်ခဲ့သျဖင့္သာ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာေကာင္းေသာ ျမန္မာ့သမိုင္းအစဥ္အလာမ်ားလည္း အထင္ေသးအျမင္ေသးအဆင့္သို႔ ေလွ်ာက်သြားခဲ့ရသည္။ ကမၻာမွာ လူမသိသူမသိအေနအထား ျဖစ္သြားခဲ့သည္။

စာေပျမင့္ဖို႔ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ စာဖတ္ရပါမည္။ စာဖတ္ဖို႔အတြက္ နည္းမ်ိဳးစံုသံုးရပါမည္။ စာေပအဆင့္အတန္းျမင့္ေစဖို႔ စာေပအဝန္းအဝိုင္းမ်ားကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ရမည္။ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္အားျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ အသင္းအဖြဲ႕အလိုက္ျဖစ္ေစ စာေပအဝန္းအဝိုင္းေလးမ်ား ျဖစ္ဖို႔ လိုသည္။ ဒါေတာင္ မျပည့္စံုပါ။ တကယ္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေရးဦးတည္ခ်က္အေနျဖင့္ စာေပျမင့္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းရမည္။ တာဝန္ရွိအစိုးရက ပညာပါပါ၊ အေျမာ္အျမင္ရွိရွိျဖင့္ တာဝန္ယူႀကိဳးစားမွ တိုးတက္ႏိုင္မည္။

မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ား ငယ္စဥ္ကေလးဘဝမွ စတင္ၿပီး စာဖတ္သည့္အေလ့အက်င့္ရေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမည္။ ႏိုင္ငံတကာစာၾကည့္တိုက္စနစ္ကို ပညာေရးတြင္ ထည့္သြင္းၿပီး သင္ၾကားေစသင့္သည္။ ထိုပညာေရးမွတစ္ဆင့္ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၏ အေရးပါမႈကို သိလာမည္။ စာၾကည့္တိုက္ကို လူငယ္မ်ားအျမင္တြင္ လာခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္၊ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ ဖတ္သည့္အခါမွာလည္း စနစ္က်ေအာင္ လုပ္ကိုင္တတ္ေသာပညာရွင္မ်ား ေပၚလာမည္။

စာေရးဆရာႀကီးမ်ား၏ စာေပေဟာေျပာပဲြမ်ားတြင္လည္း ပရိသတ္လက္ခုပ္သံမ်ားစြာ ရႏိုင္ေသာ အစိုးရမေကာင္းေၾကာင္း (အစိုးရေကာင္းျခင္း၊မေကာင္းျခင္းကို ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ) စကားလံုးမ်ားကိုသာ အဓိက ၾကားရတတ္၏။ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၏အေရးပါမႈ၊ စာဖတ္ျခင္း၏အက်ိဳးေက်းဇူး၊ စာၾကည့္တိုက္လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ား၊ စာၾကည့္တိုက္ကို ဆဲြေဆာင္မႈရွိေအာင္ လုပ္သည့္နည္းမ်ား၊ စနစ္က်ေအာင္ႏွင့္ ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္လုပ္ရမည့္နည္းမ်ားကို ေဟာေျပာမႈမ်ားက မၾကားရသေလာက္ပင္ ျဖစ္၏။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ စာၾကည့္တိုက္မ်ားကေတာ့ အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ေပၚထြက္ေနသည္ကိုေတာ့ ေတြ႕ျမင္ေနရ၏။ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ ေကာင္းပါ၏။ အက်ိဳးရွိတန္သေလာက္ရွိေသာ္လည္း ထိထိေရာက္ေရာက္၊ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈကား နည္းပါးလွသည္။ စာၾကည့္တိုက္ဦးေဆာင္သူမ်ား၏ ေစတနာႏွင့္ အနစ္နာခံမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာသည္က မ်ားသည္။ ေရရွည္တည္တံ့ေရးႏွင့္ စာဖတ္သူမ်ားကို ဆဲြေဆာင္ႏိုင္အားကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ နည္းပါးလွေပသည္။ စာၾကည့္တုိက္ဖြင့္ျခင္းႏွင့္ စာဖတ္ျခင္းကို နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ တားဆီးပိတ္ပင္ခံခဲ့ရျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးမ်ားဟုလည္း ဆိုႏိုင္သည္။ အမ်ိဳးသားေရးအသိစိတ္ဓာတ္၊ အမ်ိဳးသားေရးအျမင္၊ အမ်ိဳးသားေရးဦးတည္ခ်က္အေနျဖင့္ အစိုးရက အားႀကိဳးမာန္တက္ ဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္းမွသာ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေရာက္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

ဥေရာပရွိစာၾကည့္တိုက္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ဖူးသည္။ ေရာက္သည့္စာၾကည့္တိုက္တိုင္းတြင္ ထူးျခားၿပီး အံ့ၾသမင္သက္ဖြယ္မ်ားစြာကို ေတြ႕ျမင္သိရွိခံစားရၿမဲျဖစ္သည္။ စာၾကည့္တိုက္အတြင္း စာဖတ္၍အဆင္ေျပေအာင္ အျပင္အဆင္မ်ားမ်ား ေကာင္းမြန္သည္။ စာအုပ္မ်ားကိုလည္း သူ႔အမ်ိဳးအစားအလိုက္ စနစ္က်စြာ ထားရွိသည္။ စာအုပ္မ်ားသာမက ကြန္ျပဴတာျဖင့္ ဖတ္၍ရေအာင္လည္း ကြန္ျပဴတာမ်ား ထားရွိေပးထားသည္။

ကေလးမ်ားစာၾကည့္တိုက္အတြင္း ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ကေလးကစားကြင္းလည္း ထားရွိေပးသည္။ ကေလးမ်ား ဂိမ္းေဆာ့ရန္အတြက္လည္း ကြန္ျပဴတာမ်ား၊ တတ္ဘလက္ေလးမ်ား ထားရွိသည္။ ကေလးမ်ားအတြက္ ေရာင္စံုစာအုပ္မ်ား၊ အ႐ုပ္ျဖတ္ဆက္ပံုးမ်ား၊ ဂိမ္းစီဒီမ်ား၊ ကစားနည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ႐ုပ္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးကို စနစ္တက် စီစဥ္ထားေပးသည္။ ဝန္ထမ္းမလိုဘဲ စက္ျဖင့္လည္း စာအုပ္ငွါးႏိုင္သည္။ စာအုပ္တြင္ ပါဝင္ေသာ ဘားကုဒ္လိုအရာကို စက္အတြင္းမွ ေရာင္ျခည္ေအာက္တြင္ ထားေပးလိုက္႐ံုသာျဖစ္သည္။ ျပန္ပို႔သည့္အခါတြင္လည္း စက္အတြင္း ထည့္လုိက္႐ံုသာျဖစ္သည္။ စာၾကည့္တိုက္ကို ၂၄ နာရီ ဝင္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္လည္း စီစဥ္ေပးထားတတ္သည္။ စာၾကည့္တုိက္အတြင္း မီးမ်ားကိုေတာ့ လူလာလွ်င္ မီးပြင့္ၿပီး လူက ၿငိမ္သြားလွ်င္ မီးျပန္မွိတ္သြားေသာစနစ္ကို အသံုးျပဳထားတတ္ၾကသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာဖတ္က်င့္ရေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ေရာက္ေလရာရာ ရထားေပၚ၊ ကားေပၚ၊ ပန္းၿခံစသည္တို႔တြင္ စာဖတ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ယူဆမိသည္။ သူတို႔ဆီတြင္ စာအုပ္စာေပ၏တန္ဖိုးကို အေလးထားတတ္ျခင္း၊ စာေရးဆရာမ်ားကို အထင္ႀကီးေလးစားျခင္း စသည္တုိ႔မွာလည္း စာဖတ္ျခင္း၏ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ထိုကဲ့သို႔ ေခတ္မီေအာင္ မျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကေသးလွ်င္ေသာ္မွ စာေရးဆရာမ်ားႏွင့္အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္မ်ားက စာၾကည့္တိုက္မ်ား၏ အေရးပါမႈကို သိျမင္သေဘာေပါက္ေအာင္ အသိအျမင္ေပးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သင့္ၾကပါသည္။ လူမ်ိဳးတင့္ဖို႔ စာဖတ္ၾကရပါမည္။ စာဖတ္ဖို႔ စာၾကည့္တုိက္မ်ား ရွိရပါမည္။ စာၾကည့္တိုက္မ်ားရွိဖို႔ စာၾကည့္တိုက္မ်ား၏ အေရးပါမႈကို သိျမင္သေဘာေပါက္ေသာေခါင္းေဆာင္မ်ား လိုပါသည္။

ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ဖတ္ေသာ စာေပမ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ ခ်စ္ကဲြညားဝတၳဳမ်ား၊ ဟာသစာအုပ္မ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ားကသာ ေနရာယူထားသည္။ ခ်စ္ကဲြညားဝတၳဳမ်ား၊ ဟာသစာအုပ္မ်ား ဖတ္ျခင္းျဖင့္ အက်ိဳးမရွိဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း အသိအျမင္၊ အေတြးအေခၚ၊ အေထြေထြဗဟုသုတအတြက္ အက်ိဳးမမ်ားဟု ဆိုခ်င္သည္။ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ားကေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔၊ စိတ္ေအးခ်မ္းဖို႔ကလဲြၿပီး အက်ိဳးမမ်ားပါ။ အဆိုပါစာေပအမ်ိဳးအစားမ်ားသည္ ကမၻာၾကည့္ ၾကည့္ျမင္ဖို႔အတြက္ အေထာက္အကူ မရွိသေလာက္ နည္းပါသည္။ စာႀကီးေပႀကီးမ်ား ဖတ္ဖို႔ လိုပါသည္။ ဂႏၴဝင္စာေပမ်ား ေလ့လာဖို႔ လိုပါသည္။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံသမိုင္း၊ ကမၻာ့သမိုင္းမ်ားကို ဖတ္ဖို႔ လိုပါသည္။

စာမဖတ္လွ်င္ ဗဟုသုတမရွိႏိုင္။ စာမဖတ္ေသာ၊ ဗဟုသုတမရွိေသာျပည္သူမ်ားသည္ စိတ္ထားဆိုးညစ္ေသာအုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ အလိမ္အညာအလွည့္အဖ်ားကို ခံရႏိုင္သည္။ ဘာသာေရးျဖင့္ လွည့္စားႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေရးျဖင့္ လွည့္စားႏိုင္သည္။ လူမ်ိဳးေရးျဖင့္ လွည့္စားႏိုင္သည္။ စာဖတ္ေသာ၊ ဗဟုသုတရွိေသာျပည္သူမ်ားျဖစ္လွ်င္ အလိမ္အညာအလွည့္အဖ်ားမ်ားကို နားလည္သေဘာေပါက္ႏိုင္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ စာၾကည့္တိုက္မ်ားႏွင့္စာဖတ္ျခင္းသည္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏အနာဂတ္ကို ပညာရွိနည္းျဖင့္ ပံုေဖာ္ေနျခင္းဟုဆိုခ်င္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားကသာ ႏိုင္ငံ၏အနာဂတ္ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ၿပီး စာမဖတ္၊ ဗဟုသုတမရွိေသာသူမ်ားကေတာ့ အလိမ္အညာ လွည့္ကြက္မ်ားေအာက္ဝယ္ စမ္းတဝါးဝါးသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။

ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ၊ ရြာတစ္ရြာက စာၾကည့္တိုက္ကို ေရာက္ရွိစဥ္က ေတြးမိခံစားမိေသာ အေတြ႕အႀကံဳေလးမ်ားကို ေဆာင္းပါးအသြင္ ခ်ေရးမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ “ေနေပ်ာ္ေသာဝန္းက်င္၊ ေနေပ်ာ္ေသာဘဝေတြ တည္ေဆာက္ဖို႔ စာေတြ ဖတ္ၾကစို႔”ဟု တိုက္တြန္းခ်င္ပါသည္။

အရွင္ကုသလသာမိ 

Saturday, May 7, 2016

ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ေမြးေန႔ပဲြ က်င္းပမည္


.......................................................
ဂ်ာမနီႏုုိင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုုင္ၾကကုုန္ေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္သူေတာ္စင္အေပါင္းတိုု႔ …. ကမၻာအရပ္ရပ္ရွိ ဗုုဒၶဘာသာဝင္မ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုုရားအေလာင္းေတာ္ သုုေမဓာရွင္ရေသ့ဘဝက ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုုရား ေျခေတာ္ရင္းတြင္ ဗ်ာဒိတ္ခံယူေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္ဗုုဒၶ ဖြားျမင္ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ အလံုုးစံုုကိုု အကုုန္အစင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ သဗၺညဳ ဘုုရားအျဖစ္သိုု႔ ေရာက္ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ဘုုရားအဆူဆူတိုု႔၏ ျဖစ္ေတာ္စဥ္မ်ား ပါရွိသည့္ မဟာဗုုဒၶဝင္ ေဟာေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံ ေတာ္မူျခင္းကိုု အာရံုုျပဳ၍လည္းေကာင္း ကဆုုန္လျပည့္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု ကမၻာ့ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ဆင္ယင္က်င္းပလ်က္ရွိပါသည္။
ထိုု႔အတူ ဂ်ာမနီႏိုုင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုုင္ၾကကုုန္ေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္မ်ားသည္လည္း ဖရန္႔ဖြတ္ ၿမိဳ႕တြင္ ကဆုုန္လျပည့္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုုိင္း ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကပါသည္။ ဤႏွစ္တြင္လည္း ဖြား,ပြင့္,ေဟာ,စံ,ဗ်ာဒိတ္ခံဟူေသာ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ႀကီးမ်ားကိုု စိတ္မွာ အာရံုုျပဳလ်က္ ဗုုဒၶေန႔ပဲြေတာ္ကိုု စီစဥ္ က်င္းပသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သိုု႔ျဖစ္ပါ၍ အားလံုုးေသာ ဗုုဒၶဘာသာဝင္သူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ျမတ္ဗုုဒၶ ၏ျဖစ္ေတာ္စဥ္ႀကီးမ်ားကိုု စိတ္မွာ ထံုုလ်က္ ဗုုဒၶေန႔ပြဲေတာ္ကိုု ကုုသိုုလ္သဒၶါျဖစ္ေရး စိတ္မွာေတြးကာ ပါဝင္ ဆင္ႏႊဲကုုသိုုလ္ယူႏိုုင္ၾကပါေၾကာင္း အသိေပးႏႈိးေဆာ္တိုုက္တြန္းအပ္ပါသည္။
ေန႔ရက္ ။ ။ ၂ဝ၁၆ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၂ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔
အစီအစဥ္
မနက္ ၁ဝး ဝဝ .............................. အခမ္းအနားျပင္ဆင္ျခင္း
မနက္ ၁ဝး ၃ဝ .............................. သံဃာေတာ္မ်ားအား စုေပါင္းဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းျခင္း
မနက္ ၁၁း ၃ဝ .............................. ဧည့္ပရိသတ္မ်ားအားလံုုး ေန႔လည္စာ စားေသာက္ျခင္း
ေန႔လယ္ ၁း ဝဝ ............................. အခမ္းအနား စတင္ျခင္း (သီလေပး၊ ေရစက္ခ်၊ တရားနာျခင္း)
ညေန ၃း ဝဝ …………………………. အခမ္းအနားၿပီးဆံုုးျခင္း
လွဴဒါန္းႏိုင္သည့္အရာမ်ား ...............
အခမ္းအနားတြင္
- သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ဆြမ္းအလွဴ၊ ဆြမ္းဟင္းအလွဴ၊
- ၾကြေရာက္လာမည့္ ျမန္မာမိသားစုဝင္မ်ားအတြက္ အစားအေသာက္အလွဴ၊
- သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေဘသဇၨဒါန (က်န္းမာေရးအာမခံ)အလွဴ၊
- ေက်ာင္းျဖစ္ေျမာက္ေရးအလွဴ ....
စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔ အားသန္ရာ၊ သဒၶါေပါက္ရာအလွဴဒါနမ်ားကို ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါသည္။
ဆြမ္းဟင္း၊ ေဘာဇဥ္၊ အခ်ိဳရည္ အလွဴရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ႀကိဳတင္စာရင္းေပးလွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္းကိုလည္း အသိေပးအပ္ပါသည္။

က်င္းပမည့္ေနရာ ......................
Saalbau Gutleut ခန္းမ,
Rottweiler Straße 32,
60327 Frankfurt am Main
Hauptbahnhof မွ Straßebahn 12,16,21 စီးပါ။
မွတ္တုိင္ Baseler Platz
မွတ္တုိင္တြင္ဆင္းၿပီး ညာဘက္ျခမ္းသုိ႔ ကူးလွ်င္ Gutleutstr. ကုိေတြ႕ပါမည္။

Friday, November 20, 2015

ကထိန္အလွဴေတာ္မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားျခင္း


ကထိန္အလွဴေတာ္မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားျခင္း
.........................................................
အလွဴမွာ ကထိန္၊ ဆြမ္းမွာ ပိဏ္၊ ရတနာမွာ စိန္၊ ေက်ာင္းမွာ သိမ္ ဟူေသာ ဆိုရိုးစကားအတိုင္း အလွဴတကာ့အလွဴတို႔တြင္ ကထိန္အလွဴသည္ အျမတ္ဆံုးအလွဴဟု ရွင္ေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားထားသည္။ထိုသို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားသည့္အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဓမၼဒူတျမန္မာေက်ာင္းကလည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကထိန္အလွဴပဲြေတာ္ကို ဆင္ယင္က်င္းပခဲ့ၾကသည္။

ထိုသို႔ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ျပဳလုပ္က်င္းပေလ့ရွိေသာ ကထိန္ပဲြအခ်ိန္အခါ က်ေရာက္လို႔ လာခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ဒီႏွစ္အခ်ိန္အခါ ကထိန္ပဲြေတာ္ကိုလည္း ယခင္ႏွစ္မ်ားလို ပါဝင္ဆင္ႏႊဲၿပီး ကုသိုလ္ပါဝင္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါရန္ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား
၁။ မမာလာျမင့္ (၂၅ ယူရို) ႏွင့္ သကၤန္းတစ္စံု
၂။ ကိုေရာဘတ္ဦး (၂ဝ ယူရို)

အေထြေထြအလွဴရွင္မ်ား
၁။ .ကိုျဖဴခိုင္ (ဆန္တစ္အိတ္)

က်င္းပမည့္ေန႔ရက္ ...............  ၂၉ ရက္  ႏိုဝင္ဘာ ၂ဝ၁၅၊ တနဂၤေႏြေန႔

ေနရာ ......................Saalbau Gutleut ခန္းမ,Rottweiler Straße 32,60327 Frankfurt am Main Hauptbahnhof မွ Straßebahn 12,16,21 စီးပါ။ မွတ္တုိင္ Baseler Platz

အခမ္းအနားအစီအစဥ္ .............
နံနက္   ၁၀  နာရီခြဲ  .......... ဆြမ္းပြဲမ်ားျပင္ရန္ ခန္းမသို႔ အေရာက္လာၾကပါရန္
နံနက္   ၁၁ နာရီ ........       ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားအား စုေပါင္းဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းကပ္ျခင္း
ေန႔လယ္  ၁၂ နာရီ .......... ၾကြေရာက္လာေသာတရားနာ အလွဴ ရွင္ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းအား ေန႔လယ္စာျဖင့္ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးျခင္း
ေန႔လယ္  ၁ နာရီခြဲ ..........   သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားထံမွ ငါးပါးသီလခံယူၿပီး ပရိတ္တရားေတာ္ႏွင့္ ကထိန္တရားေတာ္မ်ား                                      နာယူျခင္း ၊ ပေဒသာပင္ ႏွင့္ကထိန္သဃၤန္းကပ္လွဴ ျခင္း
ေန႔လယ္ ၃ နာရီ .............. စုေပါင္းအမွ်ေ၀ျခင္း ႏွင့္ အခမ္းအနားၿပီးဆုံးျခင္း

ဆြမ္းအလွဴ ရွင္မ်ား စာရင္း
၁။ ေဒၚခင္မာလြင္ မိသားစု       (ပဲၾကီးႏွပ္)
၂။ ခြန္လြန္းေက်ာ္ + နန္းသီလာ ၊သမီး ဆုလဒ္လြန္း      ပဲပုတ္ငပိခ်က္
၃။ မစံပယ္လြင္                  ခ်ဥ္ရည္ပာင္း

အခ်ိဳ ပြဲ အလွဴ
၁။ ဦးလွစု + ေဒၚစုိးစိုးသိမ္း မိသားစု (ၾကက္ဥပူတင္း)
၂။ .................

 ေသာက္ေရ ၊အေအးအလွဴ ရွင္မ်ား
၁။ မစံပယ္လြင္

ပန္းအလွ အလွဴ ရွင္မ်ား
၁။ ကိုဂ်ူးနီ + မေမျမတ္ႏိုး မိသားစု

ႏွစ္စဥ္က်င္းပၿမဲအတိုင္း- ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းအလွဴဒါနတြင္ ပါဝင္လွဴဒါန္းျခင္း၊- ကထိန္သကၤန္းလွဴဒါန္းျခင္း၊- ၾကြေရာက္လာသည့္သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ နဝကမၼႏွင့္ ခရီးစရိတ္မ်ား လွဴဒါန္းျခင္း၊- ဓမၼဒူတျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တတ္စြမ္းသမွ် ပါဝင္လွဴဒါန္းျခင္း စသည့္ ေကာင္းျမတ္သည့္ အလွဴဒါနမ်ားကို ပါဝင္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။

Monday, June 22, 2015

၄ ရက္တရားစခန္းနွင့္ ဓမၼသင္တန္း ဖိတ္ၾကားလႊာ





၄ ရက္တရားစခန္းနွင့္ ဓမၼသင္တန္း
ဖိတ္ၾကားလႊာ (Update on 27 June)
………………………………………….
တရားစခန္း မတည္အလွဴရွင္မ်ား
………………………………………..
၁။ ေဒၚခင္သူဇာ၊ သား ဝါဆို မိသားစု ၅ဝ ယူရို
၂။ ဗမာစတိုး ၂၅ ယူရို
၃။ မမာမာေအာင္၊ သမီး မႏွင္းမိုးလြင္၊ သား ေမာင္ရဲလင္းၿဖိဳး မိသားစု ၂၅ ယူရို
၄။ ကိုေရာဘတ္ဦး ၂၅ ယူရို
၅။ ဦးသီဟ + ေဒၚခင္ခင္ဝင္း၊ သား ေမာင္ေက်ာ္ေဇယ် မိသားစု၊ Grevenbroich ၿမိဳ႕ ၅ဝ ယူရို
၆။ ကိုသန္းစိုး + မစုေလးႏြယ္၊ သား မင္းခန္႔၊ ယံယံ၊ သမီး အမရာ မိသားစု၊ ၃ဝ ယူရို
၇။ ကိုလွေမာင္သန္း + မေစာစႏၵာ မိသားစု ၂၅ ယူရို
၈။ ဦးဇင္ေမာင္ေမာင္ + ေဒၚတင္တင္ဦး၊ သမီး ပန္းျမတ္မြန္၊ သား ေအးခ်မ္းေအာင္ မိသားစု၊ Regensburg ၿမိဳ႕၊ ၅ဝ ယူရို
၉ ။ ကိုထက္ျပည့္ + မလဲ့ယဥ္သိန္း မိသားစု ၅ဝ ယူရို
၁ဝ။ ဦးတင္ေဖ + ေဒၚအုန္းမမ မိသားစု ၃ဝ ယူရို
၁၁။ ဦးစိုးျမင့္ + ေဒၚႏုေထြးေအာင္ မိသားစု ၃ဝ ယူရို 

ဆြမ္းအလွဴရွင္မ်ား
………………………
၁။ ကိုေက်ာ္စိန္ဝင္း + မၾကည္ၾကည္ခင္၊ သား အာကာ မိသားစု
ဇူလိုင္ ၁၇ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔ ညေန အေအးေဖ်ာ္ရည္အလွဴ
၂။ ဦးလွစု + ေဒၚစိုးစိုးသိမ္း မိသားစု
ဇူလိုင္ ၁၈ ရက္၊ စေနေန႔ အရုဏ္ဆြမ္းအလွဴ
၃။ ဦးသန္းစိုး+ေဒၚေမာ္ေမာ္ မိသားစု၊ ဟမ္းဘက္ၿမိဳ႕
ဇူလိုင္ ၁၈ ရက္၊ စေနေန႔ ေန႔ဆြမ္းအလွဴ
၄။ မမာမာေအာင္ မိသားစု
ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔၊ အရုဏ္ဆြမ္း မုန္႔ဟင္းခါးအလွဴ
၅။ ကိုသန္းစိုး + မစုေလးႏြယ္၊ သား မင္းခန္႔၊ ယံယံ၊ သမီး အမရာ မိသားစု။
ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔၊ ယံယံေမြးေန႔ ေန႔ဆြမ္းအလွဴ
၆။ ကိုေအာင္ + မစိမ့္စိမ့္လႈိင္၊ သား သုတေအာင္ မိသားစု
ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔၊ အေအးေဖ်ာ္ရည္အလွဴ
၇။ ဦးသန္းစိုး+ေဒၚေမာ္ေမာ္ မိသားစု၊ ဟမ္းဘက္ၿမိဳ႕
ဇူလိုင္ ၂ဝ ရက္၊ တနလၤာေန႔ အရုဏ္ဆြမ္းအလွဴ
၈။ ေဒၚက်င္သန္း၊ သား မင္းေဇာ္ဦး၊ သမီး ေမထက္ေက်ာ္ မိသားစု
ဇူလိုင္လ ၂ဝ ရက္၊ တနလၤာေန႔ ေန႔ဆြမ္းအလွဴ
၉။ ကိုမင္းဦး + မၿပံဳးၿပံဳးႏိုင္ မိသားစု
ဇူလိုင္လ ၂ဝ ရက္၊ တနလၤာေန႔ ညေန အေအးေဖ်ာ္ရည္အလွဴ

၄ ရက္တာ ခန္းမအလွဴ
.................................
- ၄ ရက္တာ သင္တန္းခန္းမအလွဴအျဖစ္ မိဘႏွစ္ပါးကို အမွဴးထား၍ ကိုျဖဴခိုင္က လွဴဒါန္းပါသည္။

လွဴဒါန္းႏိုင္သည့္အရာမ်ား
……………………………….
၁။ တရားစခန္း မတည္အလွဴ
၂။ ေက်ာင္းလစဥ္အလွဴႏွင့္ ေက်ာင္းမတည္အလွဴ
…… စေသာ မိမိတို႔ သဒၶါေပါက္ရာ အလွဴဒါနမ်ားကို ပါဝင္လွဴဒါန္းျခင္းျဖင့္ ကုသိုလ္ယူႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ျပည္တြင္းျပည္ပမွ သဒၶါၾကည္လင္ ပါရမီရွင္အေပါင္းတို႔အား သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္။

အရွင္ကုသလသာမိ(အတည္မဲ့)
www.facebook.com/ashinkusalasami
၂၂ ဇြန္လ ၂ဝ၁၅

Monday, January 19, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၁၁)


(၄၆)
ကိုဘလိုင္တို႔ မိသားစုႏွင့္အျခားမိသားစုဝင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ကပၸိယႀကီးကားႏွင့္ကိုစိုးစိုးေမာင္တို႔ကားျဖင့္ သေဘၤာဆိပ္ဆီ ထြက္ခြါခဲ့ၾကသည္။ 
သေဘၤာဆိပ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ထီးထီးမားမားႀကီး ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနေသာ သေဘၤာႀကီးကို ျမင္ရသည္။ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး မင္သက္မိသြားသည္။ 
ဒီသေဘၤာႀကီးႏွင့္ သြားရေတာ့မည္ဆိုေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမိသည္။ သေဘၤာေပၚေရာက္ဖို႔အတြက္ ေလဆိပ္ေတြမွာလို Check in ေတြ၊ Terminal ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ကပၸိယႀကီးကေတာ့ လူေရာ၊ ကားေရာ သေဘၤာေပၚ တက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ သီးသန္႔ေနခဲ့သည္။ ၿပီးမွ ကားႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ တက္မည္။ 
ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္ က်န္အားလံုးကေတာ့ Check in ေနရာေရာက္ဖို႔အတြက္ ဥမင္က အရွည္ႀကီးကို ျဖတ္ကာ သြားၾကသည္။ Check in ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ကားႏွင့္သာ တက္ရမည္ဟု ဆိုသျဖင့္ ျပန္ဆင္းလာၾကရသည္။ သေဘၤာေပၚတက္မည့္ကားမ်ားက နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္။ အၾကာႀကီး တန္းစီၾကရသည္။ သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့ ကားေတြအမ်ားႀကီး အထပ္အထပ္ ပါ့ကင္းမ်ားတြင္ တန္းစီရပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ 
သေဘၤာေပၚတြင္ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပါဝင္သည္။ စာေရးသူတို႔အခန္းကို မနည္းလိုက္ရွာၾကရသည္။ အခန္းမ်ားက အလြန္သန္႔ရွင္းသည္။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလ်က္ပါသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို ခ်ၿပီး စကားစျမည္ ေျပာၾကသည္။ စိတ္ကေတာ့ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ သြားၾကည့္ခ်င္ေနၿပီ။ “ဆရာေတာ္ သေဘၤာႀကီးက ေကာင္းလိုက္တာ၊ အထပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ”ဟု စာေရးသူက ေျပာေသာအခါ ေဘးနားတြင္ရွိေနေသာ ကိုလွမင္း(ေနာ္ေဝ)က “အရွင္ဘုရား … ဒီသေဘၤာက အေဟာင္းႀကီး ရွိေသးတယ္၊ ဒိထက္ေကာင္းတဲ့သေဘၤာေတြ အမ်ားႀကီးဘုရား”ဟု ဆိုသည္။ ထိုအခါ အနီးတြင္ရွိေသာ ေရႊညဝါဆရာေတာ္က “ေဟ … ငါတုိ႔က ငါတို႔ကိုယ္ငါတို႔ လကမၻာေပၚ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ထင္ေနၾကတာ၊ မင္းက အေဟာင္းႀကီးပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့ကြာ”ဟု ဆိုလိုက္သျဖင့္ အားလံုး ပဲြက်သြားခဲ့သည္။
(၄၇)
ပစၥည္းမ်ား ေနရာတက် ခ်ၿပီးေသာအခါ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ တက္သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ကပၸိယတို႔က ေနာက္မွ လုိက္လာမည္ဟု ဆိုသည္။ အေပၚသို႔ တက္ရာတြင္ ႀကီးမားသန္႔ျပန္႔ေသာ ဓာတ္ေလွကားေရာ၊ ႐ိုး႐ိုးေလွကားေရာ ရွိသည္။ စူပါမားကတ္ႀကီးတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ေျမျပင္ေပၚရွိဆိုင္မ်ားကဲ့သို႔ ပစၥည္းမ်ိဳးစံုရွိသည္။ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား၊ ယမကာဆိုင္မ်ား၊ ေကာ္ဖီဆိုင္မ်ား၊ ဒစၥကိုခန္းမမ်ား၊ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား၊ အေပ်ာ္ကစားစရာ ဂိမ္းမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္၊ ကား၊ စက္ဘီး၊ ေသနတ္ပစ္ … မ်ိဳးစံုျပဳလုပ္ႏိုင္သည့္ ခန္းမႀကီး။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သေဘၤာေပၚ ေရာက္ေနသည္ဟု မထင္၊ ေျမျပင္ေပၚက အေဆာက္အအံုႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္ေနသလား ထင္မွတ္ရသည္။ 
အေပၚဆံုးထပ္ေရာက္သည့္အခါ ႐ႈခင္းမ်ားကို အားပါးတရ ၾကည့္မိသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္ကပၸိယတို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ စကားေတြ ေျပာၾကသည္။ 
စာေရးသူက ကိုကိုးကၽြန္းသြားစဥ္ သေဘၤာႀကီးေပၚတြင္ “ေရႊပင္လယ္ႀကီး …. ကာဆီးထားလို႔ …”သီခ်င္းကို ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ သီဆိုေနၾကေသာ လူငယ္မ်ား၏အသံကို နားထဲမွာ ၾကားေယာင္သည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ လြမ္းသလို ေႏြးသလိုလို တစ္မ်ိဳးေလးျဖစ္သည္။
သီခ်င္း၏ မူလအဓိပၸာယ္ကေတာ့ အခ်စ္သီခ်င္း ျဖစ္မည္။ ပင္လယ္ႀကီးျခားေနေသာ ခ်စ္သူကို ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတသည့္ အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္မည္။ ပင္လယ္ႀကီး ဘယ္လိုပင္ ကာဆီးထား၊ ကာဆီးထား လြမ္းေနရတယ္၊ ေဆြးေနရတယ္၊ ေမွ်ာ္ေနရတယ္ဆိုေသာအေျခအေနကို အႏုပညာေျမာက္ဖန္တီးထားတာ ျဖစ္မည္။ 
စာေရးသူကေတာ့ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေတြးသည္။ ေရႊပင္လယ္ႀကီး၏အဆုံးမွာ အမိေျမ၊ ေမြးရပ္ေျမ၊ သားခ်င္းတို႔ေျမ ရွိသည္။ ခ်စ္ရခင္ရေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား … ရွိသည္။ 
စပယ္ေတြ၊ သဇင္ေတြ၊ ပိေတာက္ပန္းမ်ား၏ ရနံ႔မ်ား ႀကိဳင္လႈိင္ေနသည္။ ခ်ယ္ရီေတြ ဘယ္ေလာက္လွေအာင္ ပြင့္ပြင့္ ရင္ထဲမွာ အျမစ္တြယ္ေနေသာ စံပယ္ေတြ၊ သဇင္ေတြ၊ ပိေတာက္ပန္းမ်ားႏွင့္ေတာ့ အစားထိုးမရႏိုင္ပါ။ 
ပင္လယ္ႀကီး၏ ဟိုမွာဘက္ကမ္းတြင္ရွိေသာ အမိေျမကို ဒီမွာဘက္ကမ္းတြင္ရွိေသာ ၾကြယ္ဝမႈမ်ား၊ ကိုယ္က်န္းမာ,စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းမ်ား ရွိေစခ်င္သည္။ “…. ဘယ္ေလာက္ထိ ေစာင့္ရမယ္ မသိဘူး”စာသားေလး အေတြးထဲေရာက္လာေတာ့ ေမာသြားသည္။ ေတာ္ရာမွာေန ေႏြမိုးေဆာင္းတို႔ ကုန္ဆံုးကူးေျပာင္းခ်ိန္ မလြမ္းဘဲ မည္သူမွ် မေနႏိုင္ၾကပါ။ အေပၚဆံုးထပ္တြင္ အတန္ၾကာေနၿပီးေသာအခါ အခန္းသို႔ျပန္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးသည္။ 
သေဘၤာအခန္းတြင္း၌ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာပါ တဲြလ်က္ပါသျဖင့္ အဆင္ေျပလွသည္။ ခဏနားသည္။ ၿပီးလွ်င္ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကသည္။ 
(၄၈)
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္တြင္ အေတာ္ေလး ေအးေနၿပီ။ ဂ်ာမနီထက္ အေအးဓာတ္ပိုသည္ကို သတိမထားမိခဲ့။ သို႔ရာတြင္ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္တြင္ ေနရတာ အလြန္သေဘာက်သည္။ ည ၁ဝ နာရီခန္႔အထိ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အလြန္ေအးၿပီး မခံႏိုင္ေတာ့သည့္အခါမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ ေအာက္ထပ္သို႔အဆင္း အေပ်ာ္စီး ဆိုင္ကယ္၊ ကား စတာေတြ ရွိသည့္ခန္းမတြင္ ကပၸိယကိုေျပာင္ႀကီးႏွင့္ကိုလွမင္းတို႔ ေရာက္ေနၾကသည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ နာရီဝက္ခန္႔ ေနၿပီး အခန္းသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ 
မနက္က်ေတာ့ အေစာႀကီး ႏိုးေနျပန္သည္။ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ တစ္ပါးတည္း ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ ေနာ္ေဝကမ္းေျခမ်ားကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ အေအးဓာတ္က နားရြက္မ်ားပင္ က်င္လာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ေျခာက္ကပ္လာသည္။
ေနာ္ေဝကမ္းေျခမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဒိန္းမတ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနေသာ အေတြးအျမဳေတမ်ားေနရာတြင္ ေနာ္ေဝႏွင့္ပတ္သက္သည့္အေတြးမ်ား ဝင္ေရာက္ေနရာယူေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ “ေနာ္ေဝ … မင္းေျမေပၚ မၾကာခင္ နင္းေတာ့မယ္” တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။ ေနာ္ေဝက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရနံ႔မ်ားျဖင့္ ခြန္းတုန္႔ဆိုသည္။ 
(၄၉)
မနက္ ၇ နာရီ ၁၅ ေလာက္မွာ သေဘၤာႀကီးက ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၊ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ကမ္းမွာ ကပ္သည္။ အထပ္မ်ားစြာပါၿပီး ထုထည္ႀကီးမားလွေသာ သေဘၤာႀကီးပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကမ္းကပ္ပံုမွာ ညင္သာလွသည္။ 
သေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚမွ ေအာက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လက္ျပေနသူတစ္ဦးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ လာႀကိဳေနေသာ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေလယာဥ္ဆိုက္ၿပီး ေလဆိပ္အတြင္း သြားရသလိုမ်ိဳး ခရီးသည္မ်ား အစီအရီ ဆင္းၾကသည္။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကသည္။ သေဘၤာေပၚတြင္ ကားယူရန္ ေစာင့္ေနေသာ ကပၸိယႀကီးကို ေစာင့္ၾကသည္။ 
ကားက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေရာက္မလာသျဖင့္ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္က တကၠစီငွါးၿပီး သူ႔ေနအိမ္သို႔ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူတို႔ကို ပင့္သည္။ မၾကာခင္မွာပဲ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ကပၸိယႀကီးတို႔ကား အေတာ္ၾကာမွ ေရာက္လာၾကသည္။ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ႏွင့္မပူစူးတို႔က အ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္သည္။ ေရႊညဝါဆရာေတာ္၊ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္မိသားစု၊ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စကားေျပာၾကသည္။အက္ေၾကာင္းထပ္ေနေသာႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားသာ မ်ားပါသည္။ 
စာေရးသူကေတာ့ ဘာသာေရးႏႊယ္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ထံမွ နားေထာင္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံတြင္လည္း ဘာသာမဲ့မ်ား တိုးပြားလာျခင္းႏွင့္ အစၥလာမစ္ျပႆနာက ရွိေနသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ဒိန္းမတ္စေသာ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားလို ဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ ေခၚသြင္းၿပီး ပညာသင္ေပး၊ ေနစရာစားစရာေပး၊ ၿပီးမွ အိမ္ရွင္ကို အားမနာဘဲ အစၥလမၼိဳက္ေဇးရွင္း ျပဳလုပ္ခ်င္ၾကသည့္ကိစၥမ်ားကို သိရသည္။ 
ဥေရာပအစိုးရမ်ားက သူတို႔ေတြ သနားလို႔ေခၚလာေသာသူမ်ားသည္ ျဖဴျဖဴမည္းမည္း သူတို႔စနစ္ထဲဝင္ေအာင္ သြင္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကနဦးက ယူဆထားၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ မြတ္စလင္ကို သူတို႔စနစ္ပံုစံထဲ သြင္းမရေၾကာင္းကို သိလာရခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်ိန္က အေတာ္ေလး ေႏွာင္းေနပံုရသည္။ 
(၄၉)
Anders Behring Breivik ဆိုလွ်င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကလိမ့္မည္။ ေသြးပ်က္ဖြယ္၊ ေၾကာက္မတ္ဖြယ္ လူသတ္မႈႀကီးကို က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္သူျဖစ္သည္။ 
ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ အႀကီးမားဆံုး ရာဇဝတ္မႈႀကီးတစ္ခုကို က်ဴးလြန္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ လူေပါင္း ၆၉ ေယာက္ကို အူတိုယ (Utoya)ကၽြန္းတြင္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕၊ အစိုးရဌာနတစ္ခုကိုလည္း ဗံုးခဲြသည္။ လူ ၈ ေယာက္ေသသည္။ သူက စိတ္မႏွံ႔လို႔လည္း မဟုတ္ပါ။ သူ ခိုင္ခုိင္မာမာ စြဲကိုင္ထားေသာ အယူအဆေၾကာင့္သာ ဤကဲ့သို႔ သတ္ျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္ျခင္း၊ လူသတ္ျခင္းကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကပါ။ သို႔ရာတြင္ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္သူ႕အမ်ိဳးသားေရးအျမင္ကိုေတာ့ သေဘာက်သြားခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ 
ေနာ္ေဝႏိုင္ငံစသည့္ အေနာက္ဥေရာပအစိုးရမ်ားသည္ Multicurturalism ေခၚ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံုဝါဒကို လက္ခံက်င့္သံုးသည္။ သူက ထိုဝါဒကို ဆန္႔က်င္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဥေရာပတြင္ မြတ္စလင္မ်ား လာေရာက္အေျခခ်ေနျခင္းကို လက္မခံႏိုင္။ မြတ္စလင္တို႔၏အႏၱရာယ္ကို သတိထားဖို႔ ေဟာေျပာသည္။ 
သို႔ေသာ္ အစိုးရက မြတ္စလင္မ်ားကို ေထာက္ပံ့သည္။ ကူညီသည္။ တစ္ေန႔တစ္ျခား မြတ္စလင္မ်ား တိုးပြားလာသည္။ ဒါကို သူက ဆန္႔က်င္သည္။ မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံၿပီး မြတ္စလင္မ်ားကို ေထာက္ပံ့ေသာအစိုးရကိုပါ ဆန္႔က်င္သူျဖစ္လာသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ေၾကာက္မတ္ဖြယ္ လူသတ္မႈႀကီးကို က်ဴးလြန္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ 
သူက လက္ရွိအာဏာရပါတီ၏ မ်ိဳးဆက္ကို ျဖဳတ္လိုက္လွ်င္ မြတ္စလင္ကို ေထာက္ပံ့ေနေသာအစိုးရ က်ဆံုးသြားလိမ့္မည္ဟု ယူဆသည္။ တရား႐ံုးတြင္ သူက “ကၽြန္ေတာ္လုပ္တာဟာ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံကို အစၥလာမ္အႏၱရာယ္ကေန ကာကြယ္ခ်င္လို႔ပါ”ဟု ဆိုသည္။ 
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၁၁၊ ၁၁၊ ၂ဝ၁၄

Monday, January 12, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၁ဝ)



ယခင္အပတ္မွ အဆက္ .....

အခ်ိဳ႕တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ 
ဖန္ဆင္းရွင္၊ ဖန္ဆင္းျခင္း စေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေဆြးေႏြးမႈပင္ မျပဳလုပ္ခ်င္ၾကေသာလူမ်ား တိုးပြားလာေနသည္ဟု ဆိုသည္။ 
အာ့ဟုစ္တကၠသိုလ္ (Aarhus University)က ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ျပန္ေသာ စာရင္းတစ္ခုအရ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာက်င့္သံုးသူ အနည္းဆံုး ၂ ေသာင္းဝန္းက်င္ရွိသည္ဟု ခန္႔မွန္းသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ 
ယေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ ထို႔ထက္မက မ်ားျပားေနေလာက္ၿပီဟု စာေရးသူ ခန္႔မွန္းၾကသည္။ 
ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ဥေရာပ၌ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမ်ားစြာ ဖ်က္သိမ္းေနရသည့္အဆင့္သို႔ ေရာက္ေနၿပီဟု ဆိုုသည္။ ယခင္က Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ေထာက္ပံ့ေသာအခြန္ ထားရွိၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးသည္။ ယခုအခါ Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာေထာက္ပံ့ဖို႔ ေကာက္ခံေသာအခြန္ကို မေပးလိုေတာ့ေသာ ျပည္သူမ်ားႏွစ္စဥ္ သိန္းခ်ီရွိလာေနသည္ဟု ဆိုသည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္ပစ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ 
မိမိတို႔၏ဘဝကို တိုးတက္ေအာင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ မိမိဘာသာ ႀကိဳးစားၿပီး ရလဒ္ထြက္လာေသာအခါ ဘုရားသခင္ေပးသည္ဟူေသာ အယူအဆအေပၚ တျဖည္းျဖည္း အယံုအၾကည္ ကင္းမဲ့လာသည့္သေဘာျဖစ္သည္။ ကိုယ္လုပ္လွ်င္ ကိုယ္ရသည္၊ ကိုယ္ဖန္တီးလွ်င္ ဖန္တီးသည့္အတိုင္းျဖစ္သည္၊ 
ရလဒ္မ်ားအတြက္ မိမိကိုယ္တိုင္သာ တာဝန္ရွိသည္ဟူေသာ အယူအဆ ထင္ရွားစြာ ေပၚထြက္လာျခင္းဟု ဆိုႏုိင္သည္။ 
Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ေထာက္ပံ့ေသာအခြန္စနစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ သာသနာေရးဌာနကို သတိျပဳမိသည္။ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မိသည္။ ယခုအခါ ဘာသာျခားမ်ား၏ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္ျခင္း၊ ေဝဖန္ေထာက္ျပျခင္းတို႔ကို သံေယာင္လိုက္ၿပီး ဒီမိုကေရစီစနစ္ႏွင့္သာသနာေရးဌာန လံုးဝမလိုက္ဖက္ေတာ့ၿပီဟူေသာအျမင္ကို အခ်ိဳ႕ဗုဒၶဘာသာမ်ားပင္ ေျပာလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ 
ဒီမိုကေရစီအားေကာင္းလွပါသည္ဆိုေသာ မည္သည့္ႏိုင္ငံမွာမဆို အမ်ားစု၊ အနည္းစု ခဲြျခားမႈက ရွိတတ္ပါသည္။ သဘာဝတရားပင္ ျဖစ္သည္။ 
အမ်ားစုက အမ်ားစုျဖစ္လို႔ အားေကာင္းေနျခင္းသည္ ေလာကသဘာဝအရ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက အသာရျခင္း၊ ႀကီးစိုးျခင္းသည္လည္း ေလာကသဘာဝအရပင္ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက အနည္းစုကို အႏိုင္က်င့္ျခင္းသည္သာလွ်င္ ေလာကသဘာဝ၊ ဓမၼသဘာဝကို ဆန္႔က်င္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ 
(၄၂)
ခရီးသြားရင္းျဖင့္ အေတြးတစ္ခု ဝင္ခဲ့ေသးသည္။ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံတြင္ ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ဝင္ဆံ့ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ရွိလွ်င္ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္ ဗုဒၶသာသနာျပန္႔ပြားလာႏိုင္စရာ ရွိပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ခ်မ္းသာသူမ်ားႏွင့္ ခ်မ္းသာေသာဆရာေတာ္မ်ား ဥေရာပတြင္ သာသနာျပဳစင္တာမ်ား တည္ေဆာက္ဖို႔ အာ႐ံုက်လာေသာေန႔ ဥေရာပတြင္ ဗုဒၶသာသနာထြန္းကားေန႔ဟုပင္ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အဆိုပါ သာသနာျပဳစင္တာမ်ားက ရွိစုမဲ့စု ျမန္မာဗုဒၶဘာသာအနည္းငယ္ကိုသာ အမီွသဟဲျပဳမေနဘဲ ေဒသခံမ်ားႏွင့္ အလုပ္အတူလုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာသာသနာျပဳမ်ားသာ ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါသည္။
(၄၃)
ဒိန္းမတ္ရာသီဥတုက ဂ်ာမနီထက္ အနည္းငယ္ ပိုေအးေနသည္။ ညပိုင္းတြင္ ကိုဘလိုင္တို႔အိမ္၌ အလႅာပသလႅာပစကားမ်ား ေျပာၾကသည္။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံအေၾကာင္းမ်ား၊ ဒိန္းမတ္လူေနမႈဘဝမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ထူးထူးျခားျခား ၾကားသိရတာတစ္ခု ရွိျပန္သည္။ ဘိန္းသမားလိုင္စင္ႏွင့္ အရက္သမားလိုင္စင္ ဟူသည္တည္း။ ဒိန္းမတ္တြင္ အစိုးရ၏ေပၚလစီမွာ ဒုစ႐ိုက္အမႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ေရးျဖစ္သည္။ 
ဘိန္းစားခ်င္သလား စား၊ ရတယ္။ ဒုစ႐ိုက္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ အရက္ခ်ည္းပဲ ေသာက္ခ်င္သလား၊ ေသာက္၊ ရတယ္။ ဒုစ႐ိုက္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ အမ်ားျပည္သူမ်ား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ 
ဘိန္းစားကလည္း အစိုးရထံမွာ ဘိန္းစားဖုိ႔ ပိုက္ဆံေတာင္းခံႏိုင္သည္။ အစိုးရကလည္း ဘိန္းသမားလိုင္စင္ထုတ္ေပးၿပီး ဘိန္းစားဖို႔ ပိုက္ဆံေပးထားသည္။ 
ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ပဲ တစ္သက္လုံး ေသာက္ေတာ့မယ္ဆိုသူကလည္း အရက္သမားလိုင္စင္ျဖင့္ တစ္သက္လံုး အစိုးရဆီက အရက္ဖိုးယူကာ အရက္ခ်ည္းပဲ ေသာက္ေနႏိုင္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အရက္သမား၊ ဘိန္းသမားမ်ား ဒိန္းမတ္သို႔ လာသင့္သည္။ ဒိန္းမတ္တြင္ လမ္းေဘး၌ စိတ္ေအးလက္ေအး မူး႐ူးၿပီး အၿမဲတမ္း အရက္ေသာက္ေနသူအခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရတတ္သည္။ 
သာမန္လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ားပင္ မဆိုထားဘိ။ အရက္သမား၊ ဘိန္းစားမ်ားပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရေသာ တိုင္းျပည္ပါတကား။
(၄၄)
ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝ၊ ဆြီဒင္ စေသာ စကန္ဒီေနဗီးယန္းတိုင္းျပည္မ်ားက အက်ဥ္းေထာင္မ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ဥပမာ ရာဇဝတ္မႈတစ္ခုျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္အစီရင္ခံရသည္ဆိုပါစို႔။ အက်ဥ္းေထာင္က ခ်က္ခ်င္းေထာင္ထဲမထားေသးဘဲ လက္တြင္ ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ကိရိယာေလးတပ္ေပးၿပီး ရက္ခ်ိန္းေပးကာ အိမ္ျပန္လႊတ္သည္လည္း ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ 
သူတို႔ေထာင္မ်ားက ကမၻာ့တစ္နံတစ္လ်ားမွ လူအမ်ားစု၏ လူေနမႈဘဝထက္ အဆင့္အတန္း ျမင့္ပါသည္။ စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ၇ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ေလာက္၏ လူေနမႈဘဝမ်ားထက္ သာလြန္ေကာင္းမြန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဥပမာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္အခန္း၊ ကိုယ္ပိုင္ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ စနစ္က်ေသာအားကစားကြင္း၊ စနစ္က်ေသာစာၾကည့္တုိက္၊ စနစ္က်ေသာ က်န္းမာေရးဝန္ေဆာင္မႈ၊ တီဗြီ စေသာပစၥည္းမ်ား လူတိုင္း အသံုးမျပဳႏိုင္ၾကပါ။ 
သူတို႔ ေထာင္မ်ားတြင္ သန္႔ရွင္းေသာ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာရွိသည္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ အိပ္ရာႏွင့္ အိပ္ႏိုင္သည္။ အားကစားကြင္း ရွိသည္။ ဘတ္စကတ္ေဘာလား၊ ေဘာလံုးလား၊ ေဘာလီေဘာလား၊ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ကစားႏိုင္သည္။ စနစ္က်ၿပီး အင္တာနက္ပါ အသံုးျပဳႏိုင္ေသာစာၾကည့္တိုက္တြင္ ဗဟုသုတရွာမွီးႏိုင္သည္။ ရံဖန္ရံခါ ဘဝအတြက္ အသံုးတည့္ေသာ သင္တန္းမ်ားလည္း တက္ေရာက္ခြင့္ ရတတ္သည္။ မိမိ၏က်န္းမာေရးႏွင့္သင့္ေလ်ာ္ေသာ အစားအေသာက္ကိုလည္း ေရြးခ်ယ္စားေသာက္ႏိုင္သည္။ 
သူတုိ႔ေထာင္မ်ားအေၾကာင္း သိရေသာအခါ ေထာင္က်ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ ေထာင္ဆိုသည့္အတိုင္း မိမိဆႏၵရွိတိုင္း ခရီးသြားျခင္း၊ လူမႈေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား လုပ္ေဆာင္ျခင္း စေသာ လူသားတစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကေတာ့ ဆံုး႐ႈံးေစပါသည္။
(၄၅)
ကိုဘလုိင္တို႔အိမ္တြင္ တစ္ညတာ တည္းခိုၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံသို႔ ဆက္လက္ထြက္ခြါၾကမည္ ျဖစ္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံမွ အလုပ္အားေနသူ ကိုလွမင္းက လာႀကိဳသည္။ သေဘၤာႀကီးျဖင့္ သြားၾကမည္ဟု ဆိုသည္။ ပင္လယ္ခရီးသြားရမည္ဆိုသျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားလာသည္။ 
လြန္ခဲ့ေသာ ၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္ေလာက္က ကိုကိုးကၽြန္းသို႔ သေဘၤာျဖင့္ သြားခဲ့သည့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ခရီးစဥ္ကို အမွတ္ရမိသည္။ ထိုစဥ္က အထပ္ ၄ ထပ္ခန္႔ရွိေသာ သေဘၤာျဖင့္ သြားခဲ့ရသည္။ တစ္ညအိပ္ ၂ ရက္ခရီးျဖစ္သည္။ ပင္လယ္လႈိင္းလံုးမ်ား၊ ပင္လယ္ႀကီးထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေလ်ာဆင္းသြားေသာေနလံုးနီနီႀကီးကို တခုတ္တရ ေတြေတြေငးေငြး ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပံုမ်ားကို သတိရသည္။ 
သေဘၤာေပၚတြင္ လူငယ္မ်ားက “ေရႊပင္လယ္ႀကီး …. ကာဆီးထားလို႔ ….”ဟူေသာ သီခ်င္းကို အားရပါးရ ဆိုေနၾကပံုမ်ားကိုလည္း သတိရသည္။ အခု သေဘၤာျဖင့္ ခရီးသြားရျပန္ဦးမည္။
(၄၆)
ကိုဘလိုင္တို႔ မိသားစုႏွင့္အျခားမိသားစုဝင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ကပၸိယႀကီးကားႏွင့္ကိုစိုးစိုးေမာင္တို႔ကားျဖင့္ သေဘၤာဆိပ္ဆီ ထြက္ခြါခဲ့ၾကသည္။ သေဘၤာဆိပ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ထီးထီးမားမားႀကီး ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနေသာ သေဘၤာႀကီးကို ျမင္ရသည္။ 
စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး မင္သက္မိသြားသည္။ ဒီသေဘၤာႀကီးႏွင့္ သြားရေတာ့မည္ဆိုေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမိသည္။ 
သေဘၤာေပၚေရာက္ဖို႔အတြက္ ေလဆိပ္ေတြမွာလို Check in ေတြ၊ Terminal ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ကပၸိယႀကီးကေတာ့ လူေရာ၊ ကားေရာ သေဘၤာေပၚ တက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ သီးသန္႔ေနခဲ့သည္။ ၿပီးမွ ကားႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ တက္မည္။ 
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
ဝ၆၊ ၁၁၊ ၂ဝ၁၄

Monday, January 5, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၉)



ယခင္အပတ္မွ အဆက္ .........

တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားဘဲ၊ အာဏာရွိ,အာဏာမဲ့ မခဲြျခားဘဲ၊ ဆင္းရဲသား,ခ်မ္းသာသူ မခြဲျခားဘဲ အျပစ္ႏွင့္ထိုက္တန္စြာ တရားစီရင္ျခင္းမ်ား မရွိေသးသေရြ႕ “သေဗၺ သတၱာ အေဝရာ ေဟာႏၲဳ … သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ”ကို တစ္ထိုင္တည္း အႀကိမ္တစ္သန္းရြတ္လည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး မၿငိမ္းခ်မ္းပါ၊ မခ်မ္းသာပါ။ 
ထို႔ထက္ပိုရြတ္လည္း ရြတ္သူကေတာ့ သမာဓိရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္၊ တိုင္းျပည္ကေတာ့ ဘာမွ ထူးလာမည္ မဟုတ္ပါ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းေသာတိုင္းျပည္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ 
ဘုရားေပးေသာနည္းလမ္းမ်ားကို လိုက္နာက်င့္သံုးမႈမရွိဘဲ "ေအးခ်မ္းပါေစ" မည္မွ်ပင္ ေမတၱာပို႔ေနေသာ္လည္း ေအးခ်မ္းမႈက ေရာက္ရွိလာမည္မဟုတ္ပါ။ အလုပ္ေမတၱာမပါဘဲ ႏႈတ္ေမတၱာသာ ပို႔ေနျခင္းသက္သက္သည္ တစ္ခါတစ္ရံ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေစာ္ကားေနျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္သည္။ 

(၃၈)

“အရွင္ဘုရား … ခဏေန ေရာက္ေတာ့မယ္ဘုရား”။ ကိုစိုးစိုးေမာင္ အသံၾကားမွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိျပဳမိသည္။ မိုးက အေတာ္ေလး သည္းလာသည္။ ကားေနာက္ခန္းက ေဟာက္သံၾကား၍ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ကိုစိုးစိုးေမာင္၏ သမီးငယ္ေလး ေဟာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသာ္လည္း လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ထူးထူးျခားျခား ေဟာက္တတ္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ တရားေဟာေနသည့္အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္က တရားေဟာေနၿပီ။ ဆရာေတာ္ႏွင့္တပည့္ဦးသူရိယတို႔က အၿပံဳးျဖင့္ ဆီးႀကိဳသည္။ တရားပဲြက ညေန ၄ နာရီခန္႔က်မွ ၿပီးသည္။

အၿမဲတမ္း ရႊင္လန္းတက္ၾကြေနေသာ ကပၸိယေျပာင္ႀကီးေခၚ ကိုေမာင္ေမာင္သိန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း အၿပံဳးမပ်က္။ ဆရာေတာ့္တရားပဲြတြင္ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ျမန္မာအေယာက္ ၄ဝ ခန္႔ တရားနာလာၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး သံဃာတစ္ပါးမွ် မရွိသျဖင့္ ဆရာေတာ္မ်ားကို ဖူးေတြ႕ရသျဖင့္ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တရားပဲြၿပီးေသာအခါ တစ္ညတာ ခိုနားမည့္ ကိုဘလိုင္၏အိမ္သို႔ ထြက္ခြါရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ 

မထြက္ခြါမီ ေနာ္ေဝသို႔ သြားမည့္ခရီးစဥ္ကို ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အင္တာနက္မွ သေဘၤာလက္မွတ္မ်ား ျဖတ္ၾကသည္။ ဒိန္းမတ္မိုးက သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာခ်လိုက္၊ ဖဲြဖြဲ ဖဲြဖြဲ ရြာေနလိုက္၊ လံုးဝရပ္သြားလိုက္။ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူတို႔အားလံုး ကားေလးျဖင့္ ကိုဘလိုင္တို႔အိမ္သို႔ သြားခဲ့ၾကသည္။ 

(၃၉)

မိနစ္ ၄ဝ ခန္႔ကားေမာင္းၿပီးေသာအခါ ကိုဘလိုင္တို႔ အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္မ်ားအတြက္ ထပ္ခိုးေလးတြင္ ေနရာခ်ထားသည္။ ထပ္ခိုးဆိုေသာ္လည္း ဥေရာပအိမ္မ်ား၏ထံုးစံအတိုင္း ေနေပ်ာ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ 
ဤႏိုင္ငံတြင္ မည္မွ်ဆင္းရဲသည့္မိသားစုပင္ ျဖစ္ေစ မိသားစုေနဖို႔ မသင့္ေတာ္ေသာ အလြန္ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းေသာအိမ္မ်ားႏွင့္ ေနခြင့္မျပဳဟု ဆိုသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားဆိုလွ်င္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္သည့္အိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနႏိုင္သည္။ မိသားစုဆိုလွ်င္ မိသားစုႏွင့္သင့္ေတာ္ေသာအိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနရသည္။ ကိုဘလိုင္တို႔မွာ မိသားစုျဖစ္သျဖင့္ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ မီးဖို၊ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း စသျဖင့္ အျပည့္အစံု ရွိသည္။ 

စာေရးသူတို႔ အထပ္နံရံမ်ားတြင္ ၈ ေလးလံုးအမွတ္တရ ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ေရႊဝါေရာင္လႈပ္ရွားမႈပံုမ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပံုမ်ားႏွင့္ NLD ပံုမ်ား အျပည့္ကပ္ထားသည္။ ထူးထူးျခားျခား ဦးသန္းေရႊပံုကို ဟစ္တလာႏႈတ္ခမ္းေမြးတပ္ၿပီး ေအာက္တြင္ စာေရးထားေသာ ဓာတ္ပံုကိုလည္း ရယ္ရႊင္ဖြယ္ ေတြ႕ရသည္။ ခဏနားၿပီးေသာအခါ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ေရွာ့ပင္းစင္တာတစ္ခုသို႔ လုိက္ျပသည္။ 
ရာသီဥတုေအးသျဖင့္ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ ဆြယ္တာဝယ္ဖို႔ လိုက္ရွာသည္။ လူႀကီးမ်ားဝတ္ေသာဆြယ္တာမ်ားမွာ စာေရးသူတို႔ႏွင့္ မည္သို႔မွ် ဝတ္မျဖစ္ပါ။ သို႔ျဖင့္ ၁၃ ႏွစ္သားမ်ားအတြက္ဟူေသာ စာတန္းခ်ိတ္ထားေသာေနရာမွ ဆြယ္တာမ်ားကို ဝယ္ခဲ့ရသည္။ သူတို႔အတြက္ ၁၃ ႏွစ္သားဆြယ္တာသည္ စာေရးသူႏွင့္ အံကိုက္ျဖစ္ေနသည္။ ရွမ္းဒကာေလးက ဆြယ္တာဖိုး လွဴသည္။ တယ္လီေနာကုမၸဏီအေရာင္းစင္တာတစ္ခုကိုလည္း စင္တာအတြင္း ေတြ႕ခဲ့ရသည္။

(၄ဝ)

ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လူမ်ား သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကပံုမွာ အလြန္ေအးေဆးလြန္းသည္ဟု ထင္သည္။ စာေရးသူေတြ႕ဖူးသည့္ ျပာယာခတ္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္သြားလာေနၾကေသာ စကၤာပူမွ လူမ်ား၊ ဂ်ာမနီမွ လူမ်ားႏွင့္လည္း မတူဟု ထင္သည္။ ႏိုင္ငံက က်ယ္ၿပီး လူဦးေရနည္းပါးျခင္း၊ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေၾကာင့္ၾကကင္းျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။

ဒိန္းမတ္တြင္ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၅ သန္းေက်ာ္ ၆ သန္းခန္႔သာ ရွိသည္။ အမ်ားစုကိုးကြယ္သည့္ ခရစ္ယာန္လူသာရင္ဂိုဏ္းကို ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ လူဦးေရ၏ ၈ဝ% ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ၿပီး မြတ္စလင္က ဒုတိယအမ်ားဆံုး ျဖစ္သည္။ ၄% ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိသည္။ 

မူလခရစ္ယာန္အျဖစ္မွ မြတ္စလင္မ်ားျဖစ္သြားျခင္း မဟုတ္ဘဲ စီးပြားေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ အျခားဗုဒၶဘာသာ၊ ဟိႏၵဴဘာသာတို႔လည္း အနည္းငယ္ရွိသည္။
အျခားႏိုင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ တူရကီ၊ ယူဂိုဆလားဗီးယား၊ ပါကစၥတန္၊ ေမာ္႐ိုကို၊ အီရက္၊ အီရန္၊ လစ္ဘႏြန္၊ ဆိုမာလီယာ၊ သီရိလကၤာႏွင့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔မွ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ရွိသည္။ ၁ သန္းဝန္းက်င္ခန္႔ရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကသည္။ 

ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားအနက္ ဗီယက္နမ္တစ္ႏိုင္ငံတည္းမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားသာ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ဖို႔၊ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာရွိသည္။ က်န္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားမွာ မြတ္စလင္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံၾကသူမ်ားကား အနည္းငယ္မွ် (ေထာင္ဂဏန္းသာသာ)သာ ရွိေပသည္။ 

အဆိုပါ ေထာင္ဂဏန္းတြင္လည္း ခ်င္း၊ ကခ်င္ စသည့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ားကသာ အမ်ားစု ျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္ကေတာ့ အနည္းငယ္သာ ရွိသည္။ ဤေနရာမွာေတာ့ လူ႕အခြင့္အေရးသမားဆိုသူမ်ားကို ေျပာစရာရွိလာပါသည္။ လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူညီမွ်ေရး သို႔မဟုတ္ လူ႕အခြင့္အေရးကို လက္ကိုင္ျပဳေနသည္၊ ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္ဟု မည္မွ်ပင္ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါေစ စစ္အစိုးရႏွင့္မျခား ေဖာက္ျပားေနသူမ်ား မ်ားစြာရွိပါသည္။ 

ဒုကၡသည္ခ်င္းအတူတူ ခ်င္းမဟုတ္လို႔ ခရစ္ယာန္မဟုတ္လို႔ အခြင့္မရၾကရွာေသာ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာမ်ားကို အခြင့္အေရး မေပးခ်င္ၾကေပ။ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအမ်ားစုမွာ ဗုဒၶဘာသာက ၃ဝ ဦးဆိုလွ်င္ ခရစ္ယာန္က ၃ဝဝ ဦးေလာက္ရွိသည္။ ထို႔ထက္ပင္ ကြာဟမ်ားႏိုင္စရာရွိပါသည္။ ပညာသင္ဆုေပးသည့္ေနရာတြင္လည္း ဘာသာေရးခဲြျခားမႈက ရွိေနပါသည္။ 

လူ႕အခြင့္အေရးႏွင့္တရားမွ်တေရးေဆာင္ပုဒ္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား၏ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးဘက္လိုက္မႈမ်ားကို တတိယကမၻာေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏အေျခအေနက မီးေမာင္းထိုးျပေနသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။

တတိယႏိုင္ငံမ်ားသည္ ယခင္အခ်ိန္မ်ားက စစ္ပဲြမ်ားေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံရျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တင္းက်ပ္ေသာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုန္းထြက္လိုျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ားမွ ဒုကၡသည္မ်ားကို ရက္ရက္ေရာေရာ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံၿပီး ေကၽြးေမြးေပးကမ္းေထာက္ပံ့လာခဲ့သည္။ 

ယေန႔အခ်ိန္အထိ ဆိုမာလီယာႏွင့္အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ မြတ္စလင္မ်ား တဖဲြဖဲြ ေရာက္ရွိေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္မွာကား အစိုးရ၏ ထိုေပၚလစီကို ေမးခြန္းထုတ္သူမ်ား တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာၿပီဟု ဆိုသည္။
မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို တစ္ကမၻာလံုး ေၾကာက္လန္႔ေနၾကပါလွ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မြတ္စလင္မ်ားကို ခိုလႈံခြင့္ေပးေလသနည္း။ 

အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမးၾကည့္ဖူးသည္။ ေက်နပ္ေလာက္သည့္ အေျဖမရပါ။ အမွန္တကယ္ပင္ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာတရားမ်ား ထားရွိၾကျခင္းေၾကာင့္ေလာ။ မေသခ်ာပါ။ မေသခ်ာေသာ္လည္း သူတို႔တိုင္းျပည္မ်ား၏ လုပ္ရပ္မ်ားကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္တရားမ်ား၏ ထင္ဟပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ တူေနသည္ကိုကား မည္သူမွ် ျငင္းရမည္ မထင္ပါ။ စာေရးသူလည္း ဤကိစၥကို အေျဖရွာၾကည့္ဖူးသည္။ 

မေသခ်ာမႈမ်ားထဲက ျမန္မာဒကာတစ္ဦး၏ အေျဖတစ္ခုကိုေတာ့ စဥ္းစားစရာျဖစ္သည္။ မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ မြတ္စလင္မ်ားကို လက္ခံေနျခင္းျဖစ္သည္ဟူေသာ အျမင္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကမၻာႀကီးတြင္ မြတ္စလင္မ်ားႏွင့္အျခားလူသားမ်ား စစ္ပဲြႀကီးမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္းေပေလာ။ သူ႕အေတြးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ မေသခ်ာပါ။

ဘာသာတရားကို အေလးအနက္မထားလိုေတာ့ေသာ ဥေရာပသားတို႔၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေၾကာင့္ဟုလည္း ဆိုလွ်င္ ဆိုႏိုင္စရာအေၾကာင္းမ်ား ရွိေနသည္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ပံုစံသြင္းသည့္အေနအထားမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

အျခားအေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ေအာက္ေျခလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္မည့္ အလုပ္သမားလူတန္းစား လိုုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား အမ်ားစုမွာ ပညာတတ္၊ လူခ်မ္းသာမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ ေအာက္ေျခအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ခ်င္ၾကသည့္အတြက္ ထုိအလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ႏိုင္မည့္ အျခားႏိုင္ငံသားမ်ားကို ေခၚသြင္းၾကဟန္ရွိသည္။

(၄၁)

ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ လူဦးေရ ၈ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းက ခရစ္ယာန္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု စာရင္းဇယားအရ ဆိုေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္တြင္ မိ႐ိုးဖလာမွ်သာ က်န္ရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူအတြက္ဆိုလွ်င္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ပင္ ေကာင္းလွသည္။ 

၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ပညာရွင္မ်ား စုေပါင္းၿပီး စစ္တမ္းတစ္ခု ေကာက္ယူခဲ့ဖူးသည္။ အဆိုပါ စစ္တမ္းအရ … ၂၈ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဒိန္းမတ္ျပည္သူမ်ားကသာ ထာဝရဘုရားကို ယံုၾကည္သည္။ ၄၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ဘဝကိုတြန္းအားေပးေနေသာ တစ္စံုတစ္ရာ သို႔မဟုတ္ စြမ္းအားတစ္ခုရွိသည္ကို ယံုၾကည္သည္။ ၂၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ထာဝရဘုရားလည္း မယံုၾကည္၊ စြမ္းအားတစ္ခုခုရွိသည္ဆိုတာကိုလည္း မယံုၾကည္ဟု ဆိုသည္။ ဘာသာမ့ဲမ်ားကလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးပြားလာသည္ဟု ဆိုသည္။ 

အခ်ိဳ႕တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၂၇၊ ၁ဝ၊ ၂ဝ၁၄

Friday, December 19, 2014

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၈)


ယခင္အပတ္မွ အဆက္ ....

(၃၅)

သန္းၾကြယ္သူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပူပန္လွ်င္ ပူပန္စရာရွိေသာ္လည္း စားဝတ္ေနေရးအတြက္ကား အနည္းငယ္မွ် ပူပန္စရာမရွိပါ။ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ ေဆးမကုသႏိုင္မွာလည္း ပူစရာမရွိပါ။

စားဖို႔ ပူစရာမလို၊ ေနဖို႔ပူစရာမလို၊ ေဆးကုဖို႔ ပူစရာမလုိေသာ သူတို႔ဘဝမ်ားကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္လိုက္တိုင္း ဝမ္းနည္းဝမ္းသာျဖစ္ရသည္။ ဝမ္းသာျခင္းက သူတို႔ေတြ အဆင္ေျပေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဝမ္းနည္းျခင္းက အမိျမန္မာျပည္က ျပည္သူမ်ားကို သတိတရ ျမင္ေယာင္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

ေနဖို႔လည္း ႐ုန္းကန္ရ၊ စားဖို႔လည္း ႐ုန္းကန္ရ၊ တစ္သက္လံုး တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေသာ္လည္း ဝမ္းက မဝ၊ ခါးက မလွ။ တစ္စံုတစ္ရာ က်န္းမာေရး ခၽြတ္ယြင္းပါက ဘဝပ်က္ရ။ ေဆးကုစရာမရွိလို႔ ေသရသည့္ေဝဒနာရွင္မ်ားက ဒုနဲ႔ေဒး။ ေရႊျပည္ႀကီးသားမ်ားအတြက္ ဘဝအာမခံခ်က္က အဘယ္မွာနည္း။ ဒီၾကားထဲ ျမတ္ဗုဒၶတရားကို ေသခ်ာစြာ သေဘာမေပါက္ထားသူအခ်ိဳ႕က "ကံေပါ့"ဟု ေျပာလာေသာစကားေအာက္တြင္ လမ္းစက စုန္းစုန္းေပ်ာက္ကြယ္သြားသျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာပင္ မ်က္ႏွာပ်က္ရကိန္းႀကံဳရသည္လည္း ရွိသည္။
သူတို႔ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ပံုမွန္အလုပ္လုပ္ၿပီး ပံုမွန္အခြန္ေဆာင္ထားေသာႏိုင္ငံသားမ်ားအေနျဖင့္ ဘဝကို စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္သြားႏိုင္ၾကသည္။

အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မသန္စြမ္းျဖစ္သြားလို႔လည္း ပူစရာ မရွိပါ။ အစိုးရက တစ္သက္လံုး ေထာက္ပံ့ကူညီသြားမည္။ အနည္းဆုံး ေဆး႐ံုတြင္ ခြဲစိတ္ကုသဖူးေသာသူမ်ားတြင္ ေအးေအးသက္သာေနမည္ဆိုက ေနႏိုင္စရာ အခြင့္အလမ္းမ်ား ရွိသည္။

သူတုိ႔ဆီတြင္ Handicap ေခၚ မသန္စြမ္းသူမ်ား၊ ေဆး႐ံုတြင္ ခြဲစိတ္ကုသခံဖူးသူမ်ား၊ အျမင္အာ႐ံုအားနည္းသူမ်ားအတြက္ အထူးအစီအစဥ္မ်ား ရွိသည္။ ရထားလက္မွတ္ အခမဲ့ စီးခြင့္ျပဳျခင္း၊ ျပတိုက္, ပန္းၿခံ, စာၾကည့္တိုက္ စသည္တို႔တြင္ အခမဲ့ဝင္ေရာက္ခြင့္ေပးျခင္း၊ အလုပ္မလုပ္ဘဲ အစိုးရမွ ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးထားျခင္း (အလုပ္မလုပ္ခ်င္သူ ငပ်င္းမ်ား၊ ဘိန္းစားမ်ား၊ အရက္သမားမ်ားလည္း ေထာက္ပံ့ေသာ္လည္း Handicap မ်ားက အထူးအခြင့္အေရးရွိသည္) စသည္တို႔ကို အစုိးရက ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ေပးသည္။

ခဲြစိတ္ခံလူနာမ်ားအတြက္ ေဆး႐ံုမွ ဆင္းလာရေသာ္ အိမ္အထိ သူနာျပဳတစ္ဦးကို ေစလႊတ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးေလ့ရွိသည္။
မ်က္စိမျမင္သူအတြက္ သူႏွင့္သင့္ေလ်ာ္ေသာ အေထာက္အကူျပဳ ကိရိယာပစၥည္းမ်ား၊ လက္မသန္စြမ္းလွ်င္ လက္ႏွင့္ဆိုင္ရာ၊ ေျခေထာက္မသန္စြမ္းလွ်င္ ေျခေထာက္ႏွင့္ဆိုင္ရာ … စသျဖင့္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေအာင္ စီမံဖန္တီးထားၾကေလသည္။ ခႏၶာကိုယ္ မသန္စြမ္းသူတစ္ဦးသည္ ဝွီးခ်ဲျဖင့္ ရထားေပၚ၊ ဘတ္စ္ကားေပၚ အကူအညီမပါဘဲ တက္ႏိုင္ဆင္းႏိုင္သည္။ ဝွီးခ်ဲျဖင့္ ေရွာ့ပင္းထြက္ႏိုင္သည္။ ဝွီးခ်ဲျဖင့္ ပန္းၿခံသြားလည္ႏိုင္သည္။

ဘူတာမ်ား၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕တြင္း ပလက္ေဖာင္းမ်ား၊ မီးပြိဳင့္မ်ားကအစ မ်က္မျမင္မ်ား တုတ္ကေလးေထာက္ၿပီး သြားႏိုင္ေအာင္ အမွတ္အသားေလးမ်ား လုပ္ေပးထားသည္။ ပလက္ေဖာင္းမ်ားကလည္း တြန္းလွည္းမ်ား အလြယ္တကူ သြားႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားသည္။ မသန္စြမ္းသူမ်ားအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ သန္႔စင္ခန္းကိုလည္း သီးသန္႔လုပ္ေပးထားတတ္သည္။
ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝ၊ ဂ်ာမနီ၊ ဆြီဒင္၊ ေဟာ္လန္၊ ဘယ္ဂ်ီယံ စေသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အလုပ္မလုပ္လည္း လခ ရသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ လူပ်င္းမ်ားအတြက္ အကြက္ေကာင္းဆိုက္သည္ဟု ဆိုႏုိင္စရာရွိသည္။

လူပ်င္းမ်ား ေရသာခိုမရေအာင္လည္း အစိုးရက ပါးပါးနပ္နပ္ လုပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အလုပ္မရွိလွ်င္ သို႔မဟုတ္ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္သြားလွ်င္ အစိုးရက ၃ ႏွစ္အထိေတာ့ (တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္တစ္ႏိုင္ငံ အနည္းငယ္ေတာ့ ကြဲျပားသည္) လခေပးသည္။

တစ္ဦးလွ်င္ ခ႐ိုနာ ၈/၉ ေထာင္ခန္႔ ရရွိသည္။ အိမ္ေထာင္ရွိလွ်င္ ၂ ေသာင္းခန္႔ရသည္။ ကေလးရွိလွ်င္ ကေလးတစ္ဦးအတြက္ ၃ လကို ၄၂ဝဝ ခန္႔ ေထာက္ပံ့ေပးသည္။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄ ေထာင္ခန္႔ ေထာက္ပံ့ေပးေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။

ထိုအေတာအတြင္း သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရ႐ံုးက အလုပ္ရွာခိုင္းေနသည္။ “ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွာေနတာပဲ၊ မေတြ႕လို႔ပါ”ဟု လြယ္လြယ္ေျပာ၍ မရပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မည္သည့္ဆိုင္တြင္၊ ကုမၸဏီတြင္ အလုပ္ေလွ်ာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ လက္မခံေၾကာင္း စသည္တုိ႔ကို အလုပ္ေလွ်ာက္ရာအလုပ္ရွင္ထံမွ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ျပရျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အကယ္၍ အလုပ္ေလွ်ာက္တာလည္း မွန္သည္၊ အလုပ္မရတာလည္း မွန္ေနလွ်င္ “ကဲ မင္း ရွာလို႔ မရရင္ ငါတို႔ ရွာေပးမယ္”ဟုဆိုကာ သင့္ေတာ္ရာ အလုပ္တစ္ခုကို ရွာေပးသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ေရသာခိုသူမ်ားအတြက္ နည္းလမ္းမ်ားကို စီစဥ္ထားၾကေလသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ လူတစ္ေယာက္ အလုပ္ျပဳတ္သြားလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာ အလုပ္သမားအာမခံေၾကးျဖင့္ အေျခအေနပ်က္မသြားႏိုင္ျခင္း၊ အလုပ္သမားအာမခံေၾကြး မရေတာ့လွ်င္လည္း အစိုးရက ပံုမွန္ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြ ေပးထားျခင္းတို႔မွာ ေရႊျပည္ႀကီးသားတို႔အတြက္ အံ့ၾသစရာပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။

ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးတစ္ဦးက အစိုးရ၏ အလုပ္လက္မဲ့ကိစၥကို ရွင္းျပစဥ္က “ဒါဆိုရင္ အလုပ္မလုပ္ဘဲ သက္မွတ္ကာလအတြင္း ေအးေဆးသက္သာေနသူေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေနမွာေပါ့”ဟု ေျပာဖူးသည္။ ထိုအခါ “တို႔ဂ်ာမန္ေတြက အလုပ္မလုပ္ဘဲ စားရမွာ၊ အလုပ္မလုပ္ဘဲ အစိုးရအေထာက္အပံ့ယူရမွာကို အရမ္းရွက္ၾကတယ္”ဟု ဆိုသည္။ အျခားအျခားေသာဥေရာပသားမ်ားလည္း ထိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳး အမ်ားစုမွာ ရွိၾကသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ေလးစားဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။

အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးေသာေငြဟူသည္မွာ ျပည္သူမ်ား ေပးထားရေသာ ဘတ္ဂ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။ အမ်ားပိုင္ေငြ ျဖစ္သည္။ အမ်ားပိုင္ေငြကို မိမိက အလုပ္မလုပ္ဘဲ ယူေနျခင္းမွာ မသင့္ေတာ္ဟု ယူဆျခင္းသည္ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦး၏ တာဝန္သိမႈ၊ တာဝန္ယူမႈကို ေဖာ္ျပေနျခင္းဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

(၃၆)

စာေရးသူကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸတရား ႏွစ္ပါးႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္မိပါသည္။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား၏ နားလည္မႈတြင္ ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸဆိုေသာအသံၾကားသည္ႏွင့္ အဝတ္အစားမ်ားကိုသာ ျမင္ေနျခင္းမွာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းသည္။ အမွန္အားျဖင့္ ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸဟူသည္ ေလာကပါလ(လူ႔ေလာကကို ေစာင့္ေရွာက္ေသာတရား)ဆိုသည့္အတိုင္း လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းညွိေပးေသာတရားႏွစ္ပါး ျဖစ္သည္။ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္ေသာအရာမ်ားကို လုပ္ရမွာ ရွက္ျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

တိုက္ပံုပုဆိုး လွပစြာ ဝတ္ဆင္ၿပီး ေရႊတိဂံုေပၚ တက္၊ ဘုရားဝတ္ျပဳေနေသာ လူႀကီးႏွင့္ ေယာဂီလံုခ်ည္ကို က်က္သေရရွိရွိ ဝတ္ဆင္ကာ ေရႊတိဂံုေပၚ ဘုရားဝတ္ျပဳေနေသာ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သည္ဆိုတိုင္း ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸတရား ရွိသည္ဟု မဆိုႏိုင္ပါ။

မိမိယူထားေသာ တာဝန္ကို သိပါသလား၊ မိမိျပဳေသာအမႈကိစၥမ်ားအေပၚ တာဝန္ယူမႈ ရွိပါသလား။ မိဘတာဝန္၊ သားသမီးတာဝန္၊ ဆရာ့တာဝန္၊ အစိုးရတာဝန္၊ ႏိုင္ငံသားတာဝန္၊ စစ္သားတာဝန္ စသျဖင့္ မိမိဆိုင္ရာ တာဝန္မ်ားကို မသိျခင္း၊ တာဝန္မဲ့ျခင္း၊ တာဝန္ယူမႈမရွိျခင္းသည္ ဟိရိၾသတၱပၸတရား ကင္းမ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာဆန္ဆန္ဝတ္စားတတ္ျခင္းႏွင့္ ဟိရိၾသတၱပၸတရားကို ယွဥ္တဲြေဖာ္ျပျခင္း သို႔မဟုတ္ တြဲဖက္နားလည္ေနၾကျခင္းမွာ စိတ္ပ်က္စရာပင္ ေကာင္းလွသည္။ ဟိရိၾသတၱပၸတရားႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ ခ်က္ေပၚ၊ ဗိုက္ေပၚမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အမ်ိဳးသားမ်ားလည္း ပုဆိုးႏွင့္တိုက္ပံု၊ ေယာဂီထမီအကၤ်ီမ်ား မဝတ္ၾကပါ။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို မထိမ္းသိမ္းရဟု မဆိုလိုပါ။

ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸ၏ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္မႈမွာ ျမန္မာဆန္ဆန္ဝတ္ျခင္းဟူေသာအဓိပၸာယ္ကို အနည္းငယ္မွ် မေဆာင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုရင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ဝတ္ျခင္းႏွင့္ ဟိရိ၊ ၾသတၱပၸ အနည္းငယ္မွ် မဆိုင္ပါ။

ဝတ္စားဆင္ယင္မႈႏွင့္လူေနမႈပံုစံမ်ားသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနမည္သာ ျဖစ္သည္။
ရထား၊ ဘတ္စ္ကားခိုးစီးရမွာ ရွက္ျခင္း၊ အေခ်ာင္ခိုစားရမွာ ရွက္ျခင္း၊ အမ်ားျပည္သူ အပန္းေျဖရာ သို႔မဟုတ္ အမ်ားျပည္သူမ်ား သြားလာရာတြင္ အမႈိက္ပစ္ရမွာ ရွက္ျခင္း၊ ညစ္ပတ္ေအာင္ လုပ္ရမွာ ရွက္ျခင္း၊
ႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ တာဝန္ မေက်ပြန္မွာ ရွက္ျခင္း၊ သမၼတတာဝန္ မေက်ပြန္မွာ ရွက္ျခင္း၊ ဝန္ႀကီးတာဝန္ မေက်ပြန္မွာ ရွက္ျခင္း၊
အမ်ားပိုင္ပစၥည္းကို ငါပိုင္ ျပဳလုပ္ရမွာ ရွက္ျခင္း၊ ျပည္သူအားလံုးပိုင္ဆိုင္ေသာ ျပည္သူ႕ဘ႑ာကို ကိုယ္က်ိဳးအျဖစ္ အသံုးျပဳရမွာ ရွက္ျခင္း၊ ျပည္သူအားလံုးႏွင့္ဆိုင္ေသာ သယံဇာတမ်ားကို တစ္ဦးတစ္ေယာက္အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ရယူရမွာ ရွက္ျခင္း …
စာေရးသူကေတာ့ အထက္ပါ ရွက္ျခင္းမ်ားကို ဟိရိၾသတၱပၸဟူေသာ ေလာကအက်ိဳးစီးပြားကို ျဖစ္ထြန္းေစေသာ ေလာကပါလတရားမ်ားဟု ဖြင့္ဆိုပါသည္။

သူတို႔သည္ ဟိရိၾသတၱပၸတရားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔တုိင္းျပည္မ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းၾကသည္။ သာယာၾကသည္။ တိုးတက္ၾကသည္။
တစ္တိုင္းျပည္လံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္း၊ စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကသည္။ ရာဇဝတ္မႈမ်ား နည္းပါးၾကသည္။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား နည္းပါးၾကသည္။ ဟိရိၾသတၱပၸတရားႏွင့္အညီ တာဝန္သိမႈ၊ တာဝန္ယူမႈမ်ားျဖင့္ တာဝန္ကိုယ္စီ ထမ္းေဆာင္ၾကျခင္း၏ ရလဒ္မ်ား ျဖစ္သည္။

(၃၇)

စာေရးသူတို႔ ျမန္မာျပည္ကေရာ … ။ တာဝန္လည္း သိပံု မရၾက။ တာဝန္မသိသျဖင့္ တာဝန္ယူမႈလည္း မရွိသေလာက္။ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ …။ ေလ်ာ့တိေလ်ာ့ရဲ။ အဂတိလိုက္စားမႈေတြက တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ …။ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ၊ အေကာင္ႀကီးအေကာင္ေလး ခြဲျခားခံေနရဆဲ။ ဥပေဒျပဳေရး …။ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား ကာကြယ္မႈေတြက ခိုင္မာေနဆဲ။ ………… ကဲ ဘယ္က စမည္နည္း။ အမယ္ဘုတ္ရဲ႕ သူ႕ခ်ည္ခင္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို၊ ဂ်ာေအးကို သူ႔အေမ႐ိုက္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို။ “တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈမရွိဘဲ တိုင္းျပည္က ေရွ႕ဆက္၍ မရႏိုင္ပါ”ဟူေသာသေဘာတရား က်ယ္ျပန္႔ေစခ်င္ပါဘိ။

တရားမွ်တေသာ၊ ျပည္သူျပည္သားအားလံုးတို႔၏ အက်ိဳးစီးပြားကို ေရွး႐ႈေသာ ဥပေဒတစ္ရပ္ မေပၚေပါက္ေသးသေရြ႕ မည္သည့္တိုင္းျပည္မွ မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ပါ။

တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားဘဲ၊ အာဏာရွိ,အာဏာမဲ့ မခဲြျခားဘဲ၊ ဆင္းရဲသား,ခ်မ္းသာသူ မခြဲျခားဘဲ အျပစ္ႏွင့္ထိုက္တန္စြာ တရားစီရင္ျခင္းမ်ား မရွိေသးသေရြ႕ “သေဗၺ သတၱာ အေဝရာ ေဟာႏၲဳ … သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ”ကို တစ္ထိုင္တည္း အႀကိမ္တစ္သန္းရြတ္လည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး မၿငိမ္းခ်မ္းပါ၊ မခ်မ္းသာပါ။ ထို႔ထက္ပိုရြတ္လည္း ရြတ္သူကေတာ့ သမာဓိရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္၊ တိုင္းျပည္ကေတာ့ ဘာမွ ထူးလာမည္ မဟုတ္ပါ။

............................
..................................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
............................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၂၂၊ ၁ဝ၊ ၂ဝ၁၄
နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails