Wednesday, December 22, 2010

သာမန္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

သူမကို စျမင္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သာမန္လူတစ္ေယာက္လို႔ပဲ ျမင္လိုက္မိသည္။ ေနာက္ပိုင္း အနီးကပ္ေသခ်ာေပါင္းၾကည့္ေသာအခါ သူမသည္ တကယ့္သာမန္လူေယာက္ကဲ့သို႔ ထူးဆန္းေသာလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူမသည္ လူတစ္ေယာက္လို စားပါသည္။ လူတစ္ေယာက္လို သြားပါသည္။ လူတစ္ေယာက္လို စကားေျပာပါသည္။ သူမက လူတစ္ေယာက္လို ပီပီသသၾကီး ေနေလေလ ကၽြန္ေတာ္က တကယ့္ကို အံ့ဖြယ္သာမန္လူတစ္ေယာက္လို ထင္မိေလျဖစ္ပါသည္။ သူမႏွင့္ေတြ႕စဥ္က မိုးေတြ အရမ္းရြာေနခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ေကာင္းကင္က ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းေနသည္။

သူမသည္ အရာအားလံုးကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္ဆင္းထားတယ္ဆိုေသာ ၀ါက်ကို မၾကိဳက္ပါ။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္သာ ဖန္ဆင္းတယ္ဆိုေသာ ၀ါက်ကို ၾကိဳက္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အိမ္က အေမြးစုတ္ဖြား ေခြးျဖဴေလးကို သူမကိုယ္တိုင္ ေစ်းက ၀ယ္လာၿပီး ေမြးထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ အားလပ္သည့္အခ်ိန္တိုင္း ထိုကဲ့သို႔ အဓိပၸာယ္ရေသာ သို႔မဟုတ္ ထိုအဓိပၸာယ္ႏွင့္ဆင္တူေသာ စကားမ်ားကို ဖုန္းဆက္ကာ ေျပာျပတတ္ေလသည္။ သူမသည္ ျမသန္းတင့္၏ မယာဘံုကို ႏွစ္သက္သလို မာယာေကာ့စကီး၏ ေဘာင္းဘီ၀တ္မိုးတိမ္ကိုလည္း ႀကိဳက္ပါသည္။ “ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အမွန္တရားနဲ႔ နီးစပ္ခ်င္တာပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး”ဟု မၾကာခဏ ေျပာတတ္ပါသည္။ သူမဆီက ထိုစကားမ်ားကို ၾကားရေသာအခါတိုင္း သူမသည္ ခါတိုင္းထက္ ပိုၾကည္လင္ေတာက္ပေနတတ္ပါသည္။

တစ္ေန႔က လူတစ္ေယာက္က ကမၻာၾကီး ပူေႏြးလာမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာေနသည္။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၁-သန္းခန္႔ရွိလွ်င္ ကမၻာၾကီး ပ်က္စီးလာႏိုင္သျဖင့္ စိုးရိမ္မိပါေၾကာင္း ေျပာေနသည္။ လူအမ်ားက နားေထာင္ေနရင္း မနက္ျဖန္သဘက္ခါပဲ ကမၻာပ်က္ေတာ့မလို စိုးရိမ္စိတ္မ်ား ၀င္ေနပံုရသည္။ သူမက ေဘးကေန သာမန္လူတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ၿပံဳးေနၿပီး သာမန္လူတစ္ေယာက္လို ရယ္ေမာေနပါသည္။ သူမပါးစပ္က “ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၁-သန္း၊ ဟုတ္လား”ဟု တဖြဖြ ေျပာရင္း ရယ္ေနသည္။ ရယ္ေနရင္း သူမမ်က္လံုးမ်ားက စကား၀ိုင္းကလူေတြ လက္ထဲက ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္မ်ားကို ေငးေနသည္။

တစ္ေန႔က သူမသည္ ေအာ့ခ်၀စ္လမ္းထဲ လွ်ပ္တျပက္ ခ်ိဳးေကြ႕၀င္လိုက္သည္။ အမႈိက္ပံုမွာ အစာစားေနတဲ့ လမ္းေဘးေခြးတစ္ေကာင္က ဖ်က္ခနဲ လမ္းေပၚတက္လာလိုက္ေတာ့ ကားတစ္စီးႏွင့္ တိုးတိုက္မိသည္။ ကားကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ။ လူေတြအမ်ားႀကီး ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ သူမလည္း ကားေပၚက ဆင္းလိုက္သည္။ ကားေအာက္တြင္ ေသြးသံတရဲရဲႏွင့္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ေခြးေလးထံမွာ သူ႕အၾကည့္ေတြ စိုက္၀င္သြားသည္။ ကားေနာက္ခန္းထဲက ဆာလာအိတ္ကို ထုတ္လုိက္သည္။ ေခြးေလးကို ထည့္သြားၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ ေမာင္းသြားခဲ့သည္။ ကားေမာင္းေနရင္း သူမစိတ္ထဲတြင္ “ေမာင္ကံဆိုးေလးပဲ”ဟု ေရရြတ္ရင္း ေခြးေလးကို “ေမာင္ကံဆိုးေလး”လို႔ အမည္ေပးလိုက္သည္။ လူေတြက သူမကို ထူးဆန္းသလိုလို အၾကည့္မ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းေငးေနခဲ့ၾကသည္။ သူမကို “အေတာ္ထူးဆန္းတဲ့ ေကာင္မေလးပဲ”ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ေနခဲ့ၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမလို သာမန္လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ရတာ အလြန္၀မ္းသာပါသည္။ ေန႔စဥ္ဘ၀မ်ားတြင္ အကာသက္သက္ ပကာသနမ်ားႏွင့္ ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားေသာ မိုးတိမ္မ်ားကိုသာ ေတြ႕ျမင္ေနရသည္။ ေျမျပင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ ဖိနပ္မ်ား ေျခေထာက္တြင္ စီးၾကျခင္းကို ေစာဒက မတက္လိုေသာ္လည္း ႏူးညံ့ေသာ ေကာ္ေဇာႀကီးမ်ားေပၚ ဖိနပ္စီး လမ္းေလွ်ာက္တတ္ေသာ သတၱ၀ါမ်ားအေၾကာင္းကိုေတာ့ ေခါင္း႐ႈပ္ခံ မစဥ္းစားမိဖို႔ အေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့ရပါသည္။ သူမသည္ကား ၂၁-ရာစု၏ သမီးပ်ိဳမဟုတ္သလို ၂၁-ရာစု၏ အလွမ်ားလည္း မရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ သူမအသက္သည္ ၂၁-ႏွစ္ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ သူမသည္ ဘာမွ မဟုတ္ပါ။ သူမအေနျဖင့္လည္း သူမသည္ ဘာမွ မဟုတ္သည့္အတြက္ အလြန္ဂုဏ္ယူေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာေနတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူမကို သာမန္လူတစ္ေယာက္လို အထင္ႀကီး ေလးစားမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ႏႈိင္းယွဥ္သံုးသပ္ၾကည့္မိတိုင္း အၿမဲတမ္း ကၽြန္ေတာ္တို႔သာ အႏိုင္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္ အမွန္တရားအေၾကာင္း သံုးသပ္ေျပာဆိုၾကတိုင္း အၿမဲတမ္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ မွန္ကန္ေၾကာင္း ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကသည္။ သူသည္ “အမွန္တရားသည္ ဘယ္ေတာ့မွ မမွား”ဆိုေသာ စကား၏ စက္ဆုပ္စရာေကာင္းမႈကို စဥ္းစားေနမိသည္။ အမွန္က အမွန္မ်ားအားလံုးသည္ မွားႏိုင္သလို အမွားမ်ားအားလံုးသည္လည္း မွန္ေနႏိုင္ပါသည္။ အမွန္အခ်ိဳ႕သည္ မွားေနႏိုင္သလို အမွားအခ်ိဳ႕သည္လည္း မွန္ေနႏိုင္ပါသည္။

သူမသည္ မာရီနာေဘးက တိုးတိုးညွင္းညွင္း လႈိင္းခတ္သံကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ နားဆင္ေနတတ္သလို စိတ္တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္မႈလမ္းစဥ္ သတိပ႒ာန္အလုပ္ကိုလည္း ေန႔စဥ္မျပတ္ အားထုတ္တတ္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ “မာရီနာေဘးက လႈိင္းပုတ္တဲ့အသံေလးက သိပ္နားေထာင္လို႔ ေကာင္းတာပဲ”လို႔ မၾကာခဏ ေျပာေနတတ္သလို “ႏွာသီးဖ်ားမွာ တုိးေ၀ွ႕သြားတဲ့ ေလတိုးသံေလးက အားမာန္အျပည့္ရွိလုိက္တာ”လို႔လည္း ေရရြတ္ေနတတ္ပါသည္။

ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနရေသာ ဘ၀မ်ားကို ကံဆိုးျခင္းႏွင့္ ကံေကာင္းျခင္း တစ္ခုခု အမည္တံဆိပ္ ခတ္ႏွိပ္ဖို႔ မလိုအပ္ဟု ခံယူမိလာေသာအခါမွာ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္၏ ေလးနက္မႈက ခန္႔ျငားလွသည္။ သူမသည္ ပံုျပင္ထဲက နတ္ဘုရားမေတြလိုေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ထိုထက္ လက္ေတြ႕ဆန္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ သူမမ်က္လံုးမ်ားသည္ ေတာက္ပလင္းလက္ေနသည္။ သို႔ရာတြင္ တည္ၾကည္သည္။ ေလးနက္သည္။ သူမ၏ ၾကည္လင္ေလးနက္ေသာအၾကည့္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ ႏွလံုးသား၏ ေအးခ်မ္းထည္၀ါမႈကို ျမင္ရသည္။ ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ ႐ိုးသားမႈက ပ်ံသန္းေတာ့မည့္ သိန္းငွက္တစ္ေကာင္လို အားမာန္အျပည့္ ရွိလွသည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ (စာဖတ္သူမ်ား !) စာထဲက သာမန္လူက ဘယ္သူလဲလို႔ မေမးေစခ်င္ပါ။ ထိုသာမန္လူသည္ သင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ကၽြႏ္ုပ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ အရာအားလံုးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘယ္သူမွ မဟုတ္ဘဲလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ေလသည္။

2 comments:

ေပါ့ဆိမ့္ said...

သူမက သာမန္ထဲက လူတစ္ေယာက္ေပမယ့္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတယ္။ စာအေရးသားေလးကလည္း ပို ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိတယ္ ဘုရား ..

ashin kusalasami said...

(ကို/မ)ေပါ့ဆိမ့္ေရ... ဘယ္သူ႕ကို (ဘာကို) ရည္ရြယ္ေျပာတာပါလိမ့္...။

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails