Wednesday, June 29, 2011

အျဖဴထဲက အမည္း



(၁)
လယ္သမားတစ္ေယာက္ဟာ တန္ဒိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကို ကြယ္လြန္သြားတဲ့ သူ႕မိန္းမအတြက္ ရည္စူးၿပီး သုတၱန္အခ်ိဳ႕ကို ရြတ္ဖတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။ သုတၱန္ရြတ္ဖတ္လို႔ ၿပီးတဲ့အခါ လယ္သမားက “ဒီရြတ္ဖတ္လိုက္တဲ့ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို ကၽြႏ္ုပ္မိန္းမက ရတယ္လို႔ အရွင္ ယူဆပါသလား”လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ ထိုအခါ ဘုန္းႀကီးက “သင့္ မိန္းမတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ အားလံုးေသာ ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါေတြဟာ ဒီသုတၱန္ရြတ္ဖတ္လိုက္တဲ့အက်ိဳးကို ရၾကပါတယ္”လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။

“ေအာ္ … အခုလို ကုသိုလ္အက်ိဳးကို သတၱ၀ါအားလံုးကို ညီတူမွ်တူ ခဲြေ၀ေပးလိုက္ရေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္မိန္းမရႏိုင္မယ့္ ကုသိုလ္ေ၀စုက နည္းသြားမွာေပါ့၊ ဒီေတာ့ အရွင့္အေနနဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ပဲ သုတၱန္ကို ရြတ္ဖတ္ေပးပါ”လို႔ လယ္သမားက ေျပာလိုက္တယ္။ ထိုအခါ ဘုန္းႀကီးက ကုသိုလ္တစ္ခုျပဳတဲ့အခါ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအက်ိဳးကို သတၱ၀ါအားလံုးကို မွ်ေ၀ေပးဖို႔ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္တယ္။

ထိုအခါ လယ္သမားက ေျပာျပန္တယ္။ “ေအာ္ … ဒီလိုလား၊ ဒါဆိုရင္ ျခြင္းခ်က္အေနနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ထားေပးပါ။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ေယာက္ဟာ ၾကမ္းလည္း ၾကမ္းတမ္းတယ္၊ ကၽြႏ္ုပ္အေပၚလည္း ရက္စက္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ခ်န္ထားေပးပါ၊ က်န္တဲ့သတၱ၀ါအားလံုးကိုေတာ့ မွ်ေ၀ေပးလို႔ ရပါတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

(၂)
ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ ၿပံဳးမိတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း အေတြးေလးေတြ ဆင့္ပြားေနမိတယ္။
ၿပံဳးမိတာက ၾကံၾကံဖန္ဖန္ အမွ်ေ၀တာကို အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ထားခဲ့ခ်င္တဲ့ လယ္သမားရဲ႕ စိတ္ကူးေၾကာင့္ပါ။ ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။

(၃)
စာေရးသူတို႔ ၀န္းက်င္ေတြမွာလည္း ေတြ႕ဖူးၾကမွာပါ။ “ငါ အားလံုးနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနလို႔ ရပါတယ္ကြာ၊ ဒီေကာင့္ကိုေတာ့ ၾကည့္လို႔ကို မရဘူး”။ “တပည့္ေတာ္ က်န္တဲ့လူအားလံုးကို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ဆက္ဆံလို႔ ရပါတယ္၊ သူ႕ကိုေတာ့ ဘယ္လို ႀကိဳးစားႀကိဳးစား၊ ေမတၱာထားလို႔ကို မရဘူး” … စသည္ျဖင့္ ေျပာဆိုၾကတာကို လူတိုင္း ႀကံဳဖူးမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္လည္း ေျပာျဖစ္ဖူးၾကမွာပါ။

(၄)
ေနာက္တစ္ခ်က္က ဇာတ္လမ္းေလးအဆံုးမွာ လယ္သမားႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ ဟန္ပန္အမူအရာနဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြက မ်က္စိထဲ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္လာခဲ့တယ္။ သူက ႐ိုးသားၿပီး အသိဉာဏ္နည္းရွာတယ္။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူ႕လို လူေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳဖူးၾကမွာပါ။ သူတို႔ဟာ ႐ိုးသားတယ္၊ ျဖဴစင္တယ္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္အားနည္းေတာ့ သူ႕အထက္မွာ ရွိတယ္လို႔ သက္မွတ္ထားတဲ့ သူေတြ (ဘုန္းႀကီးတို႔၊ ဆရာတို႔၊ ေဆးဆရာတို႔)ေျပာသမွ်ကို အကုန္ယံုတတ္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ရြာေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရတတ္တာပဲ။

(၅)
ျမန္မာမွာ နာမည္ႀကီး ဆရာႀကီးတစ္ဦး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ေနာက္ဆံုးပြင့္တဲ့ ဘုရားလို႔ လိုက္ေဟာေနခဲ့တာ။ ေနာက္လိုက္ တပည့္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။ သူ႕တရားေတြထဲက တစ္ခု ေျပာရရင္ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ေလာဘတဏွာကို ပယ္သတ္ရတာ၊ အေတာ္အတန္ သူ႕တရားနာ၊ အားထုတ္လို႔ၿပီးရင္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို တစ္ဦးခ်င္း အခန္းပိတ္ၿပီး တရားစစ္တယ္။ ဟိုေနရာ ဒီေနရာေတြကို ထိၿပီးေတာ့ ဟိုစိတ္ဒီစိတ္ ျဖစ္ေသးလားလို႔ ေမးတယ္။ ျဖစ္ေသးတယ္ဆိုရင္ တဏွာ မကုန္ေသးဘူးေပါ့။ ဒါက အမ်ိဳးသမီးေတြကို တရားစစ္တာ၊ အမ်ိဳးသားေတြကို တရားစစ္တာကေတာ့ တစ္မ်ိဳး၊ မင္း တရားေပါက္ၿပီလို႔ ထင္ေနလား။ ဒါဆိုရင္ မင္း မိန္းမကို ေရစက္ခ်ၿပီး ငါ့ကို လွဴၾကည့္။ မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘာသံေယာဇဥ္မွ မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ မင္း တရားရၿပီပဲလို႔ ေျပာတယ္။ ဆိုေတာ့ ေယာဂီေတြကလည္း သူတို႔ တရားရေၾကာင္း ျပခ်င္တာနဲ႔ ဆရာႀကီးကို မိန္းမေတြ လွဴပစ္လိုက္ၾကတယ္။

ဒါက တကယ္ရွိခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ သူ႕ကို တရားစီရင္ဖို႔အတြက္ သက္ဆိုင္ရာေတြဟာ မနည္းကို ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႕တပည့္ေတြ ေျမာက္မ်ားစြာဟာ သူ႕ဘက္ကေန လိုက္ေထာက္ခံေပးခဲ့ၾကလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အသိဉာဏ္ပညာနည္းတဲ့ ရလဒ္ေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။

(၆)
ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟာသဆန္ဆန္ (လက္ေတြ႕လည္း ဆန္ပါတယ္) ဇင္ဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ၿပီး ရလာတဲ့အေတြးအခ်ိဳ႕ကို ေကာက္ျခစ္ၾကည့္တာပါ။ လယ္သမားႀကီးရဲ႕ ႐ိုးသားတဲ့ ပကတိရင္ထဲက လူသားေတြရဲ႕ သဘာ၀ကို လွစ္ဟျပေနတာကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕ အလွပဆံုး အကြက္တစ္ခုလို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း “ျဖဴစင္မႈထဲမွာ အမည္းစက္ေလးေတြရွိေနတတ္တာဟာ လူ႕သဘာ၀ပဲ”လို႔ လက္ခံလိုက္ရေတာ့မလိုပါပဲ။

Monday, June 27, 2011

အျမင္ထဲက ဘ၀၊ ဘ၀ထဲက အျမင္



(ေဆာင္းပါးက အေဟာင္းပါ။ အခုတေလာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပခ်င္ေနတာ ဒီေဆာင္းပါးထဲက စကားအခ်ိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ဘ၀ထဲကအျမင္နဲ႔ အျမင္ထဲက ဘ၀ေတြကို ပိုင္းျခားၿပီး နားလည္ႏိုင္ၾကဖို႔ အေ၀းေရာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အနီးက သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ နားလည္ထားၿပီးသားပါ။ `ကုသလသာမိ ဆိုတာ အၿမဲတမ္း မတရားတာေတြ၊ မမွ်တတာေတြကို ရန္ေတြ႕ေနတတ္တဲ့ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးျဖစ္တယ္´ဆိုတာ သေဘာေပါက္ထားၾကပါတယ္။ အေျခအေနေတြ ဘယ္လိုေျပာေျပာင္း၊ ကာလေတြ ဘယ္လိုၾကာၾကာ မတရားတာေတြ၊ မမွ်တတာေတြကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနရာတိုင္းမွာ သူ႕အိမ္တြင္းေရး၊ ကိုယ့္အိမ္တြင္းေရးဆိုတာေတြက အကုန္ေျပာျပလို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲေလ။)


(၁)
ဇင္ဆရာၾကီး ဟက္ကူအင္ (Hakuin)ကို အနီးအနား၀န္းက်င္က အိမ္ေထာင္မျပဳဘဲေနတဲ့ သူေတာ္စင္ၾကီးတစ္ဦးလို႔ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာျပဳၾကတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္ပိုင္ရွင္ရဲ႕ လွပေၾကာ့ရွင္းတဲ့ ဂ်ပန္မေလးကလည္း သူ႕ေက်ာင္းအနီးအပါးမွာ ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူ႕မိဘေတြဟာ သမီးေလးမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနေၾကာင္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ျဗဳန္းစားၾကီး သိလိုက္ရတယ္။ ဒါက သူ႕မိဘေတြအတြက္ အလြန္ ေဒါသထြက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘယ္လုိေမးေမး ဘယ္သူနဲ႔ရတဲ့ ကိုယ္၀န္ဆိုတာကို မေျပာဘူး။ ေနာက္ ၿခိမ္းေျခာက္ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့မွ ဟက္ကူအင္နဲ႔ ရတာပါလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ဂ်ပန္မေလးမိဘေတြဟာ ေဒါသူပုန္ထၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို သြားခဲ့တယ္။ “သင့္ေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သမီး ကိုယ္၀န္ရေနၿပီ”လို႔ ဆိုေတာ့ ဟက္ကူအင္က တစ္လံုးပဲ ျပန္ေျပာတယ္။
“ေအာ္…ဒီလိုလား”
ဒီလိုနဲ႔ ကေလးေလး ေမြးဖြားလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြက “ဒါ မင္းနဲ႔ရတဲ့ ကေလး မင္းေမြးစား”ဆိုၿပီး ဟက္ကူအင္ဆီကို ေခၚသြားၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ ဟက္ကူအင္က ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ ေမြးစားထားလိုက္တယ္။ ဒီလို လုပ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကေလးအေဖအျဖစ္ ၀န္ခံတယ္လို႔ သေဘာရၿပီး လူေတြက သူ႕ကို မၾကည္ညိဳေတာ့ဘူး။ ဂုဏ္သတင္းေတြလည္း ေမွးမိွန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟက္ကူအင္ဟာ နည္းနည္းမွ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ဘူး။ ကေလးကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။ အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕ဆီကေန ႏို႔နဲ႔ အျခားလိုအပ္တာေလးေတြ ေတာင္းရတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကာလေတြ ၾကာေညာင္းသြားေတာ့ ကေလးအေမျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္မေလးဟာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဟက္ကူအင္ သူ႕ေၾကာင့္ ဒီလို ဒုကၡေတြ ခံစားေနရတာ၊ နာမည္ေတြ ပ်က္ေနရတာကို မၾကည့္ရက္ေတာ့ဘူး။ ေနာင္တေတြ ရလာတယ္။ သူ႕မိဘေတြကို ငါးေစ်းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီကေလးရဲ႕အေဖျဖစ္ေၾကာင္း အျဖစ္မွန္ ေျပာျပလိုက္တယ္။ အဲဒီစကားကိုလည္း ၾကားလိုက္ေရာ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါးဟာ ဟက္ကူအင္ဆီကို ခ်က္ခ်င္း သြားေရာက္ၿပီး ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္တယ္။ ကေလးကိုလည္း ျပန္ေတာင္းပါတယ္။ ဟက္ကူအင္ကလည္း လိုလိုလားလား ခြင့္ျပဳပါတယ္။ စကားေတာ့ တစ္ခြန္းမွ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေလးကို လွမ္းေပးရင္း တစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။
“ေအာ္…ဒီလိုလား”
(၂)
ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေျပာျပေတာ့ “ဒီေကာင္မ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ကျမင္းၿပီးေတာ့၊ ဘုန္းၾကီးေတာ့ သနားစရာပဲ”လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ “ညက အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္လာတယ္၊ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေလးမွန္း မသိဘူး၊ ဇင္ဘုန္းၾကီးရဲ႕ “ေအာ္…ဒီလိုလား”ဆိုတဲ့ အသံက နားထဲမွာ ၾကားေယာင္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္းမႈတစ္ခု ကူးစက္ခံလိုက္ရသလိုပဲ”တဲ့။ ေတြးေတြးေလး ေျပာျပပါတယ္။
(၃)
တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ငါကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေလးၾကည့္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို သတိရတယ္။ စိဥၥမာနကိုလည္း သတိရတယ္။ စိဥၥမာနဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို နာမည္ဖ်က္ခ်င္ေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီဆိုတာနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ၀င္၊ လူမသိေအာင္ ျပန္ထြက္၊ မနက္မိုးလင္းခါနီးက်ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကို ျပန္သြားၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ညအိပ္ခဲ့သလိုလို လူေတြ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္၊ စာေတြမွာ သူ႕ေၾကာင့္ ဘုရား နာမည္ပ်က္တယ္လို႔ မေရးေပမယ့္၊ ငါကေတာ့ ေသခ်ာေျပာႏိုင္တယ္၊ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္ခဲ့မွာပဲ၊ ဘုရားရွင္အေပၚမွာ အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ သူဒီလိုလုပ္ေနတာကို ဘယ္ယံုမလဲ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို မယံုၾကည္သူေတြကေတာ့ စိဥၥမာနဟာ ဘုရားရွင္နဲ႔ ဘာညာဘာညာ စြပ္စဲြၾကမွာပဲ၊ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္လည္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ နာမည္ပ်က္မွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အျဖစ္မွန္ေပၚတဲ့အခါက်မွ အားလံုး သေဘာေပါက္သြားခဲ့ၾကရတာ။
အခုလည္း ၾကည့္ေလ။ ဟက္ကူအင္ဟာ ဒီစိဥၥမာနအျဖစ္မ်ိဳးထက္ဆိုးတဲ့အျဖစ္ ၾကံဳရတာပဲ။ ဂ်ပန္မေလးက စြပ္စဲြေတာ့လည္း မျငင္းခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို မျငင္းလိုက္လို႔ သူ နာမည္ပိုပ်က္မွာလဲ သိမွာပါ။ ေမြးလာတဲ့ကေလးကို လာေပးေတာ့လည္း မျငင္းျပန္ဘူး။ ကေလးလက္ခံလိုက္လို႔ သူနာမည္ ထိပါးသြားမွာ၊ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းရမွာကိုလည္း သူ သိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာမွ ေျဖရွင္းခ်က္ မေပးဘူး။ ဒီေတာ့ ငါ ေျပာခ်င္တာက အမွန္တရားလမ္းေပၚက လူေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၾကာရွည္ က်ရႈံးမႈ မျဖစ္ဘူးဆိုတာပဲ”ဟု ေျပာရင္း နံရံထက္က ျပကၡဒိန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေငးေနခဲ့တယ္။
(၄)
တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္လာခဲ့တဲ့ ေဘးကသူငယ္ခ်င္းက စကားစဖို႔ ဟန္ျပင္တယ္။ အားလံုးက သူဘာေျပာမလဲဆိုတာကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ “ငါ့ကို ကြမ္းတစ္ယာေလာက္ ေပးစမ္းပါ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ ရယ္ေမာလိုက္ၾကတယ္။ “ငါတို႔က တစ္ခုခု ေျပာေတာ့မယ္ ထင္ေနၾကတာ”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့ “ေအး … ငါလည္း ေျပာဖို႔ ေစာင့္ေနတာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ ေျပာေနတာေတြက ေကာင္းလြန္းေတာ့ ငါ စကားျပတ္သြားမွာ စိုးလို႔ ၿငိမ္ေနတာ”လို႔ ဆိုတယ္။ “ေအးပါကြာ… နိဒါန္းေတြ ဒီေလာက္ပ်ိဳးမေနေတာ့နဲ႔ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိုက္ကြာ”လို႔ အားမလို အားမရသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ဆိုတယ္။
“ငါ ျမင္မိတာက ဒီလိုကြ၊ မင္းတို႔ေျပာေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးရယ္၊ မင္းတို႔ သံုးသပ္တဲ့ စကားေတြရယ္၊ ငါ ရလိုက္တဲ့အေတြးေလးရယ္… ဒါေတြကို ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ စကားစုေလးႏွစ္ခုက ပဲ့တင္လာထပ္တယ္။ -ဘ၀ထဲက အျမင္၊ အျမင္ထဲက ဘ၀-”
“ဟ ဆန္းလွခ်ည္လား၊ ေျပာပါအံုး”လို႔ အားရပါးရအသံနဲ႔ တစ္ေယာက္က ၀င္ေထာက္တယ္။ “ပထမဆံုး အျမင္ထဲက ဘ၀ေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာက တိုက္ရိုက္အားျဖင့္ ဇာတ္လမ္းထဲက ဇင္ဘုန္းၾကီး ဟက္ကူအင္၊ ဂ်ပန္မေလး၊ မိဘမ်ားနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္လူမ်ားရဲ႕ ဘ၀၊ သြယ္၀ိုက္ေသာအားျဖင့္ လူသားအားလံုးရဲ႕ ဘ၀။ အဲဒီမွာ အားၿပိဳင္မႈႏွစ္ခုက ဟက္ကူအင္နဲ႔အျခားသူမ်ားေပါ့။ ႏွစ္ဘက္၊ ဟက္ကူအင္ရဲ႕ဘ၀ဟာ ျဖဴစင္တယ္၊ ျမင့္ျမတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္မေလးရဲ႕မိဘေတြရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ ေၾကာင္သူေတာ္ ၾကြက္သူခိုး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၾကည့္စမ္း၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆန္႔က်င္ေနလိုက္သလဲ။ အဲဒီေတာ့ ငါ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတာက ငါတို႔ေတြေကာ ကိုယ့္အျမင္ကို ဟုတ္လွၿပီဆိုၿပီး ဘ၀င္ေတြ ျမင့္ေနလိုက္ၾကတာေလ။ တကယ္ေတာ့ အျမင္ထဲက ဘ၀ေတြဟာ အစစ္အမွန္ျဖစ္ဖို႔ မေသခ်ာဘူး။ အေတြးထဲကဘ၀ေတြဟာ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ေ၀းေနတတ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါတို႔ အေတြးေတြထဲကို အင္ေဖာ္ေမးရွင္းအမွား၊ အခ်က္အလက္မွားေတြက တရစပ္ ၀င္လာေနတယ္။ အဲဒီအမွားေတြ ေရာစပ္လိုက္တဲ့ ငါတို႔အျမင္၊ ငါတို႔အေတြးေတြဟာ တစ္ယူသန္လာတယ္၊ တစ္ဖက္သက္ဆန္လာတယ္။ တစ္ခါ ေနာက္တစ္ခုက ဘ၀ထဲက အျမင္ေပါ့။ ဒါကို ငါ သေဘာက်ေနမိတယ္။ ငါတို႔ေတြ ေျပာၾကမယ္၊ လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ တကယ့္ဘ၀ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္အေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကိုသာ အားကိုးသင့္တယ္လို႔ ငါထင္တယ္။ ဘ၀ထဲက အျမင္သာ ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ ငါေတြးေနမိတာ”လို႔ ေျပာပါတယ္။
(၅)
စကား၀ိုင္းေလး ၿပီးသြားေတာ့ စကားလံုးေလးတစ္လံုးက သူ႕ဆီမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲ ျဖစ္ေနတယ္။ “အျမင္ထဲက ဘ၀၊ ဘ၀ထဲက အျမင္”လို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ တီးတိုးရြတ္ဆိုေနမိတယ္။ “ငါလည္း ငါ့အျမင္၊ ငါ့အေတြး သက္သက္ေလးနဲ႔ ျဖဴစင္တဲ့ အျခားသူေတြရဲ႕ဘ၀ကို မွားမွားယြင္းယြင္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ယူဆမိခဲ့သလဲ”။ ၿပီးေတာ့ “ငါ့ဘ၀ကိုေရာ အျမင္မွားေတြနဲ႔ မွားမွားယြင္းယြင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ေနမိသူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနႏိုင္မလဲ”။ သူႏွင့္ေလာကၾကီး အျပန္အလွန္ ျမင္ေနမိပံုကို သံုးသပ္ေနမိတယ္။ အျမင္ထဲက ဘ၀ကို အာ႐ံုမထားဘဲ ဘ၀ထဲက အျမင္ေတြသာ ျမင္မိေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ ဘ၀ေတြကို အစစ္အမွန္အတိုင္း သိျမင္ဖို႔ ဘယ္လို လုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေမတၱာတရားက ထိုးေဖာက္၀င္ေရာက္ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ အေျဖတစ္ခု ရသည့္ပမာ ခံစားလိုက္ရတယ္။

Thursday, June 23, 2011

ရတနာရာမသို႔ ေရာက္ခဲ့ရာ၀ယ္ …


(၁)
၂၀၀၉-ခုႏွစ္က စာေရးသူသည္ သီရိလကၤာမွာ စာသင္ေနရာက M A စာေမးပဲြလည္း ၿပီးၿပီျဖစ္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အလည္တစ္ေခါက္ ျပန္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွအျပန္တြင္ မေလးရွားႏိုင္ငံသို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးႏွင့္အတူ အလည္သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕လည္က ဗုဒၶ၀ိဟာရေက်ာင္းတြင္ တည္းခိုခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က လကၤာတမန္ မဂၢဇင္းတာ၀န္ကလည္း ပါရွိေနရာ ၿမိဳ႕လည္ေက်ာင္းက အဆင္အေျပဆံုးဟု ယူဆသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ ၿမိဳ႕လည္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကလည္း ဧည္သည္မ်ားအေပၚတြင္ ေဖာ္ေရြသည္ကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တည္းျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

လကၤာတမန္ မဂၢဇင္းကိစၥ၀ိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ၿပီးေသာအခါ သီရိလကၤာက သူငယ္ခ်င္းက လွမ္းေမးပါသည္။ “ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ၀ယ္ယူ တည္ေထာင္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းမွာ မတည္းဘူးလား”ဟု ေမးပါသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရတနာရာမေက်ာင္းကို “ေက်ာင္းသားေက်ာင္း”ဟုပင္ ေခၚၾကပါသည္။

“ဆရာေတာ္ႀကီးက သီရိလကၤာ၊ အိႏၵိယ စတဲ့ စာသင္သား ရဟန္းေတာ္ေတြ မေလးရွားကို လာလည္ရင္ တည္းစရာ အဆင္ေျပေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တည္ေထာင္ထားတာေလ”ဟုလည္း ဆက္ေျပာပါသည္။ ထိုစဥ္က အာဂႏၲဳမ်ား စကားအရ ရတနာရာမေက်ာင္းကို သြားတည္းဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနပါသည္။ သြားသမွ် သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ဆရာေတာ္ႀကီးက မည္သို႔ပင္ ရည္ရြယ္တည္ေထာင္ထားေစကာမူ မသြားျဖစ္ၾကသည္က မ်ားပါသည္။

သို႔ရာတြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးက “ဟာ ဦးကုသလသာမိ၊ ဘာျဖစ္လို႔ ရတနာရာမကို သြားမတည္းတာလဲ၊ တစ္ျခားသူ စကားေတြ နားေထာင္မေနနဲ႔၊ ဆရာေတာ္ႀကီးက တပည့္ေတာ္တို႔လို စာသင္သားေတြ တည္းဖို႔ တည္ေထာင္ထားတာ၊ ကိုယ္ေတာ္ သြားသင့္တယ္”ဟု အႀကံေပးပါသည္။ ထိုစကားျဖင့္ပင္ ရတနာရာမေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္တည္းခိုခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားမွာ ဦးစရိယႏွင့္ ဦးအဂၢဓမၼ တို႔ ျဖစ္ပါသည္။
(၂)
တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ ဦးစရိယႏွင့္ ဦးအဂၢဓမၼတို႔ ဆိုသည္မွာ ၂၀၀၇-စက္တင္ဘာအေရးအခင္းကာလတြင္ သီရိလကၤာစာသင္သားမ်ားျဖင့္ တည္ေထာင္ဖဲြ႕စည္းခဲ့ေသာ သီရိလကၤာေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ား အဖဲြ႕ (MSMA)တြင္ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူသည္ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္တြင္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသို႔ စာသင္သြားရာ စာေရးသူ သီရိလကၤာသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း MSMA အဖဲြ႕သားမ်ား မေလးရွားက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး တည္ေထာင္ထားေသာ ရတနာရာမေက်ာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ခန္႔အပ္ေရးအစည္းအေ၀းကို တက္ေရာက္ခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။

ထိုအစည္းအေ၀းက်င္းပသည့္အခ်ိန္တြင္ ဦးစရိယႏွင့္ ဦးအဂၢဓမၼတို႔မွာ မေလးရွားတြင္ အလည္အပတ္ေရာက္ရွိေနၾကပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဥကၠ႒ဆရာေတာ္က အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္သူမ်ားကို အက်ိဳးအေၾကာင္းရွင္းျပၿပီး မေလးရွားတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဦးစရိယႏွင့္ ဦးအဂၢဓမၼတို႔ကို ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ရတနာရာမေက်ာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားအျဖစ္ ခန္႔အပ္လွ်င္ သေဘာတူ၊ မတူ သေဘာထား ခံယူခဲ့ၾကပါသည္။

အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္လာသူ ရဟန္းေတာ္မ်ားက “သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု”ဟု သာဓုသံုးႀကိမ္ ေခၚအၿပီးတြင္ ဦးစရိယႏွင့္ ဦးအဂၢဓမၼတို႔မွာ မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ ရတနာရာမေက်ာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားအျဖစ္ အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဦးအဂၢဓမၼမွာ လူျပန္ေတာ္ ျဖစ္သြားသျဖင့္ ရတနာရာမေက်ာင္းတြင္ ဦးစရိယတစ္ပါးသာ က်န္ရွိေနခဲ့သည္။

(၃)
တစ္ေန႔က ရတနာရာမေက်ာင္းကိစၥအေၾကာင္း ဆရာေတာ္ႏွင့္ ေျပာျဖစ္ၾကေသာအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက ရတနာရာမေက်ာင္း တည္ေထာင္ခဲ့ရပံုႏွင့္ တည္ေထာင္ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို အမိန္႔ရွိခဲ့ပါသည္။

“အိႏၵိယတို႔၊ သီရိလကၤာတို႔မွာ စာသင္ေနၾကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြ မေလးရွားကို အလည္ေရာက္လာရင္ တည္းဖို႔ခိုဖို႔ အခက္အခဲ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ငါ သိတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြာလာလမ္ပူမွာ ေက်ာင္းတည္ေထာင္ဖို႔ ငါကိုယ္တိုင္ ဆန္းေဒးစကူးေက်ာင္းသားေဟာင္း ေဒးဗစ္(David)နဲ႔ ေလးဘိန္း (Lay Beng)တို႔ကို ေခၚၿပီး ေနရာရွာဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီ ရတနာရာမေက်ာင္းဆိုတာ ပထမဆံုးေနရာ မဟုတ္ဘူး၊ အရင္ ေနရာတစ္ခု ၀ယ္ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အခု လက္ရွိေနရာကို ေရြးျဖစ္ၿပီး အတည္ျဖစ္သြားတာ”

စသည္ျဖင့္ ေက်ာင္းတိုက္၏သမိုင္း၊ ေက်ာင္းတိုက္တည္ေထာင္ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ စသည္မ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းလင္းမိန္႔ၾကားခဲ့ပါသည္။

(၄)
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက စာေရးသူတို႔ႏွင့္ စကားေျပာတုိင္း “ေကအယ္ကေက်ာင္း (ရတနာရာမေက်ာင္း) အာဂႏၲဳေတြ လာသလား”ဟု အၿမဲေမးပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာမွ စာသင္သားအတြက္ ရည္ရြယ္တည္ေထာင္ထားေသာ ရတနာရာမေက်ာင္းသည္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ဆႏၵကို မျဖည့္ဆီးေပးႏိုင္ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီး သေဘာမေတြ႕ ျဖစ္ေနခဲ့ရပါသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းမ်ားျဖင့္ တည္ေထာင္လိုက္ေသာ ေက်ာင္းတိုက္က အဆင္မေျပမႈမ်ား၊ ျပႆနာမ်ား၊ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္စရာမ်ား စသည့္ သတင္းတို႔ကိုသာ ရရွိေနသည့္အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးအေနျဖင့္ စိတ္မခ်မ္းမေျမ့ ျဖစ္ေနခဲ့ရပံု ရပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေလးစားၾကည္ညိဳဖြယ္ရာမ်ားအနက္ ေလးစားစရာေကာင္းေသာ အခ်က္တစ္ခု ရွိပါသည္။ “ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို တာ၀န္တစ္ခု ေပးမိလွ်င္ အမွားမ်ား က်ဴးလြန္ေနသည္ကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ျမင္ေနရေစကာမူ လြယ္လြယ္ကူကူျဖင့္ မဖယ္ရွားလို”ဟူေသာ အခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္ နစ္နာသြားမွာကို အထူး စိုးရိမ္ေတာ္မူပါသည္။

“ေစာင့္ၾကည့္ေသးတာေပါ့၊ ေစာင့္ၾကည့္ေသးတာေပါ့၊ သူ႕ခမ်ာ ငါ လုပ္လိုက္ရင္ နစ္နာသြားလိမ့္မယ္”ဟု မၾကာခဏ အမိန္႔ရွိပါသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက သနားက႐ုဏာစိတ္ျဖင့္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးေပးကာ ေစာင့္ၾကည့္ေပးခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ပိုင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကို တပည့္ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားႏွင့္ ဆရာေတာ္မ်ားက ရတနာရာမေက်ာင္းတိုက္တြင္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ တစ္ပါးတည္း မထားသင့္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ထပ္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ား ေရြးခ်ယ္ေစလႊတ္သင့္ေၾကာင္း အက်ိဳးအေၾကာင္း၊ သာဓကမ်ားျပၿပီး ေတာင္းပန္လာၾကသည္။

စာေရးသူတို႔ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္သည့္အခါတိုင္း
“ဧေကာ အလဇၨီ အလဇၨီသတမၸိ ကေရာတိ = ယုတ္မာတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ ယုတ္မာသူတစ္ရာကိုလည္း ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္၊ An evil increases thousands of evil”
ဟူေသာ ၀ိနည္းအ႒ကထာလာ စကားကို ထည့္သြင္းၿပီး ရတနာရာမေက်ာင္းကိစၥကို မၾကာခဏ အမိန္႔ရွိပါေတာ့သည္။ ထိုသို႔အမိန္႔ရွိရင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱႏွင့္ စာေရးသူတို႔ကို ရတနာရာမေက်ာင္းတြင္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ၂-ပါး ထပ္မံခန္႔အပ္ဖို႔ ဦးဇင္း ၂-ပါးေလာက္ ရွာထားဖို႔ အမိန္႔ရွိခဲ့ပါသည္။

(၅)
၂၀၁၁-ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ၊ ၈-ရက္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး စကၤာပူ ၾကြဖို႔ စီစဥ္ထားခဲ့သည္။ ၈-ရက္ေန႔၊ ေန႔ဆြမ္းစားအၿပီးတြင္ “ကိုယ္ေတာ္တို႔ ရတနာရာမေက်ာင္းအတြက္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္အျဖစ္ သြားမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ ၂-ပါးဆိုတာ ရွာၿပီးၿပီလား”ဟု ေမးပါသည္။ စာေရးသူတို႔က ရွာၿပီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ “ဒါဆို ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ၊ သြားထားလိုက္ေတာ့ေလ၊ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါလည္း စကၤာပူ သြားေတာ့မယ္၊ ဒီကိစၥကို ၿပီးေအာင္ လုပ္ထားၾက”ဟု အမိန္႔ရွိခဲ့ပါသည္။
ထိုအခါ စာေရးသူတို႔က “ဆရာေတာ္ … အခု ဦးစရိယက ခရီးထြက္ေနတယ္၊ ေက်ာင္းမွာ မရွိဘူး”ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ “သူ ခရီးထြက္ေနေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ငါ လႊတ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ၿပီးေရာေပါ့”ဟု အမိန္ရွိခဲ့ပါသည္။

ၿပီးလွ်င္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက “ငါ စာတစ္ေစာင္လည္း ေရးေပးလိုက္မယ္”ဟု ေျပာၿပီး ညေန ၃-နာရီခန္႔တြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကိုယ္တုိင္ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး စာေရးသူတို႔လက္ထဲ စာကို ေပးထားခဲ့ပါသည္။

(၆)
၉-ရက္ေန႔တြင္ ကြာလာလမ္ပူရွိ ရတနာရာမေက်ာင္းကို ဖုန္းဆက္သည္။ ေက်ာင္းတြင္ ရွိေနေသာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက ဦးစရိယ ထိုင္းကို အလည္သြားေနေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ “ဘယ္ေန႔ ျပန္ေရာက္မလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ “မသိပါ”ဟု ေျဖသည္။ ဦးစရိယ၏ ယာယီ ထိုင္းဖုန္းနံပါတ္ သိပါရေစဟု ေမးေသာအခါ “မသိပါ”ဟု အေၾကာင္းျပန္သည္။

ေနာက္ဆံုး သတိရမိသည္မွာ ဦးစရိယ၏ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ၊ စာေရးသူႏွင့္ အလြန္ရင္းႏွီးေသာ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးထံကို အကူအညီေတာင္းၾကည့္ဖို႔ ျဖစ္သည္။ “ဦးစရိယ ထိုင္းကို အလည္ၾကြသြားတယ္၊ ထိုင္းဖုန္းနံပါတ္လည္း မသိပါ”ဟု အမိန္႔ရွိသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဦးစရိယသည္ ထိုင္းတြင္ မရွိေတာ့ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ အလည္ေရာက္သြားေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္သည္။ “ဦးစရိယကို ဘယ္လို ဆက္သြယ္လို႔ ရမလဲ၊ သူ႕ကို ဆက္သြယ္လို႔ ရမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ ရႏိုင္မလား”ဟု ေမးၾကည့္ေသာအခါ “မသိပါ”ဟု အေျဖရသည္။

ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဦးစရိယ ဇြန္လ၊ ၁၈-ရက္ေန႔ ျပန္ေရာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ စာေရးသူတို႔လည္း ဦးစရိယျပန္လာမွ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေရးေပးလိုက္ေသာ စာႏွင့္အတူ လုပ္စရာရွိသည္မ်ား လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့ၾကသည္။

(၇)
၁၁-ရက္ေန႔တြင္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ (ပီနန္ေက်ာင္း)ႏွင့္ စကၤာပူတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတို႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေသာအခါ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ကိုယ္ေတာ္တို႔ ရတနာရာမေက်ာင္း မသြားၾကေသးဘူးလား၊ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ”ဟု အမိန္႔ရွိလိုက္ပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ၊ စာေရးသူ၊ ကပၸိယေမာင္ႏိုင္တို႔ႏွင့္အတူ ရတနာရာမေက်ာင္း ေနာက္ထပ္ တာ၀န္ခံအသစ္ျဖစ္ေသာ ဦးစႏၵာသီရိ၊ ဦးဇာဂရတို႔ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕ရွိ ရတနာရာမေက်ာင္းသို႔ ဇြန္လ၊ ၁၃-ရက္ေန႔ မနက္တြင္ ထြက္ခြါခဲ့ၾကပါသည္။

(၈)
စာေရးသူလည္း ပီနန္ေက်ာင္းႀကီးသို႔ ေရာက္လာကတည္းက ကြာလာလမ္ပူသို႔ တစ္ေခါက္မွ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါ။ အမွန္အားျဖင့္ ေက်ာင္းကေန အလည္အပတ္သြားေရာက္ဖို႔ကို အခ်ိန္မရခဲ့ပါ။ အခု ခရီးထြက္လိုက္ရသျဖင့္ စိတ္ထဲတြင္ ေပါ့ပါးေနသလို ခံစားရပါသည္။ ပီနန္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ေပးအပ္လိုက္ေသာ တာ၀န္အတြက္လည္း မည္သည့္ဖိအားမွ် မထားမိပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားကိုယ္တိုင္ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို ခေရေစ့တြင္းက် မွာထားၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

“ကိုယ္ေတာ္ အခု ဦးစရိယက ေက်ာင္းမွာ မရွိဘူး၊ လွမ္းၿပီး အသိေပးဖို႔လည္း ဖုန္းနံပါတ္က ေမးလို႔ မရဘူး၊ ဒီေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ကို အာဏာသိမ္းတယ္၊ မတရားလုပ္တယ္ ဘာညာနဲ႔ သြားပုတ္ေလလြင့္ ေျပာမွာ ေသခ်ာတယ္၊ သူက အာဏာအတြက္ဆို ေအာက္လမ္းနည္း၊ အထက္လမ္းနည္း နည္းမ်ိဳးစံု သံုးတတ္တယ္”

“ကိုယ္ေတာ္ရာ သိပ္ပူမေနပါနဲ႔၊ ဆရာေတာ္ႀကီးလည္း ဒီလို လုပ္မွာကို ႀကိဳသိေနတာပဲေလ။ ဟိုေန႔က ေျပာတယ္မလား၊ ခ်ီးမြမ္းခုႏွစ္ရက္၊ ကဲ့ရဲ႕ ခုႏွစ္ရက္တဲ့ကြ၊ ဘယ္သူေတြ ကဲ့ရဲ႕ကဲ့ရဲ႕၊ ကိုယ္ေတာ္တို႔ ဘာမွ ဂ႐ုစိုက္မေနနဲ႔၊ ငါ့ ဆႏၵကလည္း ရွင္းရွင္းေလး၊ သံုးပါးလံုး တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ညွိညွိႏႈိင္းႏႈိင္းနဲ႔ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္၊ ဒီထဲက မေက်နပ္တဲ့သူက ေက်ာင္းက ထြက္ေပါ့၊ ရွင္းရွင္းေလးပဲလို႔ ဆရာေတာ္ အမိန္႔ရွိထားတာပဲေလ”

စကားတေျပာေျပာျဖင့္ ေန႔လည္ ၁၁-ခြဲခန္႔အခ်ိန္တြင္ ကြာလာလမ္ပူသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္သုခစားေသာက္ဆိုင္တြင္ ဆြမ္းစားၿပီး အျခားလုပ္စရာရွိသည္မ်ား လုပ္ေဆာင္ၾကသည္။ ေက်ာင္းေကာ္မတီမ်ားျဖစ္ေသာ ေဒးဗစ္ႏွင့္ ေလးဘိန္းတို႔ကို ပီနန္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စာႏွင့္အတူ ဦးဇင္းတို႔ ေကအယ္သို႔ ေရာက္လာၾကၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခ်ိန္အားလွ်င္ ေက်ာင္းကို လာခဲ့ၿပီး ေဆြးေႏြးဖို႔ အေၾကာင္းမ်ားကို ဖုန္းဆက္ေျပာသည္။ တနလၤာေန႔ျဖစ္၍ အလုပ္႐ႈပ္ေနသျဖင့္ ည အလုပ္ၿပီးခ်ိန္မွသာ လာႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္ၾကသည္။

အမွန္အားျဖင့္ ေဒးဗစ္ႏွင့္ ေလးဘိန္းတို႔မွာ စာေရးသူတို႔လာေသာကိစၥကို ႀကိဳတင္သိရွိေနၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကိုယ္တိုင္ ေဒးဗစ္တို႔ထံ ဖုန္းဆက္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

(၉)
ညေန ၃-နာရီတြင္ ရတနာရာမေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။ စာေရးသူတို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္၊ ရတနာရာမေက်ာင္းတြင္ အာဂႏၲဳ ၂-ပါး၊ ကိုရင္ငယ္ ၁-ပါး၊ ေက်ာင္းသား ၂-ေယာက္ႏွင့္ ဧည့္သည္အခ်ိဳ႕ ရွိေနၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းမွာ တစ္ခုခု ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ သြားၾကည့္ၾကဖို႔ အခ်ိဳ႕က ေျပာသျဖင့္ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ နားေနၿပီးေသာအခါ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္မ်ားအပါအ၀င္ ေက်ာင္းရွိပုဂၢိဳလ္အားလံုးတို႔ကို အစည္းအေ၀းတစ္ခု ျပဳလုပ္္ဖို႔ ဦး၀ိစိတၱက ညႊန္ၾကားသျဖင့္ အစည္းအေ၀းတစ္ခု ျပဳလုပ္ၿပီး လာေရာက္ရျခင္းအေၾကာင္းတရားႏွင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို ဦး၀ိစိတၱက ရွင္းလင္းေျပာၾကားသည္။

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စာကိုလည္း ဖတ္ေစသည္။ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္မ်ားကလည္း သူတို႔သည္ ဤေက်ာင္းတြင္ ဧည့္သည္မွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရရွည္ေနဖို႔ အစီအစဥ္မရွိေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္မ်ား စိတ္ထဲတြင္ ေျပာစရာရွိပါက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၾကားႏိုင္ေၾကာင္း ေမးျမန္းရာ ဘာမွ် ေျပာစရာမရွိေၾကာင္းဆိုသျဖင့္ အစည္းအေ၀းက ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့သည္။

(၁၀)
ညေနပိုင္းတြင္ ေက်ာင္းေကာ္မတီအဖဲြ႕၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ မစၥတာေဒးဗစ္ႏွင့္ မစၥ္ေလးဘိန္းတို႔ထံမွ ဖုန္းမက္ေဆ့ ရသည္။ ည ၈-နာရီခဲြခန္႔တြင္ ေက်ာင္းသို႔ လာၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ည ၈-နာရီခဲြခန္႔တြင္ မစၥတာေဒးဗစ္၊ မစၥ္ေလးဘိန္းတို႔ႏွင့္အတူ ဒကာႀကီးသိန္္းေရႊတို႔ ရတနာရာမေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီး ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးေသာအခါ ပီနန္ေက်ာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ၊ စာေရးသူႏွင့္ ရတနာရာမေက်ာင္း ေနာက္ထပ္ တာ၀န္ခံအသစ္ျဖစ္ေသာ ဦးစႏၵာသီရိ၊ ဦးဇာဂရ၊ ပီနန္ဆရာေတာ္ႀကီး ထည့္လိုက္ေသာ ကပၸိယေမာင္ႏိုင္၊ မႊားေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဦးဇဋိလတို႔ႏွင့္ အစည္းအေ၀းကို စတင္လိုက္ၾကသည္။

အစည္းအေ၀းတြင္ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးၿပီး စာေရးသူက ရတနာရာမေက်ာင္းသို႔ လာေရာက္ရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာျပသည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေပးလိုက္ေသာ စာအိတ္မ်ားကို မစၥတာေဒးဗစ္ႏွင့္ မစၥ္ေလးဘိန္းတို႔ကို ေပးလိုက္သည္။ စာေရးသူက “ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ စာကို ေအးေအးေဆးေဆး ဖတ္ပါ၊ ၿပီးလွ်င္ ေမးစရာရွိသည္မ်ားကို ေမးႏိုင္ပါတယ္”ဟု ေျပာသည္။ မစၥတာေဒးဗစ္က “ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ခိုင္းလိုက္တာပဲ၊ တပည့္ေတာ္တို႔ အကုန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ့၊ ဘာမွ် ေမးခြန္းထုတ္စရာ မရွိပါဘူး”ဟု ဆိုပါသည္။

ထိုအခါ စာေရးသူက စာထဲမွာ ပါေသာအေၾကာင္းအရာျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားအေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ထဲရွိသမွ် ေျပာဆိုၾကဖို႔၊ အစကတည္းက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ညွိႏႈိင္းတိုင္ပင္ၾကဖို႔ ေျပာပါသည္။ ၿပီးေသာအခါ “ဦးဇင္းတို႔ ဘယ္မွာ အိပ္မလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ ညအိပ္သည့္ကိစၥမပူၾကဖို႔၊ ဦးဇင္းတို႔အားလံုးဟာ သံဃာေတာ္မ်ားျဖစ္လို႔ အခ်င္းခ်င္း ညွိႏႈိင္းၿပီး အိပ္ၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္သည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ရတနာရာမေက်ာင္း၌ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္မရွိဘဲ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္မ်ားသာ ရွိေနသျဖင့္ ယခု လက္ရွိတာ၀န္ခံဆရာေတာ္မ်ားမွာ ေက်ာင္း၀င္းတံခါးေသာ့ႏွင့္ အျခားအေရးႀကီးေသာ ေသာ့မ်ား ရွိထားဖို႔ လိုအပ္ပါေၾကာင္း၊ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ မစၥ္ေလးဘိန္းအေနျဖင့္ ေသာ့မ်ားကို ေပးအပ္ေစလိုေၾကာင္း စာေရးသူက ေျပာေသာအခါ မစၥ္ေလးဘိန္းက ေသာ့မ်ားကို ယူၿပီး တစ္ခန္းခ်င္း လိုက္ဖြင့္ေပးပါသည္။

စာေရးသူတို႔အား အပုတ္ခ်ေရးထားေသာ စာမ်ားထဲကကဲ့သို႔ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ေဟာင္း ဦးစရိယ၏ အခန္းေသာ့ကို ထိုေန႔က မေျပာႏွင့္ ယေန႔ စာေရးခ်ိန္ (ဇြန္လ၊ ၂၃-ရက္ေန႔)အထိ ရယူျခင္း မရွိပါ။

(၁၁)
မစၥတာေဒးဗစ္တုိ႔ ျပန္သြားအၿပီး ည ၁၀-နာရီခန္႔တြင္ ဦး၀ိစိတၱႏွင့္အတူ စာေရးသူတို႔က ေက်ာင္းေရာက္လာေသာ ဒကာကိုဆန္း၀င္း၊ အျခားေက်ာင္းဒကာတစ္ဦးတို႔ႏွင့္ စကားေျပာေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအခန္းမ်ားတြင္ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္ ေနသည္ဆို၍ စာေရးသူက “တပည့္ေတာ္တို႔ အျပင္မွာ အိပ္လိုက္မယ္၊ သူတို႔ အခန္းထဲမွာပဲ အိပ္ပါေစ”ဟု ေျပာလိုက္သည္။ အိပ္စရာေနရာအတြက္ ဘုရားေရွ႕တြင္ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ခင္းၿပီး ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။

ထိုစဥ္ ေက်ာင္းတြင္ ေနပံုရေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အထုပ္အပိုးမ်ား ျပင္ဆင္ေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဦး၀ိစိတၱႏွင့္ စာေရးသူတို႔က ေက်ာင္းသားေလးကို ေခၚလိုက္သည္။ ဒကာကိုဆန္း၀င္းတို႔ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ပင္ “ဟာ .. ဒကာေလး၊ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ၊ သြားေတာ့မလုိ႔လား၊ ေအးေအးေဆးေဆးေနပါ၊ ရပါတယ္”ဟု ေျပာေသာ္လည္း “ရပါတယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ အိမ္က ဒီနားမွာပါ၊ တပည့္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္”ဟုဆိုကာ ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္။ 

ထိုအခါ စာေရးသူတို႔က “စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ဒကာႀကီးရာ၊ ေတာ္ၾကာ ဦးဇင္းတို႔ကပဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေက်ာင္းရွိပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေမာင္းခ်တယ္ ျဖစ္ေနပါအံုးမယ္”ဟု ေျပာျပခဲ့ၾကပါေသးသည္။ မနက္မိုးလင္းေသာအခါ ရတနာရာမေက်ာင္းတြင္ အာဂႏၲဳကိုယ္ေတာ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုး မည္သူမွ် မက်န္ရွိေတာ့ဘဲ စာေရးသူတို႔အဖဲြ႕ သံဃာေလးပါးႏွင့္ ကပၸိယေမာင္ႏိုင္တို႔သာ က်န္ရွိေနခဲ့ပါသည္။

စကၤာပူတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးကလည္း ဖုန္းမွတစ္ဆင့္ “အဆင္ေျပလား၊ အေျခအေန ဘယ္လို ရွိလဲ” စသည္ျဖင့္ လွမ္းေမးခဲ့သျဖင့္ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ လုပ္ေဆာင္စရာရွိသည္မ်ားကို လုပ္ေဆာင္ၿပီးၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၾကပါသည္။ “ေအးေအး ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္၊ အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြ ကိုယ္ေတာ္တို႔နဲ႔အဆင္မေျပရင္ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔သာ ေျပာ၊ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ ရွင္းလို႔သာ ေျပာလိုက္”ဟုလည္း မွာေတာ္မူပါသည္။

ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး မိန္႔မွာသည့္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္စရာမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ၿပီးၿပီျဖစ္၍ ပီနန္ေက်ာင္း တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱႏွင့္အတူ စာေရးသူတို႔ ၁၄-ရက္ေန႔တြင္ ပီနန္ကၽြန္းသို႔ ျပန္ၾကြလာခဲ့ၾကပါသည္။

(၁၂)
အေျခအေနအရပ္ရပ္က ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးဆံုးသြားေသာ္လည္း ၂၁-ရက္ေန႔တြင္ တာ၀န္ခံဆရာေတာ္ေဟာင္း ဦးစရိယကိုယ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ စာတစ္ေစာင္ကို ဖတ္ရသည္။ ဖတ္႐ႈရသူ ဒကာဒကာမအေပါင္း စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာ ျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ အထင္အျမင္လြဲမွားစရာမ်ားလည္း ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္သျဖင့္ စာေရးသူႏွင့္ ဆက္စပ္ခဲ့ေသာ ရတနာရာမေက်ာင္း အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ေရးသားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စာေရးသူ တင္ျပခဲ့သမွ်အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ခ်ဲ႕ကားျခင္း၊ ကြယ္၀ွက္ထားျခင္း အလ်ဥ္းမရွိခဲ့ေၾကာင္းကို သစၥာဆုိပါသည္။ ဆက္စပ္ပတ္သက္ခဲ့ေသာ သူမ်ားကိုလည္း ေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ လူ႕က်င့္၀တ္သိကၡာတရားကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူမ်ားျဖစ္လွ်င္ အမွန္စကားကို ေျဖၾကားၾကပါလိမ့္မည္။

အမွန္အားျဖင့္ ဤျဖစ္စဥ္အားလံုးသည္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာျပဳ ပီနန္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ လက္မွတ္ေရးထိုးထားေသာ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာ စာႏွစ္ေစာင္ျဖင့္ပင္ ေအးေဆးစြာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

မွန္ကန္ေသာ အသိ၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာ ကိုယ္က်င့္တရားမ်ားျဖင့္ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာအက်ိဳးကို သည္ပိုးထမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကပါေစသတည္း။   ။

အရွင္ကုသလသာမိ (ေပ်ာ္ဘြယ္)
www.ashinkusala.com



Sunday, June 19, 2011

အသံမဲ့ အသံ



(၁)

အသံမဲ့ မိုးႀကိဳးလို႔ ေခၚတဲ့ ကင္နင္ေက်ာင္းက ဆရာႀကီး မိုကူ႐ိုင္းထံမွာ တိုယိုလို႔ ေခၚတဲ့ အသက္ ၁၂-ႏွစ္အရြယ္ရွိ အလုပ္အေၾကြး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တိုယိုေလးဟာ သူ႕ဆရာရဲ႕ အခန္းကို စိတ္ပ်ံ႕လြင့္တာေတြ ရပ္ေစတဲ့ ကိုအန္မ်ား သင္ၾကားဖို႔၊ စန္ဇင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားကို ရယူဖို႔ တပည့္ေတြ လာလာေနၾကတာကို ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေတြ႕ျမင္ေရပါတယ္။

တိုယိုေလးကလည္း ဒီလို စန္ဇင္ပညာကို သင္ခ်င္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီး မိုကု႐ိုင္းကေတာ့ “ငါ့တပည့္ ေနပါအံုး၊ မင္းက အရမ္းငယ္ေသးတယ္”လို႔ဆိုၿပီး မသင္ေပးခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိုယိုေလးက အတင္းေတာင္းဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ သင္ေပးဖို႔ သေဘာတူခဲ့ရတယ္။ ညေနခင္း၊ သင့္ေတာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ တိုယိုေလးဟာ စန္ဇင္သင္ေပးတဲ့ မိုကု႐ိုင္းရဲ႕အခန္းတံခါးခံုေလးဆီကို အေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူေရာက္ေနတာ သိဖို႔ ေခါင္းေလာင္းေလးကို ထိုးလိုက္တယ္။ တံခါးအျပင္မွာပဲ ႐ို႐ိုေသေသ ဦးညႊတ္လိုက္တယ္။ ႐ိုေသစြာနဲ႔ ဆရာႀကီးေရွ႕မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနခဲ့တယ္။

ထိုအခါ မိုကု႐ိုင္းက “လက္ခုပ္ႏွစ္ဖက္ တီးလိုက္တဲ့အခါမွာ မင္း အဲဒီအသံကို ၾကားရတယ္၊ အခု လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံကို ျပပါ”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တိုယိုေလးဟာ ဆရာႀကီးကို အ႐ိုအေသေပးၿပီး ဒီျပႆနာကို စဥ္းစားေျဖရွင္းဖို႔ သူ႕အခန္း သူျပန္သြားခဲ့တယ္။ တိုယိုေလးေနတဲ့အခန္း ျပတင္းကေန ကေခ်သည္မေလးရဲ႕ သီခ်င္းသံသာသာေလးကို ၾကားလိုက္ေတာ့ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ “အား … ငါ သိၿပီ”လို႔ ထေအာ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ရက္ ညေနခင္း ဆရာႀကီးနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ “လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္းတီးတဲ့အသံကို ငါ့ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပစမ္း”လို႔ ခိုင္းလိုက္တယ္။ တိုယုိေလးက ကေခ်သည္မေလး ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းကို တီးျပလိုက္ပါတယ္။

ထိုအခါ မိုကု႐ိုင္းက “အိုး.. အိုး .. မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဒါက လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံ မဟုတ္ဘူး၊ မင္း လံုး၀ သေဘာမေပါက္ေသးဘူး”လို႔ ဆိုလိုက္ပါတယ္။ တိုယိုေလးဟာ ဒီသီခ်င္းသံက ငါ့ကို အေႏွာက္အယွက္ေတာင္ ျဖစ္ေနသလားလို႔ ေတြးၿပီး သူ႕ေနတဲ့ေနရာကို တိတ္ဆိတ္တဲ့ေနရာကို ေရႊ႕ေျပာင္းလိုက္ၿပီး တရားဆက္ထိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံက ဘာမ်ား ျဖစ္ေလမလဲ”လို႔ ေတြးေနမိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေရစက္ေလးေတြ တစ္စက္စက္ က်ေနတဲ့အသံကို ၾကားၿပီး “ေအာ္ .. ဟုတ္ၿပီ၊ လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံက ဒါပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္”လို႔ ေတြးမိၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႕ဆရာနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါ “လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံဟာ ေရစက္က်သံပါပဲ”လို႔ ေျဖလိုက္ပါတယ္။

ထိုအခါ မိုကု႐ိုင္းက “ဘာတဲ့ … ဘာတဲ့ … ေရစက္က်သံဟာ ေရစက္က်သံပဲ ျဖစ္မွာေပါ့၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံ ျဖစ္မွာလဲ၊ သြား .. ထပ္ႀကိဳးစားလိုက္အံုး”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တိုယိုေလးခမ်ာ လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံ ၾကားရဖို႔ တရား႐ႈမွတ္လည္း အခ်ည္းႏွီးပဲ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဆက္ၿပီး လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံဆိုတာ ေလတိုးသံလို႔ ေျပာလည္း သူ႕ဆရာက ျငင္းလႊတ္လုိက္ျပန္တယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံဆိုတာ ဇီးကြက္ေအာ္သံလို႔ဆိုလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ က်ိဳင္းေကာင္ေအာ္သံလို႔ ဆိုေတာ့လည္း အပယ္ခ်ခံရျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တိုယိုေလးဟာ ေနာက္ထပ္ ၁၀-ႀကိမ္ထက္မနည္း သူ႕ဆရာဆီကို အသံမ်ိဳးစံု ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ တိုယိုေလး ေျပာသမွ် အသံအားလံုးကို သူ႕ဆရာက အမွားခ်ည္းပဲ၊ မမွန္ေသးဘူးလို႔သာ ျပန္ေျဖတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁-ႏွစ္နီးပါးမွ် တိုယိုေလးခမ်ာ လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံဆိုတာ ဘာျဖစ္ပါလိမ့္မလဲလို႔ ေတြးေတာေနခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ တိုယိုေလးဟာ တရားကို တရစပ္႐ႈမွတ္ၿပီး အသံအားလံုးကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္မိတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ “ငါဟာ ဘာအသံကိုမွ မယူေတာ့ဘူး”လို႔ သံုးသပ္လိုက္မွ “အသံမဲ့ အသံကို ငါ ရၿပီ”လို႔ ေၾကြးေၾကာ္လိုက္ၿပီး လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံကို သိျမင္သေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္။

(၂)

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က “ဟိုပင္ညက လက္ခုပ္သံ”ဆိုၿပီး ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ ဟိုပင္ၿမိဳ႕ကို သြားလည္တုန္းက အေၾကာင္းေလးကို လက္ခုပ္တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့အသံနဲ႔ ေရာစပ္ၿပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပံုျပင္ေလး(ဇာတ္လမ္း)အစံုေတာ့ မပါပါဘူး။ အခုဆိုရင္ ဇင္ဇာတ္လမ္းေလးေတြနဲ႔ စာဖတ္သူတို႔လည္း အေတာ္အတန္ ရင္းႏွီးေနေလာက္ပါၿပီ။ ဇင္ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေလးေတြရဲ႕ ရသကိုလည္း အေတာ္အသင့္ ခံစားမိေလာက္ၿပီလို႔ ခံစားမိပါတယ္။

ဇင္ဇာတ္လမ္းေတြရဲ႕ အႏွစ္သာရက ဘာလဲလို႔ ေမးလာရင္ စာဖတ္သူတို႔ ဘယ္လို ေျဖမလဲ။ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီနဲ႔ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ စာဖတ္သူတို႔ လက္ခံႏိုင္မလားေတာ့ မသိဘူး။ စာေရးသူရဲ႕ အျမင္အရေတာ့ ဇင္ဇာတ္လမ္းေလးေတြရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ “ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္မႈေတြနဲ႔ ယွဥ္တဲြေနတဲ့ လြတ္လပ္မႈ”ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

(၃)

တစ္စံုတစ္ရာကို နက္နက္နဲနဲ၊ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း ခံစားမိၿပီဆိုရင္ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ စကားလံုးေတြ ရွားပါးသြားတတ္ၾကပါတယ္။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ့ တရားဘက္ဆိုင္ရာ၊ အသိအျမင္၊ အေတြးအေခၚဆိုင္ရာ ခံစားခ်က္ေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို ေလးေလးနက္နက္ ခံစားတတ္သူေတြေတာင္ သူတို႔ ခံစားခ်က္ေတြ ေလးနက္လာၿပီဆိုရင္ သူတို႔ ခံစားခ်က္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ျဖစ္လာတတ္ၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

(၄)

မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ အသံေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္အသံေတြလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာအသံေတြလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ မိမိနားထဲကို ၀င္လာတဲ့အသံတိုင္းကို မိမိစိတ္က “ဒီအသံကေတာ့ ဘယ္လို၊ ဟိုအသံကေတာ့ ဘယ္လို”ဆိုၿပီးေတာ့လည္း မခဲြျခားဘဲ မေနတတ္ၾကဘူး။ အဲဒီလို ၾကားလိုက္ရတဲ့အသံေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀ရဲ႕ ေကာင္းျမတ္ျခင္း၊ ဆိုးယုတ္ျခင္း (ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္)ေတြကို အေတြးနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေျပာနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အလုပ္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ဖန္တီးလုပ္ေဆာင္ေနၾကရတယ္။ ဒါက သက္ရွိေတြရဲ႕ သြားၿမဲလမ္းပါပဲ။

ေကာင္းတဲ့အသံကို ၾကားလိုက္ေတာ့ မိမိႏွလံုးသားထဲမွာ ေကာင္းတဲ့အသံေလးက ပဲ့တင္ထပ္သြားလိုက္တယ္။ မေကာင္းတဲ့အသံကို ၾကားလိုက္ေတာ့ မိမိရင္ထဲမွာ အပူမႈိင္းေတြေရာေနတဲ့ အသံေလးက ၀႐ုန္းသုန္းကား ျဖစ္သြားတယ္။

ေကာင္းတဲ့အသံ၊ ဆိုးတဲ့အသံရယ္လို႔ မခဲြျခားဘဲ ထားလိုက္ေတာ့ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ဘာအသံေလး ျဖစ္သြားမလဲ။ (ေျပာခ်င္တာက ဒါပဲ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္)။

မိမိတို႔ထံကို ၀င္လာေသာ အသံမ်ားက လက္ခုပ္တစ္ဖက္၊ မိမိတို႔ (အာ႐ံုခံ)က လက္ခုပ္တစ္ဖက္၊ ထိုလက္ႏွစ္ဖက္ ထိခတ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ အာ႐ံုခံစားမႈမ်ားက လက္ခုပ္သံမ်ား ျဖစ္တယ္။

(၅)

အခု ေဆာင္းပါးကို အဆံုးသတ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ စာဖတ္သူက လက္တစ္ဖက္ကို ေလထဲ အဆင္သင့္ေျမွာက္ထားလိုက္ပါ။ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ႐ႈ႐ႈိက္လိုက္ပါ။ ၿပီးရင္ ျဖည္းျဖည္းၿငိမ္ၿငိမ္ေလး လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ လက္ခုပ္တီးၾကည့္ပါ။ ထိုအသံကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲမွာ ေအးၿငိမ္းမႈတစ္ခု သို႔မဟုတ္ တစ္ခုထက္မနည္း သင္ခံစားမိပါလိမ့္မယ္။

ေအးၿငိမ္းမႈကို ေလးေလးနက္နက္ ခံစားဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဒိထက္ပိုၿပီး ေလးေလးနက္နက္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ႀကိဳးစားဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့။

Friday, June 10, 2011

အေမ့ ေစတနာ



(၁)
႐ႈိဂန္ဆရာႀကီးတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဂ်ိယြန္ဟာ တိုကုဂ၀ေခတ္မွာ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သကၠတပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ ငယ္စဥ္က သူ႕ရဲ႕ ညီအစ္ကိုေက်ာင္းသားေတြကို စာေပ ပို႔ခ်ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ သူ႕ အေမက ဒီသတင္းကို ၾကားေတာ့ သူ႕သားဆီကို စာတစ္ေစာင္ ေရးလိုက္ပါတယ္။
“သားေရ … မင္းဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္သာ၀ကတစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီလို႔ အေမေတာ့ မထင္ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မင္းဟာ အျခားသူေတြအတြက္ လမ္းေလွ်ာက္အဘိဓာန္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္ေနတာကိုး။ သားေရ မွတ္ထားကဲြ႕။ ဘဲြ႕ဒီဂရီေတြ၊ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြေနာက္ကို လိုက္ေနလို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ အေမကေတာ့ ဒီစာသင္တဲ့အလုပ္ႀကီးကို ရပ္လိုက္ေစခ်င္တယ္။ ေတာေတာင္ထဲက ေက်ာင္းေသးေသးေလးထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး သြားေနပါ။ တရားအားထုတ္တာကိုပဲ ျမဳပ္ႏွံၿပီး အလုပ္လုပ္ပါ။ ဒါမွသာ သားဟာ စစ္မွန္တဲ့ အသိဉာဏ္ကို ရဖို႔ ရွိမေပါ့ကြယ္”
(၂)
ဇင္ပံုျပင္ေလးထဲက အေမ့စာကို ဖတ္ရေတာ့ နယ္က အေမ့ကို လြမ္းမိတယ္။ အေမ့ကို လြမ္းမိတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အေမနဲ႔ေတာ့ သိပ္မတူလွဘူး။ ကိုယ့္အေမက ငယ္ငယ္က ကိုရင္၀တ္တာကို မႀကိဳက္ဘူး။ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တားျမစ္တယ္။ သူ႕စိတ္ထဲမွာ “ငါ့သားသာ အတန္းစာေတြ ဆက္တက္မယ္ဆိုရင္ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ၿပီး အားကိုးရမယ့္ သားတစ္ေယာက္ျဖစ္မယ္”လို႔ပဲ ေတြးေနခဲ့တယ္။ ဆရာမေတြကလည္း ဒီလိုပဲ အေမ့ကို ေျပာျပၾကေတာ့ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြ အားလံုးက ကိုရင္ဆက္မ၀တ္ဖို႔ ေျဖာင္းဖ်ၾကတယ္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာ တားမရခဲ့ဘူး။
သကၤန္း၀တ္ၿပီး အရြယ္ရလာတဲ့အခါ စာသင္တုိက္ေတြမွာ စာေတြ လိုက္သင္ခဲ့တယ္။ ေတာင္ငူ၊ အုတ္တြင္း၊ ရန္ကုန္ စာသင္တုိက္ေတြ စံုလို႔ပဲ။ ေနာက္ၿပီး ကမၻာေအးက သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ၆-ႏွစ္တာ စာသင္ခဲ့တယ္။ ဒီလို စာသင္ခဲ့တဲ့ ၁၀-စုႏွစ္တာ ကာလေတြမွာ အေမ မၾကာခဏ ပါးေနတဲ့ စကားကေတာ့ “ငါ့သား အေမ့ဆီ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ”ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။
ေရႊ၀ါေရာင္အေရးအခင္းျဖစ္လို႔ သားတစ္ေယာက္ ျပည္ပကို မထင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ထြက္ခြါခဲ့ရတယ္။ သီရိလကၤာမွာ ၂-ႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ၾကာခဲ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ ဖုန္းဆက္လိုက္တုိင္း အေမေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းက “ငါ့သား အေမ့ဆီ ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ”ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။
သီရိလကၤာမွာ စာသင္မႈၿပီးလို႔ အခု မေလးရွားကို ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း အေမ့က “ဒီ ဗဟုသုတေတြက ယူလို႔ မၿပီးေသးဘူးလား။ အေမ့ဆီ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလား”ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ အေမက ေျပာျပေနေတာ့တယ္။
အေမေရ … အေမ့သားက အခုခ်ိန္ထိ (အေမ့ကို လြမ္းေနေပမယ့္) အေမ့ဆီ ျပန္ေရာက္ဖို႔ စိတ္မကူးႏုိင္ေသးဘူး။
အေမက ေျပာေျပာေနတတ္ေသးတယ္။ “ငါ့သား တရားေတြ ေဟာၿပီး နာမည္ႀကီးဆရာေတာ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ဘူးလား”တဲ့။ အေမေက်နပ္ေအာင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာေပါ့လို႔ ေျပာလိုက္ရေပမယ့္ အေမ့သားက နာမည္ႀကီးတာေတြကို အထင္မႀကီးတတ္ဘူး၊ ဘ၀တူေတြကို ခ်စ္ခင္ၿပီး လုပ္ခ်င္တာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနခ်င္တာလို႔ေတာ့ မေျပာရက္ခဲ့ဘူး။
(၃)
ဇင္ပံုျပင္ထဲက အေမကေတာ့ ဘယ္လို အေမမ်ိဳးလဲလို႔ ေမးရေလာက္ေအာင္ ထူးဆန္းေနတယ္။ သူ႕သားကို သူ႕အနားေနဖို႔လည္း မေျပာဘူး။ နာမည္ႀကီး ပုဂၢိဳလ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္လည္း တြန္းအားမေပးဘူး။ သူ႕သားကို တကယ့္အမွန္တရားကို သိျမင္ေအာင္လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ အာဂအေမလို႔ ခ်ီးက်ဴးရမယ္ ထင္ပါတယ္။
(၄)
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေစတနာေတြကေတာ့ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ တန္ဖိုးႀကီးလွပါတယ္လို႔ေတာ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္။
နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails