Tuesday, July 28, 2009

ရပ္ေနမလား၊ ဆက္မလား၊ ဆုတ္မလား

“လူ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုျပၾကတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက ဆရာၾကီးဦးစံတင္က “အညြန္႔တလူလူ တက္ေနတာကို လူ”လို႔ ဖြင့္ျပပါတယ္။ သူဆိုလိုတာကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ လူဆိုတာ အၿမဲတမ္း ေရွ႕သို႔ ဆုိတာပဲ ျဖစ္ေနရမယ္ေပါ့။ သစ္ပင္မွာ အညြန္႔ေလးေတြ ေ၀ေနရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ႕ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို သေဘာက်ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ အညြန္႔ေ၀ေနတဲ့သစ္ပင္ေလးအျဖစ္ ဖန္တီးေနၾကည့္တတ္ပါတယ္။ အျခားလူေတြ(အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေလးေတြ)ကိုလဲ အညြန္႔ေတြ ေ၀ဆာေနတဲ့သစ္ပင္ေလးေတြအျဖစ္ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ ဒီလူငယ္ေလးကေတာ့ အညြန္႔ေတြ ေ၀ေနတာပဲ။ ဒီလူငယ္ေလးကေတာ့ အညြန္႔ေလးေတြက တံုးေနတယ္။ စသျဖင့္ေပါ့။



စာသင္တိုက္မွာ စာသင္စဥ္က ၀ိဂၢဟေတြ က်က္ေတာ့ လူလို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ “မႏုႆ”ဆိုတဲ့ ပုဒ္ေလးကို စိတ္၀င္စားမိတယ္။ သူ႕ကို ဋီကာေက်ာ္ဆရာက “မေနာ ဥႆႏၷံ ေယသႏၲိ မႏုႆာ”လို႔ ဖြင့္ျပပါတယ္။ ျပန္႔ပြားေနတဲ့စိတ္၊ တိုးပြားေနတဲ့စိတ္ရွိသူကို လူလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကလဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ေတာ့ အညြန္႔တလူလူတက္ေနတဲ့အဓိပၸာယ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ ျပန္႔ပြားေနတဲ့စိတ္ရွိသူဆိုေတာ့ စိတ္က ဘယ္လိုစိတ္လဲလို႔ ေမးစရာက ရွိလာျပန္တယ္။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ ျပန္႔ပြားေနရင္ေကာ လူလို႔ ဆိုရမလား။ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က်ဆိုရရင္ေတာ့ ဆိုႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။ စာကလဲ မႏုႆဆိုတဲ့ ပုဒ္ေလးကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ရဲရင့္ျခင္းနဲ႔ျပည့္စံုသူ၊ သတိတရားရွိသူ၊ ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ဓာတ္ရွိသူကို မႏုႆ=လူလို႔ ေခၚပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိတာက ဥကၠ႒ဂုဏစိတၱာ=ျမင့္ျမတ္ေသာဂုဏ္ရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ရွိသူကိုမွ လူလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ အလိုအရဆိုရင္ေတာ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္၊ မြန္ျမတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ရွိတဲ့သူေတြသာ လူလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။


ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြက ဒီေလာက္နဲ႔ မရပ္ေသးဘူး။ ေလာဘအစရွိတဲ့ မေကာင္းမြန္၊ မျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ဓာတ္တို႔နဲ႔သာမက ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ဓာတ္မ်ားနဲ႔ နပန္းလံုးေနရတဲ့သူကို လူလို႔ ေခၚႏိုင္ေၾကာင္း ထပ္မံဖြင့္ဆိုထားတယ္။ မေကာင္းေသာစိတ္မ်ား၊ ေကာင္းေသာစိတ္မ်ားဆိုတဲ့ အေကာင္း၊ အဆိုးစိတ္ဓာတ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုး စကၠန္႔မလပ္တိုးပြားေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနတာဟာ လူ။ ဒါဆိုရင္ သေဘာတရားအားျဖင့္ေတာ့ အေမေမြးၿပီဆိုကတည္းက အားလံုးဟာ လူျဖစ္ၾကၿပီေပါ့။ (ပါထိက၀ဂၢဋီကာ၊ လကၡဏသုတၱ၀ဏၰနာ)

ၿပီးေတာ့ ေလာကမွာ ေယာက်္ားပီသတယ္၊ မိန္းမပီသတယ္စသျဖင့္ ဆိုေနၾကသလို လူပီသရမယ္လို႔ ဆိုတဲ့သူလဲ ရွိပါတယ္။ လူသားဆန္ရမယ္လို႔လဲ သံုးၾကတယ္။ ေျပာၾကတယ္။ ဒါက ဘာကို မီးေမာင္းထိုးျပေနျပန္သလဲဆိုေတာ့ လူမပီသသူေတြလဲ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရာက်ပါတယ္။ လူသားမဆန္သူေတြလဲ ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရာက်ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ အေမေမြးကတည္းက လူျဖစ္ၿပီဆိုတဲ့စကားလံုးကလဲ ထာ၀ရမမွန္ေပဘူးေပါ့။ ဆိုေတာ့ လူ သတ္မွတ္ခ်က္၊ လူ႔စံႏႈန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေပၚထြက္လာရတယ္။ အဲဒီကေနမွ လူ႔က်င့္၀တ္ေတြဆိုတာလဲ ေပၚလာရသေပါ့။

လူ႕က်င့္၀တ္စံႏႈန္းေတြက ဘာသာအလိုက္၊ လူမ်ိဳးအလိုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနေပမယ့္ (ေယဘုယ်အေနအားျဖင့္) မကြဲျပားတဲ့၊ တူညီတဲ့ စံႏႈန္းကေတာ့ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးပါပဲ။ ဒါေတာင္မွ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးမွာ စံႏႈန္းေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနေသးတာ။ ဥပမာအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာမွာဆို လူ႕က်င့္၀တ္အတြက္ အေျခခံစံႏႈန္းအေနနဲ႔ ငါးပါးသီလကို ေျပာထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိဳ႕ဘာသာေတြက “သူ႕အသက္”ဆိုတာကို လူ႕အသက္လို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ၿပီး တိရစၧာန္ေတြကို သတ္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ စသျဖင့္ေပါ့။
ေယဘုယ်အျမင္အားျဖင့္ေတာ့ အတားအဆီးေတြ တျဖည္းျဖည္းၿပိဳက်လာေနတဲ့ ယေန႔ကမၻာမွာ ေကာင္းတာနဲ႔ဆိုးတာဟာ ဘာမွ ဖြင့္ဆိုစရာမလုိေအာင္ကို နားလည္ႏိုင္စရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္ၿပီ၊ ဒါဆိုရင္ အညြန္႔တလူလူတက္ေနတယ္ဆိုတာဟာ ေကာင္းမြန္ျခင္းတရားေတြ စကၠန္႔တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္း၊ နာရီတိုင္း တိုးတက္ေနမွသာ လူပီသတယ္၊ လူသားဆန္တယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဆိုးယုတ္တဲ့စိတ္ထားေတြ တလူလူတက္ေနတဲ့သူကိုေတာ့ လူမပီသသူ၊ လူသားမဆန္သူလို႔ ဆိုရေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီလို လူမ်ိဳးကို လူ႕ညြန္႔တံုးတယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။

ဒီေတာ့ လူပီသဖို႔အတြက္ မိမိတို႔ဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္အေဆာက္အအံုၾကီးကို တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအလိုအရဆိုလွ်င္ ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ဓာတ္မ်ား တစ္ဆင့္ခ်င္း တည္ေဆာက္ျခင္းအားျဖင့္ ေနာက္ဆံုး သတၱ၀ါအားလံုးတို႔ရဲ႕ ကိုးကြယ္ရာ ဘုရားအထိ ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ လူတုိင္းလူတိုင္းကေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ေကာင္းရွိၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့ဘ၀တစ္ခုကို ရလိုၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗီဇနဲ႔ပတ္၀န္းက်င္အရ စိတ္ဓာတ္အေဆာက္အအံုေတြ ၿပိဳလဲသြားတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။
စိတ္ဓာတ္အေဆာက္အအံု တည္ေဆာက္ရာမွာ အခ်ိဳ႕က ဘ၀တစ္သက္စာလံုး ေကာင္းျမတ္ျခင္းတရားေတြကို ရင္၀ယ္ပိုက္သြားၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕က နည္းနည္းေလး တည္ေဆာက္ၿပီး ဒုံရင္းဒံုရင္း မေကာင္းဘက္ကို ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ အခ်ိဳ႕က အစကတည္းက ေကာင္းျမတ္ျခင္းဆိုလို႔ ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္သူမ်ား ျဖစ္တယ္။

စိတၱလေတာင္မွာ ကႏၷီနည္းနဲ႔တရားအားထုတ္စဥ္က ကႏၷီဆရာေတာ္ၾကီးျပဳစုတဲ့ ေယာဂိပါရဂူက်မ္းကို ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာေတြ႕သလဲဆိုေတာ့ ပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးကို ရွင္းျပထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ တရားထိုင္တဲ့အခါမွာ ကြဲျပားလာတတ္တဲ့သံုးမ်ိဳးပါ။
၁။ ေနာက္ဆုတ္ထိုင္
၂။ ေရွ႕တိုးထိုင္
၃။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ ဆိုၿပီး ေယာဂီသံုးမ်ိဳး ရွိတတ္ပံုကို ေျပာျပထားတာပါ။ အခ်ိဳ႕ေယာဂီေတြဟာ မိမိက တရားအဆင့္ျမင့္တက္ၿပီး ၾကည္လင္ေသာ နိမိတ္အလင္းမ်ား ရေနေသာ္လည္း ေရွ႕ဆက္ အားထုတ္မႈမရွိဘဲ မၾကည္လင္ေသာ အဆင့္မျမင့္ေသာ အာရံုမ်ားကို ျပန္၍ ရႈမွတ္ေနတတ္ပါတယ္။ အထက္တန္းေရာက္ၿပီးမွ ေအာက္တန္းသို႔ ျပန္ဆင္းသြားေသာသူကို ဆိုလိုပါတယ္။

ေနာက္ ေယာဂီတစ္မ်ိဳးလဲ ရွိေသးတယ္။ သူကေတာ့ သူ ရထားတဲ့ တရားအဆင့္က နိမ့္နိမ့္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစိတ္ထဲမွာ အဆင့္အျမင့္ၾကီးေတြကို မွန္းၿပီး အားထုတ္ေနတတ္တယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ၀မရွိဘဲ ၀ိလုပ္သူလို႔ ဆိုရမွာေပါ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ငုတ္တုတ္ထိုင္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူကေတာ့ အစကလဲ အဆင့္မျမင့္ဘူး၊ အထက္တန္းမက်ဘူး။ အဆင့္ျမင့္ေအာင္၊ အထက္တန္းက်ေအာင္လဲ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းလိုစိတ္ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ငုတ္တုတ္ထိုင္လို႔ ဆိုရတာေပါ့။ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ဒီပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးထဲမပါေအာင္ အားထုတ္ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

လူပီသေအာင္၊ လူ႔စံႏႈန္းမီေအာင္ အားထုတ္လိုတဲ့သူဟာလဲ ဒီပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးလို မျဖစ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ ေရွ႕မွာဆိုခဲ့သလို လူဆိုတာ ေကာင္းျမတ္ျခင္းတရားေတြနဲ႔ အညြန္႔တလူလူျဖစ္ေနရမွာပါ။ ေလာကမွာလဲ အခ်ိဳ႕ ရွိတတ္ပါတယ္။ အစကေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔ ေကာင္းရာမြန္ရာေတြ လုပ္လို႔ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လဲ ဒုန္းရင္းဒုန္းရင္း မေကာင္းတာလုပ္တဲ့ အေနအထား ျပန္ျဖစ္သြားတာပဲ။ သူ႕ကိုေတာ့ ေနာက္ဆုတ္သူ အရႈံးေပးသမားလို႔ ဆုိရမယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေကာင္းတာလုပ္တာက မျဖစ္စေလာက္၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကိုယ္သူ တကယ့္သူေတာ္ေကာင္းၾကီး ျဖစ္ေနသလိုမ်ိဳး ထင္ေနတတ္ၾကျပန္တယ္။ သူ႕အတြက္က်ေတာ့လဲ ဘ၀အထက္တန္းက်ဖို႔ မလြယ္ျပန္ပါဘူး။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ငုတ္တုတ္ထိုင္သူေပါ့။ သူကေတာ့ အစကတည္းက အဆင့္မျမင့္၊ အထက္တန္းမက်ဘူး။ အဆင့္ျမင္လာေအာင္ အထက္တန္းက်ေအာင္ တည္ေဆာက္ရေကာင္းမွန္းလဲ မသိဘူး။ အဆင့္မျမင့္တဲ့အတိုင္း၊ အထက္တန္းမက်တဲ့အတိုင္း သူ႕ဘ၀သူ ေက်နပ္ေနတယ္။

မိမိတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အထက္ပါ ပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးလံုးကို ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကိုလဲ ေမးၾကည့္ၾကေပါ့။ ငါဟာ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္အဆင့္ထဲမွာ ပါသလဲ။ တရားအားထုတ္မႈပိုင္းမွာေတာ့ အထက္ပါ သံုးမ်ိဳးလံုးမျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳစားဖို႔ တိုက္တြန္းထားပါတယ္။ လူ႕ေလာက က်င္လည္ရာ ရပ္၀န္းမွာလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနာက္ဆုတ္သူလဲ မျဖစ္ရေအာင္၊ မရွိတာကို အရွိထင္သူလဲ မျဖစ္ရေအာင္၊ ငုတ္တုတ္ထိုင္သူလဲ မျဖစ္ရေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။

Friday, July 24, 2009

ေသဒကသုတၱန္

(အရင္က ဒီသုတၱန္ကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီး ေဆာင္းပါးေရးဖို႔ စိတ္ကူးထားတာ။ ဒါေပမယ့္ အခုတေလာ စာေရးခ်ိန္မရေလာက္ေအာင္ အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အလြန္မွတ္သားစရာ ေကာင္းတဲ့ ဒီသုတၱန္ကို သူ႕အရွိအတိုင္းပဲ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ တုိက္ရိုက္ျမန္မာျပန္ထားျခင္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ရႈဖို႔ေတာ့ လိုပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ္တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ျခင္းဟာ သူတစ္ပါးတာ၀န္ကို ထမ္းရြက္ေပးျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒီသုတ္က မီးေမာင္းထိုးျပေနပါတယ္။

ဒီသုတ္ကို ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ အျပင္ဘက္ကို ေငါထြက္ေနတတ္တဲ့ လက္ညိွဳးေတြ ကိုယ့္မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ျပန္လာလိမ့္မယ္။)



အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သု မၻတိုင္း ေသဒကမည္ေသာ သုမၻတိုင္းသူတို႔၏ နိဂံုး၌ (သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူ၏၊ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏- ရဟန္းတို႔ ေရွး၌ျဖစ္ဖူးသည္ကား စ႑ာလ (မည္ေသာ) ဝါးတိုင္ကို တက္တတ္ေသာ ဆရာသည္ စ႑ာလဝါးကိုစိုက္ထူေစ၍ ေမဒကထာလိက မည္ေသာ တပည့္အား ''အေမာင္ေမဒကထာလိက လာေလာ့၊ သင္သည္ စ႑ာလဝါးတိုင္သို႔ တက္၍ ငါ၏ ပခံုးထက္၌ ရပ္ေလာ့''ဟု ေျပာ၏။

ရဟန္းတို႔ ''ဆရာေကာင္းပါၿပီ''ဟု တပည့္ေမဒက ထာလိကသည္ စ႑ာလဝါးတိုင္ တက္တတ္ေသာ ဆရာအားဝန္ခံေျပာၾကားၿပီးလွ်င္ စ႑ာလဝါးတိုင္ထက္သို႔ တက္၍ ဆရာ၏ ပခံုးထက္၌ ရပ္၏။ ရဟန္းတို႔ ထိုအခါစ႑ာလဝါးတိုင္ တက္တတ္ေသာ ဆရာသည္ တပည့္ေမဒကထာလိကအား ''အေမာင္ေမဒကထာလိက သင္သည္ အကြၽႏု္ပ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါ၊ အကြၽႏု္ပ္သည္ သင့္ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါအံ့၊ ဤသို႔ ငါတို႔အခ်င္းခ်င္း လံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကကာ အတတ္ (ပညာ) တို႔ကိုလည္း ျပကုန္အံ့၊ လာဘ္ကိုလည္းရကုန္အံ့၊ စ႑ာလဝါးတိုင္မွလည္း ခ်မ္းသာစြာ ဆင္းႏိုင္ ၾကကုန္အံ့''ဟု ေျပာဆို၏။

ရဟန္းတို႔ ဤသို႔ေျပာဆိုလတ္ေသာ္ ေမဒကထာလိကသည္ စ႑ာလဝါးတိုင္ တက္တတ္သည့္ ဆရာအား ''ဆရာဤစကားသည္ မသင့္ပါ၊ ဤသို႔ ျဖစ္ပါအံ့၊ ဆရာ သင္သည္လည္း မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါ၊ အကြၽႏု္ပ္သည္လည္း မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါအံ့၊ ဤသို႔ အကြၽႏု္ပ္တို႔ သည္ မိမိကိုယ္ကိုသာလံုၿခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကကာ အတတ္ပညာတို႔ကိုလည္း ျပပါကုန္အံ့၊ လာဘ္ကိုလည္း ရပါကုန္အံ့၊ စ႑ာလဝါးတိုင္မွလည္း ခ်မ္းသာစြာ ဆင္းႏိုင္ၾကရပါကုန္အံ့''ဟု ေျပာဆို၏။

''ထို (ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦးတို႔၏) စကားတို႔တြင္ ထိုတပည့္၏ စကားသည္ သင့္ျမတ္ေသာအေၾကာင္းျဖစ္ေပ၏''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤစကားကို မိန္႔ေတာ္မူ၏၊ ရဟန္းတို႔ တပည့္ေမဒကထာလိကသည္ဆရာကို ေျပာသကဲ့သို႔ ''မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္အံ့''ဟု သတိပ႒ာန္ကို မွီဝဲအပ္၏၊ ''သူတစ္ပါးကိုေစာင့္ ေရွာက္အံ့''ဟု သတိပ႒ာန္ကို မွီဝဲအပ္၏။ ရဟန္းတို႔ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္သူတစ္ပါး ကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏၊ သူတစ္ပါးကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္မိမိကိုယ္ကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏။

ရဟန္းတို႔ အဘယ္သို႔လွ်င္ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ သူတစ္ပါးကို ေစာင့္ေရွာက္ရာေရာက္သနည္း။ အဖန္ဖန္ မွီဝဲျခင္း ပြါးမ်ားျခင္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ သူတစ္ပါးကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ အဘယ္သို႔လွ်င္ သူတစ္ပါးကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္သနည္း။ သည္းခံျခင္း မညႇဥ္းဆဲျခင္း ေမတၱာစိတ္ရွိျခင္း အစဥ္သနားျခင္းျဖင့္ သူတစ္ပါးကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ မိမိကိုယ္ကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္ေပ၏။

''ရဟန္းတို႔ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္အံ့''ဟု သတိပ႒ာန္ကို မွီဝဲအပ္၏၊ ''သူတစ္ပါးကို ေစာင့့္ေရွာက္အံ့''ဟု သတိပ႒ာန္ကို မွီဝဲအပ္၏။ ရဟန္းတို႔ မိမိကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ သူတစ္ပါးကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏၊ သူတစ္ပါးကို ေစာင့္ေရွာက္သည္ရွိေသာ္ မိမိကိုယ္ကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္၏ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

Monday, July 20, 2009

ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ အေမြအႏွစ္ အခန္း (၁)

(တကယ္ေတာ့ မိတ္ဆက္အမွာကို ခပ္ရွည္ရွည္ ေရးသင့္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ မေရးေတာ့ပါဘူး။ အခု..Dr. Wapola Rahula မေထရ္ျမတ္ရဲ႕ The Heritage of Bikkhu ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကုိ ၈၀%ရာခိုင္ႏႈန္း ျမန္မာျပန္ၿပီး က်န္တဲ့ ၂၀%ရာခိုင္ႏႈန္းကို ဦးဇင္းရဲ႕ အိုင္ဒီယာနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီး "ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ အေမြအႏွစ္"ဆိုၿပီး အခန္းဆက္ တင္ဆက္ပါေတာ့မယ္။ အေျခအေနအရ တစ္ခန္းနဲ႔တစ္ခန္း ၾကန္႔ၾကာေနတာမ်ားလဲ ရွိလာမယ့္အေနအထားရွိပါတယ္။ အရမ္းေကာင္းတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အဓိကအားျဖင့္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ သိသင့္သိထိုက္ပါတယ္။ ေဒါက္တာ၀ါပိုလ္လာရာဟုလာမေထရ္ဟာ သီရိလကၤာသမိုင္းမွာေတာ့ အင္မတန္ကို ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔ သီရိလကၤာဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပညာေရးအခင္းအက်င္းဟာ ေဒါက္တာ၀ါပိုလ္လာရာဟုလာနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ခဲြျခားလို႔ မရစေကာင္းပါဘူး။ ဒီစာအုပ္ကို မေရးခင္အခ်ိန္က သီရိလကၤာဗုဒၶဘာသာေတြဟာလဲ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ဒီစာအုပ္ကို ျပဳစုၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာက်မွ သီရိလကၤာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ မ်က္စိပြင့္နားပြင့္ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗုဒၶေဟာၾကားေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္အညီ မ်က္ေမွာက္ေခတ္မွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ေသာ ေနရာကို သတ္မွတ္ေပးလိုက္သလိုလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူတို႔ ဒီစာအုပ္ကေန တစ္စံုတစ္ရာ ရရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီစာအုပ္ကို ျမန္မာျပန္ရက်ိဳး နပ္ပါၿပီ။ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)


ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား




ဗုဒၶဘာသာသည္ အမ်ားေကာင္းက်ိဳး ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းအေပၚတြင္ အေျခခံထားေသာ ဘာသာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္ သုေမဓရေသ့ဟာ ဒီပကၤရာျမတ္စြာလက္ထက္က သူကိုယ္တိုင္ လက္လွမ္းမီတဲ့ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာျမတ္ကို ရရွိႏိုင္ေသာ္လည္း ေလာကေကာင္းက်ိဳး သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ သံသရာမွာ ဆက္လက္က်င္လည္ၿပီး ပါရမီမ်ား ျဖည့္ဆီးခဲ့ပါသည္။ စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟု မိမိကိုယ္ကို လက္ခံယံုၾကည္ထားလွ်င္ သတၱ၀ါအမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ မိမိ၏ အၿမိဳက္နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို စြန္႔လႊတ္ႏိုင္စြမ္းရွိသင့္ပါ၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သူ၏ တပည့္ရဟန္းေတာ္မ်ားကို တစ္ေနရာတည္းတြင္ မေနၾကဖို႔ တစ္ရြာမွ တစ္ရြာ၊ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာ လွည့္လည္ၿပီး ေလာကလူသားတို႔ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ တရားေတာ္မ်ားကို ေဟာၾကားေပးဖို႔ တိုက္တြန္းေဟာၾကားခဲ့၏။ အေျခအေနႏွင့္ အခ်ိန္အခါအားေလွ်ာ္စြာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ တပည့္သံဃာေတာ္မ်ားသည္ ၀ါတြင္းကာလမွတစ္ပါး ခရီးလွည့္လည္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေလာကလူသားတို႔၏ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ေကာင္းက်ိဳး၊ တမလြန္ဘ၀ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေစႏိုင္ေသာ အေတြးအျမင္မ်ား ရရွိၾကေစရန္ တရားဓမၼမ်ား ေဟာၾကားျဖန္႔ျဖဴးခဲ့ၾကသည္။

အိႏၵိယရဟန္းေတာ္မ်ား လွည့္လည္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အေတြးအျမင္မ်ားကို ေလ့လာဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အလြန္စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါသည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား၏ လူေနမႈအဆင့္အတန္းမွာ နိမ့္က်လွပါသည္။ စည္းစိမ္ဥစၥာလည္း မရွိ၊ စာကလည္း မတတ္၊ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္မႈက မရွိ၊ က်န္းမာေရးကလည္း ခ်ဴျခာလွၾကပါသည္။ သူတို႔အတြက္ အဘိဓမၼာတြင္ ေဟာၾကားထားေသာ နက္နဲၿပီး ထူးျခားေလးနက္ေသာ ဒႆနသေဘာတရားမ်ား၊ ရုပ္လြန္တရားမ်ား၊ စိတ္ပညာဆိုင္ရာ တရားမ်ားပါ၀င္ေသာ တရားဓမၼမ်ားကို ေဟာၾကားေလ့မရွိခဲ့ေပ။ သူတို႔ႏွင့္ နီးစပ္ေသာ လက္လွမ္းမီႏိုင္ေသာ ရိုးရွင္းေသာ တရားေတာ္မ်ားကိုသာ ေကာင္းက်ိဳးရည္ေျမာ္၍ ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါ ရုိးရိုးရွင္းရွင္း ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကို ပိဋကတ္ေတာ္ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ေတြ႕ျမင္သိရွိႏုိင္ပါသည္။


ဒီဃနိကာယ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ စကၠ၀တၱိသီဟနာဒသုတ္သည္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ဆင္းရဲ႕ရျခင္းအေၾကာင္းတရားႏွင့္ တိုင္းျပည္တြင္း ရာဇ၀တ္မႈထူေျပာရျခင္းအေၾကာင္းမ်ားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပထားသည္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ဤအေၾကာင္းတရားမ်ားကို သိျမင္သေဘာေပါက္ထားသည့္အတိုင္း သူကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာျပရံုသာမက သူ၏ သာ၀ကမ်ားကိုလည္း လူသားတို႔၏ ေကာင္းက်ိဳးႏွင့္ခ်မ္းသာသုခရရွိေရးအတြက္ စီးပြားဥစၥာရွာျခင္း၏ တန္ဖိုးႏွင့္ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈ၏ အေရးပါမႈတို႔ကို ေဟာေျပာေစခဲ့ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ကူဋဒႏၱသုတ္တြင္လည္း `ခိုးဆိုးလုယက္မႈစေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ျခင္းအားျဖင့္ ရပ္တန္႔ေအာင္လုပ္၍ မရႏိုင္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္စြာ အျပည့္အ၀ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ႏွင့္ ရပ္တန္႔ေစဖို႔အတြက္ဆိုလွ်င္ ျပည္သူျပည္သားေတြအတြက္ သက္ေတာင့္သက္သာ ဘ၀မ်ားကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာလုပ္ကိုင္ႏုိင္ေသာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြကို ဖန္တီးေပးရပါမည္´ဟု အတိအလင္း မိန္႔ေတာ္မူထားပါသည္။

`စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ၾကီးပြားတိုးတက္လိုေသာ ကုန္သည္သည္ တစ္ေန႔လံုး အဆက္မျပတ္ လံု႔လ၀ီရိယ ထားရွိရပါမည္။ အေရာင္းအ၀ယ္ျဖစ္မည့္ ကုန္ပစၥည္းေတြကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ႏိုင္စြမ္း ရွိရပါမည္။ မိမိ ၀ယ္ယူရသည့္ေစ်းႏႈန္းႏွင့္ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ရမည့္ ေစ်းႏႈန္းတို႔ကို ခ်င့္ခ်ိန္ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ရပါမည္။ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ေပါမ်ားသည့္ေဒသတြင္ ၀ယ္ယူၿပီး ရွားပါးေသာေဒသတြင္ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ရန္ စီမံႏိုင္ရမည္။ အေလးခိုးျခင္းစေသာ မသမာမႈမ်ားျဖင့္လည္း မိမိ၏ ေဖာက္သည္ကို မလိမ္ညာသင့္ပါ။ မိမိကိုယ္ကို မမွ်တေသာ ကုန္သည္အျဖစ္ မခံသင့္…´စေသာ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းေသာ ေတြးေခၚညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားမွာ အဂၤုတၱရနိကာယ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ သုတ္အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။

စီးပြားေရးကံုလံုၾကြယ္၀မႈ (အတၳိသုခ)၊ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈ (ေဘာဂသုခ)၊ ေၾကြးၿမီကင္းရွင္းျခင္း (အနဏသုခ)ႏွင့္ အျပစ္ကင္းေသာဘ၀မွာ ေနထိုင္ျခင္း (အန၀ဇၨသုခ)တို႔သည္ လူသားမ်ားအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္နည္းေလးမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားတြင္ ထၾကြလံု႔လ၀ီရိယရွိျခင္း (ဥ႒ာနသမၸဒါ၊ ရရွိထားေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္း (အာရကၡသမၸဒါ)၊ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းရွိျခင္း (ကလ်ာဏမိတၱသမၸဒါ)ႏွင့္ ၀င္ေငြအားေလ်ာ္စြာ သံုးစဲြျခင္း (သမၼာဇီ၀ိတာ)တို႔သည္ ေလာကလူသားမ်ားအားလံုး၏ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ျဖစ္ေစႏိုင္သည္ဟု ဗုဒၶျမတ္စြာ ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။
ေန႔စဥ္အသံုးစရိတ္အတြက္ မိမိတို႔ ရရွိလာေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာ၏ ေလးပံုတစ္ပံုကိုသာ အသံုးျပဳဖို႔ ျမတ္ဗုဒၶသည္ လူသားမ်ားကို ညႊန္ၾကားခဲ့သည္။ က်န္သံုးပံုတြင္ ႏွစ္ပံုကို အရင္းအႏွီးအျဖစ္ သံုးစဲြရျခင္း၊ တစ္ပံုကို ေရးေပၚကိစၥအတြက္ သိမ္းထားရျခင္းအားျဖင့္ ေလးပံုထားရွိၿပီး စီမံသံုးစဲြဖို႔ ရွင္းလင္းတိက်စြာ ညႊန္ၾကားထားသည္။

ခ်မ္းသာၾကြယ္၀လာေသာ မိသားစုတစ္စုအေနျဖင့္ လက္ရွိအေျခအေနမွ ျပန္လည္ေလွ်ာက်မသြားဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ေသာ မိသားစုဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္လိုလွ်င္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို ျပန္လည္ရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားျခင္း၊ ပ်က္စီးေနေသာပစၥည္းဥစၥာမ်ားကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ျခင္း၊ အစားအေသာက္ကိစၥမ်ားတြင္ အလြန္အကၽြံမျဖစ္ေစျခင္းဟူေသာ အခ်က္တို႔ကို ျဖည့္ဆီးေပးရန္ လိုအပ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ မိသားစုအၾကီးအကဲျဖစ္ေသာပုဂၢိဳလ္ သို႔မဟုတ္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးအေနျဖင့္ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမ်ား ထားရွိရန္လည္း လိုအပ္ပါသည္။

အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ပ်င္းရိဖင့္ႏြဲ႕ျခင္းမရွိဘဲ မိမိစြမ္းအားရွိသမွ် အားၾကိဳးမာန္တက္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေၾကာင္းကို ပါဠိေတာ္ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ေဟာၾကားထားပါသည္။ က်န္းမာျခင္းသည္ အျမင့္မားဆံုး အဖိုးတန္အရည္အခ်င္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္း က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ဖို႔ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားသင့္ၾကပါသည္။

ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားတြင္ လူ႕ေလာကအဖဲြ႕အစည္းေကာင္းစားေရးအတြက္ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ နည္းစနစ္၊ အေတြးအေခၚမ်ားကို မၾကာမၾကာ ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားခဲ့ပါ၏။ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း (ဒါန)၊ ခ်ိဳသာစြာ ေျပာဆိုျခင္း (ေ၀ယ်ာေ၀စၥ)၊ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း (အတၳစရိယ)၊ သာတူညီမွ်သေဘာထားရွိျခင္း (သမာနတၱတာ)ဟူေသာ အခ်က္ေလးခ်က္ သို႔မဟုတ္ သဂၤဟ၀တၳဳေလးပါးသည္ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေလာကေကာင္းစားေရးအေျခခံ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားဟု ထင္ရွားပါသည္။ မိမိ၏ မိသားစုသာမက လူ႕အဖဲြ႕အစည္းတစ္ရပ္လံုး စည္ပင္တိုးတက္ေရး၊ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ထြန္းေရးအတြက္ ညႊန္ၾကားထားေသာ ေဟာၾကားခ်က္မ်ားကို သိဂၤါလသုတ္၊ ပရာဘ၀သုတ္ႏွင့္ ၀သလသုတ္ကဲ့သို႔ေသာ သုတၱန္မ်ားစြာတို႔တြင္ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ သိဂၤါလသုတ္ေတာ္မွာဆိုလွ်င္ ခင္ပြန္းသည္သည္ မိမိ၏ ဇနီးမယားကို လွပေသာအ၀တ္အစားမ်ားႏွင့္ လက္၀တ္ရတနာမ်ား ဆင္ယင္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ဖို႔ရန္ကိုပင္ ေဖာ္ျပထားပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္အခါက အခ်ိဳ႕ေသာ ဘုရင္မ်ားသည္ ျပည္သူျပည္သားမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အဆိုပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဓမၼပဒ႒ကထာတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ႏုိင္သည္။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔၏ အေရးၾကီးေသာ ျပႆနာရပ္မ်ားကိုပင္ မဟာကရုဏာေတာ္ျဖင့္ တိုက္ရိုက္အသားေပး ညႊန္ၾကားခဲ့ပါ၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ႏိုင္ငံေရးအျမင္မွာ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔အေနျဖင့္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို အႏၲရာယ္မျဖစ္ေစရျခင္း၊ ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္ မျပဳလုပ္ရျခင္းဟူေသာ တရားမွ်တေသာ အစိုးရမူ၀ါဒအခင္းအက်င္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ တရားမမွ်တေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ မတရားအခြန္ေကာက္ခံျခင္း၊ မင္းဆိုးမင္းညစ္တို႔၏ လက္ေအာက္တြင္ ဒုကၡအသြယ္သြယ္ ခံစားေနရျခင္းဟူေသာ အေနအထားမ်ားကို ေကာင္းမြန္သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေျပာင္းလဲမႈဆီ ဦးတည္ဖို႔ မၾကာခဏ ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။

ဗုဒၶဘာသာက တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားကို ေအာက္ပါ တာ၀န္ (၁၀)ခု သို႔မဟုတ္ မင္းက်င့္တရား (၁၀)ပါးႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားထားပါသည္။ ၎တို႔မွာ -
(၁) လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္း
(၂) သီလေစာင့္ထိန္းျခင္း
(၃) စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္း
(၄) ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ျခင္း
(၅) ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ျခင္း
(၆) က်င့္ၾကံအားထုတ္ျခင္း
(၇) အမ်က္ေဒါသမထားရျခင္း
(၈) အၾကမ္းမဖက္ျခင္း
(၉) သီးခံျခင္းႏွင့္
(၁၀) တိုင္းသူျပည္သားတို႔ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္မျပဳရျခင္း တို႔ျဖစ္ပါသည္။ လိစၦ၀ီျပည္ေထာင္စုကို စစ္ပဲြဆင္ႏႊဲဖို႔ ျပင္ဆင္ေသာ မာဂဓဘုရင္သည္ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးကို ဤစစ္ပြဲကို ေအာင္ျမင္ႏိုင္မႈ အလားအလာရွိမရွိ စုံစမ္းေမးျမန္းရန္ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က လိစၦ၀ီမင္းတို႔မွာ အပရိဟာနိယတရား (၇)ပါး လက္ကိုင္ထားေသာေၾကာင့္ ဤစစ္ပဲြကို မေအာင္ျမင္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါ၏။
ထို႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သူ၏ တပည့္သာ၀ကမ်ားသည္ လူသားထုတစ္ရပ္လံုး၏ က်န္းမာေရး၊ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္မႈရွိေရး၊ စီးပြားဥစၥာရွာေဖြေရး၊ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ ရရွိေရးစေသာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ျပည္သူျပည္သားမ်ား ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ စစ္မွန္၍ တရားမွ်တေသာ အစိုးရေပၚေပါက္ေရးတို႔ကို လမ္းညႊန္ျပသခဲ့ပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သူ၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားကို အိႏၵိယႏိုင္ငံဟူေသာ အဓိကေဒသျဖင့္ ကန္႔သတ္မထားေပ။ က်မ္းဂန္အေထာက္အထားမ်ားအရ လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးရန္အတြက္ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသို႔ပင္ ၾကြေရာက္၍ တရားေရေအး တုိက္ေကၽြးေတာ္မူခဲ့ပါ၏။ ထို႔အျပင္ သမႏၱပါသာဒိကာမည္ေသာ ၀ိနည္းအ႒ကထာက်မ္းတြင္ နာမက်န္းသူတို႔ႏွင့္ လူသားတို႔၏ ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ေဆာင္ရြက္ရန္၊ ခိုက္ရန္အျငင္းပြားျခင္းမ်ားကို ေျဖရွင္းေပးရန္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း ျပဆိုထားသည္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံတြင္ အဖ်ားေရာဂါေဘးၾကီး က်ေရာက္စဥ္က ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေနာက္ပါ တပည့္သာ၀ကမ်ားစြာျဖင့္ ၾကြေရာက္ၿပီး ေသေက်ပ်က္စီးရေသာ ကပ္ေရာဂါေဘးၾကီးမွ ကယ္တင္ခဲ့ပါ၏။ ေကာဏာဂုမ္ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္တြင္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသည္ အလြန္ျပင္းထန္ေသာ မိုးေခါင္ေရရွားေသာေဘးၾကီး က်ေရာက္ခဲ့၍ ေကာဏာဂုမ္ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ၾကြေရာက္ၿပီး ကယ္တင္ခဲ့ရသည္။ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္လည္း သီရိလကၤာသို႔ ၾကြေရာက္ၿပီး အလြန္ခါးသီးေသာ စစ္ပဲြပဋိပကၡမ်ားကို ေအးၿငိမ္းေစၿပီး သီရိလကၤာကၽြန္းသူကၽြန္းသားအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ တုိးတက္မႈရရွိေစရန္ တရားေရေအးတုိက္ေကၽြးျခင္းအားျဖင့္ ေျဖရွင္းေပးေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ဆက္ရန္ရွိပါသည္…….

Saturday, July 18, 2009

ေၾသာ္…အာဇာနည္…အာဇာနည္….


(ဓာတ္ပံု ...ေခတ္ၿပိဳင္)

အာဇာနည္ေန႔ ေရာက္ခဲ့ျပန္ၿပီ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ အာဇာနည္ေန႔၊ ၈၈-ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔၊ ၇-ဇူလိုင္၊ စက္တင္ဘာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔…ဘယ္ေန႔မွာမွ တက္တက္ၾကြၾကြ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ အားလံုးက ေမ့ေနၾကၿပီ။ မေမ့ႏုိင္ဘဲ ရင္ထဲအသည္းထဲကေန အမွတ္ရေအာက္ေမ့ေနသူေတြကေတာ့ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ သတိရေအာက္ေမ့ေနဆဲ။ အဲဒီေန႔ေတြ ေရာက္တိုင္း မ်က္ရည္၀ဲ။ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ဘယ္လိုမွ ခ်န္မထားသင့္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ။ လုပ္သမွ် အရာမထင္လို႔လား မသိ။ အာဇာနည္ေန႔ လႈပ္ရွားမႈေတြက အားရစရာ မရွိ။ လူငယ္ေတြကလဲ ေခတ္ပ်က္ေခတ္ထဲမွာ စီးပြားရွာရင္း။ အေလလိုက္ရင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ တရားသမားလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ သမိုင္းကို မ်က္ကြယ္ျပဳ။ အာဏာရွင္ကုိ အေဖေခၚေနသူေတြက ေခၚလိုေခၚ။ အာဏာရွင္လက္သစ္ေတြကို ေျမွာက္စားသူေတြ ေျမွာက္စား။

ေၾသာ္…အာဇာနည္…အာဇာနည္….ျမန္မာမွာ ျဖစ္လာရတဲ့ အာဇာနည္မ်ား သင္တို႔အတြက္ အာဇာနည္ျဖစ္လာရက်ိဳး မနပ္ပါတကား။

တရားသမားလိုလို ဘာလိုလို ညာလိုလိုနဲ႔ ငါေကာင္းစားေရးသာ အာရံုထားေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးလိုလို မဘုန္းၾကီးလိုလို ပုဂၢိဳလ္ေတြကလဲ ေပါၿပီးရင္း ေပါလာေနတယ္။ `ဥေပကၡာ၀ိဟာရပတိရူပေကန ကုသေလသု ဓေမၼသု နိကၡိတၱဆႏၵတာ ၀ေဥၥတိ´။ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားေလးပါးကို ဖြင့္ျပတဲ့ ေနတၱိအ႒ကထာစကားေတြက ေကာက္ႏႈတ္လိုက္တာပါ။ အဓိပၸာယ္က `ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္ေသာတရားေတြကို ျပဳလုပ္လိုေသာ ဆႏၵမရွိေတာ့ျခင္းဟာ ျဗဟၼ၀ိဟာရတရားျဖင့္ ေနေနသလို ဟန္ေဆာင္လွည့္ျဖားတတ္သည္´တဲ့။ အဲ့လိုလူေတြ အဲ့လို ဘုန္းၾကီးေတြက သိပ္မ်ားလာေနတယ္။ စိတ္ပ်က္စရာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ `ေဟ့ အာဇာနည္ေန႔ေရာက္ရင္ ဒို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ´အဲဒီလို ေမးလိုက္တိုင္း…ဘာမွလဲ ျဖစ္မလာဘူး၊ လုပ္မေနေတာ့ပါဘူးကြာ..အဲဒီလိုပဲ ေျပာေနၾကတယ္။ စာေရးသူအျမင္အရေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်းဇူးတင္သင့္၊ အေလးအျမတ္ျပဳသင့္တဲ့ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္၊ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ေအာက္ေမ့တသအမွတ္တရလုပ္တယ္ဆိုတာ ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႔လဲ ညီပါတယ္။ ဒါ မလုပ္သင့္တာကို လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေလာက္ေလးမွ ခဲြျခားမသိတတရင္ ဗုဒၶဘာသာလို႔ ေခၚေနတာကိုက ပံုစံမက်ေသးဘူး။


သူမ်ားေတြက လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို လုပ္တယ္။ ေက်းဇူးတင့္သင့္တဲ့သူေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ အေလးအျမတ္ျပဳတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ေနၾကတာကိုပဲ ေဘးကေန `ကြိကြိ ကြက္ကြက္´ေလွ်ာက္ေျပာ။ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္တာကိုပဲ လုပ္ေနၾကသလိုလို။ ဒါကိုပဲ တကယ့္ႏိုင္ငံေရးၾကီး လုပ္ေနၾကသလိုလို ထင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံက လြတ္လပ္ေရးဖခင္ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံ့ေက်းဇူးရွင္၊ တစ္မ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ေတြကို အမွတ္တရ လုပ္တာဟာ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာမွ မဟုတ္တာပဲ။ ဒါ ဘာသာေရးလုပ္တာ။ (ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ဘာသာေရးဆိုတာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ထပ္တူက်ပါတယ္။) မဂၤလာရွိတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္တာပဲ။ ဆိုးရြားတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ဆိုးေအာက္ကေန ထြက္လာတဲ့ ညစ္ပတ္စုတ္ပဲ့တဲ့အေတြးအေခၚေတြက ဗုဒၶဘာသာေတြၾကားမွာ တိုးပြားလာေနတယ္။ အဲဒီလို ေက်းဇူးတင္အမွတ္တရ မလုပ္တာကိုပဲ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြလို လက္ပိုက္ၿပံဳးၾကည့္ေနတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကပဲ တရားဓမၼကို သိေနသလိုလို။ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳသင့္သူကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳျခင္း၊ ေအာက္ေမ့အမွတ္တရ ျဖစ္သင့္သူကို ေအာက္ေမ့အမွတ္တရ ျဖစ္ေနျခင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အမွတ္သေကၤတပဲ။
ဆန္႔က်င္ဘက္အေနနဲ႔ အဲဒီလို စိတ္ထားမ်ိဳး မရွိတဲ့သူဟာ ေအာက္တန္းစားစိတ္ဓာတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသူပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေၾကာင္သူေတာ္ေတြပဲ။ ကိုယ္ခ်မ္းသာရင္ ၿပီးေရာ၊ ကိုယ္ဘုန္းၾကီးရင္ၿပီးေရာ…က်န္တာေတြ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အဲဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေတာ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြက သာသနာ့၀န္ထမ္းေတြ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ပို႔လို႔ေတာင္ ရြံစရာေကာင္းတယ္။ ကိုယ္လူမ်ိဳးအေရးကို ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလို ေနတဲ့သူေတြဟာ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလို ဥေပကၡာအတုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ဗရမ္းဗတာ ျဖစ္ေနသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မသိလိုက္ မသိဖာသာလုပ္ေနသူေတြကို ေျပာမယ္။ ဘုရားေဟာတဲ့ ဥေပကၡာဟာ အဲဒီရဲ႕ အဓိပၸာယ္မဟုတ္ဘူး။

ပါလက္စတိုင္းရဲ႕ အာရာဖတ္ ကြယ္လြန္သြားေတာ့ ကဗ်ာဆရာ ေမာင္ရင့္မာက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စပ္သြားတယ္။
……………
မစိုးရိမ္ပါနဲ႔
ေမ့သြားၾကမွာပါ
ေနာင္ အႏွစ္သံုးဆယ္ ေလးဆယ္
သို႔မဟုတ္ ငါးဆယ္ တစ္ရာ
သူတို႔ ေမ့သြားၾကမွာပါ
ေသသူေတြဟာ
ေမ့ေလ်ာ့ခံေနၾကရတာပဲ မဟုတ္လား။ ။
ကဗ်ာဆရာက အာရာဖက္ကို ဦးတည္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ေလ်ာ့ခံဘ၀ေရာက္ေနရတဲ့ ျမန္မာ့သူရဲေကာင္းေတြကို ရည္ညႊန္းေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ၀ိညာဏ္ကို ျမင္ေနရပါတယ္။ မေမ့အပ္တဲ့ အာဇာနည္ေတြကို ေမ့ေနၾကတာကို ကဗ်ာဆရာက မေနႏိုင္လို႔ အရြဲ႕တိုက္ ေရးဖဲြ႕လိုက္ပံုရပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္ဘယ္တိုင္းျပည္မွာမွ ကိုယ္ႏိုင္ငံသူရဲေကာင္းေတြကို ေမွးမွိန္ေအာင္ မလုပ္ၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္….စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံမွာ မလုပ္သင့္…မလုပ္ထုိက္တာေတြကို ေတြ႕ေနရပါၿပီ။


(ဓာတ္ပံု...မိုးသီးဇြန္)

ဘေလာ့ေတြ၊ ၀က္ဘဆိုက္ေတြ လုိက္ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလို လုပ္ေနသူေတြက မ်ားတယ္။ အျပင္ေလာကမွာလဲ ၾကည့္…မဆိုင္သလို မသိသလို လုပ္ေနသူေတြက မ်ားတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က ကိုယ့္အာဇာနည္ေတြကို ေမ့ေနတဲ့ လူမ်ိဳးဟာ ဘယ္မွာ ၾကီးပြားတိုးတက္ေတာ့မလဲ။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ ေျပာသလို `ခြေကာင္ေတြ ေခြးျဖစ္ေပါ့ရုိး´လို႔ ဆိုရမလိုပါပဲ။

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြ ေရးတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ။ အာဇာနည္ေန႔ကို ဒီစာနဲ႔ ဖြင့္တယ္။ ဒီစာနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳတယ္။ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ အမွတ္တရေရးၾကတဲ့ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ စာေရးဆရာေတြအားလံုးကိုလဲ ဒီစာနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါတယ္။

Friday, July 17, 2009

ဒါန၏ အေရးပါမႈ

(၂၀၀၉-ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၇-ရက္ေန႔က သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၊ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းမွာ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအား ေန႔ဆြမ္းဒါနျပဳလုပ္ေသာ ဒါယကာမ်ားအား ေဟာၾကားခဲ့ေသာ အႏုေမာဒနာတရားကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ သုမနာမင္းသမီးေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခဲ့တဲ့ ဒါနနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက အေတာ္မွတ္သားစရာ ျဖစ္ပါတယ္။)



ဒါနဆိုတာ ေပးလွဴျခင္းေပါ့။ `ေပးလွဴတယ္´လို႔ စကားအရ လြယ္လြယ္ေလး ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့အရာတစ္ခုခုကို စြန္႔လႊတ္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့သတၱိမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနျပဳသူေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ေနလို႔ ဒါနျပဳတယ္ဆိုတာ သိပ္ခက္တဲ့အရာမဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေနၾကပါတယ္။ အမွန္က ကိုယ္တုိင္စြန္႔လႊတ္ေပးကမ္းၾကည့္မွ ႏွေျမာတြန္႔တိုတဲ့ မစၧရိယစိတ္ကို တိုက္ထုတ္ၿပီးမွ စင္ၾကယ္တဲ့ အလွဴဒါနဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာတာပါ။ ဒီေန႔ ဒကာတို႔ အလွဴဒါနဟာလဲ သိပ္ကို မြန္ျမတ္တယ္၊ အေႏွာင္အဖဲြ႕သိပ္ကို ကင္းတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က အားနာလို႔ လွဴတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ရင္းႏွီးလို႔ လွဴလိုက္ရတယ္။ စတဲ့အေၾကာင္းေတြ တစ္ခုမွ ၿငိမေနပါဘူး။ အလွဴခံျဖစ္တဲ့ သီရိလကၤာေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ ဒကာတို႔ဟာ အေ၀းတစ္ေနရာစီမွာ ေနေနၾကရတာျဖစ္လို႔ ဒီဒကာတို႔ အလွဴဟာ ေစတနာကို အရင္းခံတဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့အလွဴဆိုတာ ျငင္းစရာ မရွိပါဘူး။

ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ အႏွစ္အခ်ဳပ္သံုးခုမွာ ပထမဆံုးအခ်က္အေနနဲ႔ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေပးကမ္းျခင္းဟာ ေလာကုတၱရာအထက္တန္းကို လွမ္းဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းပါ။ ပထမဆံုးေျခလွမ္းက သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္းအလုပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳးၾကီးတယ္ဆုိတာကို ဒကာၾကီးတို႔ ေန႔စဥ္ပတ္၀န္းက်င္မွာလဲ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ေပးတတ္ကမ္းတတ္တဲ့သူဟာ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားပါတယ္။ စီးပြားေရးေလာကမွာ ေပးကမ္းသင့္သူ၊ ခ်ီးေျမွာက္သင့္သူမ်ားကို ေပးကမ္းခ်ီေျမွာက္တဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္တတ္တယ္ဆိုတာ ဒကာၾကီးတို႔ အသိဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကီအက်ိဳးမွာ ဒီေလာက္အက်ိဳးမ်ားရင္ ေလာကုတၱရာပိုင္းအတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိေစမလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။


ဒါနနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္က ဇာတ္ေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို အဂၤုတၱရနိကာယ္မွာ လာရွိတဲ့ သုမနသုတ္ကို အေျခခံၿပီး အနည္းငယ္ ေျပာျပပါမယ္။ အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာဝတၴိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာ(သီတင္းသံုး) ေနေတာ္မူတုန္းက သုမနာမင္းသမီးဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကို အခုလို ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

''အရွင္ဘုရား ဒီသာသနာေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္ 'သာဝက' ႏွစ္ဦးတို႔သည္ သဒၶါတရားလဲ တူၾကတယ္၊ သီလတရားလဲ တူၾကတယ္၊ ပညာလဲ တူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဦးက ေပးလွဴတတ္၍၊ တစ္ဦးကား မေပးလွဴတတ္ပါ။ ထိုႏွစ္ဦးတို႔ ေသသြားလွ်င္ ေကာင္းေသာလားရာနတ္ျပည္ေလာကသို႔ ေရာက္ကုန္ရာ၏။ အရွင္ဘုရား…ထိုပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးတို႔ရဲ႕ နတ္စည္းစိမ္က အတူတူ ျဖစ္ႏိုင္ပါသေလာ ဒါမွမဟုတ္ ကဲြျပားႏိုင္ပါသေလာ''ဟု ေလွ်ာက္ပါတယ္။

ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ခ်စ္သမီး သုမနာ…မတူႏိုင္ဘူး။ ကဲြျပားတာေပါ့´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဘယ္လိုမတူသလဲဆိုေတာ့ `နတ္တို႔ရဲ႕ အသက္။ နတ္တို႔ရဲ႕ အဆင္း၊ နတ္တို႔ရဲ႕ ခ်မ္းသာ၊ နတ္တို႔ရဲ႕ အၿခံအရံ၊ နတ္တို႔ရဲ႕ အာဏာ´ေတြမွာ မတူႏိုင္ဘူး´လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ ဒါနျပဳသူက မျပဳသူထက္ အဲဒီအက်ိဳးတရားေတြ သာလြန္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ သုမနာက မေက်နပ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ေမးေလွ်ာက္ပါတယ္။ `အရွင္ဘုရား…အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးလံုး နတ္အျဖစ္က ေသလြန္ၿပီး လူ႕ျပည္ျပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုပါေတာ့..။ အဲဒီအထိ သူတို႔မွာ ကဲြျပားမႈရွိႏုိင္ေသးပါသလား´
အဲဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ရွိေသးတာေပါ့။ ေစာေစာကလိုပဲ အသက္တိုရွည္၊ အဆင္းလွမလွ၊ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ၊ အၿခံအရံမ်ားမမ်ား၊ အာဏာရွိမရွိ ကဲြျပားပါလိမ့္မယ္´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

သုမနာမင္းသမီးက ဒီေလာက္နဲ႔ မရပ္ေသးပါဘူး။ သူသိခ်င္တာကို ဆက္ေမးျပန္ပါတယ္။ `ဟုတ္ပါၿပီဘုရား၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္က လူဘ၀မွာ မေပ်ာ္လို႔ ရဟန္း၀တ္သြားၾကတယ္ဆိုပါစို႔၊ အဲဒီေတာ့ေကာ သူတို႔မွာ ကဲြျပားႏုိင္ပါေသးသလားဘုရား´
ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက `ဒါနျပဳမျပဳ ကဲြျပားခဲ့လို႔ ရဟန္းျဖစ္တာေတာင္မွ သူတို႔အေနအထားက ဘယ္လိုမွ မတူႏိုင္ပါဘူး သုမနာ၊ ဘယ္လို မတူႏိုင္သလဲဆိုေတာ့ ေပးလွဴတတ္တဲ့ရဟန္းဟာ သကၤန္းဆိုရင္လဲ မေတာင္းဘဲ၊ အလွဴခံစရာ မလိုဘဲ ရတတ္တယ္၊ ဆြမ္းကိုလဲ တကူးတက အလွဴခံစရာ မလုိဘူး၊ ေက်ာင္းတိုက္ေတြလဲ မေတာင္းဘဲ ရတတ္တယ္၊ ေဆးပစၥည္းဆိုရင္လဲ သူမ်ားဆီ လက္မျဖန္႕ရဘဲ ရလာတတ္တယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး သုမနာ။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ပစၥည္း၀တၳဳကို အျခားပုဂၢိဳလ္ေတြကို ေပးလွဴတတ္လို႔ သူ႕ကို အျခားရဟန္းေတြက ၀ိုင္းခ်စ္ၾကတယ္။ သူ႕လိုပုဂၢိဳလ္ကို မခ်စ္တဲ့သူဆိုတာ နည္းတယ္။ သူ႕ကို စကားေျပာရင္လဲ အားလံုးက ခ်စ္စဖြယ္အမူအရာနဲ႔ပဲ ေျပာၾကတယ္။ မုန္းတဲ့အမူအရာနဲ႔ ေျပာသူဆိုတာ ရွားပါတယ္။ ဒီလို အက်ိဳးထူးေတြ ရွိပါတယ္ သုမနာ´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။

သုမနာဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကလဲ ဒီအေျဖေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ေသးဘူး။ အေမးအျမန္းထူပါတယ္။ သူ အေမးအျမန္းထူတာက ဦးဇင္းတို႔အတြက္ေတာ့ ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သုမနာမင္းသမီးေလးသာ ဘုရားရွင္ကို မေမးျမန္းခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဦးဇင္းတို႔ ဒကာၾကီးတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ သိႏုိင္ေတာ့မလဲ။ ဟုတ္ဘူးလား။ ကဲ…ေစာေစာက ဇာတ္လမ္း ျပန္ဆက္ရေအာင္…
`ေကာင္းပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ထက္သိခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒီရဟန္းႏွစ္ပါးစလံုး ရဟႏၱာျဖစ္သြားၾကၿပီ ဆိုပါစို႔။ သူတို႔ႏွစ္ပါး အေျခအေနခ်င္း ကဲြျပားေသးလားဘုရား´

`သုမနာမင္းသမီး….တစ္ပါးရဲ႕ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္မႈဟာ အျခားတစ္ပါးရဲ႕ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္မႈနဲ႔ ကဲြျပားတယ္လို႔ ငါမေဟာပါ´လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အျခားအျခားေသာ အေျခအေနေတြမွာ ကဲြျပားခဲ့ေပမယ့္ ရဟႏၱာျဖစ္မႈ သို႔မဟုတ္ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈပိုင္းမွာေတာ့ အားလံုးဟာ အတူတူပါပဲ။ ဒါကို မွတ္သားသင့္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ကိေလသာနည္းနည္းေလး ပယ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္တာ၊ သူကေတာ့ ကိေလသာေတြ အမ်ားၾကီးပယ္ၿပီး ရဟႏၱာျဖစ္တာလို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီဆိုကတည္းက ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ အထက္ပါအတုိင္း အျပန္အလွန္ ေမးျမန္းေျဖဆိုၾကၿပီးေတာ့ သုမနာမင္းသမီးဟာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေလွ်ာက္ပါတယ္။

`အရွင္ဘုရား အံ့ဖြယ္ရွိပါေပစြ၊ အရွင္ဘုရား မျဖစ္ဖူးျမဲ ျဖစ္ပါေပစြ၊ အလြန္လွ်င္ ဤအလွဴဒါနတို႔ကုိေပးလွဴရန္ သင့္ေလ်ာ္လွသည္သာတည္း၊ ေကာင္းမႈတို႔ကုိ ျပဳရန္ သင့္ေလ်ာ္လွသည္သာတည္း၊ ေကာင္းမႈတို႔သည္ နတ္ျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ လူျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ ရဟန္းျဖစ္သူအားလည္း ေက်းဇူးျပဳတတ္ပါေပကုန္၏´
အဲဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားကလဲ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

''ေလာက၌ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ သြားေသာ၊ အညစ္အေၾကးကင္းေသာ လမင္းသည္ အလံုးစံုေသာၾကယ္ (တာရာ) အေပါင္းတို႔ကုို အေရာင္အလင္းျဖင့္ သာလြန္၍ တင့္တယ္သကဲ့သို႔။ ထုိ႔အတူပင္ ေလာက၌ သီလႏွင့္ ျပည့္စံု၍ သဒၶါတရားရွိေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ႏွေျမာဝန္တိုျခင္းရွိသူအားလံုးကုိ စြန္႔ၾကဲျခင္းျဖင့္ သာလြန္တင့္တယ္၏။ လွ်ပ္စစ္ပန္းႏြယ္ရွိသည့္ အရာမကေသာ တိမ္ထြတ္တိမ္ေတာင္တို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ မုိးသည္ၾကည္းကုန္းေျမကုိလည္းေကာင္း၊ ခ်ဳိင့္ဝွမ္းေျမကုိလည္းေကာင္း ထစ္ခ်ဳန္းရြာသြန္းလ်က္ ျပည့္ေစသကဲ့သို႔။ ဤအတူသာလွ်င္ (ေသာတာပတၱိ) ဉာဏ္အျမင္ႏွင့္ ျပည္႔စံုေသာ၊ ျမတ္စြာဘုရား၏တပည့္ 'သာဝက' ျဖစ္သည့္ ပညာရွိသည္ ႏွေျမာဝန္တိုသူကုိ အေၾကာင္းငါးမ်ဳိး တို႔ျဖင့္ လႊမ္းမိုးႏိုင္၏။ ထိုသူသည္ စင္စစ္ (ေပးလွဴအပ္ေသာ) စည္းစိမ္ဥစၥာတို႔က တင္ပို႔အပ္သည္ျဖစ္၍ အသက္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အျခံအရံ (အေက်ာ္အေစာ) ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ႐ုပ္အဆင္း ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ခ်မ္းသာျဖင့္လည္းေကာင္း တမလြန္ ေလာကဝယ္ နတ္ျပည္၌ ဝမ္းေျမာက္ရေလသတည္း''။

အဲဒီေတာ့ ဒါနရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးၾကီးမားပံုကို ဒကာၾကီးတို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ သိသြားၿပီေပါ့။ ဒါနအလွဴေပးျခင္းက ေလာကီလူ႕ဘ၀သာမက ေလာကုတၱရာရဟန္းဘ၀မွာေတာင္ အက်ိဳးေပးပံုခ်င္း ကဲြျပားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ယေန႔ဆြမ္းလွဴဒါန္းၾကတဲ့ ဒကာၾကီးတို႔အေနနဲ႔ အထက္ပါ ထူးျခားတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ ရရွိမွာ မလဲြပါဘူး။ ေလာကီအေနနဲ႔ ဒီအက်ိဳးေက်းဇူးေတြက လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမွာ ဦးဇင္းတိုက္တြန္းခ်င္တာက ေနာက္ဆံုးေဟာၾကားခ်က္အတိုင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ ဆူၾကံဳနိမ့္ျမင့္ဆိုတဲ့ ေလာကရဲ႕ ကဲြျပားမႈေတြနဲ႔ ေ၀းရာ ကိေလသာကုန္ခမ္းရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းေတြကို က်င့္ဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနေတြကို ေရာက္ရွိခဲ့ရင္ အားလံုးဟာ တန္းတူညီတူပဲ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဦးဇင္းတို႔၊ ဒကာၾကီးတို႔အေနနဲ႔ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ ရုပ္ေခ်ာမေခ်ာ၊ အသက္တိုရွည္၊ အာဏာပါ၀ါနည္းမႈမ်ားမႈစတဲ့ လူ႕ေလာကရဲ႕ အနိမ့္အျမင့္ေတြကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ ရဟႏၱာျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ၾကဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒီေန႔ လွဴဒါန္းရတဲ့ ဆြမ္းအလွဴဒါနေၾကာင့္ လူ၊ နတ္တို႔မွာျဖစ္တဲ့ အသက္ရွည္ျခင္း၊ အဆင္းလွျခင္း၊ က်န္းမာျခင္း၊ ဘုန္းတန္ခိုးၾကီးျခင္းစေသာ အက်ိဳးတရားမ်ား ရရွိပိုင္ဆိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။ အဆိုပါ ေလာကီအက်ိဳးတရားမ်ားအျပင္ ဒါနဆိုတဲ့ အေျခခံအဆင့္မွသည္ ရုပ္ေခ်ာ၊ ရုပ္ဆိုး၊ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာစတဲ့ အဆင့္အတန္းေတြ ကင္းေ၀းရာ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ၀ိပႆနာအက်င့္တရားမ်ားကို က်င့္ၾကံႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ဦးဇင္းရဲ႕ အႏုေမာဒနာကို နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ

Sunday, July 12, 2009

ဗဟိုခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း



ၾသစေတးလ်မွာ ေရာက္ရွိသတင္းသံုးေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးဦးဇနိတရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ကႏၷီကမၼ႒ာန္းအားထုတ္နည္းကို လက္ေတြ႕ေလ့လာအားထုတ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ သမထၿပီးမွ ၀ိပႆနာကို ရႈမွတ္ပြားမ်ားရတဲ့ သမထယာနိကလမ္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူ သမထပိုင္းၿပီးေအာင္ အားထုတ္ၿပီးတဲ့အခါ ၀ိပႆနာကို ကူးရပါတယ္။ ၀ိပႆနာရႈမွတ္တဲ့အခါမွာ ကႏၷီနည္းက ႏွလံုးအိမ္ကို အာရံုျပဳရႈမွတ္ရပါတယ္။ ၀ိပႆနာရႈစ ႏွစ္ရက္ေလာက္ထိ အခ်ိန္သာ ကုန္သြားတယ္။ သမာဓိက တည္လို႔မရဘူး။ ႏွလံုးအိမ္ကို ရႈမွတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခါတုန္းက စိတ္ေတြလဲ အေတာ္ပင္ပန္းခဲ့ရတယ္။

ဘုန္းၾကီးဦးဇနိတကလဲ “စိတ္မပ်က္နဲ႔၊ ၀ီရိယထက္တင္ၿပီး ရႈမွတ္လိုက္စမ္းပါ၊ ဒါက ဗဟိုခ်က္ျဖစ္ေနလို႔၊ အစေတာ့ ခက္မွာပဲ၊ ကိုယ္ေတာ္ အခက္ဆံုးအပိုင္းကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ရႈမွတ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်န္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို လိုသလို ရႈမွတ္ႏုိင္သြားလိမ့္မယ္”လို႔ အားေပးလမ္းညႊန္မႈေပးပါတယ္။ သံုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာမွ ႏွလံုးအိမ္မွာ တရိပ္ရိပ္၊ တသဲသဲ၊ တဖဲြဖြဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္နာမ္တရားေတြရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္သေဘာကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ဘုန္းၾကီးေျပာတဲ့အတိုင္း ႏွလံုးအိမ္ကို ဗဟိုျပဳၿပီး ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ရုပ္နာမ္တရားေတြရဲ႕ တရိပ္ရိပ္ ျဖစ္ပ်က္ေနပံုမ်ားကို လက္ေတြ႕၊ ဉာဏ္ေတြ႕ သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါက ဘာကို ျပသလဲဆိုေတာ့ ဗဟိုခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးလို႔ ဒုကၡေရာက္ၿပီး၊ ဗဟိုခ်က္ကို ေတြ႕လို႔ ျပႆနာေျပလည္သြားခဲ့တာပါ။

ေလာကမွာရွိတဲ့ ရွိရွိသမွ် ျပႆနာေတြမွာလဲ ဒီသေဘာပါပဲ။ ၀ိသုဒၶိမဂၢအ႒ကထာရဲ႕ အစမွာရွိတဲ့ ဂါထာတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။ “အေႏၲာ ဇဋာ ဗဟိ ဇဋာ၊ ဇဋာယ ဇဋိတာ ပဇာ”အစရွိတဲ့ ဂါထာေလးပါ။ အဓိပၸာယ္က ျမတ္စြာဘုရား…ေလာကရွိ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔ဟာ သပြတ္အူကဲ့သို႔ အတြင္းမွာလဲ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနပါတယ္။ ၾကြက္ကိုက္ထားတဲ့ ခ်ည္ေထြး၊ ေကာက္ရိုးေဆြးပံုကဲ့သို႔ အျပင္မွာလဲ ရႈပ္ေထြးေပြလီေနပါတယ္။ ဒီအရႈပ္ေတာ္ပံုေတြကို ဘာနဲ႔ရွင္းရပါ့မလဲဘုရားလို႔ နတ္သားတစ္ပါး ေမးေလွ်ာက္တာပါ။ အဲဒီအခါ ဗုဒၶျမတ္စြာေျဖၾကားခ်က္အက်ဥ္းကေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနဲ႔ ရွင္းပါလို႔ မိန္႔ပါတယ္။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဟာ ပိဋကတ္သံုးပံုရဲ႕ အဓိကအႏွစ္သာရပါပဲ။ ဒါက ဓမၼသေဘာနဲ႔ ေျပာျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဆိုတဲ့ တရားသံုးပါးနဲ႔ေျဖရွင္းရင္ အရႈပ္အေထြးျပႆနာေတြ ေျပလည္ႏိုင္ပါတယ္။


ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းတဲ့ေနရာမွာ ဗဟိုခ်က္ကို သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဗဟိုခ်က္ျဖစ္တဲ့ အဓိကအပိုင္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာနဲ႔ ျပႆနာကလဲ ရွင္းလို႔မၿပီးေတာ့ပါဘူး။ ေလာကမွာလဲပဲ ရွင္းမရတဲ့အရႈပ္အေထြးေတြ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ သပြတ္အူတို႔၊ ခ်ည္ေထြးတို႔နဲ႔ တင္စားေျပာျပတတ္ၾကပါတယ္။ သပြတ္အူေတြမွာ အမွ်င္ေတြက မ်ားျပားၿပီး ရႈပ္ေထြးေနေတာ့ ဘယ္ကအစ၊ ဘယ္ကအဆံုး ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္။ ခ်ည္ေထြးေတြမွာလဲ ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ခ်ည္ခင္ရဲ႕အစကို မေတြ႕မခ်င္း ရွင္းလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ လမ္းက တစ္နည္းပဲ ရွိပါတယ္။ ဗဟုိခ်က္ျဖစ္တဲ့ အစကို ရွာပါ။ အစကိုေတြ႕ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ရွင္းဖို႔ သိပ္ကို လြယ္သြားပါၿပီ။

ေလာကမွာရွိတဲ့ ျပႆနာေတြမွာလဲ ဒီသေဘာပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ျပႆနာက သိပ္ၾကီးၾကီးမားမားမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ကို မေတြ႕လို႔ ရွင္းရတာ ခက္ေနတတ္ပါတယ္။ ျပႆနာေတြရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္က တစ္ခါတေလ ေပ်ာက္ဆံုးေနတတ္တယ္။ ဗဟိုခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ျပႆနာက သပြတ္အူလိုပဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူ၊ အထာနပ္တဲ့သူတစ္ေယာက္က ျပႆနာရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ကို သိျမင္ၿပီး ေျဖရွင္းေပးလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေျပလည္သြားေတာ့တာပဲ။

ကြန္ျပဴတာျပင္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ “ကြန္ျပဴတာပ်က္လို႔ဆိုၿပီး လာေခၚရင္ တပည့္ေတာ္တို႔ ပထမဆံုး လုပ္ရတာက ဘယ္ေကာင္က ျပႆနာေပးေနတာလဲဆိုတာကို အရင္ၾကည့္ရတယ္”လို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္ခါက စာေရးသူမွာ ကြန္ျပဴတာအလုပ္မလုပ္ေတာ့လို႔ ဆရာေခၚရပါတယ္။ ဆရာလဲ ေရာက္လာေရာ ခဏေလး ဟိုဟာၾကည့္၊ ဒီဟာၾကည့္လုပ္ၿပီး ကီးဘုတ္ေပၚမွာ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ႏွိပ္လိုက္တာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာက ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ျပႆနာရဲ႕ အဓိက ဗဟိုခ်က္ကိုသိေတာ့ ေျဖရွင္းရတာ လြယ္သြားပါတယ္။ စာေရးသူမွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ မေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႕အတြက္ေတာ့ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာလိုက္ပါတယ္။

သီရိလကၤာဘုန္းၾကီးတစ္ပါးအကူအညီနဲ႔ ေတာရြာေတြကို ေရာက္သြားျဖစ္ပါတယ္။ သြားတ့ဲအေၾကာင္းကေတာ့ သူ႕ရဲ႕တပည့္ကိုရင္ေလးေတြကို စာသင္တိုက္ပိတ္တုန္း သူတို႔မိဘေတြနဲ႔ ေပးေတြ႕ဖုိ႔ သြားၾကတာပါ။ ဒီႏိုင္ငံက ဓေလ့ထံုစံက ျမန္မာနဲ႔မတူပါဘူး။ ျမန္မာမွာက ကိုရင္၀တ္ေပးၿပီးတာနဲ႔ မိဘေတြက အဓိကေထာက္ပံ့ရတာ။ စာေမးပြဲေတြၿပီးရင္လဲ မိဘရပ္ထံ ျပန္ၾကရတာ။ ဒီမွာက အဲ့လို မဟုတ္ဘူး။ ကိုရင္၀တ္ေပးၿပီးတာနဲ႔ ဆရာသမားဘုန္းၾကီးက အစစအရာရာ၊ ေနာင္ၾကီးတဲ့အခါ ေက်ာင္းလိုအပ္ရင္၊ အဆင္သင့္လဲ ရွိခဲ့ရင္ ေက်ာင္းကအစ တာ၀န္ယူေပးအပ္ရတာ။ စာသင္တိုက္မွာ ကုန္က်သမွ်ကလဲ ဆရာသမားပဲ။
ေနာက္ၿပီး ကိုရင္ေတြကို မိဘေတြဆီ ကိုယ္တိုင္သြားခြင့္မေပးၾကဘူး။ လူထြက္ကုန္မွာစိုးလို႔လို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ မိဘေတြေနအိမ္ဆီကို မ်က္ႏွာသြားျပရတာ။ အဲဒီအခါမွာ သူတို႔ေျပာတာေတြကို အကုန္ေတာ့ နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မွန္းၿပီး သိလိုက္တာကေတာ့ ဒကာၾကီးတို႔ရဲ႕သားကို ကိုယ့္သားအရင္းလို ေစာင့္ေရွာက္ေၾကာင္း၊ လိုအပ္တာေတြကို ဘုန္းၾကီးက အကုန္ေထာက္ပံ့ေပးထားေၾကာင္းစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါပဲ။ မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္ဟာ နာရီ၀က္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးေတြမွာ မိဘေတြက တစ္ရက္ေလာက္ သားေလးနဲ႔အတူေနခ်င္လို႔ ထားခဲ့ဖို႔ အသနားခံၾကတယ္။ တစ္ရက္မရရင္လဲ နာရီအနည္းငယ္ေလာက္ ထပ္ေနေပးဖို႔ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေတာင္းပန္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းၾကီးက လက္မခံပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက ဒီအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ စကားစပ္လို႔ ေျပာျဖစ္တာ။

ေျပာခ်င္တာက အဲဒီအရပ္ေဒသမွာေနတဲ့ လူထုေတြက ဆႏၵျပပဲြေတြ ခဏခဏလုပ္ၾကတယ္တဲ့။ ထစ္ခနဲဆိုရင္ အစိုးရကို မေက်နပ္ေၾကာင္း ဆႏၵျပၾကေတာ့တာပဲ။ အစိုးရကလဲ အဲဒီေဒသခံေတြ ေက်နပ္ေအာင္ အဲဒီေဒသသြားၿပီး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြလုပ္၊ ေက်ာင္းေတြေဆာက္စတဲ့ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြ အကုန္လုပ္ေပးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥတစ္ခုရွိလိုက္ ဆႏၵျပပဲြေတြက ျဖစ္ၿမဲပဲတဲ့။ ပါလာတဲ့ဘုန္းၾကီးအေျပာအရေတာ့ ေဒသခံေတြကိုယ္တိုင္ ဘာျဖစ္လို႔ အစိုးရကို မေက်မနပ္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ခြဲျခားလို႔ မရဘူးတဲ့။

အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အစိုးရက လူတစ္ေယာက္ကို အဲဒီေဒသကို လႊတ္၊ ၾကာရွည္ေနခိုင္းၿပီး လူေတြ ဘာလို႔မေက်နပ္ၾကသလဲဆိုတာကို ေလ့လာခိုင္းတယ္တဲ့။ အဲဒီလူက အဆိုပါေဒသမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ ျပႆနာရဲ႕ ဇာတ္ျမစ္ကို သိရတယ္တဲ့။ ေဒသခံေတြဟာ ခရီးသြားၾကေတာ့ သီရိလကၤာႏိုင္ငံရဲ႕ လမ္းေတြဟာ သူတို႔ေဒသထက္စာရင္ အရမ္းကို ေကာင္းလြန္းေနတာကို ေတြ႕ၾကရတယ္တဲ့။ သူတို႔ေဒသက လမ္းေတြကေတာ့ အရမ္းကိုဆိုး၀ါးလြန္းေနတယ္။ ျပႆနာက လမ္းမေကာင္းတာေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အစိုးရက ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲဒီေဒသတစ္ခုလံုးကို ကတၱရာထူထူၾကီးေတြနဲ႔ ခင္းေပးလိုက္ေတာ့မွ သမၼတမဟိႏၵကို သေဘာေတာ္က်ကုန္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ျပႆနာေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကီးမားပါေစ။ သူ႔ရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္ကိုသိရင္ အေတာ္ေျဖရွင္းရတာ လြယ္တယ္လို႔ ဆုိရပါမယ္။ အခုဆိုရင္ ေဒသခံေတြဟာ ၿငိမ့္ေနတဲ့ လမ္းမေတြထက္မွာ ေမာ္ၾကြားလို႔ေပါ့။ ေရြးေကာက္ပြဲေရာက္တိုင္း မဟိႏၵမွ မဟိႏၵျဖစ္ကုန္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

တစ္ခါတေလ ေလာကလူ႕ဇာတ္ခံုေပၚမွာ အမႈိက္ကစ၊ ျပာသာဒ္မီးေလာင္ဆိုသလို ျပႆနာအေသးအဖြားေလးေတြကစၿပီး ျပႆနာအၾကီးၾကီးေတြျဖစ္ၿပီး ေျဖရွင္းလို႔မရ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတရံ သားသမီးငယ္ေတြ ေဆာ့ကစားရင္း ရန္ျဖစ္ၾကရာကေန မိသားစုလိုက္ ရန္ပဲြၾကီးေတြျဖစ္၊ အမုန္းတရားေတြ မ်ားေနတဲ့အျဖစ္ေတြမ်ားစြာကို မိမိတို႔ ေန႔စဥ္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနလာခဲ့ၾကရာမွ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ အလွေခြးေလးကို တစ္ဖက္အိမ္က ေခြးက ကိုက္လို႔ဆိုၿပီး ရန္သူပမာျဖစ္သြားခဲ့တဲ့ မိသားစုႏွစ္စုကိုလဲ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ျပႆနာရဲ႕ ဗဟိုခ်က္ကို လိုက္မရွာဘဲ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၾကလို႔ ေျဖရွင္းမရ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတာပါ။

ႏွလံုးအိမ္ဆိုတဲ့ ဗဟိုခ်က္ကို အားစိုက္ရႈမွတ္စဥ္က ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြက မနည္းပါဘူး။ အဓိကကေတာ့ လူ႕ေလာကမွာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို သြားသြားအမွတ္ရေနတတ္ပါတယ္။ ဘာမွ မျဖစ္စေလာက္တဲ့ ျပႆနာေလးကေန အဓိကေျဖရွင္းရမွာကို မေျဖရွင္းလို႔ သို႔မဟုတ္ မသိလို႔ ျပႆနာအေသးေလးေတြကေန အၾကီးၾကီး ျဖစ္ကုန္ၾကတာ။ ျပႆနာၾကီးၾကီးေတြ ျဖစ္တိုင္း စာေရးသူကေတာ့ ဗဟိုခ်က္ကိုပဲ လိုက္ရွာေနမိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈလမ္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့သူေတြဟာလဲ အဓိကအခ်က္ကို ကိုင္မိရင္ ေအာင္ျမင္မႈက မေ၀းတတ္ပါဘူး။

ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားမိတာေလး တစ္ခုပါ။ `ေအာင္ျမင္ခ်င္လို႔ အလုပ္လုပ္တာနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္တာ´ဆိုတဲ့ တူသလိုလိုနဲ႔ မတူတဲ့အခ်က္ေလးပါ။ မွန္ကန္တည့္မတ္ၿပီး လူ႕ေလာကအတြက္ အမွန္တကယ္ ေစတနာထားသူေတြမွာေတာ့ အလုပ္လုပ္တာက သူ႕အတြက္ အဓိက(မိန္း တာ့ဂတ္)ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈေနာက္ကို အသည္းအသန္လိုက္ရင္း အလုပ္လုပ္ေနၾကတာပါ။ ေအာင္ျမင္မႈကို တန္ဖိုးထားၿပီး အလုပ္လုပ္ေနသူေတြဟာ ပထမကိုင္စဲြထားတဲ့ အရာက `အတၱ´ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ကိုင္စဲြထားတဲ့ `အတၱ´ကေလး အားေကာင္းဖို႔အတြက္က အဓိကပါပဲ။ အဲဒီအတၱေလးနဲ႔ ကင္းကြာေနတဲ့ အလုပ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျမင့္ျမတ္ေနပါေစ သူ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ `အတၱ´ေလးကို ေရသြန္းေပးသလို ျဖစ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကို လုပ္ေနေတာ့ အေကာင္းေရာ၊ အဆိုးေရာ ပါေနမွာပဲ။ အလြန္ဆိုး၀ါးတဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ျဖစ္ေသးသမွ် သူဟာ ေကာင္းတဲ့အစိတ္အပိုင္းထဲမွာ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ပိုင္း အတၱကို ပံ့ပိုးေပးမႈမရွိတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့အရာမ်ားကို လ်စ္လ်ဳရႈလာတဲ့အခါ မေကာင္းသတင္းက ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ ဒါက ေလာကရဲ႕ ဓမၼတာပါ။

ဗုဒၶျမတ္စြာကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အလုပ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေလာကေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့လို႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ခ်င္လို႔ အလုပ္လုပ္သူနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ ေအာင္ျမင္သူေတြဟာ သမိုင္းေမာ္ကြန္းမွာ တန္းတူရွိမေနပါဘူး။

ေငြေၾကး၊ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ေက်ာ္ၾကားမႈစတာေတြကို မ႑ိဳင္ျပဳၿပီး ေအာင္ျမင္မႈကို ဗဟိုခ်က္အျဖစ္ ထားရွိေနသူ မျဖစ္ဖို႔ သိပ္ကို အေရးၾကီးပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ခ်င္လို႔ အလုပ္လုပ္ေတာ့ တစ္ေန႔ ကိုယ္ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့အတိုင္း ေအာင္ျမင္မႈက မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ မူလရည္ရြယ္ရင္း ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြပါ မေကာင္းမႈနဲ႔ ေရာေထြးသြားတတ္ပါတယ္။ တကယ့္သမိုင္းမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေနရာယူခဲ့သူေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈ၊ ရႈံးနိမ့္မႈအတြက္ အာရံုမထားပါဘူး။ သူတို႔အာရံုထားတာက `သူတို႔အလုပ္ ဘယ္ေလာက္လုပ္ႏုိင္သလဲ´ဆိုတာကိုပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာကို ဗဟိုခ်က္အေနနဲ႔ မထားဘဲ အလုပ္ကိုသာ ဗဟိုခ်က္ေနရာမွာ ထားခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူဟာ သမိုင္းမွာ အၾကီးအက်ယ္ မတင္က်န္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ သူ႕သမိုင္းက `မရိုင္း´ပါဘူး။

ဗဟိုခ်က္ေပ်ာက္လို႔ တရားအဆင့္ မတက္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးသူရဲ႕ အေတြးစေလးေတြပါ။ ဒီအေတြးေလးေတြကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ဆန္းစစ္မိပါတယ္။ `ငါ့အလုပ္ေတြကေရာ ဘာကို ဗဟိုျပဳေနမိသလဲ´။

Tuesday, July 7, 2009

ရဟန္းျပဳျခင္းႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာ ေမးခြန္း

ေမး။ ။
၁။ ရဟန္းျပဳခ်င္သူသည္ ဆြံ႕အေနပါက၊ စကားမပီပါက ရဟန္းျပဳ၍ရပါသလား အရွင္ဘုရား (စကားမပီသည့္အတြက္ ပရိတ္ေတြကအစ ရြတ္ဖတ္ရာတြင္ မပီပါအရွင္ဘုရား)

၂။ ရဟန္းျပဳခ်င္ေသာလူတစ္ေယာက္တြင္ B ပိုးေတြ႔ရွိေနရာ ထိုသူကို B ပိုးေတြ႔ရွိေသာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳခြင့္ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။ B ပိုးေရာဂါရွိသူသည္ B ပိုးေၾကာင့္ ေသခ်င္မွလဲ ေသပါတယ္အရွင္ဘုရား...။ B ပိုးေၾကာင့္ မေသပါေသာ္လည္း B ပိုးသည္ တစ္သက္လံုး ထိုသူ၏ေသြးထဲတြင္ရွိေနႏိုင္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ B ပိုးေတြ႔ထားသူမွာ ရိုးရိုးက်န္းမာေရးေဆးစစ္ရာတြင္ ေဆးစစ္ခ်က္အရ အသည္းကအစ အားလံုးေကာင္းေနပါတယ္ အရွင္ဘုရား။ B ပိုးရွိသူမွာ B ပိုးသာရွိတာပါ။ အတြင္းကလီစာေတြကို ဘာမွမထိခိုက္ေသးပါ အရွင္ဘုရား။ (ေဆးစစ္ခ်က္တြင္ အသည္း၊ႏွလံုး ေတြကအစ အားလံုး A ၾကီးပဲ ထြက္လာပါတယ္ အရွင္ဘုရား)။ B ပိုးရွိသူမွာ သူမ်ားတစ္ကာေတြကဲ့သို႔ အိပ္ႏိုင္စားႏိုင္ပါတယ္(သူမ်ားထက္ ပိုစားႏိုင္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား)။ က်န္းမာေနသည့္ လူတစ္ေယာက္အတိုင္းပါပဲ အရွင္ဘုရား။ သူ႔ကိုယ္သူ B ပိုးရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔ ေတာင္မွတ္ယူထားတာမဟုတ္ပါဘူး အရွင္ဘုရား... အရွင္းဆံုးကေတာ့ စဥ္းကို မစဥ္းစားတာပါအရွင္ဘုရား။ ထိုကဲ့သို႔ေသာလူမ်ိဳးသည္ ေရာဂါပိုးရွိေသာေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။

၃။ ရဟန္းျပဳခ်င္သူသည္ မိဘကခြင့္ျပဳမွ ရဟန္းခံလို႔ရပါတယ္လို႔ တပည့္ေတာ္ သိထားပါတယ္အရွင္ဘုရား... ဒါေပမယ့္ မိသားစုကိုလုပ္ေကၽြးေနသူမွာ အမျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိဘက သေဘာတူပါေသာ္လည္း အမ သေဘာမတူပါက ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလား အရွင္ဘုရား။

တပည့္ေတာ္ကို ေက်းဇူးျပဳျပီး ျပန္လည္ေျဖၾကားေပးပါလို႔ ေလွ်ာ္ထားအပ္ပါတယ္ အရွင္ဘုရား..။


အေျဖ။ ။
ဒကာၾကီးအေမးကို မေျဖခင္ ပါဠိေတာ္မွာ လာရွိတဲ့ ရဟန္းမခံသင့္တဲ့ အျပစ္ သို႔မဟုတ္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြကို ေျပာျပပါရေစ။ ရဟန္းခံတယ္ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာမွာ အလြန္ကို အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စည္းကမ္းခ်က္(ဥပေဒ)ေတြက သိပ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒကာၾကီးအေမးနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတဲ့ အခ်ိဳ႕အခ်က္အလက္ေတြကို ၿခံဳငံုမိေအာင္ ေအာက္ပါသတ္မွတ္ခ်က္ေလးေတြကို အရင္ေျပာျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းခံေပးတဲ့ေနရာမွာ ေအာက္ပါ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိတဲ့ ရဟန္းေလာင္းကို ရဟန္းခံမေပးသင့္ပါဘူး။ (ရဟန္းခံမေပးသင့္ဆိုတာ ရဟန္းခံလွ်င္ ရဟန္းမျဖစ္ဟု မဆိုလိုပါ။)။ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူကို အပိုင္း (၂) ပိုင္းခဲြျခားၿပီး ေျပာပါမယ္။

ပထမအပိုင္းအေနနဲ႔…
၁။ ႏူနာ၊ အိုင္းအမာနာ၊ ယားနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါနာ၊ ႐ူးသြပ္ေသာ အနာ (ငါးမ်ဳိး)
၂။ မင္းခစားေယာက်္ား
၃။ တံခြန္စိုက္ (ထင္ရွား) ေသာ ခိုးသူႀကီး
၄။ ေႏွာင္အိမ္ကို ဖ်က္ဆီး၍ ထြက္ေျပးေသာ ခိုးသူ
၅။ ေတြ႕ရာအရပ္၌ သတ္ေစဟု ေၾကာ္ျငာထားအပ္ေသာ ခိုးသူ
၆။ (သံပူကပ္၍) အမွတ္ျပဳျခင္း အျပစ္ဒဏ္ခံရေသာ သူ
၇။ ႀကိမ္ဒဏ္ အျပစ္ေပးခံရေသာ သူ
၈။ ေၾကြးၿမီတင္ေနေသာသူ
၉။ ကြၽန္
၁၀။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည့္ေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္
၁၁။ အမိအဖတို႔ ခြင့္မျပဳေသာ သား
၁၂။ လက္ျပတ္ေသာသူ
၁၃။ ေျချပတ္ေသာသူ
၁၄။ နား ျပတ္ေသာသူ
၁၅။ ႏွာေခါင္းျပတ္ေသာသူ
၁၆။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ျပတ္ေသာသူ
၁၇။ ေျခမလက္မ ျပတ္ေသာသူ
၁၈။ အေၾကာမ ျပတ္ေသာသူ
၁၉။ ေျခေခ်ာင္း လက္ ေခ်ာင္းပူးေနေသာသူ
၂၀။ ကုန္းေသာသူ
၂၁။ ပုကြေသာသူ
၂၂။ ေျခထုိင္းေသာသူ
၂၃။ အနာဆုိးရွိေသာသူ
၂၄။ ပရိသတ္ကုိဖ်က္ဆီးေသာသူ
၂၅။ မ်က္စိတစ္ဖက္ကန္းေသာသူ
၂၆။ လက္ေျခေကာက္ေသာသူ
၂၇။ ခြင္ေသာသူ
၂၈။ ဖက္သကပ္နာစြဲ 'ကုိယ္တစ္ျခမ္းေသ'ေသာသူ
၂၉။ နားပင္းသူ
၃၀။ အုိမင္းမစြမ္းေသာသူ
၃၁။ (စကားဆြံ႕)အေသာသူ
၃၂။ ကန္းလည္းကန္း အလည္းအေသာသူတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔…
၁။ အမိသတ္သူ
၂။ အဖသတ္သူ
၃။ သံဃာသင္းခဲြသူ
၄။ ရဟႏၲာသတ္သူ
၅။ ဘုရားရွင္ကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ လုပ္သူ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို ႏွစ္ပိုင္းခဲြေျပာရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ပထမပုိင္းခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ ရွိသူေတြကို ရဟန္းခံေပးမိလွ်င္ ရဟန္းခံေပးတဲ့ ရဟန္းေတာ္မွာ `ဒုကၠဋ္အာပတ္´အျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ `ဒုကၠဋ္´ဆိုတာ နားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ `မသင့္ေတာ္ဘူး၊ မလုပ္ေကာင္းဘူး´ဆိုတဲ့ အေနအထားသာ ရွိပါတယ္။ လူေတြ ကဲ့ရဲ႕စရာျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အျပဳအမူမွန္သမွ် `ဒုကၠဋ္´အျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ၾကဴးရင္ရတယ္လို႔ မဆိုလိုပါ။ သေဘာတရားကို ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယပိုင္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားမွာေတာ့ အဆိုပါ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူကို ရဟန္းခံေပးမိလွ်င္ အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမည္ (သကၤန္းခၽြတ္ပစ္ရမည္)ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။ ဆိုေတာ့ ပထမပိုင္း ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိသူေတြကို ရဟန္းခံေပးတဲ့ေနရာမွာ ရဟန္းခံေပးသူမွာသာ အျပစ္ျဖစ္ၿပီး ရဟန္းအသစ္ကို `အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမည္ (သကၤန္းခၽြတ္ပစ္ရမည္)´လို႔ မဆိုထားပါဘူး။ ဒါက မွတ္သားစရာ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒကာၾကီးအေမးနဲ႔ ျပန္ၿပီး စပ္ဟပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ နံပါတ္ (၁) အေမးျဖစ္တဲ့ စကားမပီသသူ သို႔မဟုတ္ စကားမေျပာတတ္သူ ဆြံ႕အသူဟာ ဦးဇင္းအထက္မွာေရးခဲ့တဲ့ (၃၁)ခုေျမာက္ အခ်က္နဲ႔ ၿငိေနပါတယ္။ သူ႕ကို ရဟန္းခံေပးရင္ ရဟန္းေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ရဟန္းျပဳေပးတဲ့ ဆရာေတာ္မွာ လူအမ်ားကဲ့ရဲ႕စရာအျပစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီလို စကားမပီသူကို ရဟန္းျပဳေပးမိလွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အသြင္ကို ဖ်က္ပစ္ရမယ္ သို႔မဟုတ္ သကၤန္းျပန္ခၽြတ္ပစ္ရမယ္လို႔ မေဟာထားပါဘူး။ (ဒါေၾကာင့္ ရဟန္းျဖစ္ပါတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ခြင့္ လံုး၀မဆံုးရႈံးတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး)။

တစ္ခု သတိထားသင့္တာကေတာ့ ရဟန္းဘ၀ဆိုတာ ၀ိနည္းစည္းကမ္းေတြကို ဂရုတစိုက္ေလ့လာရင္ ေနရထိုင္ရအေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ။ တာ၀န္သိတတ္ရင္ တာ၀န္ေတြကလဲ သိပ္ၾကီးပါတယ္။ လူေတြ ေပးတာေကၽြးတာ စားရတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ စီးပြားေရး လုပ္စရာ မလိုဘူး။ လူေတြက ေကာင္းတာပဲ ေကၽြးေကၽြး၊ မေကာင္းတာပဲ ေကၽြးေကၽြး အဲဒါကိုပဲ စားရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္ေလးေတြ အလွဴခံ ဘုဥ္းေပးခဲ့ရတဲ့ အေနအထားေတြေတာင္ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူေတြကေတာ့ သူတို႔ကိုးကြယ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာကို သူတို႔ရဲ႕ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားျဖစ္တဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့အရာေတြကိုပဲ လွဴဒါန္းၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တာ၀န္သိတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးရဲ႕ တာ၀န္ဟာ တကယ့္ကို မလြယ္ေၾကာပါပဲ။ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ တရားေဟာျပရတယ္။ ေကာင္းမြန္ရာေတြ ရဖို႔အတြက္၊ ကုသိုလ္တရားေတြ ပြားစီးဖို႔အတြက္ လမ္းညႊန္ရပါတယ္။

စကားမေျပာတတ္သူရဟန္းတစ္ပါးဟာ အဲဒီတာ၀န္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ လူေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္မလဲ။ ဒါေၾကာင့္ စကားမေျပာတတ္သူေတြကို ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားက ကိုရင္ၾကီးပဲ ၀တ္ေပးၾကတာမ်ားပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သူ႕တပည့္ ရဟန္းပရိသတ္ကို အလြန္စင္ၾကယ္ဖို႔ ဆႏၵရွိခဲ့တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အျမင္မွာ တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ဖို႔ အၿမဲတမ္း တိုက္တြန္းေတာ္မူပါတယ္။ ဓမၼေစတီမင္းလက္ထက္က ရဟန္းအတုအေယာင္ေတြ အမ်ားၾကီး ေပၚထြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မင္းၾကီးက သာသနာကို သန္႔စင္ခဲ့ပါတယ္။ စည္းကမ္းဥပေဒေတြ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ သတ္မွတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္လက္အဂၤါ မစံုသူ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ရဟန္း၀တ္ခြင့္ မေပးရ၊ ၀တ္ေပးလွ်င္ ရဟန္းေလာင္းကိုလည္း လူခၽြတ္၊ ဥပဇၥ်ယ္ဆရာ(ရဟန္းခံေပးသူ)ကိုလဲ အျပစ္ေပး(ျပစ္ဒဏ္ၾကီးမားတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ မမွတ္မိ)၊ ရဟန္းေလာင္းရဲ႕ ပစၥည္းေလးပါးဒါယကာေတြကိုပါ အျပစ္ဒဏ္ေပးတဲ့ မင္းအာဏာေတြ ထားရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါက စကားစပ္လို႔ ေျပာတာပါ။ သာသနာမွာ ၾကည္ညိဳဖြယ္မျဖစ္သူေတြ မရွိေစလိုတဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

နံပါတ္ (၂) အေမးျဖစ္တဲ့ B ပိုးရွိသူရဟန္းခံလို႔ ရပါသလားဆိုတာကေတာ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားေခတ္က ေရာဂါအမည္ေတြက ဒီေန႔ေခတ္နဲ႔ အလြန္ျခားနားေနတယ္။ ဦးဇင္းအျမင္အရေတာ့ ရဟန္းခံခြင့္ မဆံုးရႈံးႏိုင္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ B ပိုးကို ပထမအပိုင္းစာရင္းထဲမွာပါတဲ့ ႏူနာ၊ အိုင္းအမာနာ၊ ယားနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါနာ၊ ႐ူးသြပ္ေသာအနာဆိုတဲ့ အနာ (၅)မ်ိဳးထဲကိုလဲ သြင္းဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား B ပိုးကို အဲဒီအနာေရာဂါစာရင္းထဲ သြင္းလို႔ရတယ္ဆိုတာေတာင္မွ ရဟန္းခံသူမွာပဲ အျပစ္ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ မဆံုးရႈံုးႏိုင္ဘူးလို႔ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး (၂၃)ခုေျမာက္ အခ်က္ျဖစ္တဲ့ အနာဆိုးရွိေသာသူဆိုတာကလဲ ေရွးေခတ္က ေရာဂါေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္လို႔ မရေတာ့ တိုက္ရိုက္ယူဆလိုက္ဖို႔ ခက္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အနာ (၅)မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူကို ရဟန္းခံေပးရင္ ရဟန္းခံေပးသူဆရာေတာ္မွာ ဒုကၠဋ္အျပစ္ျဖစ္ေစလို႔ ဘုရားရွင္က ဘာျဖစ္လို႔ ပညတ္ရသလဲဆိုတဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေလးလဲ အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး နည္းနည္း ေျပာခ်င္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အနာ (၅)မ်ိဳး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိသူေတြကို အနာေတြ ေပါက္ေနလို႔ `မသင့္ဘူး´ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းက ဒီလိုပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းက အေတာ္မွတ္သားဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗိမၺိသာရမင္းလက္၊ ဆရာဇီ၀ကဆိုတာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ေဆးဆရာၾကီးပါ။ ဘုရင္နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သာမက ရဟန္းသံဃာမ်ားစြာရဲ႕ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈကို တာ၀န္ယူထားရသူပါ။ သူက ေဆးကုရင္ အခေၾကးေငြလဲ မယူပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူေတြမွာ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အနာ (၅)မ်ိဳး ေပါက္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးဆရာၾကီးျဖစ္တဲ့ ဆရာဇီ၀ကဆီကို လာေရာက္ၿပီး ေဆးကုေပးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆရာၾကီးက မအားေတာ့ မကုေပးႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္တာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြကလဲ ပါးနပ္တယ္။ `ဒို႔ေတာ့ ဒီလို သြားကုခိုင္းလဲ ကုေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ ေဆးကုေပးတဲ့ နည္းလမ္းေလး ရွာၾကည့္ရေအာင္´ဆိုၿပီး နည္းလမ္း ရွာၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ အေျဖကေတာ့ `ရဟန္း´၀တ္လိုက္ဖို႔ပါပဲ။ ရဟန္း၀တ္လိုက္ေတာ့ ဆရာၾကီးဇီ၀ကက ေဆးကုေပးပါတယ္။ ေရာဂါသည္ေတြက ေရာဂါေပ်ာက္တာနဲ႔ လူထြက္ကုန္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြက ကဲ့ရဲ႕ၾကပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရားက သိေတာ့ `ရဟန္းတို႔ အနာေရာဂါ (၅)မ်ိဳးရွိသူကို ရဟန္း၀တ္မေပးၾကနဲ႔၊ ရဟန္း၀တ္ေပးရင္ ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ေစ´ဆိုၿပီး ပညတ္ခ်က္တစ္ခု ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ၀ိနည္းမွာလာတဲ့ ဒုကၠဋ္အာပတ္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္ထားဖို႔ပါ။ ဘယ္ကိစၥမွာမဆို ဘုရားရွင္က လူေတြကို အၿမဲတမ္း ဦးစားေပးပါတယ္။ ရဟန္းေတြက မွန္ေနရင္ေတာင္မွ `ငါ့တပည့္တို႔ မင္းတို႔လုပ္တာ မွန္တယ္၊ ဘယ္သူေတြ ကဲ့ရဲ႕ကဲ့ရဲ႕ ဆက္လုပ္´လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မိန္ေတာ္မမူပါဘူး။ သူ႕တပည့္ေတြ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္တယ္။ လူေတြက မၾကိဳက္ဘူး။ ကဲ့ရဲ႕ၾကတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ဘုရားရွင္က `မလုပ္ၾကနဲ႔၊ လုပ္ရင္ ဒုကၠဋ္´အဲဒီလို ပညတ္လိုက္တာမ်ားပါတယ္။

ေလာကေၾကာင္းအရ တစ္ခု စဥ္းစားၾကည့္ႏိုင္တာက B ပိုးဆိုတာ မဆင္မျခင္လုပ္ရင္ ေရာဂါကူးစက္ၿပီး တစ္ျခားရဟန္းေတြအတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ အနာ (၅)မ်ိဳးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အ႒ကထာမွာ ဖြင့္ျပထားတာကေတာ့ အဆိုပါ အနာေရာဂါ စဲြကပ္ေနသူေတြဟာ ပထမဆံုး ေရာဂါကို ေပ်ာက္ေအာင္ ကုသင့္တယ္လို႔ အၾကံျပဳထားပါတယ္။ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီးမွ ရဟန္းခံလွ်င္ ပိုၿပီး သင့္ျမတ္ႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။
နံပါတ္ (၃) အေမးျဖစ္တဲ့ အမ သေဘာမတူပါက ရဟန္းျပဳခြင့္ ဆံုးရႈံးပါသလားဆိုတဲ့အေမးကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ မဆံုးရႈံုးႏိုင္ပါဘူး။ မိဘခြင့္မျပဳတဲ့သူလို႔ပဲ ဆိုပါတယ္။ အစ္မစသည္ မပါ၀င္ပါဘူး။ မိဘေတြကသေဘာတူရင္ ရဟန္းျပဳႏုိင္ပါတယ္။

ဒကာၾကီး အေမးကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ျပန္ေျပာရရင္ `ဒကာၾကီးေျပာတဲ့ အျပစ္အနာအဆာေတြဟာ ရဟန္းျဖစ္ခြင့္ကို မဆံုးရံႈးႏုိင္ဘူး´လို႔ မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ခၽြင္းခ်က္ေတြကိုေတာ့ အထက္မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။
ဒီေနရာမွာ ေမးခြန္းနဲ႔တိုက္ရိုက္မသက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာနည္းနည္းကို ဗဟုသုတအေနနဲ႔ မွတ္သားထိုက္တယ္ထင္လို႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာရွိတဲ့ ဘုရားပညတ္ထားခဲ့တဲ့ ၀ိနည္းဆိုတာ တရားေသ၀ါဒ (Dogmatic)မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ လူေတြရဲ႕ တုန္႔ျပန္မႈကိုၾကည့္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရရင္ ၀ိနည္းဥပေဒဆိုတာ ဥပေဒမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒဆိုတာ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း အေျခအေန၊ ေနရာေဒသနဲ႔အခ်ိန္အခါတို႔ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။ အေျခအေန၊ ေနရာေဒသနဲ႔ အခ်ိန္အခါေတြကို တြန္းလွန္ၿဖိဳဖ်က္ႏိုင္တဲ့ ပရမတၳသစၥာတရားမ်ား မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ၀ိနည္းဥပေဒထားရွိရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလဲ ကိုးကြယ္သူ ဒကာ၊ ဒကာမေတြ ပိုၿပီး ၾကည္ညိဳစရာေတြ တိုးပြားလာေအာင္၊ မကိုးကြယ္သူေတြ အျပစ္ေျပာစရာ မျဖစ္ေစဘဲ ၾကည္ညိဳလာေအာင္ ပညတ္ထားရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပေဒအခ်ိဳ႕ကို ဥပမာထုတ္ေျပာရရင္
(၁) ရဟန္းခံရင္ အနည္းဆံုး ရဟန္း(၁၀)ပါးရွိမွ ရဟန္းခံလို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊
(၂) သားေရတစ္ထပ္ထက္ပိုပါတဲ့ ဖိနပ္ကို မစီးရ၊
(၃) ႏွစ္ပတ္မွာ တစ္ခါသာ ေရးခ်ိဳးရမယ္၊
(၄) သားေရဖ်ာအခင္းကို အသံုးမျပဳရ…..လို႔ အစက ဘုရားရွင္ ဥပေဒထားခဲ့တယ္။ (ဒါက မူလပညတ္ခ်က္ပါ)။
ေနာက္ပိုင္းမွာ အ၀ႏၲိတိုင္းက အရွင္မဟာကစၥာယနရဲ႕တပည့္ အရွင္ေသာဏက ျမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ``ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား…
(က) အ၀ႏၱိတိုင္းမွာ ရဟန္း (၁၀)ပါးရဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ (၁၀)ရမွ ရဟန္းခံေပးႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းကို ရဟန္းဦးေရေလွ်ာ့ၿပီး ဥပေဒကို ျပင္ေပးပါဘုရား။
(ခ) အ၀ႏၲိတိုင္းက ေျမၾကီးက အရမ္းၾကမ္းတမ္းပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ သားေရအထပ္အမ်ားၾကီးပါတဲ့ ဖိနပ္ကို စီးခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ဂ) အ၀ႏၲိတိုင္းက လူေတြက ခဏခဏ ေရခ်ိဳးတာကို သေဘာက်ၾကတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ ခဏခဏ ေရခ်ိဳးခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရား။
(ဃ) အလယ္ပိုင္းက လူေတြက ဖ်ာကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကသလို အ၀ႏၲိတိုင္းက လူေတြက သားေရနယ္ကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ သားေရနယ္အခင္းကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးေတာ္မူပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက ရဟန္းေတာ္ေတြကို အစည္းအေ၀းေခၚလိုက္ပါတယ္။ (ဘုရားရွင္က အေရးၾကီးလွ်င္ အၿမဲတမ္း အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး အသိေပးၿပီးမွ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိပါတယ္)။
(က)ဤေဒသမွတစ္ပါး အ၀ႏၲိတိုင္းအပါအ၀င္ အျခားေသာတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ ရဟန္းငါးပါးရွိရံုျဖင့္ ရဟန္းခံျခင္းအမႈကို ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ ထိုငါးပါးတို႔တြင္ တစ္ပါးက ၀ိနည္းကၽြမ္းက်င္လွ်င္ ၿပီးျပည့္စံုသည္။ (၀ိနည္းမကၽြမ္းက်င္သူမ်ားခ်ည္း ျပဳလုပ္လွ်င္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ဆိုလိုသည္)။
(ခ) သားေရအထပ္မ်ားစြာပါ၀င္ေသာ ဖိနပ္ကို စီးႏိုင္ခြင့္သည္။
(ဂ) ေရ ခဏခဏ ခ်ိဳးခြင့္ရွိသည္။
(ဃ) သားေရနယ္ကို ထိုင္စရာအျဖစ္ အသံုးျပဳခြင့္ရွိသည္လို႔ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါက ဘာကို ျပသလဲဆိုေတာ့ ဥပေဒမွာ အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါအရ ေျပာင္းလဲေနႏိုင္သလို ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ ၀ိနည္းဥပေဒမွာလဲ Flexibilityဆိုတဲ့ (ကိုယ္လိုရာ ထင္သလို ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ) ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အေနအထားေတြ ရွိပါတယ္။ ေဒါက္တာ၀ါလ္ပိုလာ ရာဟုလာကလဲ သူ႕ရဲ႕ heritage of Bhikkhus ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ “The Vinaya (the code of Disciplinary Rules for the Sangha) is not an absolute truth; it is only a convention agreed upon for the orderly and smooth life of a social organization. As it should be conducted according to social and economic changes to suit the place and the time, the Buddha laid down appropriate rules and also changed and modified them”လို႔ ေျပာထားပါတယ္။

ဒီေလာက္ဆိုလွ်င္ ဒကာၾကီး သိခ်င္တဲ့ အေျဖကို ရလိမ့္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ေမးခြန္းေမးတဲ့ ဒကာၾကီးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Monday, July 6, 2009

၀ါဆိုလျပည့္ေန႔မွာ……




ဗုဒၶဘာသာတြင္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္မ်ားအျဖစ္ သက္မွတ္ထားေသာ ေန႔မ်ားအနက္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါသည္။ ၀ါဆိုၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ရဟန္းသံဃာမ်ားလည္း ၀ါဆိုဖို႔ရန္ သင့္ေတာ္ရာ ေက်ာင္းေနရာမ်ား ေရြးၿပီး ၀ါတြင္းကာလေနထိုင္ၾကဖို႔ စီမံၾကရေလသည္။ စာေရးသူတို႔ သီရိလကၤာႏိုင္ငံေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ့ ဆက္စပ္ပတ္သတ္ရာ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ၀ါဆိုၾကရသည္။ အမိႏိုင္ငံတြင္ ၀ါဆိုပဲြကို ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ (၁) ရက္ေန႔မွ က်င္းပၾကသည္။ သီရိလကၤာတြင္ကား ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ညမွာပင္ ၀ါဆိုၾကသည္။

အမိျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရဟန္းသံဃာမ်ား ၀ါဆိုလွ်င္ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားက ေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာၿပီး သေျပခက္စေသာ ပန္းမ်ားကို ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဆက္ကပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ဥပုသ္ေဆာက္တည္ျခင္းစေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို ျပဳေလ့ရွိၾကသည္။ ဤႏုိင္ငံတြင္ကား ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔တြင္ ဥပုသ္ေန႔ ထံုးစံအတိုင္း သီတင္းသီလေဆာက္တည္ေလ့ရွိၾကေသာ္လည္း ရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ါဆိုျခင္းအတြက္ မည္သည့္အခမ္းအနားမွ် ျပဳေလ့မရွိေပ။ ညအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းရွိသံဃာေလးငါးပါးစုရံုးၿပီး `ဤေက်ာင္းတြင္ ၀ါတြင္းကာလ ေနထိုင္ပါမည္´ဟု အဓိ႒ာန္ျပဳေပးရံုသာ ျဖစ္ပါသည္။

ကိုလံဘိုၿမိဳ႕ရွိ၊ ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား မွီခိုအားထားရာ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ၀ါဆိုခြင့္ရေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကေတာ့ မိမိတို႔ ျမန္မာ့ရိုးရာအတိုင္း ၀ါဆိုၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။
၀ါဆိုလျပည့္ေန႔တြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ထူးျခားအျဖစ္အပ်က္ (၃) ခု ရွိပါသည္။ ၎တို႔မွာ
(၁) ဘုရားေလာင္း ပဋိသေႏၶတည္ျခင္း= မဟာသကၠရာဇ္ - ၆၇၊ ၀ါဆိုလျပည့္ (ၾကာသပေတးေန႔)
(၂) ဘုရားေလာင္း ေတာထြက္ေတာ္မူျခင္း = မဟာသကၠရာဇ္ - ၉၇၊ ၀ါဆိုလျပည့္ (တနလၤာေန႔)
(၃) ဗုဒၶျမတ္စြာ ဓမၼစၾကာတရားဦးေဟာေတာ္မူျခင္း = မဟာသကၠရာဇ္ - ၁၀၃၊ ၀ါဆိုလျပည့္ (စေနေန႔) တို႔ ျဖစ္ပါသည္။


ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ကို ဗုဒၶဓမၼအႏွစ္ခ်ဳပ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ယေန႔ ကမၻာ့ပညာရွင္မ်ားက ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အကဲျဖတ္ရာတြင္ ဤဓမၼစၾကာသုတ္ေတာ္က အလြန္အေရးပါလွသည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ စည္းရံုးေရးပညာကို အထင္အရွား ျပႏိုင္ခဲ့ေသာ တရားေတာ္လည္း ျဖစ္သည္။ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးက ပထမ ဘုရားေလာင္းကို ျပဳစုလုပ္ေၾကြးခဲ့သည္။ ေျခာက္ႏွစ္ဒုကၠရစရိယာက်င့္ၿပီး ဘုရားမျဖစ္၊ အစားအေသာက္ပံုမွန္စားေသာက္ၿပီး က်င့္ေနေသာ ဘုရားေလာင္းကို `ေျခာက္ႏွစ္လံုးလံုး အျပင္းအထန္ က်င့္တာေတာင္ ဘုရားမျဖစ္တာ၊ ဒီပံုစံနဲ႔ေတာ့ ဘုရားမျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူး´လို႔ ထင္မွတ္ၿပီး စြန္႔ခြါသြားၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရားျဖစ္ၿပီးေနာက္ `ဘယ္သူ႕ကို တရားစေဟာရပါ့မလဲ´လို႔ စဥ္းစားေသာအခါ ပထမဆံုး ေလာကီစ်ာန္အက်င့္ကို နည္းျပေပးခဲ့ေသာ အာဠာရရေသ့ၾကီးက ပထမဆံုး ေပၚလာပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အာဠာရရေသ့ၾကီးက ေသလြန္ၿပီး ျဗဟၼာ့ျပည္ေရာက္ေနခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေနာက္မွ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးကို တရားေဟာရန္ ဥရုေ၀လေတာအုပ္သို႔ ၾကြလွမ္းလာခဲ့သည္။
ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးသည္ သူ႕ေခတ္အခါအရ ပညာတတ္ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အေ၀းက ဗုဒၶျမတ္စြာၾကြလာေသာအခါ `အရွင္တို႔….ေဂါတမေတာ့ ငါတို႔ဆီ လာေနျပန္ၿပီ။ သူ႕ကို ဘယ္သူမွ မၾကိဳဆိုၾကနဲ႔၊ ခရီးဦးၾကိဳမျပဳၾကနဲ႔၊ ေနရာလည္း မေပးၾကနဲ႔၊ ခပ္တည္တည္ပဲ ေနၾကရေအာင္´ဆိုၿပီး ကတိက၀တ္ လုပ္ထားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ဗုဒၶျမတ္စြာ အနီးအနားေရာက္လာေသာအခါ မည္သူမွ် ခရီးဦးၾကိဳ မျပဳဘဲ မေနႏုိင္ၾကဟု က်မ္းဂန္မ်ားတြင္ ဆိုပါသည္။ ဤေနရာတြင္ မဟာယာနအယူအဆ၊ ေထရ၀ါဒအယူအဆစသည္ျဖင့္ စိတ္၀င္စားစရာ မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း ခ်န္ထားခဲ့ပါမည္။

ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ဟာ ဓမၼေၾကာင္းအရ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္သလို ေဟာၾကားသြားသည့္ `ဟန္´ကလည္း အလြန္႔ကို စည္းစနစ္က်ပါသည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာသည္ တရားေဟာရာတြင္ ပုဂၢိဳလ္အလိုက္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေဟာၾကားေလ့ရွိပါသည္။ ဤဓမၼစၾကာသုတ္ကို Dialogue Method ျဖင့္ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ပထမဆံုး ဓမၼစၾကာကို `ငါ့ရွင္တို႔ လူ႕ေဘာင္မွ စြန္႕ခြါခဲ့သူေတြမွာ ေရွာင္ရမယ့္ အစြန္းႏွစ္ပါး ရွိတယ္၊ အဲဒီႏွစ္ပါးက ဘာေတြလဲ၊ ကာမဂုဏ္အလြန္အကၽြံ လိုက္စားျခင္း (Self-indulgence)နဲ႔ မိမိကိုယ္ကို ပင္ပန္းဆင္းရဲေစေသာအက်င့္ (Self-mortification)တို႔ ျဖစ္တယ္၊ အဲဒီ အစြန္းႏွစ္ပါးကေန လြတ္တဲ့ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္(မဂၢင္လမ္းစဥ္)ဆိုတာ ရွိတယ္၊ ရဟန္းဆိုတာ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ကို ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္´စသည္ျဖင့္ စီကာစဥ္ကာ ေဟာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။

ဤေနရာတြင္ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ (မဇၥ်ိမပဋိပဒါ)ကို ဗုဒၶဘာသာမ်ား နားလည္မႈလြဲေနၾကသည္ကို ေျပာျပလိုသည္။ `အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ဆိုတာ အစြန္းႏွစ္ပါးရဲ႕ အလယ္မွာ ရွိတဲ့အရာေပါ့´လို႔ ဆိုေနတတ္ၾကသည္။ သာမန္ေတြးရင္ေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုေတာ့ ရွိပါသည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ ကာမဂုဏ္ကို အလြန္အကၽြံလိုက္စားျခင္းက ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂဆိုေတာ့ အလြန္အကၽြံမဟုတ္ဘဲ အသင့္အတင့္ ကာမဂုဏ္လိုက္စားလွ်င္ အစြန္းမေရာက္ဟု ဆိုရမလို ျဖစ္ေနပါသည္။ အမွန္မွာ အစြန္းႏွစ္ပါး၏အလယ္တြင္ ရွိေသာလမ္းစဥ္က မဇၥ်ိမပဋိပဒါမဟုတ္ေပ။ အစြန္းႏွစ္ပါးမွ လြတ္ေသာ သီးျခားလမ္းစဥ္တစ္ခုကသာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ- အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ထပ္ ဓမၼစၾကာသုတ္က ဗုဒၶျမတ္စြာ၏ ေလးစားၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ သို႔မဟုတ္ စကားေျပာကၽြမ္းက်င္မႈ သို႔တည္းမဟုတ္ အရွည္ေျမာ္ျမင္မႈကို မီးေမာင္းထုိးျပေနျပန္ပါသည္။ ဓမၼစၾကာတြင္ အစြန္းႏွစ္ပါး၏ အျပစ္ကို ေဖာ္ျပထားသည္။ အစြန္းႏွစ္ပါး၏အျပစ္ကို ေျပာရာတြင္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မတူပါ။

နံပါတ္ (၁) ကာမသုခလႅိကာအစြန္း၏ အျပစ္ကို ျပရာတြင္ ``(က) ဟီေနာ = ယုတ္ညံ့တယ္၊ (ခ) ဂေမၼာ = ရြာသူရြာသား(လူမ်ား)၏အလုပ္ျဖစ္တယ္၊ (ဂ) ေပါထုဇၨနိေကာ = ပုထုဇဥ္တို႔၏ အလုပ္ျဖစ္တယ္၊ (ဃ) အနရိေယာ = အရိယာတို႔၏ အလုပ္မဟုတ္၊ (င) အနတၱသံဟိေတာ = အက်ိဳးမရွိဘူး´´ဟု အျပစ္ငါးမ်ိဳး ျပေတာ္မူသည္။

နံပါတ္ (၂) အတၱကိလမထာႏုေယာဂအစြန္း၏ အျပစ္ကို ျပရာတြင္ကား ``(က) ဒုေကၡာ = ဆင္းရဲတယ္၊ (ခ) အနရိေယာ = အရိယာတို႔၏ အလုပ္မဟုတ္၊ (ဂ) အနတၳသံဟိေတာ = အက်ိဳးမရွိဘူး´´ဟု အျပစ္သံုးမ်ိဳးကိုသာ ျပပါသည္။ `ဟီေနာ = ယုတ္ညံ့တယ္´ဟု ေဟာေတာ္မမူခဲ့ေပ။ မဟာစည္ဆရာေတာ္ကလည္း ဓမၼစၾကာတရားေတာ္ စာအုပ္တြင္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ ဤပိြဳင့္ကို ေထာက္ျပေဆြးေႏြးျပထားပါသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ အေသးစိတ္က်မ္းဂန္မ်ားညွိၿပီး ျပထားပါသည္။ ထိုေခတ္အခါက အတၱကိလမထႏုေယာဂအက်င့္ကို ေလာက၏ အျမတ္ဆံုးအက်င့္အျဖစ္ သေဘာထားေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ဟန္ရွိပါသည္။ တရားနာေနၾကေသာ ပဥၥ၀ဂၢီငါးဦးသည္ နံပါတ္ (၂)အက်င့္ျဖစ္ေသာ အတၱကိလမထာႏုေယာဂအက်င့္ကို အမြန္အျမတ္ထားၿပီး က်င့္ေဆာင္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ သူတစ္ပါး တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးေသာ အက်င့္လမ္းစဥ္တစ္ခုကို `မင္းတို႔အက်င့္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ ေအာက္တန္းက်ပါတယ္ (ဟီေနာ)´လို႔ ဆိုလိုက္လွ်င္ ကိုယ့္စကားကို ဆက္လက္နားမေထာင္ဘဲ လိုရာခရီးမေရာက္ႏိုင္သည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶျမတ္စြာက `ေဟ့ ပဥၥ၀ဂၢီတို႔ မင္းတို႔က်င့္ေနတဲ့ အက်င့္က ေအာက္တန္းစားၾကီးကြ၊ ယုတ္ညံ့တယ္´ဟု မေဟာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ဤအခ်က္သည္လည္း အတုယူမွတ္သားသင့္ေသာအခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

ဗုဒၶျမတ္စြာက ထိုကဲ့သို႔ လိမၼာပါးနပ္စြာ မဂၢင္ရွစ္ပါး၊ သစၥာေလးပါးကို မက်ဥ္းမက်ယ္ေဟာၾကားႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ အရွင္ေကာ႑ညသည္ တရားအဆံုးတြင္ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ထို႔အျပင္ သံဃာရတနာလည္း ေပၚထြန္းခ့ဲရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕က ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ကို
(၁) ဘုရားေလာင္းပဋိသေႏၶယူေတာ္မူေသာေန႔
(၂) ဘုရားေလာင္းေတာထြက္ေတာ္မူေသာေန႔
(၃) ဓမၼစၾကာတရားဦးေဟာေတာ္မူေသာေန႔
(၄) ပထမဆံုးေသာတာပန္ေပၚေပါက္ေသာေန႔
(၅) သံဃာရတနာေပၚေပါက္ေသာေန႔ဟူ၍ မွတ္တမ္းတင္ေလ့ရွိၾကသည္။
ထူးျခားေသာ ၀ါဆိုလျပည့္ေနမွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကျခင္းအားျဖင့္ ေကာင္းမြန္ျမင့္ျမတ္မႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္၀ေသာ ဘ၀မ်ား ပိုင္ဆိုင္ရရွိၾကပါေစ။ ဦးဇင္းတို႔ အမိျမန္မာႏိုင္ငံလည္း လူသားက်င့္၀တ္သိကၡာတရားမ်ား ထြန္းကားျပည့္၀ေသာ ႏုိင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ပါေစလို႔ ၀ါဆိုလျပည့္ေနမွာ ဆုေတာင္းလိုက္ပါသည္။ ။

Wednesday, July 1, 2009

အဓိပၸာယ္ရွိေသာ နာက်င္ျခင္း



နာက်င္ျခင္းမွာ ကိုယ္၏ နာက်င္ျခင္း၊ စိတ္၏ နာက်င္ျခင္းလို႔ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေလာကလူသားတို႔မွာ ဘယ္နာက်င္ျခင္းကိုမွ မလိုခ်င္ၾက။ လူတိုင္း နာမွာ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ နာက်င္မႈကို ေရွာင္ကြင္းလိုၾကတယ္။ ေနပူလွ်င္ အပူေလာင္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ နာက်င္မႈကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ထီးစသည္ကို ယူေဆာင္သြားတတ္ၾကတယ္။ မိုးရြာလွ်င္ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ နာက်င္မႈကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ထီးစသည္ကို ေဆာင္ထားတတ္ၾကတယ္။။ ေတာထဲသြားလွ်င္ ေတာရိုင္း၊ တိရစၧာန္မ်ား၊ ေျမြစေသာ သတၱ၀ါမ်ား ကိုက္ျဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ နာက်င္မႈကို ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ တုတ္၊ ဓားစသည္ကို ယူေဆာင္သြားၾကတယ္။ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ျဖစ္ တတ္ႏိုင္သမွ် နာက်င္မႈကင္းေအာင္ အားထုတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကမွာ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့ နာက်င္မႈေလးေတြကလဲ အံ့ၾသဖြယ္ရာ တည္ရွိေနပါတယ္။

နာက်င္မႈအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း လူငယ္တစ္ဦး ေျပာလိုက္တဲ့စကားကို သြားအမွတ္ရမိပါတယ္။ “ဒီတစ္ခါ ပါးရိုက္ခံရတာေတာ့ တန္တယ္ကြာ”ဟူ၍တည္း။ လူငယ္တို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာ၊ ေကာင္မေလးက မၾကိဳက္ေတာ့ ပါးရိုက္။ ပါးရိုက္ၿပီးမွ သနားၿပီး ေကာင္းေလးကို ၾကိဳက္။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီလို ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပါးရိုက္ခံရတာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ေျပာေနႏိုင္တာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆိုပါ လူငယ္အတြက္ေတာ့ ပါးရိုက္ခံရလို႔ နာတာဟာ သူ႕အတြက္ အဓိပၸာယ္ရွိေသာ နာက်င္ျခင္းပဲေပါ့။


နာက်င္မႈဆိုတာ သဘာ၀အားျဖင့္ ဘယ္သူမွ မလိုခ်င္ၾကေပမယ့္ တစ္စံုတစ္ရာ တန္ရာတန္ေၾကးရမယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ နာက်င္ရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ ဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ ေထာင္ျမင္ ရာစြန္႔ဆိုတာလဲ စြန္႔လႊတ္ရျခင္းဆိုတဲ့ နာက်င္မႈနဲ႔ စခဲ့ရတာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ်လို႔ ရတာတစ္ခုက နာက်င္မႈဆိုတာ အမွန္အားျဖင့္ စိတ္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တယ္လို႔ ဆိုရေတာ့မွာပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲနာနာ စိတ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးျဖစ္ေနရင္ အဲဒီအေနအထားကို နာက်င္တယ္လို႔ ေျပာရတာ ခပ္ခက္ခက္ရယ္။
ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ဘုရားမျဖစ္ခင္က စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႕ရဲ႕ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြကို ေလ့လာသိရွိရတာဟာ လက္ေတြ႕ခံရသူအေလာင္းေတာ္ မဆိုထားနဲ႔ ေဘးကေနရတဲ့ စာေရးသူတို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ကို ထိထိရွရွ ခံစားရပါတယ္။

ဘုရားေလာင္းယုန္မင္းဇာတ္ေတာ္မွာ ဘုရားအေလာင္း ယုန္ေလးဟာ မိမိရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုေတာင္ စြန္႔လႊတ္ၿပီး နာက်င္မႈေတြကို အဓိပၸာယ္ရွိေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေလာင္ေတာ္ရဲ႕ အခ်ိဳ႕ဘ၀ေတြမွာဆိုရင္ မိမိရဲ႕ လက္ေျခ၊ အဂၤါတို႔ကို စြန္႔လႊတ္တဲ့အျပင္ အသက္ကိုေတာင္ မငဲ့မကြက္ဘဲ စြန္႔လွဴခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္ရဲ႕ ဗ်ာဒိတ္ခံဘ၀မွာေတာင္ နာက်င္ရံုမကလို႔ အသက္ပင္ေသေသဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္နဲ႔ သံဃာေတာ္မ်ား ရြံ႕မေပေအာင္ မိမိခႏၶာကို တံတားအျဖစ္ ထိုးခင္းေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေတြဟာ အလြန္ကို နာက်င္စရာ ေကာင္းပါတဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြလို႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဘုရားေလာင္းကေတာ့ နာက်င္စရာျဖစ္ေပမယ့္ နာက်င္မႈရယ္လို႔ မသတ္မွတ္ေတာ့ပါဘူး။ နာက်င္မႈ ခံစားရေပမယ့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ အဓိပၸာယ္ေတြ မ်ားစြာရွိေနတာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေအးခ်မ္းေမ သီခ်င္းေတြ ေခတ္စားတဲ့အခါတုန္းက မႈခင္းဂ်ာနယ္ထဲမွာလို႔ ထင္ပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုက သခၤန္းစာယူစရာအေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ လူငယ္တစ္ဦးက ေအးခ်မ္းေမရဲ႕ပံုေလးကို ထုတ္ၾကည့္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒါကို ေဘးမွာေရာက္လာတဲ့ ေနာက္လူငယ္တစ္ဦးက ခဏၾကည့္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီးေတာင္းၿပီး ျပန္မေပးလို႔ လူငယ္အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားၾကရာက ဓားထိုးမႈျဖစ္သတဲ့။ ဓားထိုးခံရသူလူငယ္ ဆံုးပါးသြားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူငယ္ႏွစ္ဦးစလံုး နာက်င္ခဲ့ရတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလးနဲ႔ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဒီနာက်င္မႈဟာ ေသးေသးမႊားမႊား နာက်င္မႈ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီနာက်င္မႈက ဘယ္သူ႕အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ အဓိပၸာယ္ရွိခဲ့သလဲ။

ေနာက္မႈခင္းတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ အရက္၀ိုင္းမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ မၾကာခဏၾကားေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ တစ္ေန႔ ေသာက္ေနက် အရက္သမားေတြ ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး အရက္ေသာက္ေနသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရက္သမားတစ္ေယာက္ ခြက္ေက်ာ္ေသာက္မိရာက စၿပီး ျပႆနာေတြ အၾကီးအက်ယ္တက္တာ ေနာက္ဆံုး ဓားထိုးမႈျဖစ္ၿပီး ေသဆံုးရတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါကေတာ့ အရက္သမားေတြမို႔ျဖစ္တာလို႔ ေျပာမယ္ဆိုလဲ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္လာတဲ့အက်ိဳးဆက္က အသက္ပါဆံုးရႈံးခဲ့ရတယ္ဆိုေတာ့ သာမန္ကာလွ်ံကာေတာ့ မယူဆသင့္ဘူး။ စခဲ့တဲ့ျပႆနာက ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလး။ ဒါေပမယ့္ ရလာတဲ့ နာက်င္မႈေတာ့ မိမိအႏွစ္သက္ဆံုး အသက္ကိုေပးရတဲ့ နာက်င္မႈ။ ဒီနာက်င္မႈက သူ႕တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔တင္ မၿပီးဘူး။ သူ႕ရဲ႕မိဘေတြ၊ ဇနီးသားသမီးေတြပါ နာက်င္ရေတာ့တယ္။ ဒီနာက်င္မႈကေရာ ဘယ္ေလာက္ထိ အဓိပၸာယ္ရွိခဲ့သလဲ။

စာေရးသူ သီရိလကၤာႏိုင္ငံရဲ႕ ရြာေလးမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း သြားေနတဲ့အခါတုန္းက ေက်ာင္းကို အရက္သမားၾကီးတစ္ဦးေရာက္လာတယ္။ ပါးမွာေရာ၊ မုတ္ဆိတ္မွာပါ အေမြးေတြက ကိုးရိုးကားရာႏိုင္လြန္းလွတယ္။ (ကုလားမို႔လို႔ မုတ္ဆိတ္ရွိေနတဲ့သေဘာ မဟုတ္ပါဘူး)။ သူ႔ကို အရက္မေသာက္ဖို႔ ေျပာၾကည့္ေတာ့ သူက သူအရက္ေသာက္ရတဲ့အေၾကာင္းကို လြမ္းေမာဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေျပာျပပါတယ္။ သူက တစ္ျခားရြာကပါ။ အသက္ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္မွာ အိမ္ေထာင္က်တယ္။ သားသမီး သံုးေယာက္ရွိတယ္။ သူယူထားတဲ့အမ်ိဳးသမီးက အရမ္းေခ်ာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ လက္ထက္ၾကေတာ့ စီးပြားေရးကေတာ့ သိပ္မေကာင္းခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္စရာသာသမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို တည္ေထာင္ႏိုင္လိုက္ၾကတယ္။

သူ႕အသက္ သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္မွာ တစ္ျခားမိန္းကေလးတစ္ဦးနဲ႔ ေဖာက္ျပန္မိၾကရာေန အိမ္ေထာင္ကြဲခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အသိတရားရလာေတာ့ သားသမီးေတြကလဲ လက္မခံ၊ မယားကလဲ လက္မခံနဲ႔၊ ဒီဘ၀မွာ ျဖစ္သလို ေနရေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕ရင္ထဲမွာ လက္ရွိခံစားေနရတဲ့ နာက်င္မႈကေတာ့ မေသးလွဘူး။ ယေန႔ ကမၻာမွာေတာ့ ဒီျဖစ္အင္ေတြက ပိုပိုၿပီး မ်ားလာေနတယ္။ လင္မယားေဖာက္ျပန္မႈေတြမ်ားလာသေလာက္ အခ်ိန္တန္ရင္ မလြဲမေသြ ရရွိလာခဲ့တဲ့ နာက်င္မႈေတြကလဲ မနည္းလွပါဘူး။ ဒီကိစၥမ်ိဳးမွာ နာက်င္မႈနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ရလာဒ္မ်ိဳး ရခဲ့တယ္လို႔ ဘယ္သူမွ ေျပာႏိုင္လိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး။ အသိဉာဏ္ေခါင္းပါးသူေတြကေတာ့ တဒဂၤေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို လက္ညိွဳးထိုးျပၾကပါလိမ့္မယ္။

မိမိတို႔ဟာ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီးတဲ့အတြက္ နာက်င္မႈတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုေတာ့ ခံစားၾကရမွာ မလဲြပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ နာက်င္မႈေတြကို အဓိပၸာယ္ရွိေသာနာက်င္မႈျဖစ္ေစဖို႔က်ေတာ့ အသိဉာဏ္အေပၚမွာ အမ်ားၾကီး မူတည္သြားပါၿပီ။ နာက်င္မႈကို မိမိ၊ သူတစ္ပါးေကာင္းက်ိဳးဆိုတဲ့ ရလာဒ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္စြမ္းရွိေအာင္ အားထုတ္သင့္ပါတယ္။
နာက်င္မႈကို ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈအျဖစ္ အသံုးခ်သြားႏိုင္ခဲ့တဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ေလးစားမိပါတယ္။ တရားအားထုတ္ေနစဥ္အတြင္းမွာ က်ားဆဲြခံလိုက္ရတယ္။ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အႏၲရာယ္ကို ပ်ာယာခပ္ၿပီး ေၾကာက္စိတ္မႊန္မေနေတာ့ဘဲ နာက်င္တာကို အရႈခံအာရံုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လိုက္ပါတယ္။ က်ားက ေျခေထာက္ကေန စစားရင္းစားရင္းနဲ႔ ႏွလံုးသားကို စားလုစားခင္၊ အသက္မထြက္ခင္ေလးမွာ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈ ရရွိသြားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အဓိပၸာယ္ျပည့္၀တဲ့ နာက်င္မႈလဲ။ စဥ္းစားၾကည့္တာနဲ႔တင္ ၾကက္သီးထဖြယ္ေကာင္းသလို သူ႕ရဲ႕ နာက်င္မႈအေပၚအသံုးခ်သြားႏိုင္စြမ္းကလဲ အားက်စရာ၊ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

တရားအားထုတ္ရာမွာလဲ နာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြဟာ မေခၚဘဲႏွင့္ ေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ အဲဒီနာက်င္မႈေတြမွာေတာ့ အဓိပၸာယ္ေတြရွိတယ္။ သူ႕မွာ ခ်ိဳျမတဲ့အသီးအပြင့္ေတြ ရွိတယ္။ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ဣရိယာပုထ္ကို မျပင္ဘဲ ၾကာရွည္ထားတဲ့အတြက္ ေညာင္းညာကိုက္ခဲမႈေ၀ဒနာေတြက မလြဲမေသြ ျဖစ္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ နာက်င္မႈျဖစ္တိုင္းသာ ေနရာေရႊ႕ေျပာင္းလဲေနရရင္လဲ သမာဓိက တည္ဖို႔ မလြယ္ျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီနာက်င္မႈေတြကို အာရံုထားၿပီး ရႈမွတ္ပစ္ရပါတယ္။
ေျမဇင္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ႕ ဒႆနပါရဂူက်မ္းမွာ အားက်စရာေကာင္းတဲ့ ေယာဂီေတြအေၾကာင္းကို ဖတ္ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေယာဂီေတြဆိုရင္ ေရာဂါမ်ိဳးစံုခံစားေနရတဲ့သူေတြပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ထုိင္ေတာင္မထိုင္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားရွိပါတယ္။ တရားအားထုတ္စမွာ ေဖာ္မျပႏိုင္ေလာက္တဲ့ နာက်င္မႈမ်ိဳးေတြ ခံစားၾကရေပမယ့္ ၾကာရွည္သီးခံရႈမွတ္လိုက္ေတာ့ သံုးနာရီ၊ ေလးနာရီ ဣရိယာပုထ္မေျပာင္းဘဲ ထိုင္ႏိုင္သြားၿပီး ၀ိပႆနာအသီးအပြင့္ေတြလဲ ခံစားသြားခဲ့ၾကရတယ္။

၀ိပႆနာအားထုတ္တယ္ဆိုတာကိုက နာက်င္မႈဒုကၡေ၀ဒနာေတြနဲ႔ အလြန္နီးစပ္ၿပီး သုခနဲ႔ အလြန္းေ၀းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အားထုတ္ဆဲ ဉာဏ္အျမင္ မရင့္သန္ခင္ကာလကို ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္ပိုင္း အားထုတ္မႈေကာင္းလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒုကၡႆ အနႏၲရံ သုခံ ဆိုတဲ့အတိုင္း နာက်င္မႈေတြရဲ႕အဆံုးမွာ ခ်မ္းသာသုခကို ရရွိေတာ့တာပဲ။ ၀ိပႆနာအားထုတ္ၿပီး နာက်င္မႈကို သီးခံတယ္ဆိုတာ အဓိပၸာယ္ရွိေသာ နာက်င္ျခင္းျဖစ္လုိ႔ပါပဲ။ မိမိတို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာလဲ နာက်င္စရာေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ပါတယ္။ ေရွာင္ကြင္းလို႔ မရႏိုင္တဲ့ နာက်င္စရာမ်ားကို ေအာ္ဟစ္ၿငီးျငဴေနမယ့္အစား အဓိပၸာယ္ရွိေသာနာက်င္ျခင္းျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္သင့္ၾကပါတယ္။

ငါကိုယ္တိုင္ေရာ အဓိပၸာယ္မဲ့တဲ့ နာက်င္မႈေတြကို ခံစားရင္း ဘ၀ရဲ႕ လွပေသာေန႔ရက္မ်ားကို ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့ဖူးသလားရယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တိုးတိုးေလး ေမးေနျဖစ္ပါတယ္။ နာက်င္မႈေတြ ခံစားရမွာ ေသခ်ာေပမယ့္ အမ်ိဳးဘာသာသာသနာအတြက္ အဓိပၸာယ္ေတြ ရွိေနတာ ေသခ်ာရင္ေတာ့ ဒီသမိုင္း မရိုင္းရေအာင္ ငါတို႔ေတြ ဘာလုပ္သင့္သလဲ....။
နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails