Monday, January 19, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၁၁)


(၄၆)
ကိုဘလိုင္တို႔ မိသားစုႏွင့္အျခားမိသားစုဝင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ကပၸိယႀကီးကားႏွင့္ကိုစိုးစိုးေမာင္တို႔ကားျဖင့္ သေဘၤာဆိပ္ဆီ ထြက္ခြါခဲ့ၾကသည္။ 
သေဘၤာဆိပ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ထီးထီးမားမားႀကီး ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနေသာ သေဘၤာႀကီးကို ျမင္ရသည္။ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး မင္သက္မိသြားသည္။ 
ဒီသေဘၤာႀကီးႏွင့္ သြားရေတာ့မည္ဆိုေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမိသည္။ သေဘၤာေပၚေရာက္ဖို႔အတြက္ ေလဆိပ္ေတြမွာလို Check in ေတြ၊ Terminal ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ကပၸိယႀကီးကေတာ့ လူေရာ၊ ကားေရာ သေဘၤာေပၚ တက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ သီးသန္႔ေနခဲ့သည္။ ၿပီးမွ ကားႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ တက္မည္။ 
ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္ က်န္အားလံုးကေတာ့ Check in ေနရာေရာက္ဖို႔အတြက္ ဥမင္က အရွည္ႀကီးကို ျဖတ္ကာ သြားၾကသည္။ Check in ေနရာလည္း ေရာက္ေရာ အားလံုး ကားႏွင့္သာ တက္ရမည္ဟု ဆိုသျဖင့္ ျပန္ဆင္းလာၾကရသည္။ သေဘၤာေပၚတက္မည့္ကားမ်ားက နည္းနည္းေနာေနာ မဟုတ္။ အၾကာႀကီး တန္းစီၾကရသည္။ သေဘၤာေပၚေရာက္ေတာ့ ကားေတြအမ်ားႀကီး အထပ္အထပ္ ပါ့ကင္းမ်ားတြင္ တန္းစီရပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ 
သေဘၤာေပၚတြင္ အခန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပါဝင္သည္။ စာေရးသူတို႔အခန္းကို မနည္းလိုက္ရွာၾကရသည္။ အခန္းမ်ားက အလြန္သန္႔ရွင္းသည္။ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ တြဲလ်က္ပါသည္။ ပစၥည္းမ်ားကို ခ်ၿပီး စကားစျမည္ ေျပာၾကသည္။ စိတ္ကေတာ့ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ သြားၾကည့္ခ်င္ေနၿပီ။ “ဆရာေတာ္ သေဘၤာႀကီးက ေကာင္းလိုက္တာ၊ အထပ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲ”ဟု စာေရးသူက ေျပာေသာအခါ ေဘးနားတြင္ရွိေနေသာ ကိုလွမင္း(ေနာ္ေဝ)က “အရွင္ဘုရား … ဒီသေဘၤာက အေဟာင္းႀကီး ရွိေသးတယ္၊ ဒိထက္ေကာင္းတဲ့သေဘၤာေတြ အမ်ားႀကီးဘုရား”ဟု ဆိုသည္။ ထိုအခါ အနီးတြင္ရွိေသာ ေရႊညဝါဆရာေတာ္က “ေဟ … ငါတုိ႔က ငါတို႔ကိုယ္ငါတို႔ လကမၻာေပၚ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ထင္ေနၾကတာ၊ မင္းက အေဟာင္းႀကီးပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့ကြာ”ဟု ဆိုလိုက္သျဖင့္ အားလံုး ပဲြက်သြားခဲ့သည္။
(၄၇)
ပစၥည္းမ်ား ေနရာတက် ခ်ၿပီးေသာအခါ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ တက္သည္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ကပၸိယတို႔က ေနာက္မွ လုိက္လာမည္ဟု ဆိုသည္။ အေပၚသို႔ တက္ရာတြင္ ႀကီးမားသန္႔ျပန္႔ေသာ ဓာတ္ေလွကားေရာ၊ ႐ိုး႐ိုးေလွကားေရာ ရွိသည္။ စူပါမားကတ္ႀကီးတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ေျမျပင္ေပၚရွိဆိုင္မ်ားကဲ့သို႔ ပစၥည္းမ်ိဳးစံုရွိသည္။ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား၊ ယမကာဆိုင္မ်ား၊ ေကာ္ဖီဆိုင္မ်ား၊ ဒစၥကိုခန္းမမ်ား၊ ေလာင္းကစားဝိုင္းမ်ား၊ အေပ်ာ္ကစားစရာ ဂိမ္းမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္၊ ကား၊ စက္ဘီး၊ ေသနတ္ပစ္ … မ်ိဳးစံုျပဳလုပ္ႏိုင္သည့္ ခန္းမႀကီး။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သေဘၤာေပၚ ေရာက္ေနသည္ဟု မထင္၊ ေျမျပင္ေပၚက အေဆာက္အအံုႀကီးတစ္ခုထဲသို႔ ေရာက္ေနသလား ထင္မွတ္ရသည္။ 
အေပၚဆံုးထပ္ေရာက္သည့္အခါ ႐ႈခင္းမ်ားကို အားပါးတရ ၾကည့္မိသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္ကပၸိယတို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ စကားေတြ ေျပာၾကသည္။ 
စာေရးသူက ကိုကိုးကၽြန္းသြားစဥ္ သေဘၤာႀကီးေပၚတြင္ “ေရႊပင္လယ္ႀကီး …. ကာဆီးထားလို႔ …”သီခ်င္းကို ေဆြးေဆြးေျမ့ေျမ့ သီဆိုေနၾကေသာ လူငယ္မ်ား၏အသံကို နားထဲမွာ ၾကားေယာင္သည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ လြမ္းသလို ေႏြးသလိုလို တစ္မ်ိဳးေလးျဖစ္သည္။
သီခ်င္း၏ မူလအဓိပၸာယ္ကေတာ့ အခ်စ္သီခ်င္း ျဖစ္မည္။ ပင္လယ္ႀကီးျခားေနေသာ ခ်စ္သူကို ေမွ်ာ္လင့္တမ္းတသည့္ အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္မည္။ ပင္လယ္ႀကီး ဘယ္လိုပင္ ကာဆီးထား၊ ကာဆီးထား လြမ္းေနရတယ္၊ ေဆြးေနရတယ္၊ ေမွ်ာ္ေနရတယ္ဆိုေသာအေျခအေနကို အႏုပညာေျမာက္ဖန္တီးထားတာ ျဖစ္မည္။ 
စာေရးသူကေတာ့ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေတြးသည္။ ေရႊပင္လယ္ႀကီး၏အဆုံးမွာ အမိေျမ၊ ေမြးရပ္ေျမ၊ သားခ်င္းတို႔ေျမ ရွိသည္။ ခ်စ္ရခင္ရေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား … ရွိသည္။ 
စပယ္ေတြ၊ သဇင္ေတြ၊ ပိေတာက္ပန္းမ်ား၏ ရနံ႔မ်ား ႀကိဳင္လႈိင္ေနသည္။ ခ်ယ္ရီေတြ ဘယ္ေလာက္လွေအာင္ ပြင့္ပြင့္ ရင္ထဲမွာ အျမစ္တြယ္ေနေသာ စံပယ္ေတြ၊ သဇင္ေတြ၊ ပိေတာက္ပန္းမ်ားႏွင့္ေတာ့ အစားထိုးမရႏိုင္ပါ။ 
ပင္လယ္ႀကီး၏ ဟိုမွာဘက္ကမ္းတြင္ရွိေသာ အမိေျမကို ဒီမွာဘက္ကမ္းတြင္ရွိေသာ ၾကြယ္ဝမႈမ်ား၊ ကိုယ္က်န္းမာ,စိတ္ခ်မ္းသာျခင္းမ်ား ရွိေစခ်င္သည္။ “…. ဘယ္ေလာက္ထိ ေစာင့္ရမယ္ မသိဘူး”စာသားေလး အေတြးထဲေရာက္လာေတာ့ ေမာသြားသည္။ ေတာ္ရာမွာေန ေႏြမိုးေဆာင္းတို႔ ကုန္ဆံုးကူးေျပာင္းခ်ိန္ မလြမ္းဘဲ မည္သူမွ် မေနႏိုင္ၾကပါ။ အေပၚဆံုးထပ္တြင္ အတန္ၾကာေနၿပီးေသာအခါ အခန္းသို႔ျပန္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးသည္။ 
သေဘၤာအခန္းတြင္း၌ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာပါ တဲြလ်က္ပါသျဖင့္ အဆင္ေျပလွသည္။ ခဏနားသည္။ ၿပီးလွ်င္ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကသည္။ 
(၄၈)
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္တြင္ အေတာ္ေလး ေအးေနၿပီ။ ဂ်ာမနီထက္ အေအးဓာတ္ပိုသည္ကို သတိမထားမိခဲ့။ သို႔ရာတြင္ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္တြင္ ေနရတာ အလြန္သေဘာက်သည္။ ည ၁ဝ နာရီခန္႔အထိ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အလြန္ေအးၿပီး မခံႏိုင္ေတာ့သည့္အခါမွ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ ေအာက္ထပ္သို႔အဆင္း အေပ်ာ္စီး ဆိုင္ကယ္၊ ကား စတာေတြ ရွိသည့္ခန္းမတြင္ ကပၸိယကိုေျပာင္ႀကီးႏွင့္ကိုလွမင္းတို႔ ေရာက္ေနၾကသည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ နာရီဝက္ခန္႔ ေနၿပီး အခန္းသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ 
မနက္က်ေတာ့ အေစာႀကီး ႏိုးေနျပန္သည္။ သေဘၤာအေပၚဆံုးထပ္သို႔ တစ္ပါးတည္း ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ ေနာ္ေဝကမ္းေျခမ်ားကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ အေအးဓာတ္က နားရြက္မ်ားပင္ က်င္လာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ေျခာက္ကပ္လာသည္။
ေနာ္ေဝကမ္းေျခမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဒိန္းမတ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနေသာ အေတြးအျမဳေတမ်ားေနရာတြင္ ေနာ္ေဝႏွင့္ပတ္သက္သည့္အေတြးမ်ား ဝင္ေရာက္ေနရာယူေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ “ေနာ္ေဝ … မင္းေျမေပၚ မၾကာခင္ နင္းေတာ့မယ္” တိုးတိုးေလး ေျပာလိုက္သည္။ ေနာ္ေဝက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရနံ႔မ်ားျဖင့္ ခြန္းတုန္႔ဆိုသည္။ 
(၄၉)
မနက္ ၇ နာရီ ၁၅ ေလာက္မွာ သေဘၤာႀကီးက ေနာ္ေဝႏိုင္ငံ၊ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕ကမ္းမွာ ကပ္သည္။ အထပ္မ်ားစြာပါၿပီး ထုထည္ႀကီးမားလွေသာ သေဘၤာႀကီးပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကမ္းကပ္ပံုမွာ ညင္သာလွသည္။ 
သေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚမွ ေအာက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ လက္ျပေနသူတစ္ဦးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ လာႀကိဳေနေသာ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေလယာဥ္ဆိုက္ၿပီး ေလဆိပ္အတြင္း သြားရသလိုမ်ိဳး ခရီးသည္မ်ား အစီအရီ ဆင္းၾကသည္။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၾကသည္။ သေဘၤာေပၚတြင္ ကားယူရန္ ေစာင့္ေနေသာ ကပၸိယႀကီးကို ေစာင့္ၾကသည္။ 
ကားက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေရာက္မလာသျဖင့္ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္က တကၠစီငွါးၿပီး သူ႔ေနအိမ္သို႔ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူတို႔ကို ပင့္သည္။ မၾကာခင္မွာပဲ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ကပၸိယႀကီးတို႔ကား အေတာ္ၾကာမွ ေရာက္လာၾကသည္။ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ႏွင့္မပူစူးတို႔က အ႐ုဏ္ဆြမ္းကပ္သည္။ ေရႊညဝါဆရာေတာ္၊ ကိုမိုးေမာင္ေမာင္မိသားစု၊ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စကားေျပာၾကသည္။အက္ေၾကာင္းထပ္ေနေသာႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားသာ မ်ားပါသည္။ 
စာေရးသူကေတာ့ ဘာသာေရးႏႊယ္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ကိုမိုးေမာင္ေမာင္ထံမွ နားေထာင္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံတြင္လည္း ဘာသာမဲ့မ်ား တိုးပြားလာျခင္းႏွင့္ အစၥလာမစ္ျပႆနာက ရွိေနသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ဒိန္းမတ္စေသာ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားလို ဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ ေခၚသြင္းၿပီး ပညာသင္ေပး၊ ေနစရာစားစရာေပး၊ ၿပီးမွ အိမ္ရွင္ကို အားမနာဘဲ အစၥလမၼိဳက္ေဇးရွင္း ျပဳလုပ္ခ်င္ၾကသည့္ကိစၥမ်ားကို သိရသည္။ 
ဥေရာပအစိုးရမ်ားက သူတို႔ေတြ သနားလို႔ေခၚလာေသာသူမ်ားသည္ ျဖဴျဖဴမည္းမည္း သူတို႔စနစ္ထဲဝင္ေအာင္ သြင္းႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကနဦးက ယူဆထားၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ မြတ္စလင္ကို သူတို႔စနစ္ပံုစံထဲ သြင္းမရေၾကာင္းကို သိလာရခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်ိန္က အေတာ္ေလး ေႏွာင္းေနပံုရသည္။ 
(၄၉)
Anders Behring Breivik ဆိုလွ်င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား သိၾကလိမ့္မည္။ ေသြးပ်က္ဖြယ္၊ ေၾကာက္မတ္ဖြယ္ လူသတ္မႈႀကီးကို က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္သူျဖစ္သည္။ 
ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ အႀကီးမားဆံုး ရာဇဝတ္မႈႀကီးတစ္ခုကို က်ဴးလြန္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ လူေပါင္း ၆၉ ေယာက္ကို အူတိုယ (Utoya)ကၽြန္းတြင္ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ ေအာ္စလိုၿမိဳ႕၊ အစိုးရဌာနတစ္ခုကိုလည္း ဗံုးခဲြသည္။ လူ ၈ ေယာက္ေသသည္။ သူက စိတ္မႏွံ႔လို႔လည္း မဟုတ္ပါ။ သူ ခိုင္ခုိင္မာမာ စြဲကိုင္ထားေသာ အယူအဆေၾကာင့္သာ ဤကဲ့သို႔ သတ္ျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အၾကမ္းဖက္ျခင္း၊ လူသတ္ျခင္းကို မႏွစ္ၿမိဳ႕ၾကပါ။ သို႔ရာတြင္ သူ႕ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္သူ႕အမ်ိဳးသားေရးအျမင္ကိုေတာ့ သေဘာက်သြားခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ 
ေနာ္ေဝႏိုင္ငံစသည့္ အေနာက္ဥေရာပအစိုးရမ်ားသည္ Multicurturalism ေခၚ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံုဝါဒကို လက္ခံက်င့္သံုးသည္။ သူက ထိုဝါဒကို ဆန္႔က်င္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဥေရာပတြင္ မြတ္စလင္မ်ား လာေရာက္အေျခခ်ေနျခင္းကို လက္မခံႏိုင္။ မြတ္စလင္တို႔၏အႏၱရာယ္ကို သတိထားဖို႔ ေဟာေျပာသည္။ 
သို႔ေသာ္ အစိုးရက မြတ္စလင္မ်ားကို ေထာက္ပံ့သည္။ ကူညီသည္။ တစ္ေန႔တစ္ျခား မြတ္စလင္မ်ား တိုးပြားလာသည္။ ဒါကို သူက ဆန္႔က်င္သည္။ မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံၿပီး မြတ္စလင္မ်ားကို ေထာက္ပံ့ေသာအစိုးရကိုပါ ဆန္႔က်င္သူျဖစ္လာသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ေၾကာက္မတ္ဖြယ္ လူသတ္မႈႀကီးကို က်ဴးလြန္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ 
သူက လက္ရွိအာဏာရပါတီ၏ မ်ိဳးဆက္ကို ျဖဳတ္လိုက္လွ်င္ မြတ္စလင္ကို ေထာက္ပံ့ေနေသာအစိုးရ က်ဆံုးသြားလိမ့္မည္ဟု ယူဆသည္။ တရား႐ံုးတြင္ သူက “ကၽြန္ေတာ္လုပ္တာဟာ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံကို အစၥလာမ္အႏၱရာယ္ကေန ကာကြယ္ခ်င္လို႔ပါ”ဟု ဆိုသည္။ 
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၁၁၊ ၁၁၊ ၂ဝ၁၄

Monday, January 12, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၁ဝ)



ယခင္အပတ္မွ အဆက္ .....

အခ်ိဳ႕တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ 
ဖန္ဆင္းရွင္၊ ဖန္ဆင္းျခင္း စေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေဆြးေႏြးမႈပင္ မျပဳလုပ္ခ်င္ၾကေသာလူမ်ား တိုးပြားလာေနသည္ဟု ဆိုသည္။ 
အာ့ဟုစ္တကၠသိုလ္ (Aarhus University)က ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ျပန္ေသာ စာရင္းတစ္ခုအရ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာက်င့္သံုးသူ အနည္းဆံုး ၂ ေသာင္းဝန္းက်င္ရွိသည္ဟု ခန္႔မွန္းသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ 
ယေန႔အခ်ိန္မွာေတာ့ ထို႔ထက္မက မ်ားျပားေနေလာက္ၿပီဟု စာေရးသူ ခန္႔မွန္းၾကသည္။ 
ယေန႔အခ်ိန္တြင္ ဥေရာပ၌ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမ်ားစြာ ဖ်က္သိမ္းေနရသည့္အဆင့္သို႔ ေရာက္ေနၿပီဟု ဆိုုသည္။ ယခင္က Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ေထာက္ပံ့ေသာအခြန္ ထားရွိၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာကို အစိုးရက ေထာက္ပံ့ေပးသည္။ ယခုအခါ Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာေထာက္ပံ့ဖို႔ ေကာက္ခံေသာအခြန္ကို မေပးလိုေတာ့ေသာ ျပည္သူမ်ားႏွစ္စဥ္ သိန္းခ်ီရွိလာေနသည္ဟု ဆိုသည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္ပစ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ 
မိမိတို႔၏ဘဝကို တိုးတက္ေအာင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ မိမိဘာသာ ႀကိဳးစားၿပီး ရလဒ္ထြက္လာေသာအခါ ဘုရားသခင္ေပးသည္ဟူေသာ အယူအဆအေပၚ တျဖည္းျဖည္း အယံုအၾကည္ ကင္းမဲ့လာသည့္သေဘာျဖစ္သည္။ ကိုယ္လုပ္လွ်င္ ကိုယ္ရသည္၊ ကိုယ္ဖန္တီးလွ်င္ ဖန္တီးသည့္အတိုင္းျဖစ္သည္၊ 
ရလဒ္မ်ားအတြက္ မိမိကိုယ္တိုင္သာ တာဝန္ရွိသည္ဟူေသာ အယူအဆ ထင္ရွားစြာ ေပၚထြက္လာျခင္းဟု ဆိုႏုိင္သည္။ 
Church Tax ေခၚ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ေထာက္ပံ့ေသာအခြန္စနစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ သာသနာေရးဌာနကို သတိျပဳမိသည္။ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္မိသည္။ ယခုအခါ ဘာသာျခားမ်ား၏ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္ျခင္း၊ ေဝဖန္ေထာက္ျပျခင္းတို႔ကို သံေယာင္လိုက္ၿပီး ဒီမိုကေရစီစနစ္ႏွင့္သာသနာေရးဌာန လံုးဝမလိုက္ဖက္ေတာ့ၿပီဟူေသာအျမင္ကို အခ်ိဳ႕ဗုဒၶဘာသာမ်ားပင္ ေျပာလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္မွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ 
ဒီမိုကေရစီအားေကာင္းလွပါသည္ဆိုေသာ မည္သည့္ႏိုင္ငံမွာမဆို အမ်ားစု၊ အနည္းစု ခဲြျခားမႈက ရွိတတ္ပါသည္။ သဘာဝတရားပင္ ျဖစ္သည္။ 
အမ်ားစုက အမ်ားစုျဖစ္လို႔ အားေကာင္းေနျခင္းသည္ ေလာကသဘာဝအရ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက အသာရျခင္း၊ ႀကီးစိုးျခင္းသည္လည္း ေလာကသဘာဝအရပင္ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုက အနည္းစုကို အႏိုင္က်င့္ျခင္းသည္သာလွ်င္ ေလာကသဘာဝ၊ ဓမၼသဘာဝကို ဆန္႔က်င္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ 
(၄၂)
ခရီးသြားရင္းျဖင့္ အေတြးတစ္ခု ဝင္ခဲ့ေသးသည္။ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံတြင္ ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ဝင္ဆံ့ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ရွိလွ်င္ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္ ဗုဒၶသာသနာျပန္႔ပြားလာႏိုင္စရာ ရွိပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ခ်မ္းသာသူမ်ားႏွင့္ ခ်မ္းသာေသာဆရာေတာ္မ်ား ဥေရာပတြင္ သာသနာျပဳစင္တာမ်ား တည္ေဆာက္ဖို႔ အာ႐ံုက်လာေသာေန႔ ဥေရာပတြင္ ဗုဒၶသာသနာထြန္းကားေန႔ဟုပင္ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ အဆိုပါ သာသနာျပဳစင္တာမ်ားက ရွိစုမဲ့စု ျမန္မာဗုဒၶဘာသာအနည္းငယ္ကိုသာ အမီွသဟဲျပဳမေနဘဲ ေဒသခံမ်ားႏွင့္ အလုပ္အတူလုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာသာသနာျပဳမ်ားသာ ျဖစ္ဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါသည္။
(၄၃)
ဒိန္းမတ္ရာသီဥတုက ဂ်ာမနီထက္ အနည္းငယ္ ပိုေအးေနသည္။ ညပိုင္းတြင္ ကိုဘလိုင္တို႔အိမ္၌ အလႅာပသလႅာပစကားမ်ား ေျပာၾကသည္။ မိမိတို႔ႏိုင္ငံအေၾကာင္းမ်ား၊ ဒိန္းမတ္လူေနမႈဘဝမ်ားအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ထူးထူးျခားျခား ၾကားသိရတာတစ္ခု ရွိျပန္သည္။ ဘိန္းသမားလိုင္စင္ႏွင့္ အရက္သမားလိုင္စင္ ဟူသည္တည္း။ ဒိန္းမတ္တြင္ အစိုးရ၏ေပၚလစီမွာ ဒုစ႐ိုက္အမႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား ပေပ်ာက္ေရးျဖစ္သည္။ 
ဘိန္းစားခ်င္သလား စား၊ ရတယ္။ ဒုစ႐ိုက္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ အရက္ခ်ည္းပဲ ေသာက္ခ်င္သလား၊ ေသာက္၊ ရတယ္။ ဒုစ႐ိုက္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ အမ်ားျပည္သူမ်ား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔။ 
ဘိန္းစားကလည္း အစိုးရထံမွာ ဘိန္းစားဖုိ႔ ပိုက္ဆံေတာင္းခံႏိုင္သည္။ အစိုးရကလည္း ဘိန္းသမားလိုင္စင္ထုတ္ေပးၿပီး ဘိန္းစားဖို႔ ပိုက္ဆံေပးထားသည္။ 
ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ အရက္ပဲ တစ္သက္လုံး ေသာက္ေတာ့မယ္ဆိုသူကလည္း အရက္သမားလိုင္စင္ျဖင့္ တစ္သက္လံုး အစိုးရဆီက အရက္ဖိုးယူကာ အရက္ခ်ည္းပဲ ေသာက္ေနႏိုင္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အရက္သမား၊ ဘိန္းသမားမ်ား ဒိန္းမတ္သို႔ လာသင့္သည္။ ဒိန္းမတ္တြင္ လမ္းေဘး၌ စိတ္ေအးလက္ေအး မူး႐ူးၿပီး အၿမဲတမ္း အရက္ေသာက္ေနသူအခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရတတ္သည္။ 
သာမန္လူေကာင္းသူေကာင္းမ်ားပင္ မဆိုထားဘိ။ အရက္သမား၊ ဘိန္းစားမ်ားပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရေသာ တိုင္းျပည္ပါတကား။
(၄၄)
ဒိန္းမတ္၊ ေနာ္ေဝ၊ ဆြီဒင္ စေသာ စကန္ဒီေနဗီးယန္းတိုင္းျပည္မ်ားက အက်ဥ္းေထာင္မ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ဥပမာ ရာဇဝတ္မႈတစ္ခုျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္အစီရင္ခံရသည္ဆိုပါစို႔။ အက်ဥ္းေထာင္က ခ်က္ခ်င္းေထာင္ထဲမထားေသးဘဲ လက္တြင္ ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ကိရိယာေလးတပ္ေပးၿပီး ရက္ခ်ိန္းေပးကာ အိမ္ျပန္လႊတ္သည္လည္း ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ 
သူတို႔ေထာင္မ်ားက ကမၻာ့တစ္နံတစ္လ်ားမွ လူအမ်ားစု၏ လူေနမႈဘဝထက္ အဆင့္အတန္း ျမင့္ပါသည္။ စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ၇ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ေလာက္၏ လူေနမႈဘဝမ်ားထက္ သာလြန္ေကာင္းမြန္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဥပမာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္အခန္း၊ ကိုယ္ပိုင္ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ စနစ္က်ေသာအားကစားကြင္း၊ စနစ္က်ေသာစာၾကည့္တုိက္၊ စနစ္က်ေသာ က်န္းမာေရးဝန္ေဆာင္မႈ၊ တီဗြီ စေသာပစၥည္းမ်ား လူတိုင္း အသံုးမျပဳႏိုင္ၾကပါ။ 
သူတို႔ ေထာင္မ်ားတြင္ သန္႔ရွင္းေသာ ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာရွိသည္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေသာ အိပ္ရာႏွင့္ အိပ္ႏိုင္သည္။ အားကစားကြင္း ရွိသည္။ ဘတ္စကတ္ေဘာလား၊ ေဘာလံုးလား၊ ေဘာလီေဘာလား၊ ကိုယ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ကစားႏိုင္သည္။ စနစ္က်ၿပီး အင္တာနက္ပါ အသံုးျပဳႏိုင္ေသာစာၾကည့္တိုက္တြင္ ဗဟုသုတရွာမွီးႏိုင္သည္။ ရံဖန္ရံခါ ဘဝအတြက္ အသံုးတည့္ေသာ သင္တန္းမ်ားလည္း တက္ေရာက္ခြင့္ ရတတ္သည္။ မိမိ၏က်န္းမာေရးႏွင့္သင့္ေလ်ာ္ေသာ အစားအေသာက္ကိုလည္း ေရြးခ်ယ္စားေသာက္ႏိုင္သည္။ 
သူတုိ႔ေထာင္မ်ားအေၾကာင္း သိရေသာအခါ ေထာင္က်ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ ေထာင္ဆိုသည့္အတိုင္း မိမိဆႏၵရွိတိုင္း ခရီးသြားျခင္း၊ လူမႈေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား လုပ္ေဆာင္ျခင္း စေသာ လူသားတစ္ေယာက္၏ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကေတာ့ ဆံုး႐ႈံးေစပါသည္။
(၄၅)
ကိုဘလုိင္တို႔အိမ္တြင္ တစ္ညတာ တည္းခိုၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမွ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံသို႔ ဆက္လက္ထြက္ခြါၾကမည္ ျဖစ္သည္။ ေနာ္ေဝႏိုင္ငံမွ အလုပ္အားေနသူ ကိုလွမင္းက လာႀကိဳသည္။ သေဘၤာႀကီးျဖင့္ သြားၾကမည္ဟု ဆိုသည္။ ပင္လယ္ခရီးသြားရမည္ဆိုသျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားလာသည္။ 
လြန္ခဲ့ေသာ ၂ဝဝ၂ ခုႏွစ္ေလာက္က ကိုကိုးကၽြန္းသို႔ သေဘၤာျဖင့္ သြားခဲ့သည့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ခရီးစဥ္ကို အမွတ္ရမိသည္။ ထိုစဥ္က အထပ္ ၄ ထပ္ခန္႔ရွိေသာ သေဘၤာျဖင့္ သြားခဲ့ရသည္။ တစ္ညအိပ္ ၂ ရက္ခရီးျဖစ္သည္။ ပင္လယ္လႈိင္းလံုးမ်ား၊ ပင္လယ္ႀကီးထဲတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ေလ်ာဆင္းသြားေသာေနလံုးနီနီႀကီးကို တခုတ္တရ ေတြေတြေငးေငြး ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပံုမ်ားကို သတိရသည္။ 
သေဘၤာေပၚတြင္ လူငယ္မ်ားက “ေရႊပင္လယ္ႀကီး …. ကာဆီးထားလို႔ ….”ဟူေသာ သီခ်င္းကို အားရပါးရ ဆိုေနၾကပံုမ်ားကိုလည္း သတိရသည္။ အခု သေဘၤာျဖင့္ ခရီးသြားရျပန္ဦးမည္။
(၄၆)
ကိုဘလိုင္တို႔ မိသားစုႏွင့္အျခားမိသားစုဝင္မ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ကပၸိယႀကီးကားႏွင့္ကိုစိုးစိုးေမာင္တို႔ကားျဖင့္ သေဘၤာဆိပ္ဆီ ထြက္ခြါခဲ့ၾကသည္။ သေဘၤာဆိပ္ေရာက္သည္ႏွင့္ ထီးထီးမားမားႀကီး ေက်ာက္ခ်ရပ္ေနေသာ သေဘၤာႀကီးကို ျမင္ရသည္။ 
စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး မင္သက္မိသြားသည္။ ဒီသေဘၤာႀကီးႏွင့္ သြားရေတာ့မည္ဆိုေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားမိသည္။ 
သေဘၤာေပၚေရာက္ဖို႔အတြက္ ေလဆိပ္ေတြမွာလို Check in ေတြ၊ Terminal ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ကပၸိယႀကီးကေတာ့ လူေရာ၊ ကားေရာ သေဘၤာေပၚ တက္ရမည္ျဖစ္သျဖင့္ သီးသန္႔ေနခဲ့သည္။ ၿပီးမွ ကားႏွင့္အတူ သေဘၤာေပၚ တက္မည္။ 
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
ဝ၆၊ ၁၁၊ ၂ဝ၁၄

Monday, January 5, 2015

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၉)



ယခင္အပတ္မွ အဆက္ .........

တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခဲြျခားဘဲ၊ အာဏာရွိ,အာဏာမဲ့ မခဲြျခားဘဲ၊ ဆင္းရဲသား,ခ်မ္းသာသူ မခြဲျခားဘဲ အျပစ္ႏွင့္ထိုက္တန္စြာ တရားစီရင္ျခင္းမ်ား မရွိေသးသေရြ႕ “သေဗၺ သတၱာ အေဝရာ ေဟာႏၲဳ … သုခီ အတၱာနံ ပရိဟရႏၲဳ”ကို တစ္ထိုင္တည္း အႀကိမ္တစ္သန္းရြတ္လည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး မၿငိမ္းခ်မ္းပါ၊ မခ်မ္းသာပါ။ 
ထို႔ထက္ပိုရြတ္လည္း ရြတ္သူကေတာ့ သမာဓိရၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္၊ တိုင္းျပည္ကေတာ့ ဘာမွ ထူးလာမည္ မဟုတ္ပါ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ၊ ေအးခ်မ္းေသာတိုင္းျပည္ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ 
ဘုရားေပးေသာနည္းလမ္းမ်ားကို လိုက္နာက်င့္သံုးမႈမရွိဘဲ "ေအးခ်မ္းပါေစ" မည္မွ်ပင္ ေမတၱာပို႔ေနေသာ္လည္း ေအးခ်မ္းမႈက ေရာက္ရွိလာမည္မဟုတ္ပါ။ အလုပ္ေမတၱာမပါဘဲ ႏႈတ္ေမတၱာသာ ပို႔ေနျခင္းသက္သက္သည္ တစ္ခါတစ္ရံ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေစာ္ကားေနျခင္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္သည္။ 

(၃၈)

“အရွင္ဘုရား … ခဏေန ေရာက္ေတာ့မယ္ဘုရား”။ ကိုစိုးစိုးေမာင္ အသံၾကားမွ ပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိျပဳမိသည္။ မိုးက အေတာ္ေလး သည္းလာသည္။ ကားေနာက္ခန္းက ေဟာက္သံၾကား၍ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ကိုစိုးစိုးေမာင္၏ သမီးငယ္ေလး ေဟာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အသက္ ၅ ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိေသာ္လည္း လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ထူးထူးျခားျခား ေဟာက္တတ္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ တရားေဟာေနသည့္အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္က တရားေဟာေနၿပီ။ ဆရာေတာ္ႏွင့္တပည့္ဦးသူရိယတို႔က အၿပံဳးျဖင့္ ဆီးႀကိဳသည္။ တရားပဲြက ညေန ၄ နာရီခန္႔က်မွ ၿပီးသည္။

အၿမဲတမ္း ရႊင္လန္းတက္ၾကြေနေသာ ကပၸိယေျပာင္ႀကီးေခၚ ကိုေမာင္ေမာင္သိန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံလည္း အၿပံဳးမပ်က္။ ဆရာေတာ့္တရားပဲြတြင္ ရပ္ေဝးရပ္နီးမွ ျမန္မာအေယာက္ ၄ဝ ခန္႔ တရားနာလာၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး သံဃာတစ္ပါးမွ် မရွိသျဖင့္ ဆရာေတာ္မ်ားကို ဖူးေတြ႕ရသျဖင့္ အားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တရားပဲြၿပီးေသာအခါ တစ္ညတာ ခိုနားမည့္ ကိုဘလိုင္၏အိမ္သို႔ ထြက္ခြါရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ 

မထြက္ခြါမီ ေနာ္ေဝသို႔ သြားမည့္ခရီးစဥ္ကို ေဆြးေႏြးၾကသည္။ အင္တာနက္မွ သေဘၤာလက္မွတ္မ်ား ျဖတ္ၾကသည္။ ဒိန္းမတ္မိုးက သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာခ်လိုက္၊ ဖဲြဖြဲ ဖဲြဖြဲ ရြာေနလိုက္၊ လံုးဝရပ္သြားလိုက္။ ေရႊညဝါဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူတို႔အားလံုး ကားေလးျဖင့္ ကိုဘလိုင္တို႔အိမ္သို႔ သြားခဲ့ၾကသည္။ 

(၃၉)

မိနစ္ ၄ဝ ခန္႔ကားေမာင္းၿပီးေသာအခါ ကိုဘလိုင္တို႔ အိမ္သို႔ ေရာက္သည္။ ဆရာေတာ္မ်ားအတြက္ ထပ္ခိုးေလးတြင္ ေနရာခ်ထားသည္။ ထပ္ခိုးဆိုေသာ္လည္း ဥေရာပအိမ္မ်ား၏ထံုးစံအတိုင္း ေနေပ်ာ္ဖြယ္ရွိပါသည္။ 
ဤႏိုင္ငံတြင္ မည္မွ်ဆင္းရဲသည့္မိသားစုပင္ ျဖစ္ေစ မိသားစုေနဖို႔ မသင့္ေတာ္ေသာ အလြန္ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းေသာအိမ္မ်ားႏွင့္ ေနခြင့္မျပဳဟု ဆိုသည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားဆိုလွ်င္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သမားႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္သည့္အိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနႏိုင္သည္။ မိသားစုဆိုလွ်င္ မိသားစုႏွင့္သင့္ေတာ္ေသာအိမ္မ်ိဳးတြင္သာ ေနရသည္။ ကိုဘလိုင္တို႔မွာ မိသားစုျဖစ္သျဖင့္ အေပၚထပ္၊ ေအာက္ထပ္ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိမ္သာ၊ မီးဖို၊ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း စသျဖင့္ အျပည့္အစံု ရွိသည္။ 

စာေရးသူတို႔ အထပ္နံရံမ်ားတြင္ ၈ ေလးလံုးအမွတ္တရ ပန္းခ်ီမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ ေရႊဝါေရာင္လႈပ္ရွားမႈပံုမ်ား၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပံုမ်ားႏွင့္ NLD ပံုမ်ား အျပည့္ကပ္ထားသည္။ ထူးထူးျခားျခား ဦးသန္းေရႊပံုကို ဟစ္တလာႏႈတ္ခမ္းေမြးတပ္ၿပီး ေအာက္တြင္ စာေရးထားေသာ ဓာတ္ပံုကိုလည္း ရယ္ရႊင္ဖြယ္ ေတြ႕ရသည္။ ခဏနားၿပီးေသာအခါ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ေရွာ့ပင္းစင္တာတစ္ခုသို႔ လုိက္ျပသည္။ 
ရာသီဥတုေအးသျဖင့္ ဦးသူရိယႏွင့္အတူ ဆြယ္တာဝယ္ဖို႔ လိုက္ရွာသည္။ လူႀကီးမ်ားဝတ္ေသာဆြယ္တာမ်ားမွာ စာေရးသူတို႔ႏွင့္ မည္သို႔မွ် ဝတ္မျဖစ္ပါ။ သို႔ျဖင့္ ၁၃ ႏွစ္သားမ်ားအတြက္ဟူေသာ စာတန္းခ်ိတ္ထားေသာေနရာမွ ဆြယ္တာမ်ားကို ဝယ္ခဲ့ရသည္။ သူတို႔အတြက္ ၁၃ ႏွစ္သားဆြယ္တာသည္ စာေရးသူႏွင့္ အံကိုက္ျဖစ္ေနသည္။ ရွမ္းဒကာေလးက ဆြယ္တာဖိုး လွဴသည္။ တယ္လီေနာကုမၸဏီအေရာင္းစင္တာတစ္ခုကိုလည္း စင္တာအတြင္း ေတြ႕ခဲ့ရသည္။

(၄ဝ)

ၿမိဳ႕တြင္းရွိ လူမ်ား သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကပံုမွာ အလြန္ေအးေဆးလြန္းသည္ဟု ထင္သည္။ စာေရးသူေတြ႕ဖူးသည့္ ျပာယာခတ္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္သြားလာေနၾကေသာ စကၤာပူမွ လူမ်ား၊ ဂ်ာမနီမွ လူမ်ားႏွင့္လည္း မတူဟု ထင္သည္။ ႏိုင္ငံက က်ယ္ၿပီး လူဦးေရနည္းပါးျခင္း၊ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေၾကာင့္ၾကကင္းျခင္း စသည္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္ရွိသည္။

ဒိန္းမတ္တြင္ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၅ သန္းေက်ာ္ ၆ သန္းခန္႔သာ ရွိသည္။ အမ်ားစုကိုးကြယ္သည့္ ခရစ္ယာန္လူသာရင္ဂိုဏ္းကို ႏိုင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ လူဦးေရ၏ ၈ဝ% ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ ခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ၿပီး မြတ္စလင္က ဒုတိယအမ်ားဆံုး ျဖစ္သည္။ ၄% ရာခိုင္ႏႈန္းခန္႔ရွိသည္။ 

မူလခရစ္ယာန္အျဖစ္မွ မြတ္စလင္မ်ားျဖစ္သြားျခင္း မဟုတ္ဘဲ စီးပြားေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ အျခားဗုဒၶဘာသာ၊ ဟိႏၵဴဘာသာတို႔လည္း အနည္းငယ္ရွိသည္။
အျခားႏိုင္ငံမ်ား အထူးသျဖင့္ တူရကီ၊ ယူဂိုဆလားဗီးယား၊ ပါကစၥတန္၊ ေမာ္႐ိုကို၊ အီရက္၊ အီရန္၊ လစ္ဘႏြန္၊ ဆိုမာလီယာ၊ သီရိလကၤာႏွင့္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတို႔မွ ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံလာၾကသူမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ရွိသည္။ ၁ သန္းဝန္းက်င္ခန္႔ရွိမည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကသည္။ 

ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားအနက္ ဗီယက္နမ္တစ္ႏိုင္ငံတည္းမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားသာ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္ဖို႔၊ ခရစ္ယာန္ျဖစ္ဖို႔ အလားအလာရွိသည္။ က်န္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားမွ ခိုလႈံလာၾကသူမ်ားမွာ မြတ္စလင္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံေရးခိုလႈံၾကသူမ်ားကား အနည္းငယ္မွ် (ေထာင္ဂဏန္းသာသာ)သာ ရွိေပသည္။ 

အဆိုပါ ေထာင္ဂဏန္းတြင္လည္း ခ်င္း၊ ကခ်င္ စသည့္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ားကသာ အမ်ားစု ျဖစ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာဝင္ကေတာ့ အနည္းငယ္သာ ရွိသည္။ ဤေနရာမွာေတာ့ လူ႕အခြင့္အေရးသမားဆိုသူမ်ားကို ေျပာစရာရွိလာပါသည္။ လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူညီမွ်ေရး သို႔မဟုတ္ လူ႕အခြင့္အေရးကို လက္ကိုင္ျပဳေနသည္၊ ေရွ႕တန္းတင္ထားသည္ဟု မည္မွ်ပင္ ေၾကြးေၾကာ္ေနပါေစ စစ္အစိုးရႏွင့္မျခား ေဖာက္ျပားေနသူမ်ား မ်ားစြာရွိပါသည္။ 

ဒုကၡသည္ခ်င္းအတူတူ ခ်င္းမဟုတ္လို႔ ခရစ္ယာန္မဟုတ္လို႔ အခြင့္မရၾကရွာေသာ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ား၊ ဗုဒၶဘာသာမ်ားကို အခြင့္အေရး မေပးခ်င္ၾကေပ။ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာအမ်ားစုမွာ ဗုဒၶဘာသာက ၃ဝ ဦးဆိုလွ်င္ ခရစ္ယာန္က ၃ဝဝ ဦးေလာက္ရွိသည္။ ထို႔ထက္ပင္ ကြာဟမ်ားႏိုင္စရာရွိပါသည္။ ပညာသင္ဆုေပးသည့္ေနရာတြင္လည္း ဘာသာေရးခဲြျခားမႈက ရွိေနပါသည္။ 

လူ႕အခြင့္အေရးႏွင့္တရားမွ်တေရးေဆာင္ပုဒ္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ား၏ ဘာသာေရး၊ လူမ်ိဳးေရးဘက္လိုက္မႈမ်ားကို တတိယကမၻာေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏အေျခအေနက မီးေမာင္းထိုးျပေနသည္ဟု ဆိုခ်င္သည္။

တတိယႏိုင္ငံမ်ားသည္ ယခင္အခ်ိန္မ်ားက စစ္ပဲြမ်ားေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ခံရျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တင္းက်ပ္ေသာလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုန္းထြက္လိုျခင္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ားမွ ဒုကၡသည္မ်ားကို ရက္ရက္ေရာေရာ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံၿပီး ေကၽြးေမြးေပးကမ္းေထာက္ပံ့လာခဲ့သည္။ 

ယေန႔အခ်ိန္အထိ ဆိုမာလီယာႏွင့္အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ မြတ္စလင္မ်ား တဖဲြဖဲြ ေရာက္ရွိေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခ်ိန္မွာကား အစိုးရ၏ ထိုေပၚလစီကို ေမးခြန္းထုတ္သူမ်ား တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာၿပီဟု ဆိုသည္။
မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို တစ္ကမၻာလံုး ေၾကာက္လန္႔ေနၾကပါလွ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ မြတ္စလင္မ်ားကို ခိုလႈံခြင့္ေပးေလသနည္း။ 

အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမးၾကည့္ဖူးသည္။ ေက်နပ္ေလာက္သည့္ အေျဖမရပါ။ အမွန္တကယ္ပင္ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာတရားမ်ား ထားရွိၾကျခင္းေၾကာင့္ေလာ။ မေသခ်ာပါ။ မေသခ်ာေသာ္လည္း သူတို႔တိုင္းျပည္မ်ား၏ လုပ္ရပ္မ်ားကေတာ့ ျဗဟၼစိုရ္တရားမ်ား၏ ထင္ဟပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ တူေနသည္ကိုကား မည္သူမွ် ျငင္းရမည္ မထင္ပါ။ စာေရးသူလည္း ဤကိစၥကို အေျဖရွာၾကည့္ဖူးသည္။ 

မေသခ်ာမႈမ်ားထဲက ျမန္မာဒကာတစ္ဦး၏ အေျဖတစ္ခုကိုေတာ့ စဥ္းစားစရာျဖစ္သည္။ မြတ္စလင္တိုင္းျပည္မ်ား၏အႏၲရာယ္ကို ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ မြတ္စလင္မ်ားကို လက္ခံေနျခင္းျဖစ္သည္ဟူေသာ အျမင္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကမၻာႀကီးတြင္ မြတ္စလင္မ်ားႏွင့္အျခားလူသားမ်ား စစ္ပဲြႀကီးမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္းေပေလာ။ သူ႕အေတြးမွ်သာ ျဖစ္သည္။ မေသခ်ာပါ။

ဘာသာတရားကို အေလးအနက္မထားလိုေတာ့ေသာ ဥေရာပသားတို႔၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေၾကာင့္ဟုလည္း ဆိုလွ်င္ ဆိုႏိုင္စရာအေၾကာင္းမ်ား ရွိေနသည္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ေရာက္လာသည္ႏွင့္ ဥေရာပယဥ္ေက်းမႈကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ပံုစံသြင္းသည့္အေနအထားမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

အျခားအေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ေအာက္ေျခလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္မည့္ အလုပ္သမားလူတန္းစား လိုုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား အမ်ားစုမွာ ပညာတတ္၊ လူခ်မ္းသာမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္အတြက္ ေအာက္ေျခအလုပ္မ်ားကို မလုပ္ခ်င္ၾကသည့္အတြက္ ထုိအလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ႏိုင္မည့္ အျခားႏိုင္ငံသားမ်ားကို ေခၚသြင္းၾကဟန္ရွိသည္။

(၄၁)

ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံ လူဦးေရ ၈ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းက ခရစ္ယာန္မ်ား ျဖစ္သည္ဟု စာရင္းဇယားအရ ဆိုေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္တြင္ မိ႐ိုးဖလာမွ်သာ က်န္ရွိေတာ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူအတြက္ဆိုလွ်င္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ပင္ ေကာင္းလွသည္။ 

၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ပညာရွင္မ်ား စုေပါင္းၿပီး စစ္တမ္းတစ္ခု ေကာက္ယူခဲ့ဖူးသည္။ အဆိုပါ စစ္တမ္းအရ … ၂၈ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဒိန္းမတ္ျပည္သူမ်ားကသာ ထာဝရဘုရားကို ယံုၾကည္သည္။ ၄၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ဘဝကိုတြန္းအားေပးေနေသာ တစ္စံုတစ္ရာ သို႔မဟုတ္ စြမ္းအားတစ္ခုရွိသည္ကို ယံုၾကည္သည္။ ၂၇ ရာခိုင္ႏႈန္းက ထာဝရဘုရားလည္း မယံုၾကည္၊ စြမ္းအားတစ္ခုခုရွိသည္ဆိုတာကိုလည္း မယံုၾကည္ဟု ဆိုသည္။ ဘာသာမ့ဲမ်ားကလည္း တျဖည္းျဖည္း တိုးပြားလာသည္ဟု ဆိုသည္။ 

အခ်ိဳ႕တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္မွ ပါေမာကၡမ်ား၊ သိပၸံပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပညာတတ္မ်ားကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။
........................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
.........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၂၇၊ ၁ဝ၊ ၂ဝ၁၄
နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails