Thursday, November 29, 2012

ဘ၀ထဲက အျမင္၊ အျမင္ထဲက ဘ၀

(၁)
ဇင္ဆရာၾကီး ဟက္ကူအင္ (Hakuin)ကို အနီးအနား၀န္းက်င္က အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲေနတဲ့ သူေတာ္စင္ၾကီးတစ္ဦးလို႔ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာျပဳၾကတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ လွပေၾကာ့ရွင္းတဲ့ ဂ်ပန္မေလးကလည္း သူ႕ေက်ာင္းအနီးအပါးမွာ ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူ႕မိဘေတြဟာ သမီးေလးမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနေၾကာင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျဗဳန္းစားၾကီး သိလိုက္ရတယ္။ ဒါက သူ႕မိဘေတြအတြက္ အလြန္ ေဒါသထြက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘယ္လုိေမးေမး ဘယ္သူနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ္၀န္ဆိုတာကို မေျပာဘူး။ ေနာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့မွ ဟက္ကူအင္နဲ႔ ရတာပါလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ဂ်ပန္မေလးမိဘေတြဟာ ေဒါသူပုန္ထၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို သြားခဲ့တယ္။ “သင့္ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သမီး ကိုယ္၀န္ရေနၿပီ”လို႔ ဆိုေတာ့ ဟက္ကူအင္က တစ္လံုးပဲ ျပန္ေျပာတယ္။

“ေအာ္…ဒီလိုလား”

ဒီလိုနဲ႔ ကေလးေလး ေမြးဖြားလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြက “ဒါ မင္းနဲ႔ရတဲ့ ကေလး မင္းေမြးစား”ဆိုၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို ေခၚသြားၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ဟက္ကူအင္က ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ေမြးစားထားလိုက္တယ္။ ဒီလို လုပ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကေလးအေဖအျဖစ္ ၀န္ခံတယ္လို႔ သေဘာရၿပီး လူေတြက သူ႕ကို မၾကည္ညိဳေတာ့ဘူး။ ဂုဏ္သတင္းေတြလည္း ေမွးမိွန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟက္ကူအင္ဟာ နည္းနည္းမွ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ဘူး။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆီကေန ႏို႔နဲ႔ အျခားလိုအပ္တာေလးေတြ ေတာင္းရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ကာလေတြ ၾကာေညာင္းသြားေတာ့ ကေလးအေမျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္မေလးဟာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟက္ကူအင္ သူ႕ေၾကာင့္ ဒီလို ဒုကၡေတြ ခံစားေနရတာ၊ နာမည္ေတြ ပ်က္ေနရတာကို မၾကည့္ရက္ေတာ့ဘူး။ ေနာင္တေတြ ရလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြကို ငါးေစ်းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီကေလးရဲ႕အေဖျဖစ္ေၾကာင္း အျဖစ္မွန္ ေျပာျပလိုက္တယ္။ အဲဒီစကားကိုလည္း ၾကားလိုက္ေရာ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးဟာ ဟက္ကူအင္ဆီကို ခ်က္ခ်င္း သြားေရာက္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္တယ္။ ကေလးကိုလည္း ျပန္ေတာင္းပါတယ္။ ဟက္ကူအင္ကလည္း လိုလိုလားလား ခြင့္ျပဳပါတယ္။ စကားေတာ့ တစ္ခြန္းမွ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေလးကို လွမ္းေပးရင္း တစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

“ေအာ္…ဒီလိုလား”

(၂)

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ “ဒီေကာင္မ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကျမင္းၿပီးေတာ့၊ ဘုန္းၾကီးေတာ့ သနားစရာပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ “ညက အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္လာတယ္၊ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေလးမွန္း မသိဘူး၊ ဇင္ဘုန္းၾကီးရဲ႕ “ေအာ္…ဒီလိုလား”ဆိုတဲ့ အသံက နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္းမႈတစ္ခု ကူးစက္ခံလိုက္ရသလိုပဲ”တဲ့။ ေတြးေတြးေလး ေျပာျပပါတယ္။

(၃)

တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ငါကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို သတိရတယ္။ စိဥၥမာနကိုလည္း သတိရတယ္။ စိဥၥမာနဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို နာမည္ဖ်က္ခ်င္ေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ၀င္၊ လူမသိေအာင္ ျပန္ထြက္၊ မနက္မိုးလင္းခါနီးက်ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္သြားၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ညအိပ္ခဲ့သလိုလို လူေတြ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္၊ စာေတြမွာ သူ႕ေၾကာင့္ ဘုရား နာမည္ပ်က္တယ္လို႔ မေရးေပမယ့္၊ ငါကေတာ့ ေသခ်ာေျပာႏိုင္တယ္၊ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္ခဲ့မွာပဲ၊ ဘုရားရွင္အေပၚမွာ အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ သူဒီလိုလုပ္ေနတာကို ဘယ္ယံုမလဲ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို မယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ စိဥၥမာနဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘာညာဘာညာ စြပ္စဲြၾကမွာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္လည္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္မွန္ေပၚတဲ့အခါက်မွ အားလံုး သေဘာေပါက္သြားခဲ့ၾကရတာ။

အခုလည္း ၾကည့္ေလ။ ဟက္ကူအင္ဟာ ဒီစိဥၥမာနအျဖစ္မ်ိဳးထက္ဆိုးတဲ့အျဖစ္ ၾကံဳရတာပဲ။ ဂ်ပန္မေလးက စြပ္စဲြေတာ့လည္း မျငင္းခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို မျငင္းလိုက္လို႔ သူ နာမည္ပိုပ်က္မွာလဲ သိမွာပါ။ ေမြးလာတဲ့ကေလးကို လာေပးေတာ့လည္း မျငင္းျပန္ဘူး။ ကေလးလက္ခံလိုက္လို႔ သူနာမည္ ထိပါးသြားမွာ၊ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းရမွာကိုလည္း သူ သိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ ေျပာခ်င္တာက အမွန္တရားလမ္းေပၚက လူေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာရွည္ က်ရႈံးမႈ မျဖစ္ဘူးဆိုတာပဲ”ဟု ေျပာရင္း နံရံထက္က ျပကၡဒိန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေငးေနခဲ့တယ္။

(၄)

တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္လာခဲ့တဲ့ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက စကားစဖို႔ ဟန္ျပင္တယ္။ အားလံုးက သူဘာေျပာမလဲဆိုတာကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ “ငါ့ကို ကြမ္းတစ္ယာေလာက္ ေပးစမ္းပါ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္။ “ငါတို႔က တစ္ခုခု ေျပာေတာ့မယ္ ထင္ေနၾကတာ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ “ေအး … ငါလည္း ေျပာဖို႔ ေစာင့္ေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ေျပာေနတာေတြက ေကာင္းလြန္းေတာ့ ငါ စကားျပတ္သြားမွာ စိုးလို႔ ၿငိမ္ေနတာ”လို႔ ဆိုတယ္။ “ေအးပါကြာ… နိဒါန္းေတြ ဒီေလာက္ပ်ိဳးမေနေတာ့နဲ႔ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိုက္ကြာ”လို႔ အားမလို အားမရသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ဆိုတယ္။

“ငါ ျမင္မိတာက ဒီလိုကြ၊ မင္းတို႔ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးရယ္၊ မင္းတို႔ သံုးသပ္တဲ့ စကားေတြရယ္၊ ငါ ရလိုက္တဲ့အေတြးေလးရယ္… ဒါေတြကို ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ စကားစုေလးႏွစ္ခုက ပဲ့တင္လာထပ္တယ္။ -ဘ၀ထဲက အျမင္၊ အျမင္ထဲက ဘ၀-”
“ဟ ဆန္းလွခ်ည္လား၊ ေျပာပါအံုး”လို႔ အားရပါးရအသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ၀င္ေထာက္တယ္။ “ပထမဆံုး အျမင္ထဲက ဘ၀ေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာက တိုက္ရိုက္အားျဖင့္ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇင္ဘုန္းၾကီး ဟက္ကူအင္၊ ဂ်ပန္မေလး၊ မိဘမ်ားနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္လူမ်ားရဲ႕ ဘ၀၊ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ လူသားအားလံုးရဲ႕ ဘ၀။ အဲဒီမွာ အားၿပိဳင္မႈႏွစ္ခုက ဟက္ကူအင္နဲ႔အျခားသူမ်ားေပါ့။ ႏွစ္ဘက္၊ ဟက္ကူအင္ရဲ႕ဘ၀ဟာ ျဖဴစင္တယ္၊ ျမင့္ျမတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕မိဘေတြရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆန္႔က်င္ေနလိုက္သလဲ။ အဲဒီေတာ့ ငါ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတာက ငါတို႔ေတြေကာ ကိုယ့္အျမင္ကို ဟုတ္လွၿပီဆိုၿပီး ဘ၀င္ေတြ ျမင့္ေနလိုက္ၾကတာေလ။ တကယ္ေတာ့ အျမင္ထဲက ဘ၀ေတြဟာ အစစ္အမွန္ျဖစ္ဖို႔ မေသခ်ာဘူး။ အေတြးထဲကဘ၀ေတြဟာ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ေ၀းေနတတ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါတို႔ အေတြးေတြထဲကို အင္ေဖာ္ေမးရွင္းအမွား၊ အခ်က္အလက္မွားေတြက တရစပ္ ၀င္လာေနတယ္။ အဲဒီအမွားေတြ ေရာစပ္လိုက္တဲ့ ငါတို႔အျမင္၊ ငါတို႔အေတြးေတြဟာ တစ္ယူသန္လာတယ္၊ တစ္ဖက္သက္ဆန္လာတယ္။ တစ္ခါ ေနာက္တစ္ခုက ဘ၀ထဲက အျမင္ေပါ့။ ဒါကို ငါ သေဘာက်ေနမိတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေျပာၾကမယ္၊ လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ တကယ့္ဘ၀ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္အေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကိုသာ အားကိုးသင့္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ ဘ၀ထဲက အျမင္သာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ငါေတြးေနမိတာ”လို႔ ေျပာပါတယ္။

(၅)

စကား၀ိုင္းေလး ၿပီးသြားေတာ့ စကားလံုးေလးတစ္လံုးက သူ႕ဆီမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ ျဖစ္ေနတယ္။ “အျမင္ထဲက ဘ၀၊ ဘ၀ထဲက အျမင္”လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ တီးတိုးရြတ္ဆိုေနမိတယ္။ “ငါလည္း ငါ့အျမင္၊ ငါ့အေတြး သက္သက္ေလးနဲ႔ ျဖဴစင္တဲ့ အျခားသူေတြရဲ႕ဘ၀ကို မွားမွားယြင္းယြင္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ယူဆမိခဲ့သလဲ”။ ၿပီးေတာ့ “ငါ့ဘ၀ကိုေရာ အျမင္မွားေတြနဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ေနမိသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနႏိုင္မလဲ”။ သူႏွင့္ေလာကၾကီး အျပန္အလွန္ ျမင္ေနမိပံုကို သံုးသပ္ေနမိတယ္။ အျမင္ထဲက ဘ၀ကို အာ႐ံုမထားဘဲ ဘ၀ထဲက အျမင္ေတြသာ ျမင္မိေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ ဘ၀ေတြကို အစစ္အမွန္အတိုင္း သိျမင္ဖို႔ ဘယ္လို လုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေမတၱာတရားက ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ အေျဖတစ္ခု ရသည့္ပမာ ခံစားလိုက္ရတယ္။

Wednesday, November 14, 2012

အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ

တစ္ေန႔က ရခိုင္ဒကာေလးတစ္ေယာက္ ေပၚလာၿပီး စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ သူႏွင့္စကားေျပာတိုင္း ေျမးဇင္းေတာရ သမထနည္းမ်ားအေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ ေျပာသည့္စကားမ်ား ေျပာင္းသြားသည္။ ေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားက ရခိုင္အေၾကာင္းသာ ျဖစ္ျဖစ္ေနသည္။ ၾကားရသည့္သတင္းမ်ားက တစ္ခုမွ် မေကာင္း။ ရင္ေလးစရာခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္။ ရခိုင္ပဋိပကၡမ်ားကို စဥ္းစားရင္း သူ တရားလည္း အားမထုတ္ျဖစ္ဘူးဟု ဆိုသည္။ အခုတေလာ သူက အရာရာကို အားမရ ျဖစ္ေနသည္။ 

ရခိုင္အေရးကို သူ မၾကာခဏ သြားေရာက္ေနတတ္ေသာ ဆရာတစ္ဦးထံ သြားေရာက္ရင္ဖြင့္ၾကည့္သည္္။ ဆရာက “ဥပေဒအတိုင္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္ကြာ၊ ဘာမွ ပူမေနပါနဲ႔၊ ဒါေတြက ဥပေဒမစိုးမိုးလို႔ ျဖစ္ေနတာကြ၊ မင္းတို႔ လုပ္လို႔လည္း ဘာမွ မထူးဘူး၊ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ လုပ္ၾကလိမ့္မယ္၊ မင္းက ကိုယ့္တရားကို အားထုတ္ၿပီးေန၊ ဥပေဒစိုးမိုးတဲ့ တစ္ေန႔က်ရင္ အားလံုး ၿပီးသြားလိမ့္မယ္၊ တကယ္ေတာ့ မြတ္စလင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတကြ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနရမယ္ကြ၊ လူမ်ားစုျဖစ္ၿပီးေတာ့ လူနည္းစုကို အႏိုင္က်င့္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူး၊ မင္းတို႔က လူမ်ားစု”ဟု ဆံုးမလႊတ္လိုက္သည္။ သူ ေလးစားရေသာ ဆရာ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးလိုက္ကာမွ ပိုဆိုးသြားသည္။ စိုးရိပူပန္မႈက ပိုတိုးသြားခဲ့သည္။ 

သူႏွင့္အလြန္ရင္းႏွီးေသာ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကို ထိုအေၾကာင္းမ်ား သြားေျပာျဖစ္ျပန္သည္။ “ဘုရားေဟာထားတယ္ မဟုတ္လား၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱဆိုတာ၊ တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ပ်က္စီးရမွာပဲ၊ ဘာကိုမွ တြယ္တာမေနနဲ႔၊ မင္း တရားအားထုတ္ရတာ ေပ်ာ္တယ္မဟုတ္လား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ မဟုတ္လား၊ မင္းကိုယ္တိုင္ တရားအားထုတ္ၿပီး မင္းအင္တာနက္မွာ တရားအားထုတ္တဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ၊ ‘ငါသည္ မုခ်ေသရမည္၊ အခ်ိန္ပိုင္းသာ လိုေတာ့သည္’လို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ စကားေလးေတြ၊ သူတစ္ပါးကို ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ အရင္လုပ္၊ သူတစ္ပါးအျပစ္ကို မေျပာခင္ ကိုယ့္အျပစ္ကို အရင္ၾကည့္ ဆိုတာမ်ိဳးေလးေတြ…၊ အဲဒါေလးေတြ ေျပာေပးရတယ္၊ ကိုယ္ေတာင္ မလုပ္ႏိုင္တာေတြပဲဟာကိုး .. ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ မင္း မလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အျပစ္မေျပာနဲ႔ဟ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီးမွာ သာသနာေတာ္ ထြန္းကားေနတယ္၊ တိုးတက္ေနတယ္၊ အနာဂတ္သာသနာအတြက္ အားတက္စရာေတြ အမ်ားႀကီးဆိုတာေတြရယ္၊ အဲဒါမ်ိဳးေလးေတြပဲ သူတစ္ပါးကို ေျပာေပးပါကြာ၊ မင္းေျပာတဲ့စကားေတြကို ေတြ႕သူတိုင္း စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းပါလိမ့္မယ္၊ ကဲ ကဲ … ငါ့လူ ကိုယ့္တရား ကိုယ္က်င့္ေန၊ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္မေနနဲ႔၊ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္ ပ်က္ခ်ိန္တန္ ပ်က္ရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္”ဟု ဆံုးမလႊတ္လိုက္ျပန္သည္။ 

သူသည္ ရခိုင္အေရးကို ေျပာဖန္မ်ားသျဖင့္ သူႏွင့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကပါ အျမင္မၾကည္ၾကေတာ့ေၾကာင္း၊ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း သူႏွင့္ဆက္စပ္ရာ ဆရာေတာ္မ်ား၊ အေပါင္းအသင္းမ်ားက ဆံုးမစကားမ်ား ေန႔စဥ္ေျပာၾကားေနသျဖင့္ သူ၏ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ား၊ ေျပာစကားမ်ား အားလံုးကို အမ်ားသေဘာက် အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱတရားမ်ား၊ တရားအားထုတ္ျခင္းဆိုင္ရာမ်ားကိုသာ တင္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္သည့္ကိစၥမ်ားကို ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား မလုပ္ႏိုင္လွ်င္ မေ၀ဖန္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားေလာက္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္မွသာ ေ၀ဖန္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဆာင္းေဆာင္မ်ား လုပ္ခ်င္တာလုပ္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္၊ မွန္ရင္ လက္ခုပ္တီးေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရပ္တည္ခ်က္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား မွားယြင္းပါကလည္း ‘ေအာ္ သူလည္း လူထဲက လူပါပဲ၊ လူဆိုတာ အမွားနဲ႔မကင္းႏိုင္ပါဘူးေလ’ဟု သေဘာထားကာ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ခြင့္ျပဳေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရားႏွင့္အညီသာ ေနေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားခဲ့ေလသည္။

Sunday, November 4, 2012

အေကြ႕အေကာက္မ်ား


ေလယာဥ္ႀကီး စီးလို႔ လာခဲ့သည္။ မသြားဖူးသည့္ခရီးမို႔ အနည္းငယ္ စိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။ မနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္အတူ နံနက္စာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေလႊးၾကသည္။ ဆိုင္မွအျပန္ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျပင္ဆင္ထုတ္ပိုးၿပီး သူတို႔ႏွင့္အတူ ေလဆိပ္ဆင္းသည္။ အနည္းငယ္ ေစာေနေသးသည္။ မိုးအနည္းငယ္ အံု႔ေနသည္။ "ဒကာႀကီး အဲကြန္းဖြင့္ဗ်ာ၊ ပိုက္ဆံပိုေပးမယ္"ဟု ေျပာၿပီး တကၠစီဆရာကို အဲယားကြန္းဖြင့္ခိုင္းသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စကားဆိုရင္း ေလဆိပ္ကို ေရာက္သည္။ 

ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ျပင္လိုက္မွ ကင္မရာထဲမွာ ေမမိုရီကဒ္ ပါမလာခဲ့မွန္းသိသည္။ ခဏၾကာေတာ့ Check in ၀င္၊ Immigration ျဖတ္ခဲ့သည္။ Immigration မွာ ရပ္ေနစဥ္ မီးပ်က္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္အုပ္ Woo ဆိုကာ ေအာ္ၾကသည္။ ေလယာဥ္ေပၚမတက္ခင္ ေစာင့္ေနတုန္း ကြန္ျပဴတာသံုးဖို႔ အိတ္ကို ဖြင့္သည္။ ဘတၱရီႀကိဳး ပါမလာခဲ့ျပန္။ "ေအာ္ ငါ့ႏွယ္"ဟု ေရရြတ္ရင္း သူမ်ား(သူငယ္ခ်င္း)ေတြ သိသြားမွာ စိုးရိမ္မိလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚ တက္ခဲ့သည္။

ခုံနံပါတ္က ေကဖိုက္(K5)၊ ျပတင္းေဘးမွာ က်သည္။ တိမ္ေတြ ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ္တတ္သျဖင့္ ႀကိဳက္သည္။ ေလယာဥ္ႀကီးက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေနာက္ဆုတ္ေရြ႕သည္။ ေျပးလမ္းရွိရာသို႔ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရြ႕ေနသည္။ ေျပးလမ္းအဆံုးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေကြ႕သည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာၾကည့္ေသာအခါ ေလဆိပ္အေဟာင္းႀကီးေဘးက ျဖတ္လာသည္။ ေလဆိပ္အေဟာင္းႀကီးက ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ၾကည့္ရဆိုးေနၿပီပဲ။ နည္းနည္းဆံုးေတာ့ ေျပးလမ္းထိပ္နားမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ေတြ႕သည္။ ေလယာမ်ား တစ္ခုခု ျဖစ္လို႔ကေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းေတာ့ ဒုကၡပဲဟု ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေတြးမိသည္။ ေလယာဥ္ႀကီးက ေျပးလမ္းေပၚမွာ စတည္မိၿပီဆိုတာႏွင့္ အားကုန္႐ုန္းၿပီး ေကာင္းကင္သို႔ လႊင့္ပ်ံလာခဲ့သည္။ မ်က္စိက တစ္ခ်က္ေလးမွ အလြတ္မေပး။ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ အေဆာက္အအုံမ်ားက တျဖည္းျဖည္း ေသးလာသည္။ ျမင္ကြင္းက ပိုပိုက်ယ္လာသည္။

ေလယာဥ္ႀကီးက ေျပးလမ္းေပၚ ၿငိမ္သြားသည့္အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေျမျမင္ကို ခပ္ေရးေရးသာ ျမင္ရေတာ့သည္။ ျမစ္က်ယ္က်ယ္မ်ား၊ က်ဥ္းက်ဥ္းမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ျမင္ေနရသည္။ တိမ္ေတြက ထူလာလိုက္၊ ပါသြားလိုက္ ရင္ဖိုစရာအေတာ္ေကာင္းသည္။ ကိုယ့္ကို ေတြးျဖစ္ေစဆံုးအရာမ်ားအနက္ တစ္ခုက ေကြ႕ေကာက္ေနေသာ လမ္းမ်ားႏွင့္ ျမစ္မ်ားပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ေျဖာင့္ေနေသာလမ္း၊ ေျဖာင့္တန္းစြာ စီးဆင္းေနေသာျမစ္ဟူ၍ တစ္ခုမွ် မေတြ႕ရ။ အားလံုးက ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနၾကေလသည္။ အခ်ိဳ႕ျမစ္မ်ား(ေခ်ာင္းမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္)ဆိုလွ်င္ ဧရိယာေသးေသး(ေသးေသးဟု ျမင္ရ)ေလးတြင္ အေကြ႕အေကာက္ေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ စီးဆင္းေနေသည္။ 

အခ်ိဳ႕ျမစ္မ်ားက ေျမြႀကီးမ်ား ေကြ႕ေကာက္သြားေနသလားဟုပင္ ထင္ရသည္။ ျမစ္တို႔၏ မာယာဟူေသာ စကားကို အမွတ္ရမိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ျမစ္မ်ားသည္ ေကြ႕ေကာက္ေနရသနည္း။ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ ျမစ္မ်ားကို ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိသည္။

ထိုအခါ ျမစ္မ်ားက ကိုယ့္ကို ေမးခြန္းျပန္ေမးသည္။ ကိုယ္အံ့ၾသသြားခဲ့သည္။ ျမစ္မ်ားက အသက္မရွိ၊ ေမးခြန္းမထုတ္တတ္၊ အခုေတာ့ ကိုယ့္ကို တည့္တည့္ေမးေနသည္။ "မင္းက ငါ့ကိုမ်ား ေကြ႕တယ္၊ ေကာက္တယ္ေလးနဲ႔၊ မင္းဘ၀ကေရာ ဘယ္ေလာက္ေျဖာင့္တန္းခဲ့လို႔လဲ"။
ေလယာဥ္ထိုင္ခံုကို ေနာက္အနည္းငယ္ လွန္လိုက္သည္။ အျပင္အာ႐ံုႏွင့္ ခြာလိုက္မွ ေနာက္ဘက္ထိုင္ခံုက ဘီယာအရက္နံ႔က ေထာင္းခနဲ ၀င္လာသည္။ အနည္းငယ္ မွိန္းလိုက္သည္။ ျမစ္မ်ား ေမးလိုက္ေသာေမးခြန္းအတြက္ အခ်ိန္ယူရမည္။ ကိုယ့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လွမ္းခဲ့ရာ ေျခလွမ္းမ်ားကို တစ္လႊာခ်င္း ျပန္ျမင္ၾကည့္သည္။ အဲဒီလို ျပန္ျမင္ၾကည့္လိုက္မွ ကိုယ့္ဘ၀၏ ေရြ႕လ်ားျဖတ္သန္းရာ ခရီးရွည္တစ္ခုလံုးက ေကြ႕ေကာက္ေသာ ျမစ္မ်ားသဖြယ္ ေပၚလာေနၾကသည္။ စီးဆင္းလို႔ ရသမွ် ကိုယ္စီးဆင္းခဲ့သည္။ စီးဆင္းရတာ အရမ္းလြယ္ကူသည့္ေနရာ ေရာက္သည့္အခါ ဘ၀ျမစ္ျပင္က က်ယ္ကားသြားသည္။ စီးဆင္းမႈ ေႏွးေကြးသြားသည္။ အားအင္မ်ား ျပန္႔က်ဲကုန္သည္။ စီးဆင္းရခက္ခဲသည့္ေနရာ ေရာက္သည့္အခါ ကိုယ္အားကုန္ထုတ္သည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပန္းပန္း စုစည္းကာ စီးဆင္းရသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဘ၀ျမစ္က အားပါသည္။ မာန္ပါသည္။ အရသာရွိသည္။
တစ္ခါတစ္ရံ မည္သို႔မွ် ေရွ႕ဆက္စီးဆင္းလို႔ မရေသာအခါ စီးဆင္း၍ ရေသာေနရာမွ ကိုယ္စီးဆင္းရသည္။ ဘ၀ျမစ္ျပင္က ေကြ႕ေကာက္သြားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေအာက္သို႔ အဆင္တေျပ စီးဆင္းလာၿပီးမွ အားမတန္မာန္ေလွ်ာ့ကာ အထက္ျပန္တက္၊ ၿပီးလွ်င္ ေအာက္ျပန္ဆင္း၊ ဤသို႔ျဖင့္ ဘ၀ျမစ္သည္ ေလာကျမစ္ပမာ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနရေလသည္။

ေလယာဥ္ႀကီးက တိမ္ေတြ ၾကားထဲေရာက္လာသျဖင့္ (တိမ္ထူထပ္လာသျဖင့္) ဒုတ္ဒုတ္ျဖင့္ အနည္းငယ္ လႈပ္လာသည္။ သို႔မွ မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီး ျပတင္းေပါက္မွေန၍ ျမစ္ႀကီးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ သူက ျပန္ၿပံဳးျပေနသည္။ "သိၿပီးလား၊ ငါတို႔ျမစ္ေတြ ဘာျဖစ္လို႔ ေကြ႕ေကာက္ေနရသလဲဆိုတာ၊ မင္းတို႔ဘ၀ေတြနဲ႔ငါတို႔ျဖစ္ေတြ ဘ၀က အတူတူပါပဲကြာ"ဟု ေျပာေနသေယာင္။

၄-နာရီခန္႔ ရွိေသာအခါ ထိုင္၀မ္(တိုင္ေပ)ကို မိနစ္ ၂၀ အတြင္း ေရာက္ေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထိုင္၀မ္ေကာင္းကင္တြင္ တိမ္ထူထပ္ေနေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ ေျမျပင္ကို လံုး၀မျမင္ရေတာ့။ ေလယာဥ္ႀကီးက အနည္းငယ္ တုန္ခါေနသည္။ တိမ္မ်ားကို ထိုးခြဲဆင္းသက္ေနသည္။ ေျမျပင္သို႔ သက္ခါနီးမွ ေျမျပင္ကို ျမင္ရသည္။ မိုးေတြ အံု႔ဆိုင္းေနသည္။ Immigration officer က မင္း ဒီမွာ ေနေတာ့မလို႔လားဟု ေမးသည္။ ဟုတ္တယ္ဟု ေျဖလိုက္သည္။ တံဆိပ္တုံး တစ္ခု ထုေပးသည္။ ဘာေတြမ်ား ရစ္မလဲဟု ေတြးခဲ့တာ မွားသည္။ 
လြယ္လြယ္ကူကူပင္ ေက်ာ္ျဖတ္လာသည္။ ႀကိဳသူမ်ားရွိရာ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ထိုင္၀မ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၊ ကေနဒါဆရာေတာ္၊ က်ံဳးလီဆရာေတာ္တို႔ကို ေတြ႕ရသည္။ "ဆရာေတာ္တို႔ အျခားဘယ္သူ႕ကို လာႀကိဳရတာလဲ"ဟု ေမးၾကည့္ရာ "မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ေတာ့္ကိုပဲ လာႀကိဳၾကတာ"ဟု ေျပာသျဖင့္ အလြန္႔အလြန္ အားနာမိပါသည္။ ေလဆိပ္မွ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ မိုးက ခပ္သည္းသည္း ရြာခ်လိုက္သည္။ ထိုင္၀မ္က မိုးႏွင့္ႀကိဳလိုက္သည္။ မိုးမိသြားသည္။ ႏွာေတြ ေစးသည္။

ကားေလးက တၿငိမ့္ၿငိမ့္ သြားေနသည္။ ေတြးရင္းေတြးရင္း ကိုယ္က ကားေပၚမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ျမစ္တစ္စင္း ျဖစ္ေနသည္။ ကားေလး ေကြ႕လိုက္တိုင္း ျမစ္တစ္စင္း ေကြ႕ေနသလို ထင္ရသည္။ ကိုယ့္ဘ၀ျမစ္ေလး ထိုင္၀မ္ေျမေပၚမွာ စီးဆင္းေနသည္။ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနသည္။ ဒီကေန ဟို၊ ဟိုကေန ဒီ ... ဟိုဟိုဒီဒီ စီးဆင္းရေပဦးမည္။ ျမစ္ျဖစ္လို႔ စီးရဆင္းရ၊ ေကြ႕ရေကာက္ရသည္။ ဘ၀ႏွင့္ျမစ္က ထူးမျခားမို႔ ဒီကေန ဟို၊ ဟိုကေန ဒီ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ စီးဆင္းရေပဦးမည္။ ကိုယ့္ဘ၀ျမစ္ေလးေဘးက စိုက္ခင္းမ်ား၊ ေတာေတာင္မ်ား စိမ္းလန္းၾကေစဖို႔ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေကြ႕ကာေကာက္ကာ စီးဆင္းေနပါမည္။

Wednesday, September 19, 2012

အမွန္တရားက ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးရွိသလဲ


(၁)
ငယ္ငယ္က စာေတြ သင္ရသည္။ စာေတြ ဖတ္ရသည္။ အမွန္တရားက စာသင္ဆရာတို႔၏ လက္သံုးစကားတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ဆရာတို႔သည္ ပံုျပင္မ်ား၊ ဇာတ္၀တၳဳမ်ားကို ေျပာၾကားၿပီး အမွန္တရားအေၾကာင္းကို သံုးသပ္ျပတတ္ၾကသည္။ အမွန္တရားက အၿမဲတမ္း အႏိုင္ရသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ပံုျပင္တိုင္း၊ ဇာတ္၀တၳဳတိုင္းတြင္ အမွန္တရားဘက္မွ ထာ၀ရ ရပ္တည္တတ္ေသာ ဇာတ္လိုက္မ်ားသာ အႏိုင္ရတတ္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ စိတ္ေကာင္းမရွိေသာ၊ စာရိတၱ ညံ့ဖ်င္းေသာ မည္သည့္ဗီလိန္ကမွ စိတ္ထားေကာင္းေသာ၊ စာရိတၱေကာင္းမြန္ေသာ ဇာတ္လိုက္ကို အႏိုင္ရသည္ဟူ၍ မၾကားမိစဖူးေပ။ လက္ေတြ႕ဘ၀မ်ားမွာေရာ ပံုျပင္ထဲကလို အမွန္တရားက အၿမဲအႏိုင္ရတတ္ေလသေလာ။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

(၂)
“အရွင္ဘုရားရာ အေတာ္ကို ခံရခက္ပါတယ္။ ဒီျပႆနာမွာ တပည့္ေတာ္ မွန္တယ္ဆိုတာ အလုပ္သမားေတြ အကုန္သိတယ္”ဟု ဆိုလာရင္း မွန္ရာကို လုပ္ေသာ္လည္း အလုပ္ထြက္လိုက္ရေသာ ျမန္မာလူငယ္ေလးက ညည္းခ်င္းထုတ္သည္။ သူသည္ အလုပ္တြင္ ထူးခၽြန္သည္။ မတရားတာကို လက္ပိုက္ၾကည့္တတ္သူမဟုတ္၊ မဟုတ္ရင္ မခံ။ သူ႔ကို တိုက္႐ိုက္ေစာ္ကားေမာ္ကား မဟုတ္မတရား လာလုပ္လွ်င္ ေျပာလွန္ေျပာတတ္႐ံုမွ်မက အျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားအေပၚ မတရားလုပ္လွ်င္လည္း ကိုယ့္အသားထိသလို နာတတ္ၿပီး အမွန္တရားဘက္မွ အၿမဲတမ္း ရပ္တည္တတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ အမွန္တရားကို ခ်စ္လြန္းသျဖင့္ အခု သူ အလုပ္ထုတ္ခံရသည္။ သူ အခု ၿငီးတြားေနရသည္။ အမွန္တရားသည္ ပံုျပင္မ်ား၊ ဇာတ္၀တၳဳမ်ားထဲကလို မဟုတ္ေလသေလာ။ အမွန္တရားက လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ႐ႈံုးတတ္ေလသေလာ။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

(၃)
“လူဆိုတာ ဘ၀အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ရတာပဲ ဦးဇင္းရ၊ တပည့္ေတာ္ဆိုရင္ အလုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ တပည့္ေတာ္က ဘယ္လို ေလာကဓံမ်ိဳးကိုပဲ ႀကံဳႀကံဳ အၿမဲတမ္း အမွန္တရားဘက္ကပဲ ရပ္တည္တယ္။ စကားလံုးခပ္ႀကီးႀကီး သံုးေျပာရမယ္ဆိုရင္ တပည့္ေတာ္က သမာသမတ္က်တယ္၊ တည္ၾကည္တယ္။ ဒီလို အၿမဲတမ္း မွန္တဲ့ဘက္က တရားတဲ့ဘက္က ရပ္တည္လုပ္ကိုင္လာခဲ့ေတာ့ အားလံုးက ေလးစားၾကတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္မွာ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ တိုးပြားတယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈရတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ တပည့္ေတာ္က လူငယ္ေလးေတြ၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ ေတြ႕တိုင္း တရားတဲ့ဘက္က အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္ဖို႔ ေျပာတာပဲ”ဟု မေလးရွားမွာ အထိုက္အေလွ်ာက္ ေအာင္ျမင္ရေနေသာ လူငယ္လုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္ အားရပါးရေျပာသည္။ လူငယ္လုပ္ငန္းရွင္စကားဆံုးေတာ့ အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္လို႔ ဒုကၡေရာက္ရေသာ လူငယ္ေလးမ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိျပန္သည္။ သူတို႔ ႏွလံုးသားဇာတ္႐ုပ္ႏွစ္ခုကို ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ေသာအခါ ဘယ္သူ႕စကားကို ေအာင္မွတ္ေပးရမလဲ စဥ္းစားမရ ျဖစ္ေနျပန္ေလသည္။

အမွန္တရား ဖြင့္ဆိုခ်က္သည္ မည္မွ် က်ယ္ျပန္႔ေလသနည္း။ အမွန္တရားက စကားလံုးတစ္လံုးသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႕အေၾကာင္းကို အကဲခတ္မရ ျဖစ္ေနျပန္သည္။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

(၃)
“ဘုရား … ဘုရား … ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း၊ အုတ္ပံုႀကီးပဲ က်န္ပါလားေနာ္၊ က်န္တဲ့ အိမ္ေတြကလည္း က်ည္ေပါက္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပဲ”

ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းက လႊင့္ေနေသာ တီဗြီဖန္သားျပင္မွ ကဒါဖီအလြန္ လစ္ဗ်ားႏိုင္ငံ ႐ႈခင္းမ်ားကို ေငးရင္း ေမာရင္း စုတ္တသက္သက္ျဖစ္ေနေသာ လူငယ္ေလးက ေျပာေနသည္။ ကဒါဖီ မတရား ရက္စက္သည္။ အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်သည္။ အဖိႏွိပ္ခံတို႔ မခံစားႏိုင္။ ျပည္သူက အမွန္တရား၊ ကဒါဖီက အမွားဘက္ေတာ္သား။ ကဒါဖီ၏ အမွားမ်ားက အမွန္တရားဘက္ေတာ္သားမ်ားအတြက္ ခါးသက္လြန္းသည္။ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ခါးလြန္းေတာ့ ျပည္သူမ်ား လြန္႔လူးထြက္လာၾကသည္။

 “အမွန္တရား ေအာင္ပဲြခံရမည္”ဟု သူတို႔ ေၾကြးေက်ာ္ၾကသည္။ သူတို႔ အခု အႏိုင္ရသြားသည္။ ေသနတ္မ်ား၊ လက္နက္ႀကီးမ်ား ပစ္ေဖာက္လွ်က္ ေအာင္ပဲြခံၾကသည္။ ေပ်ာ္ၾကသည္။ အုတ္ခဲအက်ိဳးအပဲ့မ်ား၊ က်ည္ေပါက္မ်ား ျပည့္ေနေသာ တိုက္အိမ္မ်ား၊ ပ်က္စီးေနေသာ တံတားမ်ား၊ လမ္းမ်ား၊ ေဆြးဆံုးမ်ိဳးဆံုးလို႔ ေသြးပ်က္မတက္ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းေနေသာ ပံုရိပ္မ်ားအၾကားမွ အမွန္တရားေအာင္ပဲြက ေသြးပ်က္စရာ ေကာင္းလြန္းမေနဘူးလားဟု ေတြးေနမိသည္။

အမွန္တရားသည္ အသက္ေပါင္း မည္မွ် တန္သနည္း။

အမွန္တရားသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္၊ က်က္သေရရွိသည္ဟုဆိုလွ်င္ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ မ်က္ရည္ေပါက္မ်ားစြာ၊ ေသြးစက္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ၾကားက အမွန္တရားသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသးပါသေလာ၊ က်က္သေရ မည္မွ်ရွိပါေသးသနည္း။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

(၅)
ရာဇ၀င္ထဲမွ တိုက္ပဲြမ်ားစြာကို ၾကည့္လိုက္တိုင္း အမွန္တရားသည္ အၿမဲတမ္း အ႐ႈံုးဘက္ကသာ ရွိေနသည္။ အမွားတရားမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားက အားရေအာင္ ျခယ္လွယ္အႏိုင္က်င့္ၿပီးေသာအခါမွသာ အမွန္တရားက ေသြးစက္မ်ားျဖင့္ ေခါင္းေထာင္ထလာတတ္သည္။ အမွန္တရားက အ, သေလာ၊ တံုးသေလာ။ နေမာ္နမဲ့ ႏိုင္လြန္းသေလာ။ ေခ်ာင္ပိတ္႐ိုက္မွ ျပန္ကိုက္တတ္ေသာ ေခြးလိုမ်ား ျဖစ္ေနသေလာ။ အၿမဲတမ္း ေသြးစက္မ်ား၊ မ်က္ရည္မ်ား၊ အပ်က္အစီးမ်ားျဖင့္သာ ႐ုန္းၾကြလာတတ္ေသာ အမွန္တရားကို စိတ္နာမိသလို ခံစားရသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ အမွားတရားမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားကို ေကာင္းခ်ီးေထာမနာျပဳရမည္ေလာ။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

(၆)
ယုတ္မာဆိုးရြားေသာ အမွားတရားမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားသည္ ညစ္ပတ္မႈမ်ား၊ မသတီစရာမ်ား၊ မုသားမ်ားျဖင့္ ၿခံရံေနတတ္သည္။ ႏွစ္ၿမိဳ႕စရာတစ္ခုမွ် ရွာေတြ႕ဖို႔ မရွိ။ အျခားတစ္ဖက္တြင္ အမွန္တရားေလးတစ္ခု ေပၚလာဖို႔အတြက္ တန္ဖိုးေပါင္းမ်ားစြာ ေပးဆပ္ရသည္။ “အမွန္တရားက ေအာင္ပဲြခံခဲ့ၿပီ”ဟူေသာ ၀ါက်ေလးတစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ေပၚလာဖို႔အတြက္ ေသြးအိုင္ထဲမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္ရသည္။ ေသြးအိုင္ထဲမွ တလႊားလႊားျဖစ္ေနေသာ အလံသည္ လွသေလာ။ ေသြးအိုင္ႏွင့္အမွန္တရားေအာင္ပဲြကို ညီမွ်ျခင္း ခ်ဖို႔အတြက္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ႀကံဳေနရသည္။

ထိုအေၾကာင္းတရားမ်ားကို တလွပ္လွပ္ျဖစ္ေနေသာ ရင္ဘက္အစံုျဖင့္ ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။

အခုတစ္ေလာ ေတြးေနမိတာေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

မစၥတာၾကြက္နဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္



ၾကြက္ေလးတစ္ေကာင္ဟာ လယ္သမားဇနီးေမာင္ႏွံ အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ ျဖည္ေနၾကတာကို နံရံအက္ေၾကာင္းေလးထဲကေန ၾကည့္ေနတယ္။ ဘယ္လို စားစရာေလးမ်ား ပါလိမ့္မလဲေပါ့။
ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခုျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားတယ္။ 

ဒီလိုနဲ႔ ၾကြက္ေလးဟာ လယ္ေတာတစ္ခြင္ လွည့္လည္ၿပီးေတာ့ “အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ရွိတယ္ေဟ့” “အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ရွိတယ္ေဟ့”လို႔ လိုက္ေအာ္ၿပီး သတိေပးပါတယ္။

ၾကြက္ေလးရဲ႕ သတိေပးသံကို ၾကားေတာ့ ၾကက္မႀကီးက “ကေတာ့ ကေတာ့”နဲ႔ ေအာ္ၿပီး သူ႕အေမြးေတြကို ပြတ္သပ္ရင္း ေခါင္းေထာင္ကာ “မစၥတာ ၾကြက္ေရ … ဒါက ရွင့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ စိုးရိမ္စရာႀကီး တစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ေတာ့ ဘာအက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွ မရွိပါဘူးရွင္၊ ကၽြန္မတို႔ကို ဘာအေႏွာက္အယွက္မွ မေပးႏိုင္ပါဘူးရွင္”လို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ၾကြက္ေလးဟာ မစၥတာ၀က္ဆီကို သြားခဲ့ၿပီး “အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ရွိတယ္။ အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ရွိတယ္”လို႔ ဆိုျပန္တယ္။ ထိုအခါ မစၥတာ၀က္က “ေဟ … အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ရွိတယ္၊ ဟုတ္လား။ ၀မ္းနည္းပါတယ္ မစၥတာၾကြက္။ ဒါေတာ့ က်ဳပ္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေပါင္”လို႔ သူနဲ႔မဆိုင္သလို ေျပာလိုက္တယ္။

ဒါနဲ႔ ၾကြက္ေလးဟာ မစၥတာႏြားဆီကို သြားျပန္တယ္။ “မစၥတာႏြား … မစၥတာႏြား … အိမ္ထဲမွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခု ရွိတယ္ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ မစၥတာႏြားက “အိုး … မစၥတာ ၾကြက္ … ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ႏွာေခါင္းကိုေတာ့ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္က ဘာမွ မျဖစ္ေစပါဘူး”လို႔ မထီမဲ့ျမင္ပံုစံနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။

ဒါနဲ႔ ၾကြက္ေလးဟာ သူ႕စကားကို ဘယ္သူမွ အေရးတယူ မလုပ္ၾကတဲ့အတြက္ တိုက္နံရံၾကားက သူ႕ေနရာေလးမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ စိတ္ပ်က္ေနရွာတယ္။

အဲဒီည တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ေလးဆီမွ ေဖ်ာက္ခနဲ က်ယ္ေလာင္တဲ့အသံကို ၾကားလိုက္ၾကရတယ္။ အိမ္ရွင္မဟာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ေတာ့ မိၿပီဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ရွိရာကို လာခဲ့တယ္။ ညကလည္း ေမွာင္မဲေနေတာ့ ဘာကိုမွ မျမင္ရဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္မွာ မိေနတာက ၾကြက္မဟုတ္ဘဲ ေျမြတစ္ေကာင္ရဲ႕ အၿမီးပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ ေျမြဟာ အိမ္ရွင္မကို ကိုက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

လယ္သမားဟာ အိမ္ရွင္မျဖစ္သူကို ေဆး႐ံုကို အျမန္ပို႔တယ္။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ေသမသြားခဲ့ဘူး။ အျပင္းအထန္ ဖ်ားနာလ်က္ အိမ္ကို ျပန္ခဲ့တယ္။ အျပင္းအထန္ အဖ်ားတက္ေနၿပီဆိုရင္ ဖ်ားနာသူကို လတ္ဆတ္တဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေလး တိုက္တတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါနဲ႔ လယ္သမားဟာ ေပါက္ဆိန္ကို ယူၿပီး လယ္တဲထဲက ၾကက္ကို သတ္ၿပီး စြပ္ျပဳတ္လုပ္ကာ အိမ္ရွင္မကို တိုက္ေကၽြးလိုက္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အိမ္ရွင္မဟာ ပိုပိုၿပီး ဆိုးလာခဲ့တယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကလည္း စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အိမ္ရွင္မနားက မခြါဘူး။ ၂၄-နာရီလံုး အၿမဲတမ္း လာေစာင့္ေပးၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ကို ဧည့္ခံဖို႔ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ၀က္ကို သတ္ၿပီး ခ်က္ေကၽြးလိုက္ရတယ္။

အိမ္ရွင္မဟာ ဘယ္လိုပဲ ကုသကုသ၊ မသက္သာလာခဲ့ဘဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ အသုဘကို လူေတြ အမ်ားႀကီး လာၾကတယ္။ အေကၽြးအေမြးအတြက္ မလံုေလာက္တဲ့အတြက္ လယ္သမားဟာ အိမ္မွာရွိတဲ့ ႏြားကို သတ္ၿပီး ေကၽြးေမြးခဲ့ရတယ္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ၾကြက္ေလးဟာ တိုက္နံရံအက္ကဲြၾကားကေန ၀မ္းနည္းပူေဆြးစြာနဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

ကဲ … ဘယ္လိုလဲ ….
သင့္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္၊ သင့္အေပါင္းအသင္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ ျပႆနာ အခက္အခဲတစ္ခုခုကို ရင္ဆိုင္ေနရၿပီဆိုရင္ သင့္အေနနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ ယူဆအံုးမလား။ အဲဒီလို ယူဆေနမိတယ္ဆိုရင္ ျပင္လိုက္ပါ။ ဒီပံုျပင္ထဲက ၾကက္လို၊ ၀က္လို၊ ႏြားလို ဒုကၡေရာက္ရပါလိမ့္မယ္။

သင္ မွတ္ထားဖို႔က သင့္ပတ္၀န္းက်င္က တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ဒုကၡေတြ၊ ျပႆနာေတြ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီဆိုရင္ သင္တို႔အားလံုးဟာ ျပႆနာကို ရင္ဆိုင္ေနရၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ ပစ္ထားရင္ေတာ့ သင္လည္းပဲ ဒုကၡေရာက္ရပါလိမ့္မယ္။

ဘ၀ဆိုတဲ့ ခရီးရွည္ႀကီးမွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အားလံုးဟာ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကရပါတယ္။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေဖးမကူညီမႈမရွိရင္ ဘ၀လမ္းခရီးေတြဟာ ေျဖာင့္တန္းဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ 

Ref: Social Plan ဆိုတဲ့ စာတိုေလးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္တယ္။

အမွားမ်ားနဲ႔လူ


အခုတစ္ေလာ အမွားေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ အမွားဆိုတာ လူတိုင္း ႀကံဳေတြ႕တတ္တဲ့အရာ ျဖစ္သလို အမွန္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး အေျပာအမ်ားဆံုး စကားလံုးတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္တစ္ခုကို စတင္ၿပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ လူတိုင္းဟာ အမွန္ဆိုၿပီး လုပ္ၾကတာပါပဲ။ အမွန္ေတြကို လုပ္ရင္းနဲ႔ အမွားေတြ ႀကံဳေတြ႕၊ အမွားေတြကေန သခၤန္းစာယူၿပီး အမွန္လမ္းကို ျပန္ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေလွ်ာက္လွမ္းၾကရတာပါပဲ။ အမွားေတြ မ်ားေပမယ့္ ၿခံဳၾကည့္လိုက္ရင္ စိတ္ကူးအမွား၊ အေျပာအဆိုအမွား၊ အျပဳအမူအမွားဆိုတဲ့ သံုးမ်ိဳးကိုပဲ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

အမွားဆိုတာ လူတိုင္း၊ ေနရာတိုင္း ႀကံဳရတတ္တယ္၊ လုပ္မိတတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ရပ္တန္႔ပစ္ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အမွားေတြထဲက စိတ္ကူးမွားအဆင့္မွာ ရပ္တန္႔ပစ္ႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ စိတ္ကူးအဆင့္မွာ လူမျမင္ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ရယ္၊ အျခားသူေတြကို အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိေသးတဲ့အတြက္ရယ္ အႏၱရာယ္မႀကီးလွေသးပါဘူး။ ဒီအဆင့္မွာ ျပင္လိုက္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ အေျပာမွားနဲ႔အျပဳအမူမွားက်ေတာ့ သူတစ္ပါးနဲ႔ ထိေတြ႕လိုက္ရၿပီ။ ၾကားရသူ၊ ခံရသူဆီက အမွားရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈေတြ ရလာေတာ့မယ္။ 

အခ်ိဳ႕က အမွားတစ္ခု က်ဴးလြန္မိၿပီဆိုတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္။ သိသိခ်င္း ေတာင္းပန္သင့္တာ ေတာင္းပန္ၿပီး ျပင္လိုက္တယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခံရသူထံက တုန္႔ျပန္မႈကို ရမွ သိတယ္။ သိသိခ်င္း ျပင္ႏိုင္ရင္ သို႔မဟုတ္ သိသိခ်င္း အမွားကို ၀န္ခံလိုက္ရင္ အမွားက်ဴးလြန္မိေပမယ့္ အက်ိဳးဆက္က ေက်နပ္စရာအတိ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ 

အမွားေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ မဟာအမွားႀကီးကို ထည့္ထည့္ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ထမင္းမစား၊ ေရမေသာက္၊ အေပါ့အပါး မသြားဘဲ ျပင္းထန္စြာ က်င့္ခဲ့တဲ့ ဒုကၠရစရိယာအက်င့္အေၾကာင္း ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းဟာ ဒီအက်င့္မွားႀကီးနဲ႔ ၆-ႏွစ္ေလာက္ က်င္လည္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ အာဇာနည္ပီပီ သူ႕အမွားကို သူကိုယ္တိုင္ သိျမင္ၿပီး ျပင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘုရားျဖစ္သြားတယ္။ ဒါကို ၾကည့္ၿပီး ဒုိ႔ဘုရားေတာင္ မွားခဲ့ေသးတာပဲဆိုၿပီး အမွားလုပ္သူေတြ ေျဖတတ္ၾကတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အမွားဆိုတာက ျပႆနာမဟုတ္ဘူး။ အမွားကို ၀န္ခံဖို႔နဲ႔ ျပဳျပင္လိုက္ဖို႔ပါပဲ။

၀ီလ်ံအာသာ၀က္ ေျပာတဲ့ To make mistake is human, to stumble is common place, to be able to laugh at yourself is maturity ဆိုတဲ့ စကားေလးက မွတ္သားဖို႔ ေကာင္းတယ္။ လူဆိုတာ အမွားနဲ႔ မကင္းဘူး၊ အမွားဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ ျဖစ္ၿမဲပဲ၊ အမွားလုပ္မိတဲ့အခါတိုင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ရယ္(ေလွာင္)ႏိုင္စြမ္းရွိတာကေတာ့ ရင့္က်က္မႈပဲ လို႔ ဘာသာျပန္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အမွားကို ၀န္ခံလိုက္တာ၊ ကိုယ္မွားလိုက္ၿပီဆိုတာကို သိလိုက္ႏိုင္တာဟာ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ 

အမွားေတြအေၾကာင္း သို႔မဟုတ္ အမွားေတြကို ၀န္ခံလိုက္ဖို႔ ေျပာၾကဆိုၾကတိုင္း ပါ၀င္တတ္တဲ့ စကားေလးတစ္လံုး ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ မာန။ အခ်ိဳ႕က ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈလြန္ကဲၿပီး ငါေျပာလိုက္ရင္ မမွားဘူး၊ ငါ လုပ္လိုက္ရင္ မမွားဘူးဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ ကိန္းေနတတ္တယ္။ အျခားသူက သူ႕အမွားေတြကို ေထာက္ျပလိုက္ရင္ ငါ့အမွားေတာ့ လာေျပာေနတယ္၊ မင္းကေရာ မမွားတဲ့သူမို႔လို႔လားလို႔ ခြန္းတုန္႔ျပန္တတ္ၾကတယ္။ 

အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားက်ေတာ့ ကိုယ့္အမွားကို လာေထာက္ျပရင္ ေက်နပ္ၾကတယ္။ ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။ ၀င္စတန္ခ်ာခ်ီက If you simply take up the attitude of defending a mistake, there will be no hope of improvement. အမွားေတြအတြက္ အၿမဲတမ္း ခုခံကာကြယ္ေနတဲ့ သေဘာထားရွိေနရင္ တိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး….လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္အဆင့္မွာ ရွိေနေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွားမွား အေရးမႀကီးဘူး ငါမမွားဖို႔ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ရွိရပါမယ္။ သူမ်ားေတြ အမွားလုပ္တိုင္း ကိုယ္ကလည္း အေရးမစိုက္ ဆက္မွားေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လည္း သူတို႔လို ျဖစ္မွာေပါ့။

အမွားလုပ္မိၿပီဆိုတာနဲ႔ အျခားသူေတြက အျပဳသေဘာနဲ႔ ေထာက္ျပလာရင္ ၀န္ခံတတ္ဖို႔ လက္ခံတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မာနေၾကာင့္ ၀န္မခံႏိုင္ဘူး၊ လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုတာ အမွားေပၚမွာ အမွားဆင့္တာပါပဲ။ အမွားကို ၀န္ခံလိုက္လို႔ သိကၡာက်သြားတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ အမွားကို ၀န္မခံတာ၊ လက္မခံတာကမွ သိကၡာက်တာပါ။ အဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုမွာ လက္တဲြလုပ္ေဆာင္ဖို႔၊ ညီညီညြတ္ညြတ္ရွိဖို႔ဆိုတာ အမွားကို ၀န္ခံတတ္ဖို႔လိုသလို အမွားေတြ က်ဴးလြန္မိတိုင္း ဆင္ေျခလက္ေျခေတြ ေပးတတ္တဲ့အက်င့္ေတြ ေဖ်ာက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ Successful people admit faults but never make excuses ေအာင္ျမင္သူေတြဟာ ကိုယ့္အျပစ္ကို ၀န္ခံၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆင္ေျခမေပးဘူးတဲ့။ 

အမွားေတြထဲမွာမွ အမွားအစစ္နဲ႔ နားလည္မႈလဲြတဲ့ အမွားဆိုတာေတြလည္း ရွိေနႏိုင္ေသးေသတယ္။ နားလည္မႈလဲြလို႔ မွားတဲ့အမွားကေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ နားလည္လိုက္တာနဲ႔ ေပ်ာက္သြားေပလိမ့္မယ္။ အမွားအစစ္ေတြကေတာ့ ၀န္ခံျခင္း၊ ျပင္ဆင္ျခင္းမ်ားနဲ႔သာ အမွန္ျဖစ္ႏုိင္ေပလိမ့္မယ္။

အမွားေတြအေၾကာင္း ဟိုဟိုဒီဒီ ေျပာၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပန္ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ငါေကာ အမွားေတြ ကင္းရဲ႕လား။ မကင္းတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါဆို အဲဒီအမွားေတြကို ၀န္ခံျဖစ္ခဲ့လား၊ အမွားေထာက္ျပလာသူေတြကို လက္ခံၾကည္ျဖဴေပးႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လား။ အမွားကို ၀န္ခံသလိုလိုနဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ျပခဲ့တာေတြကေရာ တကယ့္အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ျဖစ္ေနရဲ႕လား။ ဆင္ေျခေတြမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့လား။ 

အမွားမကင္းတဲ့ေလာကမွာ အမွားေတြေတာ့ က်ဴးလြန္ေနအံုးမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ မွားသြားတာေတြအတြက္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ၀န္ခံတတ္ဖို႔နဲ႔ အမွန္ကို ဆက္လက္သြားႏိုင္ဖို႔ေတာ့ ႀကိဳးစားသြားရမွာပဲ မဟုတ္လား။

Tuesday, August 21, 2012

ဒီအေရး ေသြးေအးမေနသင့္ၿပီ ...


ဘာသာေရးခဲြျခားဆက္မႈအေၾကာင္းကို အခုတေလာ အေတာ္ေတြးျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘာသာေရးဖိႏွိပ္မႈေတြ ျပဳလုပ္ေနပါသတဲ့။ ဘာသာေရးခြဲျခားမႈေတြ ျပဳလုပ္ေနပါသတဲ့။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစု ျဖစ္ေလေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကပဲ အျခားဘာသာေတြကို ရက္စက္သတ္ျဖတ္ေနသလို၊ အျခားဘာသာေတြကို ဘာအခြင့္အေရးမွ မေပးဘဲ၊ ဗလီေတြ ေဆာက္ခြင့္ မေပးဘဲ၊ ခ်ာပ္ေက်ာင္းေတြ ေဆာက္ခြင့္မေပးဘဲ ဖိႏွိပ္ထားသလို ေျပာေနၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြအေပၚမွာ အမုန္းတရားေတြ ပြားေနၾကတယ္။ ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ေနၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ မြတ္ဆလင္ေတြေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေနရာတစ္ခုခုမွာ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းႀကီးနဲ႔ခရစ္ယာန္ဘုန္းႀကီး ေတြ႕ရင္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ မိတ္ဖဲြ႕စကားေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မြတ္ဆလင္ဘုန္းႀကီးမ်ား မေျပာနဲ႔ သာမန္မုတ္ဆိတ္တစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕ရင္ေတာင္ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြမွာ အမုန္းတရားေတြက ေပၚလြင္ေနတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာမွာ (မြတ္ဆလင္အခ်င္းခ်င္းေတာ့ မေျပာတတ္ပါ) အမုန္းတရားေတြ၊ အမုန္းမ်က္လံုးေတြပဲ ေတြ႕ရတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ ထုိင္းက လူေတြကလည္း ထို႔အတူပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ျမန္မာမွာ ဗလီေတြ ေဆာက္ခြင့္မေပးလို႔လား။ ကမၻာ့(ခရစ္ယာန္)ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာလည္း ဒီလိုပဲ။ အေမရိကန္လို၊ အဂၤလန္လိုု ႏိုင္ငံေတြမွာေရာ ဗလီေတြ ေဆာက္ခြင့္မေပးလို႔လား။ ဘာသာေရးဖိႏွိပ္မႈေတြ လုပ္ေနလို႔လား။ ကမၻာမွာ ဗလီေဆာက္ခြင့္မရွိတဲ့ တိုင္းျပည္ရယ္လို႔ ရွိပါသလား။

မြတ္ဆလင္ေတြဟာ သူတို႔ကို ကမၻာႀကီးက ဖိႏွိပ္လို႔၊ ခဲြျခားဆက္ဆံလို႔ ျပန္ၿပီး တုန္႔ျပန္တာလို႔ ဆိုတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ေျပာဆိုေနတာဟာ တကယ္မွန္ရဲ႕လား။ ကမၻာႀကီးက သူတို႔ကို ခဲြျခားဆက္ဆံတာလား၊ သူတို႔က ကမၻာႀကီးကို ခဲြျခားဆက္ဆံေနတာလား။ သမာသမတ္က်က် စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မြတ္ဆလင္ေတြကသာ ကမၻာႀကီးကို ခဲြျခားဆက္ဆံေနတာပါ။ တစ္ေန႔ကပဲ သတင္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံမွာ သီရိလကၤာအမ်ိဳးသမီးေလးကို ဘုရားပံုေဆာင္ထားတဲ့အတြက္ အေရးယူတယ္။ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ေနရတယ္။ အီရန္ႏိုင္ငံမွာ အေနာက္တိုင္းသူတစ္ေယာက္ကို အီရန္သားတစ္ေယာက္က မုဒိန္းက်င့္တယ္။ အေနာက္တိုင္းသူကို အေရးယူတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေနာက္တုိင္းသူဟာ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ မ၀တ္ထားလို႔ပါတဲ့။ ဘာေတြလဲ။ ဘယ္ေလာက္ ေအာက္တန္းက်တဲ့ ဥပေဒမ်ားလဲ။ ဒါေတြဟာ မြတ္ဆလင္ကမၻာမွာပဲ ရွိပါတယ္။

ခရစ္ယာန္တုိင္းျပည္ေတြမွာ၊ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္ေတြမွာ ဗလီေတြ ေျမာက္ျမားစြာ ေဆာက္လုပ္ထားၿပီးျဖစ္ေနတာ ထင္ရွားပါတယ္။ မြတ္ဆလင္ႀကီးစိုးတဲ့ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသေတြ မေျပာပါနဲ႔၊ မေလးရွားလို ႏိုင္ငံေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ဖို႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္အထိ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ထားထားသလဲ။ ယေန႔ေခတ္မွာ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းေဆာက္လုပ္ဖို႔အတြက္ အကန္႔အသတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ထားထားသလဲ။ အေနာက္တုိင္းခရစ္ယာန္ႏိုင္ငံေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတြမွာ ကိုရမ္က်မ္းကို ပံုႏွိပ္ခြင့္ေပးထားေပမယ့္ မေလးရွားႏိုင္ငံမွာ ဘိုင္ဘယ္လ္ပံုႏွိပ္ခြင့္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနသလဲ။ ဒါဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အစြန္းေရာက္ေတြမ်ားတဲ့ အီရန္တို႔၊ ေဆာ္ဒီတို႔လို႔ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းေဒသေတြ မဟုတ္ေသးပါဘူး။

ေဆာ္ဒီႏိုင္ငံမွာဆိုရင္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ဟာ ဘုိင္ဘယ္လ္က်မ္းကို ကိုင္ေဆာင္ထားမိရင္ အေရးယူခံရမယ္။ အေမရိကမွာ၊ အေနာက္တိုင္းမွာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မြတ္ဆလင္တစ္ေယာက္ ကိုရမ္က်မ္းကိုင္ေနရင္ ဘယ္လုိမ်ား အေရးယူခံရပါသလဲ။ ဒီေတာ့ မြတ္ဆလင္ေတြအေနနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ျပန္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ေစခ်င္ပါတယ္။

“သူတို႔ဟာ ခဲြျခားဆက္ဆံခံေနရတာလား၊ သူတို႔ကပဲ ခဲြျခားဆက္ဆံေနၾကတာလား” “တစ္ကမၻာလံုးက သူတို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ေနတာလား၊ သူတို႔ကပဲ တစ္ကမၻာလံုး(အလႅာဟ္ကို မယံုၾကည္သူမ်ား)ကို ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ေနတာလား” ဒါေတြဟာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေမးခြန္းထုတ္သင့္တဲ့အရာေတြပါ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ တာလီဘန္ေတြ ဗုဒၶဘာသာသမိုင္းအေမြအႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ႐ုပ္ပြားေတာ္ႀကီးကို ဖ်က္ဆီးခဲ့စဥ္က မြတ္ဆလင္ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ ၾကည္ႏူးေနၾကတယ္။ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့အသံေလးမ်ား ၾကားမိရင္ ေျပာၾကပါ။ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ အျပဳအမူကိုက်ေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ ေနျခင္းျဖင့္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကတယ္။ မြတ္စလင္ေတြ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေမးသင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မကၠာက မြတ္ဆလင္ေတြ အထြတ္အျမတ္ထားတဲ့အရာကို ဖ်က္ဆီးရင္ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားၾကရမလဲ။ အခုလိုပဲ တိတ္ဆိတ္ေနၾကအံုးမလား။

          အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ ေ၀ါထရိစင္တာႀကီးကို ဗံုးေဖာက္ခဲြေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးက ၀မ္းနည္းပူေဆြးခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ မြတ္ဆလင္ေတြ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘင္လာဒင္ဆိုတာ အၾကမ္းဖက္သမားစစ္စစ္ႀကီးလို႔ လူတိုင္း လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေသေတာ့ မြတ္ဆလင္ေတြ အမ်ားႀကီး ၀မ္းနည္းပူေဆြးၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာ သူေသတဲ့သတင္းကို ပံုႏွိပ္ခြင့္မေပးခဲ့ၾကဘူး။ မေလးရွားမွာ ၀မ္းနည္းသူေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ဘင္လာဒင္ကို အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ ေရးလို႔ဆိုၿပီး မေလးရွားမွာ ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ အႏွိပ္ကြပ္ခံခဲ့ရတယ္။ ဘာေတြလဲ။ ဘယ္လိုေတြလဲ။

လက္ရွိျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ရေအာင္ ….။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘဂၤါလီအေရး။ မြတ္ဆလင္ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုး လူသားခ်င္းေတြ စာနာေနလိုက္ၾကတာ။ က႐ုဏာတရားေတြ ႀကီးမားေနလိုက္ၾကတာ။ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ မြတ္ဆလင္အဖဲြ႕အစည္းႀကီးဆိုရင္ မဟုတ္ရမ္းတရားေတြ ေျပာ၊ သပုတ္ေလလြင့္ေတြ ေျပာၿပီး ဗုဒၶဘာသာေတြကပဲ မြတ္ဆလင္ေတြကို သတ္ေနသလိုလို ေျပာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေအာက္တန္းက်တဲ့ ဘာသာေရးသမားေတြလဲ။ မြတ္ဆလင္ကို ထိမွ နာတာဟာ လူသားခ်င္းစာနာတာေတာ့ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ မြတ္နာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ စာေရးသူဟာ ေအးေအးေဆးေဆးေနရင္ ဘယ္ဘာသာ၀င္နဲ႔မဆို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူလက္တဲြေနသြားဖို႔ အသင့္ပါပဲ။ အဲဒီလို မဟုတ္မတရားေတြနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကို ထိပါးလာရင္ေတာ့ မညွာတမ္းေျပာဖို႔ အသင့္ပဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ဘဂၤလီအေရးဟာ တစ္ဖက္သတ္ အႏွိပ္စက္ခံေနရတာ မဟုတ္ဘူး။

ကဲ ဆက္ၾကည့္ရေအာင္ … မြတ္ဆလင္ မႀကီးစိုးေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ မြတ္ဆလင္ေတြ ေအာ္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဘာသာေရး လုပ္ခြင့္မရပါဘူး၊ ခဲြျခားခံေနရပါတယ္။ အႏွိမ္ခံေနရပါတယ္လို႔ ေအာ္တတ္ၾကတယ္။ မြတ္ဆလင္ႀကီးစိုးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ငါတို႔ အခု ရေနတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ိဳးေတြ အျခားဘာသာ၀င္ေတြ ရေနပါသလားလို႔ သူတို႔ေတြ ေခါင္းနဲ႔ စဥ္းစားမိဖူးသလား။ သမာသမတ္က်က် စဥ္းစားတတ္သူတိုင္း သေဘာေပါက္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မြတ္ဆလင္ေတြဟာ အျခားဘာသာ၀င္ေတြကို မြတ္ဆလင္အျဖစ္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာင္းလဲေပးခြင့္ ရွိပါတယ္။ မြတ္ဆလင္ေတြဟာ အဲဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳး အျခားဘာသာ၀င္ေတြကို ေပးထားပါသလား။ စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔ပါ။ မြတ္ဆလင္ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ မြတ္ဆလင္တစ္ေယာက္ဟာ အျခားဘာသာ၀င္ ေျပာင္းသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဥပေဒအရ တရားမ၀င္ပါဘူး။ ဒါကေကာ ဘာသေဘာလဲ။ ဒါနဲ႔မ်ား အျခားဘာသာ၀င္ေတြေနတဲ့ ႏိုင္ငံကို လြတ္လပ္ခြင့္မရွိဘူး ဘာဘူး ေျပာေနတာ ဘယ္ေလာက္ေအာက္တန္းက်သလဲ။ ဒီေတာ့ အေနာက္ကမၻာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေရွ႕ကမၻာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ နာမည္ဆိုးထြက္ေအာင္ သူတို႔ပဲ လုပ္ေနတာပါ။

ပေရာဖတ္မိုဟာမက္ကို ၾကည့္ပါ။ သူဟာ ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရတဲ့ အေဖနဲ႔အစ္ကိုကို ၾကည့္ခိုင္းဖို႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို စစ္သံု႔ပန္းအျဖစ္ သိမ္းယူခဲ့တယ္။ ဒါဟာ စံျပျဖစ္ပါရဲ႕လား။ ေနာက္ၿပီး မုိဟာမက္ ေျပာထားတာ တစ္ခုရွိပါတယ္။ “ကမၻာေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး အစၥလာဟ္ဘာသာေအာက္မွာ အည့ံမခံမခ်င္း ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးကို တိုက္ခုိုက္ဖို႔ အလႅာဟ္အရွင္ျမတ္က ငါ့ကို ေစလႊတ္သည္”တဲ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္။ မြတ္ဆလင္ေတြဟာ မြတ္ဆလင္မဟုတ္သူေတြကို စစ္ေၾကညာရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေအာက္ပါအခ်က္သံုးခုအနက္ တစ္ခုကို ေရြးရမယ္ …
၁။ မြတ္ဆလင္အျဖစ္ ေျပာင္းမလား
၂။ အခြန္အတုတ္ ေပးမလား
၃။ အသတ္အေသခံမလား
ဒီသံုးခ်က္ကို ေရြးရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကဲ … ဒီလိုဆိုေတာ့ အစၥလာဟ္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘာသာတစ္ခုပါလို႔ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မလဲ။

အျခားဘာသာ၀င္ေတြက သူတို႔ လုပ္သလို လိုက္လုပ္ေနရင္ မြတ္ဆလင္ေတြအေနနဲ႔ အဲဒီအျခားဘာသာေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘာသာလို႔ ေျပာၾကအံုးမလား။ မြတ္ဆလင္ေတြအေနနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ စဥ္းစားဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ပေရာဖတ္မိုဟာမက္အေနနဲ႔ အျခားမယံုၾကည္သူမ်ားကို သတ္ျဖတ္ခဲ့ေသာသာဓကမ်ားလည္း ေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနပါတယ္။
မိုဟာမက္ဟာ ၉-ႏွစ္သမီးေလးကို လက္ထပ္ၿပီး ကာမဆက္ဆံခဲ့တယ္။ ၉-ႏွစ္ဇနီးေလး ကစားဖို႔အတြက္ အ႐ုပ္ကေလးေတြပါ ၀ယ္ေပးေတာ္မူတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မိုဟာမက္ဟာ တစ္ညမွာ ဇနီး ၉-ေယာက္နဲ႔ ကာမဆက္ဆံေလ့ရွိတယ္။ ဒါဟာ ယေန႔ကမၻာအတြက္ လူသားေတြရဲ႕ စံျပလို႔ ဆိုႏိုင္ပါအံုးမလား။ မြတ္ဆလင္တစ္ေယာက္ဟာ အျခားဘာသာကို ေျပာင္းသြားရင္ ရာဒ္ဓဥပေဒ Redda Law (killing the apostates)အရ အသတ္ခံရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီဥပေဒကို အစၥလာဟ္ဂိုဏ္းအားလံုးက လက္ခံအတည္ျပဳထားပါတယ္။ ဒီဥပေဒမ်ိဳးရွိတဲ့ အစၥလာဟ္ဟာ အျခားဘာသာေတြကို ေလးစားမႈရွိတယ္လို႔ ဘယ္သူ ေျပာႏိုင္သလဲ။

အစၥလာဟ္က်မ္းစာအရ မိမိရဲ႕ ဇနီးမယားကို ႐ိုက္ႏွက္ၿပီး ဆံုးမတာကို ခြင့္ျပဳထားတယ္။ “ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ဟာ ျပည္ေတြ တစက္စက္က်ေနတဲ့ ေယာက္က်ားရဲ႕အနာကို လွ်ာနဲ႔လွ်က္ေပးတာေတာင္ ေယာက်္ားကို ျပဳစုတာ တာ၀န္မေက်ႏိုင္ေသးဘူး”လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါဟာ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏွိမ္ခ်ထားသလဲဆိုတာ သိဖို႔ပါ။

“ပေရာဖက္မိုဟာမက္ရဲ႕ ေသးကို ေသာက္ရတာဟာ တပည့္ေတြအတြက္ ေကာင္းခ်ီးတစ္ခုပဲ”။
အစၥလာဟ္က်မ္းစာမွာ မြတ္ဆလင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေပါင္းမ်ားစြာကို က်ဴးေက်ာ္ၿပီး ဘာသာျပန္႔ပြားေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ေဒသခံမြတ္ဆလင္မဟုတ္သူေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ခဲြျခားအႏိုင္က်င့္ဆက္ဆံခဲ့တယ္။ ဥပမာ … မြတ္ဆလင္ေတြ မတ္တပ္ရပ္ေနခ်ိန္မွာ မြတ္ဆလင္မဟုတ္သူေတြမွာ ထိုင္ေနခြင့္ မရွိဘူး။ လူေသအေလာင္းကို သယ္ေဆာင္သြားခ်ိန္မွာ အသံက်ယ္က်ယ္ ငိုခြင့္မရဘူး။ ဒီေတာ့ မြတ္ဆလင္ေတြဆီကေန သည္းခံျခင္းတရားကို ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္လို႔ ရႏိုင္မလဲ။

ဒီေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မြတ္ဆလင္ေတြဟာ သူတို႔ အႏွိမ္ခံေနရပါတယ္။ ခဲြျခားဆက္ဆံခံေနရပါတယ္လို႔ ေျပာေနတာဟာ ဘာအေျခအျမစ္မွ မရွိပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ “မြတ္ဆလင္အစြန္းေရာက္ေတြ ရွိတာ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမြတ္ဆလင္အစြန္းေရာက္ေတြ ျဖစ္ေအာင္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ဖန္တီးတာပါ၊ မြတ္ဆလင္ေတြ နာမည္ဆိုးထြက္တာဟာ ကမၻာႀကီးကိုက သူတို႔ကို ခဲြျခားဆက္ဆံေနလို႔ပါ”လို႔ ဆိုတတ္တဲ့စကားဟာ ျပန္ၿပီးေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

 ဒီေလာက္ဆိုရင္ ကိုေရႊျမန္မာတို႔ ဘာဆက္လုပ္သင့္သလဲ။ ဘယ္လို ရပ္တည္သင့္သလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေလာက္ၿပီ ထင္တယ္။ ႏိုးၾကားဖို႔ အခ်ိန္က်ၿပီလို႔ ထင္တယ္။ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာ မတိမ္ေကာေစဖို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ႏိုးႏိုးၾကားၾကား မ်က္စိဖြင့္နားစြင့္ ေနၾကဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ ဒီအေရး ေသြးေအးမေနသင့္ၾကေတာ့ဘူး။

Sunday, August 19, 2012

ဂ်ီဟတ္ လာၿပီ


ဂ်ီဟတ္ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္ဆိုတာ သင္ သိပါသလား။ ဂ်ီဟတ္ဆိုတာ အေသခံဗံုးခဲြတဲ့ ကိစၥတစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး။ ပါးစပ္နဲ႔(မီဒီယာနဲ႔) ႀကိဳးစားေနၾကတာလဲ ဂ်ီဟတ္ပဲ။ သင္ သတိျပဳမိပါသလား။ မြတ္ဆလင္ေတြရဲ႕ အျပဳအမူတိုင္း၊ ႀကိဳးစားမႈတိုင္းမွာ ဂ်ီဟတ္၀ိညာဏ္ပါေနတယ္ဆိုတာ သင္ သတိျပဳဖူးပါသလား။
ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ သင့္ကို မြတ္ဆလင္ေတြက ေျပာလာခဲ့မယ္။ အစၥလာဟ္ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဘာသာတစ္ခုပါ။ သူတို႔ေျပာတဲ့ လိမ္ညာမႈေတြကို သင္ ယံုေကာင္းယံုသြားႏိုင္တယ္။ ယံုေလာက္ေအာင္လည္း သူတို႔က ျပင္ဆင္ထားတယ္။ မြတ္ဆလင္မွာ လိမ္ညာျခင္း(Taqiyya)ဆိုတာကို ခြင့္ျပဳထားတယ္။ မယံုၾကည္သူမ်ားကို အႏိုင္ယူဖို႔ဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳထားတာပါ။ ဒီေတာ့ လိမ္ညာၿပီးအႏိုင္ယူျခင္းဆိုတာလည္း ဂ်ီဟတ္တစ္မ်ိဳးပဲ။

မယားတစ္ေယာက္မွာ ကေလးဆယ္ေယာက္ေမြးဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာလဲ ဂ်ီဟတ္ပဲ။ သင္ သတိျပဳမိပါသလား။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ကုမၸဏီေတြ၊ ကမၻာတစ္၀ွမ္းက ေက်ာင္းေတြမွာ မ်က္ႏွာစြပ္(Hijab)ေတြ အသံုးျပဳခြင့္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကတာကို လူ႕အခြင့္အေရး၊ ဘာသာတရားအခြင့္အေရး ရႈေထာင့္အရ ေတာင္းဆိုေနတာလို႔ သင္ ရူးရူးမိုက္မိုက္၊ ရူးရူးႏွမ္းႏွမ္း ယူဆခဲ့ဖူးပါသလား။ သင္တို႔ရဲ႕ ရူးႏွမ္းမႈေတြကို ရပ္လိုက္ပါေတာ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါဟာလဲ ဂ်ီဟတ္တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနလို႔ပါ။
မြတ္ဆလင္ေတြကို အေမရိကန္လို၊ အဂၤလန္လို ႏိုင္ငံႀကီးေတြမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔၊ ကမၻာအႏွံ႔အျပားက တိုင္းျပည္ေတြမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရဖို႔၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလို ခိုးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ ေနာက္ေဖးေပါက္က ၀င္လာၿပီး ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရး ေတာင္းတာတို႔၊ လူ႕အခြင့္အေရးအေၾကာင္းျပၿပီး ဘက္ေပါင္းစံုကေန အစိုးရကို ဖိအားေပးတာတို႔၊ အင္အားမ်ားလာရင္ ဖိလစ္ပိုင္းေတာင္ပိုင္း၊ ထိုင္းေတာင္ပိုင္း၊ အိႏၵိယခဲြထြက္ႏိုင္ငံမ်ား၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ ရိုဟင္ဂ်ာျပည္နယ္ေတာင္း၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ မြတ္ဆလင္ႏိုင္ငံေတာင္းဆိုတာတို႔ …. ဒါေတြဟာလဲ ဂ်ီဟတ္ေတြပါပဲ။ သင္ ဒါေတြကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားဖူးပါသလား။
ကၽြႏ္ုပ္တို႔အပါအ၀င္ ယဥ္ေက်းတဲ့ ကမၻာလံုးက လူသားေတြက လူ႕အခြင့္အေရးဆိုတာေလးကို ကမၻာေျမေပၚကို ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီစကားလံုးေလးက သူတို႔ ဂ်ီဟတ္စစ္ပဲြမွာ အဓိကလက္နက္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေကာ သင္ နားလည္ပါသလား။ နားလည္သူ နည္းပါလိမ့္အံုးမယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီစာကို တင္ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္ကို ဘာသာေရးပုတ္ခတ္ေစာ္ကားသူအျဖစ္ သင္တို႔(ဗုဒၶဘာသာေတြအပါအ၀င္)က ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ၾကအံုးမယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ ကိုယ့္အျမင္သာ မဟုတ္၊ အားလံုး နိုးထသင့္ေနၿပီဆိုတာကို ယံုလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေရးပါတယ္။
ကၽြႏ္ုပ္တို႔က လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈေတြနဲ႔ နားလည္မႈေတြေပးၿပီး မဟာလူယဥ္ေက်းေတြအျဖစ္ ေၾကညာေနၾကခ်ိန္မွာ မြတ္ဆလင္ေတြကေတာ့ ဂ်ီဟတ္ကို ေမာင္းတင္ေနၾကပါၿပီ။ ကိုရမ္က်မ္းမွာကိုပဲ ဂ်ီဟတ္ဆိုတာ လူအိုေတြနဲ႔ နာမက်န္းသူေတြကလဲြရင္ အားလံုး ပါ၀င္ရမယ္လို႔ ဆိုထားတယ္။ ကိုရမ္က်မ္းထဲမွာကိုက ဂ်ီဟတ္နဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဂါထာေပါင္း ၁၆၄ ပုဒ္ရွိတယ္။
သင္လည္း မြတ္ဆလင္ေတြ ေျပာတာ ၾကားဖူးပါလိမ့္မယ္။ ဂ်ီဟတ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားတုိက္ပဲြ၊ မိမိရဲ႕ ကိုယ္တြင္းထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိေလသာေတြကို တြန္းလွန္တဲ့ တိုက္ပဲြပါလို႔ ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ဓားတံဆိပ္နဲ႔ ဂ်ီဟတ္အလံကို ဘာျဖစ္လို႔ ေနရာတိုင္းမွာ လႊင့္တင္ေနၾကပါသလဲ။ အေမရိကန္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတိုင္းက ဗလီေတြမွာ ဒီအလံကို လႊင့္တင္ထားၿပီး စိတ္ဓာတ္ျမွင့္ထားတယ္။ မြတ္ဆလင္ေတြရဲ႕ အဆံုးစြန္ အႏၱိမရည္မွန္းခ်က္က ဘာလဲ သင္ သိပါသလား။ ကမၻာ့အဖြဲ႕အစည္းႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဥမၼာဟ္(Ummah)အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႔ပါ။ ဥမၼာဟ္(Ummah)ဆိုတာ မြတ္ဆလင္အဖဲြ႕အစည္းႀကီးလို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလံုးကို အုပ္စိုးျခင္း (World Domination)ျဖစ္ဖို႔ဟာ အစၥလာဟ္ရဲ႕ အဆံုးစြန္ ရည္မွန္းခ်က္ပါ။ မြတ္ဆလင္ေတြရွိတဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ၇၈၆ ဆိုတဲ့စာတမ္းနဲ႔ သတိေပးတပ္လွန္႔ထားတာ ဒီသေဘာပါပဲ။

အို ျမန္မာတို႔ ႏိုးထဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ႏိုးၾကားဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ဂ်ီဟတ္က သင့္ အိမ္ေရွ႕ထိ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ဂ်ီဟတ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ဟာ သင့္အသိစိတ္ဓာတ္ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။

Tuesday, June 12, 2012

အေခၚအေ၀ၚ အခ်ိဳအခါး


(၁)
တစ္ေန႔က ဆရာေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ အိမ္တစ္အိမ္သို႔ သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုအိမ္တြင္ အသက္ ၇၀-ခန္႔ ဒကာႀကီးႏွင့္ ဒကာမႀကီးတို႔ ရွိသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးလံုးသည္ အသက္အရြယ္အိုမင္းေနေသာ္လည္း တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ၾကည့္ေသာအၾကည့္၊ ေျပာေသာစကားမ်ားက ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးမ်ားလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ၾကင္ၾကင္နာနာ အမူအရာျဖင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံေနၾကသည္။ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး နားလည္မႈအျပည့္ျဖင့္ ဘ၀လက္တဲြေဖာ္ ပီသေနၾကသူမ်ားျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးမိခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ဆရာေတာ္ကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ “သားသား”ဟု ေခၚသည္။ ဆရာေတာ္ကလည္း ပါးပါး၊ မာမားဟု ေခၚသည္။ 

အျမင္အရ တစ္မ်ိဳးထူးဆန္းေနခဲ့သည္။ ၿပံဳးခ်င္စရာတစ္မ်ိဳးဟု သေဘာထားမိ၍ ၿပံဳးခဲ့မိေသးသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သိလာရသည္မွာ သူတို႔အေခၚအေ၀ၚ အေျပာအဆိုမ်ားမွာ ေနာက္ေၾကာင္းကင္းသည္။ အျခားကြယ္၀ွက္ထားေသာ အဓိပၸာယ္မ်ား မရွိ။ သူတို႔ႏွစ္ဦးက ဆရာေတာ့္အေပၚမွာ တကယ့္သားအရင္းကို သားသားဟု ေခၚခ်င္သည္။ ထို႔အျပင္ ဆရာေတာ္က ေခၚေသာအခါတြင္လည္း ပါပါး၊ မာမားဟု ေခၚမွ သေဘာက်သည္ဟု ဆိုသည္။

(၂)
ဘုန္းႀကီးေလာကတြင္ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ေျပာေနၾကသည္မ်ား ရွိသည္။ “ဒီကိုယ္ေတာ္က ဘုန္းကံႀကီးမွာေပါ့၊ ဒကာမႀကီးေတြ ေတြ႕ရင္ ေမေမ ေမေမ၊ မယ္ေတာ္ႀကီး မယ္ေတာ္ႀကီး လို႔ ေျပာတာကိုး”ဟု ဆိုတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပိုၿပီးရင္းႏွီးခ်င္လို႔၊ ရင္းႏွီးမႈပိုရမွ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ အျခားလုပ္ငန္းကိစၥမ်ား အဆင္ေျပႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္သည့္အတြက္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားအႀကိဳက္ ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းေလ့ရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္၊ ဘာအေၾကာင္းတရားမွမရွိဘဲ အေမတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခင္မိသျဖင့္ မာမား၊ မယ္ေတာ္ႀကီး စသည္ ေခၚၾကသည္။ အစ္မ စသည္ ေခၚေ၀ၚေျပာဆိုၾကသည္။ 

အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒကာဒကာမမ်ားကို ဒကာဒကာမအသံုးအႏႈန္းမွလဲြ၍ အျခားအေခၚအေ၀ၚျဖင့္ ေခၚေ၀ၚေျပာဆိုၾကသည္ကို မႏွစ္သက္ၾကေပ။ ရယူလိုမႈကို အေျခမခံဘဲ ေမတၱာတရားေၾကာင့္ အရင္းႏွီးဆံုး အေခၚအေ၀ၚ အေျပာအဆိုမ်ား သံုးႏႈန္းျခင္းသည္ ဘုရားအလိုေတာ္ႏွင့္ မကိုက္ညီဟု စာေရးသူေတာ့ မယူဆပါ။

(၃)
ျမတ္စြာဘုရား တရားေတာ္မ်ားတြင္ ယဥ္ေက်းသူတို႔၏ အသံုးအႏႈန္းဟူေသာ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ဘုရားရွင္က ဖခင္အရြယ္ကို ဖခင္ (ေဖေဖ၊ ပါပါး)၊ မိခင္အရြယ္ကို မိခင္ (ေမေမ၊ မာမား)၊ အစ္မအရြယ္ကို အစ္မ၊ ညီမအရြယ္ကို ညီမ စသျဖင့္ ေခၚေ၀ၚေျပာဆိုျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းသူတို႔၏စကား၊ ၿမိဳ႕ႀကီးသူတို႔၏စကားဟု ညႊန္ျပထားသည္။ စာေရးသူ သိသေလာက္ဆိုရလွ်င္ လူဒကာဒကာမမ်ားကို “ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီး”ဟု ေခၚေ၀ၚေျပာဆိုျခင္းသည္ ဘုရားအလိုအရ သက္မွတ္ထားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။

(၄)
စာသင္သားဘ၀က ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကို ႐ႈတ္ခ်ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုဆရာေတာ္သည္ သူေဌးႀကီးမ်ား ေက်ာင္းလာလွ်င္ “သူေဌးႀကီး”၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ေက်ာင္းလာလွ်င္ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး” စသျဖင့္ ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းတတ္သည္။ အမွန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားနည္းအတိုင္း သံုးႏႈန္းေခၚေ၀ၚ ေျပာဆိုေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သူေဌးမ်ား၊ ဘုရင္မင္းမ်ားႏွင့္ စကားေျပာခန္းမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သူေဌးႀကီးႏွင့္ေတြ႕ပါက “သူေဌးႀကီး၊ သူၾကြယ္ႀကီး (ေသ႒ိ)”၊ ရွင္ဘုရာမ်ားႏွင့္ စကားေျပာဆိုရာတြင္ “ျမတ္ေသာ မင္းႀကီး၊ မင္းျမတ္ (မဟာရာဇ)” စသည္ျဖင့္ ေျပာဆိုသည္ကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ နားေထာင္သူ နား၀င္ခ်ိဳေစမည့္ အေခၚအေ၀ၚ အသံုးအႏႈန္းကို သေဘာက်က် သံုးႏႈန္းေလ့ရွိသည္ဟု ဆိုႏိုင္မည္ဟု ယူဆမိသည္။

(၅)
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ အမ်ားၾကားဖူးသည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ရွိသည္။ နကုလပိတာ၊ နကုလမာတာ ဟူေသာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အေပၚတြင္ မိမိ၏ သားအရင္းကဲ့သို႔ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း သူတို႔၏ ခ်စ္ျခင္းကို လက္ခံသည့္အေနအထား ေတြ႕ရသည္။ 

စာထဲတြင္ နကုလပိတာ၊ နကုလမာတာဆိုသည္မွာ နာမည္ (just name)မွ်သာ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း စာေရးသူက ေ၀ါဟာရအဓိပၸာယ္ကိုလိုက္ၿပီး စဥ္းစားမိသည္။ န = မဟုတ္ +ကုလ = အမ်ိဳး +ပိတာ = အေဖ၊ န = မဟုတ္၊ ကုလ = အမ်ိဳး + မာတာ = အေမ။ ဟု အဓိပၸာယ္အသီးသီး ထြက္ရာ “အမ်ိဳးမေတာ္ေသာ အေဖႏွင့္ အမ်ိဳးမေတာ္ေသာ အေမ”ဟု အဓိပၸာယ္ရေလသည္။ အမွန္အားျဖင့္လည္း ထိုလင္မယားႏွစ္ေယာက္သည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္အမ်ိဳးမေတာ္စပ္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ မိဘအရင္းအျခာမ်ားလို သံေယာဇဥ္ႀကီးမားသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

(၆)
အထက္ပါ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ဆင္တူေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္လည္း ရွိပါေသးသည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ “ခ်စ္သားေလး၊ မိဘေတြကို မလုပ္ေကၽြးဘဲနဲ႔ ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ”ဟု ဆိုသည္။ ထို႔အျပင္ “အိမ္မွာ အေမလည္း ရွိေနတယ္၊ လာ၊ လိုက္ခဲ့၊ အေမ့ကို သြားေတြ႕လိုက္အံုး”ဟု ဆိုသည္။ အိမ္ေရာက္ေသာအခါ သူ၏ သားသမီးတို႔ကိုလည္း “သားတို႔ သမီးတို႔ လာၾက၊ မင္းတို႔ အစ္ကို လာၿပီ၊ ရွိခိုးၾက”ဟု ဆိုျပန္သည္။

 ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း ထိုလင္မယားတို႔၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အသိအမွတ္ ျပဳေတာ္မူခဲ့သည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သူ႕ထံသို႔ ဆြမ္းစားလာပင့္ပါက ထိုလင္မယားအိမ္သို႔ သြားခိုင္းၿပီး အခြင့္ေတာင္းခိုင္းေလ့ ရွိသည္။ ဆြမ္းဖိတ္သူမရွိေသာေန႔တိုင္း ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုလင္မယားအိမ္သို႔ သြားေရာက္ၿပီး ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူခဲ့သည္။

(၇)
ထိုဇာတ္လမ္းမ်ားတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အလိုလို ျဖစ္ေပၚလာတတ္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားခဲ့သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ ၁။ ေရွးဘ၀မ်ားက အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ခဲ့ဖူးျခင္း၊ ၂။ ပစၥဳပၸန္ဘ၀တြင္ အက်ိဳးစီးပြား အျပန္အလွန္ ျဖစ္ထြန္းႏိုင္ျခင္းဟူေသာ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သည္။ ထုိအခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရွိလွ်င္ ျမင္ကာမွ်ႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ျဖစ္တတ္ေၾကာင္း ေဟာၾကားခဲ့သည္။

(၈)
အေခၚအေ၀ၚမ်ားက ေျပာျပေသာ အဓိပၸာယ္မ်ားအေၾကာင္းကို စဥ္းစားရင္း အေခၚအေ၀ၚမ်ား၏ အေရးပါမႈကိုပါ တစ္ပါတည္း စဥ္းစားမိခဲ့သည္။ လူ႕ေလာကတြင္ ေနေနရသည့္ လူတို႔သည္ အစစအရာရာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ေစဖို႔အတြက္ ေျပာဆိုဆက္ဆံရာတြင္ ပထမဦးစြာ အေခၚအေ၀ၚမ်ား ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေနသင့္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေမတၱာသံပါေသာ အေခၚအေ၀ၚေလးမ်ားကို အသားက်ေအာင္ ေလ့က်င့္ေခၚေ၀ၚသင့္ပါသည္။ 

မည္မွ်ႏူးညံ့ေသာ အေခၚအေ၀ၚပင္ျဖစ္ေစကာမူ အေခၚအေ၀ၚမ်ား၏ ေနာက္တြင္ ႐ိုးသားမႈတစ္ခု ရွိဖို႔ေတာ့ အထူးလိုအပ္လွျပန္သည္။ ႐ိုးသားမႈေနာက္ခံထားျခင္းမရွိေသာ အေခၚအေ၀ၚမ်ားသည္ ဓားသြားေပၚက ပ်ားရည္စက္ေလးမ်ားသဖြယ္ ေၾကာက္စဖြယ္ ေကာင္းေနပါလိမ့္မည္။
နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails