Tuesday, December 2, 2014

စကန္ဒီေနဗီးယားတိုင္းျပည္မ်ားသို႔ ခရီး (အပိုင္း ၆)


အႀကိတ္အနယ္ ထိုးၾကႀကိတ္ၾကေသာ လက္ေဝွ႔ပဲြ၊ ခက္ခက္ခဲခဲ ယွဥ္ၿပိဳင္ေနၾကေသာ ေဘာလံုးပဲြမ်ား ၾကည့္ရလွ်င္ လူအမ်ား သေဘာက်တတ္သလို ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ေသာဘဝအေတြ႕အႀကံဳမ်ားအရ အခက္အခဲမ်ားသည္ ဘဝအားအင္မ်ားကို ညွစ္ထုတ္ေပးေသာကိရိယာမ်ားျဖစ္သည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္လာတတ္ခဲ့ေလသည္။
(၂၇)
“ကဲ ငါ ေရွ႕ဘူတာမွာ ဆင္းေတာ့မယ္၊ ငါက ဗုဒၶဘာသာဆိုေတာ့ ေျပာရဦးမယ္၊ ဗုဒၶဘာသာအရ လူတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေတြ႕ဆံုျခင္းဟာ ေရွးဘဝေတြက ေဆြမ်ိဳးေတာ္ခဲ့ဖူးလို႔ ေတြ႕ၾကတာ၊ အခု တို႔အခုလို ေတြ႕တာလည္း ေရွးက အေၾကာင္းတရားတစ္ခုေၾကာင့္ ေတြ႕ရတာ၊ မင္းန႔ဲ တစ္ညတာ ေတြ႕ဆံုစကားေျပာခြင့္ရတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကံ မကုန္ေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့”ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
သူကလည္း ဆြစ္ဇာလန္ေရာက္ရင္ သူ႕ဆီကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ေနအိမ္လိပ္စာကို ေပးလိုက္သည္။ ဓာတ္ပံုအတူ႐ိုက္ၾကသည္။ မိုးကေလးက ဖဲြေနသည္။ ေလကေလးမ်ားလည္း တိုက္ေနသည္။
ရထားလမ္းေဘးမွာ ေဆာင္းမေရာက္ခင္ လူးလူးလြင့္လြင့္ ဖူးပြင့္ေနၾကေသာ ေရာင္စုံပန္းေလးမ်ားကိုလည္း ေတြ႕လိုက္ရသည္။
(၂၈)
ကိုးလ္ဒင္း (Kolding)ဘူတာ ေရာက္ၿပီ။ မိုးရြာလို႔လား မသိ၊ ကိုးလ္ဒင္းက ကိုးလ္(ေအး)ပါသည္။ ဂ်ာမနီက ရြာဘူတာေလာက္သာရွိမည္။ ေအာလ္ေဘာ့သို႔ သြားမည့္ရထားမ်ား ရွိမလားဟု ဆိုက္မည့္ရထားမ်ားကို ေရးထားေသာ LCD မ်ားကို လိုက္ၾကည့္သည္။ တစ္စီးမွ မေတြ႕။ မိုးက ရြာ၊ ေလက တိုက္ေတာ့ ပါးျပင္ႏွင့္နားရြက္မ်ား ေအးစက္လာသည္။ ဘူတာထဲမွာလည္း လူက အနည္းငယ္သာ ရွိသည္။
စီးကရက္ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေကာ္ဖီခြက္ေလးမ်ားကိုယ္စီကိုင္လ်က္ ေကာ္ဖီေသာက္သူက ေသာက္။ အခ်ိဳ႕စံုတြဲမ်ားကလည္း တစ္ေလာကလံုး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိသည့္ႏွယ္ ကလူ၏သို႔ ျမဴ၏သို႔။
ဘူတာအတြင္း နီးစပ္ရာလူမ်ားကို ေမးၾကည့္သည္။ ေရေရရာရာ မည္သူမွ် မသိၾက။ သို႔ႏွင့္ ေျမေအာက္မွေန၍ ဘူတာ႐ံုထဲသို႔ ဝင္လိုက္သည္။ စတိုးဆိုင္သာ ရွိသည္။
“အင္ေဖာ္ေမးရွင္းေကာင္တာ ဘယ္နားမွာလဲ”ဟု လူငယ္တစ္ဦးကို ေမးလိုက္သည္။ ေစာေသးသျဖင့္ မဖြင့္ေသးဟု ဆိုုသည္။
သူက “ဘယ္ကို သြားခ်င္တာလဲ”ဟု ေမးသည္။ ေအာလ္ေဘာ့ကို သြားခ်င္တာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့၊ အနီးဆံုးခရီးကို ေျပာျပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖရက္ဒဲရီစီယာ(Fredaricia)ဘူတာသို႔ ေနာက္ ၅ မိနစ္မွာ ရထားလာမည္။ ထိုရထားကို စီးၿပီး ဖရက္ဒဲရီစီယာဘူတာတြင္ ဆင္းရမည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ေအာလ္ေဘာ့ၿမိဳ႕သို႔သြားမည့္ရထားကို စီးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
သို႔ႏွင့္ ဖရက္ဒဲရီစီယာရထားေပၚ တက္လိုက္သည္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ၾကာသည့္အခါ ဖရက္ဒဲရီစီယာဘူတာသို႔ ေရာက္သည္။
ဘူတာတြင္ ေအာလ္ေဘာ့သို႔သြားမည့္ရထားကို လိုက္ရွာရျပန္သည္။
ေအာလ္ေဘာ့သြားမည့္ ရထားကေတာ့ LCD မွာ ေတြ႕ပါၿပီ။ ေတြ႕မည့္ေတြ႕ေတာ့ ႏွစ္စီး။ မည္သည့္ရထားကို တက္ရမည္နည္း။ တစ္စီးက နာရီဝက္ေစာင့္ရမည္။ တစ္စီးက ၄၅ မိနစ္ေစာင့္ရမည္။ အေစာဆံုးရထားကို တက္စီးလိုက္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
(၂၉)
အေအးဓာတ္က ပိုလာသည္ႏွင့္ ဘူတာအတြင္းရွိ ေဘးဘက္ေလးတန္ မွန္ျဖင့္ ကာထားေသာ နားေနခန္းသို႔ သြားၿပီး အိတ္ကိုဖြင့္ကာ ဆြယ္တာကို ထုတ္ဝတ္လုိက္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဆာင္းတြင္း ႏွင္းမ်ား ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ က်လာခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ နားေနဖို႔ ျပဳလုပ္ထားေသာအခန္းေလးျဖစ္သည္။
ခဏၾကာေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦး ဝင္လာသည္။ ေစာင္လိုလို ဘာလိုလို နီညိဳေရာင္အဝတ္ႀကီးကို ဟိုလိပ္ဒီလိပ္၊ ဟိုထိုးထည့္ဒီထိုးထည့္ကာ ဝတ္ထားေသာ ဖတ္ရွင္အသစ္အဆန္းကို မျမင္ဖူး၍ေလာမသိ၊ ၿပံဳးစိစိျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္သည္။ အခ်ိဳ႕က စာေရးသူလိုဘုန္းႀကီးမ်ား ဝတ္စားထားပံုကို သူမ်ားႏွင့္မတူေအာင္ ဖက္ရွင္ထြင္ဝတ္သည္ဟု ထင္ပုံရသည္။
စာေရးသူ ဂ်ာမနီသို႔ ထြက္ခြါလာခါနီးတြင္ သူငယ္ခ်င္း ဦးကိတၱိသာရႏွင့္ ေခမာသီဝံေက်ာင္းတိုက္တြင္ ဆံုျဖစ္သည္။ ေခမာသီဝံဆရာေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က “ဥေရာပသြားမွာဆိုေတာ့ သမဏသညာေတာ့ မေပ်ာက္ေစနဲ႔”ဟု မွာသည္။ ထိုစကားက ေခါင္းထဲမွ မထြက္။ သို႔ျဖစ္၍ စာေရးသူ ဘယ္ပဲသြားသြား၊ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တာကစၿပီး ဟိုဘက္အေဆာင္ဒီဘက္အေဆာင္ ကူးတာအဆံုး မ်ားေသာအားျဖင့္ သကၤန္း႐ံုၿပီးသာ သြားျဖစ္သည္။
တစ္ခါတစ္ရံ သကၤန္းႀကီး႐ံုၿပီး လူၾကားထဲသြားရတာ ျပဴးတိျပဴးေၾကာင္ အၾကည့္မ်ားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေတာ့ အေနခက္ဖူးသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးတစ္ပါးအသြင္ကိုေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိန္းသိမ္းထားျဖစ္သည္။
(၃ဝ)
ဘူတာထဲတြင္ ခရီးသည္က တစ္ဦးႏွစ္ဦးမွ်သာ ရွိသည္။ ေဒသခံမ်ားသည္ အခ်ိန္အတိအက် သိသျဖင့္ ရထားထြက္ခါနီးမွသာ ေရာက္လာေလ့ရွိသည္။ အပ်င္းလည္းေျပ ဗဟုသုတလည္း ရေအာင္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးႏွင့္စကားေျပာဦးမွပဲဟု ေတြးကာ “ဟဲလို”ဟု ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက အဂၤလိပ္စကား သိပ္မတတ္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ့္ခရီးစဥ္ကို ေျပာျပျဖစ္သည္။
ယခုလာမည့္ရထားျဖင့္ ေအာလ္ေဘာ့ကို သြားမည့္အေၾကာင္း လက္မွတ္ျပၿပီး ေျပာျဖစ္သည္။
ထိုအခါက်မွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက သူ၏ စမတ္ဖုန္းေလးကို ထုတ္ၿပီး အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ရထားခရီးစဥ္မ်ားကို ၾကည့္ေနသည္။
ရထားခရီးစဥ္မ်ားႏွင့္ထြက္မည့္အခ်ိန္၊ ဆိုက္မည့္အခ်ိန္မ်ားကို ဘူတာအလိုက္၊ မိနစ္ခ်င္းအလိုက္ အေသးစိတ္ အင္တာနက္တြင္ တိတိက်က် သိႏိုင္ေလသည္။ နိပ္ေပစြ။ ၿပီးမွ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ပထမရထားမွာ ေအာလ္ေဘာ့သို႔ တိုက္႐ိုက္မေရာက္ေၾကာင္း၊ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ပိုေစာင့္ၿပီး ဒုတိယရထားကို စီးသင့္ေၾကာင္း အႀကံျပဳသည္။ သို႔ျဖင့္ စာဖတ္ရင္း ရထားေစာင့္ေနလိုက္သည္။
မွတ္မွတ္ရရ ဖတ္ေနျဖစ္သည့္စာအုပ္က ဆရာမဂ်ဴး၏ “ဆံုေနရက္နဲ႔ လြမ္းေလျခင္း”။ အရင္က သ႐ုပ္မွန္ကဗ်ာ၊ သ႐ုပ္မွန္ဝတၳဳမ်ားကို သေဘာလည္း မက်၊ ဗဟုသုတအေနျဖင့္သိရေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း အရသာမေတြ႕၊ ဆရာမႏွင့္လူခ်င္းသိခ်ိန္က်မွ ဖတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာသျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဖတ္ၾကည့္သည့္အခါ ဆရာမ၏ စာအေရးအသားမ်ားက စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းသည္။ ႏုသည္၊ ညက္သည္၊ ဝါက်မ်ားက ေျပျပစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို အတင္းမျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားတတ္သည့္ ျမန္မာဝတၳဳမ်ား၏ဟန္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားသည္ဟု မထင္။
ကိုယ္စီးမည့္ရထား မေရာက္ေသးေသာ္လည္း ရထားေတြကေတာ့ တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကသည္။ ဒိန္းမတ္ရထားမ်ားက ဂ်ာမနီက ရထားမ်ားကဲ့သို႔ အတဲြေတြေတာ့ သိပ္မမ်ားလွ။ သို႔ရာတြင္ ပိုမိုသစ္လြင္သည္၊ သန္႔ရွင္းသည္ဟု ထင္သည္။ ဘူတာအတြင္းမွာေနမွ သတိထားမိသည္။ လွ်ပ္စစ္ရထားမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ရထားသံလမ္းေပၚမွ လွ်ပ္စစ္သံႀကိဳးမ်ားက တဖ်စ္ဖ်စ္ ျမည္ေနသည္။ ဓာတ္ဆီမလိုဘဲ ႏိုင္ငံအႏွံ႔၊ ဥေရာပအႏွံ႔ လွ်ပ္စစ္သံႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ေျပးဆဲြေနေသာရထားမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး သေဘာေတြက်ေနမိသည္။
(၃၁)
LCD တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္အခ်ိန္ ေရာက္သည္ႏွင့္ အခ်ိန္တိက်စြာ ရထားေရာက္လာသည္။ ရထားေပၚတက္ၿပီး ခံုအလြတ္တစ္ခုရွာကာ ထိုင္လိုက္သည္။ အသက္အရြယ္အေတာ္အိုးမင္းေနသည့္ အသက္ ၈ဝ ခန္႔ အဘိုးအဘြားစံုတဲြေရွ႕တြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ဒိန္းမတ္ရထားမ်ားရွိ ထိုင္ခံုမ်ားက ဂ်ာမနီရထားမ်ားထက္ ပိုၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာရွိသည္။ ရထားေပၚတြင္ ဘယ္ၿမိဳ႕ကို ဘယ္ႏွနာရီႏွင့္ ဘယ္ႏွမိနစ္တြင္ ေရာက္မည္ … စသျဖင့္ ဆိုက္ေရာက္မည့္ဘူတာႏွင့္ ေရာက္မည့္အခ်ိန္ကို ေရးထားေသာ စာတန္းေလးမ်ားက ေျပးေနသည္။
ထိုစာတန္းေလးမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး ေအာလ္ေဘာ့ၿမိဳ႕ ဘူတာတြင္ လာႀကိဳမည္ဆိုေသာ ဒကာကိုစိုးစိုးေမာင္ထံ လွမ္းဖုန္းဆက္သည္။ ဘာမွ မပူဖို႔၊ ဘူတာမွာ အသင့္လာႀကိဳမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။
အိပ္ေရးပ်က္ထားသျဖင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ “ေဖာက္”ခနဲအသံႏွင့္အတူ ဗူးႏွင့္ ထိုင္ခံုေရွ႕က စားပဲြထိသံၾကားလိုက္မွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ အဘိုးႀကီးႏွင့္အဘြားႀကီး ဘီယာဗူးဖြင့္ေသာက္ေနျခင္းေပတည္း။
(၃၂)
ေန႔လယ္ ၂ နာရီခန္႔တြင္ ေအာလ္ေဘာ့ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္သည္။ ကိုစိုးစိုးေမာင္၊ သမီးငယ္ႏွင့္ ကိုေဇာ္တို႔ လာႀကိဳသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဘူတာေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေပါ့သြားခ်င္သျဖင့္ အိမ္သာရွာသည္။ အိမ္သာက ဒိန္းမတ္ေငြ (ခ႐ိုနာ)ထည့္မွ ပြင့္မည့္အိမ္သာျဖစ္သျဖင့္ အေၾကြလဲၿပီးမွသာ တက္ခဲ့ရသည္။ ၿပီးဒကာကိုစိုးေမာင္၏ကားေလးဆီ သြားခဲ့သည္။ သူ႕ကား ေရွ႕ခန္းထိုင္ခံုကို ေစာင္တစ္ထည္ပါ ခင္းထားသည္။
ဘာသာမတူေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းပ်ဴငွါစြာ ႀကိဳဆိုခဲ့ေသာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ ဒကာကိုစိုးေမာင္တို႔အား ေက်းဇူးတင္ရသည္။
.........................................
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
..........................................
အရွင္ကုသလသာမိ (အတည္မဲ့)
၁ဝ၊ ဝ၆၊ ၂ဝ၁၄

No comments:

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails